Μποτίλια στο Πέλαγος

ΕΣΕ ΕKΚΑΛΩ ΜΕΓΙΣΤΕ ΗΡΩΑ

2012-02-27T00:10:00.006Z

ΟΔΕΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ / ΑΠΟ ΤΟΝ THEODOR ADORNO ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΔΗΜΕΡΓ ΚΑΙ HELLCOMBATANT- ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

2012-02-20T19:36:00.053Z

3. ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΟΝΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ ΣΤΑ ΗΡΩΙΚΑ ΕΠΗ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η χθόνια λατρεία στηρίζεται στον ετήσιο κύκλο καρποφορίας της γης. Σε αυτήν ο άνθρωπος εντάσσεται απολαμβάνων τους καρπούς, ως βάση επιβιώσεως, χωρίς όμως να υφίσταται καλλιέργεια. Οι δυνατότητες, οι οποίες υφίστανται κατά την περίοδο πριν ανακαλυφθεί η καλλιέργεια είναι δύο: Ή γη να δώσει καρπούς ή να μην δώσει. Η καταστροφή της καρποφορίας με όψιμες κακοκαιρίες αποτελεί σύνηθες φαινόμενο. Στην φάση, που ο άνθρωπος δεν κατέχει την καλλιέργεια και την δυνατότητα αποθήκευσης και συντήρησης της τροφής, είναι η επιβίωσή του εκτεθειμένη σε αυτήν την διαδικασία. Η οδός, την οποία επιλέγει για να επηρεάσει την καρποφορία είναι η μαγεία. Αυτή δομεί και τις σχέσεις εξουσίας, στα πλαίσια ενός διλήμματος, μιας δυαρχικού τύπου επιλογής: Ή το αίμα του θυσιαζόμενου θα αποδωθεί στην γη για να την γονιμοποιήσει, ως φορέας της γονιμοποιητικής ενέργειας, ή άλλως συνολικά η επιβίωση της φυλής κινδυνεύει από το κίνδυνο της ασιτίας, όποτε αυτή εκδηλωθεί ένεκα ανομβρίας, ή άλλων καιρικών ή φυσικών συνεπειών.
Αυτή η διαδικασία δομεί και την αντίληψη περί χρόνου, η οποία στηρίζεται στον ετήσιο κύκλο. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΥ ΒΙΩΝΕΤΑΙ ΚΥΚΛΙΚΑ. Πρόκειται για ένα κυκλικό χρόνο.

Αυτή την χρονική αντίληψη δομούν οι μύθοι της χθόνιας λατρείας. Η Κόρη κατεβαίνει έξι μήνες στον Άδη και έξι μήνες επιστρέφει στον άνω κόσμο δίπλα στην Μητέρα Γη, ή Δήμητρα. Στην γλώσσα της εποχής υπάρχει εναλλαγή του του γράμματος γάμμα με το δέλτα. Δαναός είναι ο χοϊκός, η γήινος. Κατ' αντιστοιχία στην εβραϊκή μυθοπλασία ο Α"δά"μ πλάθεται από πηλό.
Οι χθόνια λατρεία, ως περίοδος του κυκλικού χρόνου, είναι στατική. Δεν χαρακτηρίζεται από δημιουργική εξέλιξη, αλλά από επανάληψη.

Ο νεωτερισμός τού Προμηθεϊκού πνεύματος έχει καταλυτικές συνέπειες έναντι τού καθορισμού του χρόνου. Στην βάση της καλλιέργειας και των συναφών τεχνικών, όπως η δημιουργία παραγωγικών μέσων, η άδρευση και τα τοιαύτα υπάρχει η τάση της συνεχούς εξελίξεως και βελτιώσεως. Η προσπάθεια του ανθρώπου δεν στοχεύει πλέον στην επιρροή πάνω στην φύση μέσω εξιλασμών, στην ουσία δηλαδή "καλοπιάσματος" των φυσικών δυνάμεων ή των αντιστοίχων πνευμάτων - συμφώνως προς την μέση ψυχοσύνθεση αυτού τού τύπου - αλλά εκδηλώνεται η τάση κυριαρχίας επάνω στην φύση. Επιχειρείται η παρέμβαση επάνω στην φυσική διαδικασία, ώστε να επιβληθεί από τον άνθρωπο μια άλλη πορεία, την οποία αυτός επιθυμεί. Η αύξηση της παραγωγικότητος και ο καταμερισμός της εργασίας, που προκύπτει από αυτήν, καθιστά δυνατή την ενασχόληση κάποιων με ειδικούς τομείς, οι οποίοι προϋποθέτουν εναπόκτηση ειδικών ικανοτήτων, γνώσεων, συστηματοποίηση και επιστασία. Μάνατζερ πλέον της κοινότητος δεν είναι ο μάγος της φυλής, ο οποίος χορεύει τον χορό της βροχής, αλλά αυτοί, οι οποίοι είναι σε θέση να μηχανεύονται: Δηλαδή να δημιουργούν, να εξελίσσουν, να εφευρίσκουν, να κατασκευάζουν, να οργανώνουν και να διοικούν.
Η εξελικτική της παραγωγής καθιερώνει την έννοια της εξελίξεως, ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.

Σύμφυτη με αυτήν την διαδικασία είναι η εμφάνιση νέων θεοτήτων, οι οποίες αμφισβητούν τις προηγούμενες και λαμβάνει χώρα μια διαπάλη για να επικρατήσουν. Οι νέες θεότητες, οι οποίες θέτουν σε κίνηση το δημιουργικό, εφευρετικό και οργανωτικό πνεύμα, ξεπερνούν και στην συνέχεια αμφισβητούν την υλική προσκόλληση στην Γη, την χθόνια λατρεία και τα τελετουργικά αίματος. Ως αναφερόμενες στην δημιουργική ενέργεια του πνεύματος, προσανατολίζονται προς τον ουρανό, αντιδιαστελλόμενες προς τις χθόνιες.

Τα χθόνια ιερατεία, τα οποία είναι εθισμένα στην αιμοποσία, στην οργιαστική μανία, την υπερβολική ευφορία και τις παραισθητικές εμπειρίες, τις οποίες προκαλεί το ισχυρότατο ναρκωτικό της διμεθυλτριπταμίνης, την οποία περιέχει το ανθρώπινο αίμα σε συνθήκες υπερεντάσεως, είτε ένεκα υπερβολικού σεξουαλικού παροξυσμού, είτε ένεκα υποβολής σε ψυχολογική ή σωματική καταπίεση δεν διατίθενται να διαλυθούν οικειοθελώς, αλλά προβαίνουν σε λυσσασμένες αντιδράσεις, ώστε να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και τις σχέσεις εξουσίας, που τους εξασφαλίζουν αυτά τα προνόμια.

Όπως αναλύει ο Erwin Reisner στο έργο που προανέφερα, αυτό που ήταν για τον πρωτόγονο άνθρωπο μια αυθόρμητη πρακτική στα πλαίσια της βλαστικής λατρείας, αφού καθιερωθεί με την καλλιέργεια η αυτονομία του ανθρώπου έναντι της βλαστικής δυνάμεως της φύσεως, όταν εφαρμόζεται αποκτά αλλοτριωμένο χαρακτήρα και εκδηλώνεται με την μορφή της μαύρης μαγείας.
Η μαγεία στηρίζεται στην λεγόμενη "συμπάθεια", γι αυτό και η κύρια μορφή της είναι η λεγόμενη "συμπαθητική" μαγεία: Ο πρωτόγονος μάγος, προκειμένου να θεραπεύσει ένα ασθενή, έκοβε ένα μικρό τμήμα του ασθενούντος τμήματος και το κόλλαγε επάνω σε ένα δέντρο, ώστε να μεταφερθεί η ασθένεια εκεί. Στην περίπτωση, που δεν ήταν αυτό δυνατό, έπραττε το ίδιο με ένα υποκατάστατο, όπως ένα φύλλο, ένα φτερό, ή κάτι άλλο.
Στην ουσία αυτό που συμβαίνει με ανάλογες πρακτικές είναι να τίθενται σε λειτουργία κάποιες ψυχικές ενέργειες. Η διαδικασία αυτή σχετίζεται με τους νόμους του συντονισμού και της επαγωγής, οι οποίοι έχουν μελετηθεί μόνον επιφανειακά από την συμβατική επιστήμη. (Το θέμα της επιστημολογίας και η σχέση της επιστήμης με την μαγεία είναι τεράστια. Για όσους ενδιαφέρονται, προτείνω κατ' αρχήν την μελέτη του Lynn Thorndike "Experimental Science and Magic" στον κάτωθι σύνδεσμο):

http://www.scribd.com/doc/23693925/THORNDIKE-LYNN-A-History-of-Magic-Experimental-Science-1923-888p-T1

Η εκμετάλλευση της "συμπάθειας" αποτελεί στην αντίληψη των μάγων την δυνατότητα να αποκτήσουν "δύναμη". Μια "δύναμη", η οποία αποκτάται εύκολα και γρήγορα μέσω εξιλασμών, οι οποίοι στηρίζονται στις λεγόμενες επικλήσεις. Η διάθεση εξουσιασμού πάνω στους άλλους ανθρώπους οδηγεί στην δίψα για δύναμη, η οποία διακρίνει τα εξουσιαστικά ιερατεία, τα οποία συνασπίζονται σε απόκρυφες ομάδες, με στόχο να εξουσιάσουν την ανθρωπότητα. Με τις μεθόδους εκμεταλλεύσεως της "συμπάθειας", εφαρμόζουν τακτικές, οι οποίες τους παρέχουν δυο στρατηγικού χαρακτήρος πλεονεκτήματα: Αφ' ενός μεν δρουν εν κρυπτώ, αφ' ετέρου θέτουν σε κίνηση (με ευτελή τρόπο) την διαδικασία της συμπάθειας. Σε όσους εντάσσουν στις οργανωμένες, απόκρυφες δομές τους, καταρρακώνουν με τελετουργικά ευτελισμού της προσωπικότητος την αξιοπρέπειά τους, κάμπτοντας την όποια δυνατότητα να αναπτύξουν αυτοί εσωτερικές αντιστάσεις. Με την επιβολή όρκων αυστηρής εχεμύθειας και την αποδοχή της ποινής του θανάτου σε περίπτωση, που αυτοί κριθούν επίορκοι, υποδουλώνουν πλήρως και εκουσίως τα μέλη και τα όργανά τους. Τα τελετουργικά στηρίζονται στην απόδοση αξίας σε ακαθαρσίες και στην εξύμνηση της θανατώσεως, ούτως ώστε αυτοί να αποκτήσουν ψυχισμό, που τείνει στην καταστροφικότητα. Το δέλεαρ για να συναινέσουν οι "μυούμενοι" σε αυτήν την διαδικασία είναι η παροχή "δύναμης". Το μέλος συντάσσεται με τους δήθεν "ισχυρούς", αυτούς οι οποίοι εξασκούν έλεγχο μέσω των δομημένων μηχανισμών βίας, αλλά και με την εκμετάλλευση της "συμπάθειας". Τα κυκλώματα αυτά φαίνονται εξωτερικώς "πανίσχυρα". Δια της μεθόδου του λυκανθρωπισμού (ιδέ αντίστοιχες αναρτήσεις) έχουν ήδη προτάξει εναντίον τής κοινωνίας στρατιές, αποτελούμενες από τα άτομα, τα οποία έχουν χειραγωγήσει μέσα από την βρεφική κούνια της δοτής μέγαιρας - μητριάς τους. Άτομα με τελείως διαλυμένη προσωπικότητα βάσει ειδικού συστήματος, άτομα βαρέως τραυματισμένα, αφιονισμένα εναντίον της κοινωνίας.
Σε αυτούς τους μηχανισμούς αναφέρετο ο Πλάτων, όταν έγραφε "ουδείς εκών κακός" καθώς και ότι αυτό το οποίον παρέχει και οικοδομεί την αρετή, είναι αποκλειστικά η παιδεία. Με αυτές τις διακηρύξεις δεν αποσκοπούσε να αμφισβητήσει την ύπαρξη της ηθικής ροπής μέσα σε κάθε άνθρωπο. Την δυνατότητα κάθε ανθρώπου να σπάσει το φράγμα της δυαρχίας διά της υπερβάσεως, αυτό που όρισε ο Καβάφης "να πει το μεγάλο Ναί ή το μεγάλο όχι".
Την ύπαρξη της ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ μπορούμε να διαπιστώσουμε μέσα σε κάθε άνθρωπο. Ακόμη και μεταξύ των λυκανθρώπων υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι βρήκαν το σθένος να αυτομολήσουν και να καταγγείλουν αυτήν την κατάσταση. Διότι την ύπαρξη αυτού του φαινομένου δεν την συνάγουμε απλώς από θεωρήσεις, άρα έχουν κατατεθεί άμεσες μαρτυρίες, από κάποιους - και αυτοί είναι περισσότεροι - οι οποίοι είχαν την δύναμη να σπάσουν το αγελαίο φράγμα. Τις έγγραφες μαρτυρίες της Swali παρέθεσα στην περί λυκανθρώπων ανάρτηση. Υπάρχει ένα βίντεο στο διαδίκτυο, στο οποίο καταμαρτυρεί μια γυναίκα, η οποία έσπασε το φράγμα της σιωπής, στο οποίο αυτή περιγράφει μέσα στην κεντρική αίθουσα του Βέβελσμπουργκ, το άντρο των ναζιστικών SS, τον τρόπο με τον οποίον εκεί, όταν αυτή ευρίσκετο σε νηπιακή ηλικία, ένα κύκλωμα μαύρων μάγων την υποχρέωσε να θανατώσει ένα βρέφος, την καρδιά του οποίου αυτοί έφαγαν στην συνέχεια. Η γυναίκα αυτή επιστρέφοντας νοερά στο γεγονός αυτό, υφίσταται νευρικό κλονισμό και μιλάει με τελείως παραμορφωμένη φωνή και πρόσωπο. Δεν δίνω τον αντίστοιχο σύνδεσμο, λόγω του φρικιαστικού περιεχομένου. Υπογραμμίζω όμως με αυτήν την ευκαιρία, ότι τα πλείστα πρόσωπα τα οποία διέφυγαν από τον λυκανθρωπισμό και είχαν το σθένος να προβούν σε δημόσιες καταγγελίες είναι γυναίκες. Με αυτόν τρόπο φέρνω στην μνήμη μου εκείνη την ρήση του Ευαγγελίου, ότι ενώ μια γυναίκα ήταν αυτή, η οποία έφερε την καταστροφή στην ανθρωπότητα με την αποδοχή και βρώση του απαγορευμένου καρπού - ως ιέρειες της λευκής θεάς, υπέρτατα κεκρυμμένο ιερατείο - γυναίκα θα είναι και αυτή, η οποία θα απελευθερώσει την ανθρωπότητα.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η τελετουργική εμμονή των αποκρυφιστών στον μιλιτιρασμό. Προωθώντας τον θάνατο και την καταστροφή, εκμιλιταρίζουν, στρατιωτικοποιοιούν την κοινωνία, επιβάλλοντας τον θάνατο, τόσο σε τελετουργικο επίπεδο, όσο και για την βίαιη επιβολή τους επί των ανθρώπων. Δεν είναι επίσης τυχαίο, ότι τα σύμβολα του μιλιταρισμού και του τελετουργικού ζομπισμού είναι ταυτόσημα.
Η μελέτη τών απροκάλυπτα εκμιλιταρισμένων κοινωνιών αποδεικνύει, ότι σε αυτές κυριάρχησαν και κυριαρχούν χθόνια ιερατεία με άμεσες αναφορές στο σύμβολο του λύκου. Όταν κάνω στο επόμενο μέλλον αναφορά στο Μάτριξ κατά την κλασσική περίοδο στην Ελλάδα, θα το καταδείξω αυτό στηριζόμενος στα αρχαία κείμενα και πηγές, ώστε αφ' ενός μεν να τεθούν οι βάσεις κατανοήσεως όσο αφορά την σύγκρουση Ελλήνων και ελληνοφώνων (τουτέστιν ελληνοφόνων) αφ' ετέρου να ξεκινήσει συγκεκριμένα αυτό, που έχω ονομάσει "ρωγμή", ως διαδικασία αποδομήσεως του Μάτριξ.

Αλλά και η σύγχρονη, μεταπολεμική κοινωνία - της κατανάλωσης και της υποτιθέμενης "ευμάρειας", του "κοινωνικού κράτους" κατά την περίοδο ακμής της λεγόμενης "συνεργασίας των τάξεων" από την δεκαετία του '50 και μετά, πριν περάσουμε στον "νεοφιλευθερισμό", το "τέλος της ιστορίας" και το "Statebuilding" (τουτέστιν της δημιουργίας "δημοκρατικών" κρατών μέσω πολεμικών επιθέσεων του ΝΑΤΟ σε χώρες, οι οποίες είχαν χαρακτηρισθεί ως μη "δημοκρατικές" από την παγκόσμια ελίτ) όπως περιγράφονται στα βιβλία του αλητάμπουρα Francis Fukuyama και την "νέα τάξη" - ακριβώς απροκάλυπτα εκμιλιταρισμένο περιεχόμενο είχε, πίσω από τον μανδύα της "φιλανθρωπίας" του συστήματος.
Όπως ανέλυσε στο έργο του "Ύστερος Καπιταλισμός", το οποίο εκδόθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '70, ο Ερνέστ Μαντέλ, η αναπαραγωγή του συστήματος ήταν δυνατή μόνο μέσω της πολεμικής βιομηχανίας, η οποία επέβαλε και την διεξαγωγή πολέμων, αλλά και την καθιέρωση του "overkill" στην πορεία για την απορρόφηση των προϊόντων της. Το κεϋνσιανό κράτος, μέσω τού οποίου επιχειρήθηκε να ξεπερνούνται οι κυκλικές οικονομικές κρίσεις τού συστήματος, δεν κατηύθυνε τον βασικό όγκο των δημοσίων επενδύσεων στην κοινωνική πολιτική, αλλά στην πολεμική βιομηχανία. Η καλλιέργεια εντάσεως και εχθρικού πνεύματος ακόμη και χωρών, οι οποίες ανήκαν στην ίδια στρατιωτική συμμαχία, όπως έγινε και στην περίπτωση της Ελλάδας και της τουρκίας, αποτέλεσε βασικότατο στοιχείο αυτής της πολιτικής και μια από τις μεθόδους, με τις οποίες καταβυθίστηκε η ελλαδική οικονομία στα πλαίσια της διαρκούς υπερχρεώσεως.
Οι πολεμικές δαπάνες αποτέλεσαν στην σύγχρονη εποχή ένα εξίσου ισοδύναμο από πλευράς τομέα της οικονομίας, δίπλα στου τομείς Ι, ΙΙ και ΙΙΙ (πρωτογενής παραγωγή, μεταποίηση και υπηρεσίες). Ο τομέας IV των πολεμικών επενδύσεων αποτελεί όπως ανέλυσε ο Mandel τον οικονομικό βηματοδότη του συνόλου κύκλου, άνευ του οποίου αυτός καταρρέει. Παρ' όλο που στα πλαίσια του φιλελευθερισμού κύριος παράγων του οικονομικού κύκλου έγινε η φανταστική οικονομία, τουτέστιν τα "παράγωγα" και ο κρατικός υπερδανεισμός, τα οποία περιθωριοποίησαν πλήρως την αποκαλούμενη πραγματική οικονομία, δεν παύει ακόμη και σήμερα ο βασικότερος τομέας της δήθεν πλέον "πραγματικής" οικονομίας να είναι οι πολεμικές (ή "αμυντικές" κατά το Μάτριξ) δαπάνες. Το όλο σύστημα εξ' άλλου του κρατικού υπερδανεισμού στηρίζεται σε αυτές.
Ενδεικτικό παράδειγμα για την ισχύ της ως άνω διαπιστώσεως αποτελεί η διαδικασία της υπερχρέωσης του κράτους, που θεωρείται γίγαντας (με πήλινα πόδια) στην Ευρώπη, τουτέστιν της Γερμανίας. Η Γερμανία πριν την διεξαγωγή του πολέμου "ασπίδα της ερήμου", της πρώτης επιθέσεως των δυνάμεων "καλής θελήσεως" εναντίον του Ιράκ, στην οποία δεν συμμετείχε μεν αυτή στρατιωτικώς, είχε εν έτει 1990 ισοσκελισμένο κρατικό προϋπολογισμό. Κατά το 1991 κατέβαλε το ποσόν των 42 δις μάρκων στους "συμμάχους" και στο Ισραήλ, επειδή δήθεν στα βλήματα "σκουντ", τα οποία εξαπέλυσαν οι δυνάμεις του Ιράκ είχαν ενσωματωθεί τμήματα, τα οποία είχαν εξάγει γερμανικές εταιρίες. Κατά το έτος 1991 εμφάνισε ο γερμανικός κρατικός ισολογισμός έλλειμμα 41 δις μάρκων.

Οι ήρωες, με την σύγκρουση εναντίον τών τεράτων τών χθονίων ιερατείων, μπορεί να επέτυχαν μεν να καταργήσουν την κυκλική αντίληψη του χρόνου και την στατικότητα της κοινωνίας, επιβάλλοντας την εξέλιξη και την πρόοδο, η οποία καθιέρωσε την γραμμική αντίληψη του χρόνου. Όμως, όπως εξωτερικώς διαφαίνεται και όπως στην πορεία θα αναλυθεί, ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΑΣΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΑ ΧΘΟΝΙΑ ΙΕΡΑΤΕΙΑ ΙΔΙΟΠΟΙΟΥΜΕΝΑ ΤΟ ΠΡΟΜΗΘΑΪΚΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΤΟ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΑΥΤΑ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΟΠΩΣ ΕΠΡΑΤΤΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΓΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΟΣ.

Αυτή ακριβώς την επιχείρηση ιδιοποίησης του Προμηθεϊκού Πνεύματος και την προσπάθεια αλλοτρίωσης και εξουδετέρωσής του από τα χθόνια ιερατεία συμβολίζει ο μύθος της τιμωρίας του Προμηθέως από τους μασκοφόρους - κουκουλοφόρους τιτάνες. Ο βράχος συμβολίζει την πρόσδεση στο πλέον δύσκαμπτο τμήμα της γης. Ο τοτεμιστικός γύπας τρώει έκτοτε το συκώτι του Προμηθεϊκού πνεύματος. Το συκώτι είναι αυτό που καθαρίζει το αίμα, το φορέα του οξυγόνου, ως ζωοδότου δημιουργικής ενέργειας. Έτσι η ενέργεια, η οποία επιφέρει στην συνέχεια την εξέλιξη και την γραμμικότητα του χρόνου θα είναι σάπια. Δεν θα οδηγεί στην πραγματική δημιουργία και την χειραφέτηση του ανθρώπου, αλλά σε ακόμη πιο εξελιγμένα πιο εκλεπτισμένα δεσμά καταδυνάστευσης. Με στόχο το Προμηθεϊκό αιλουροειδές μέσα στον άνθρωπο να μετατραπεί σε κοτόπουλο.
Η εξέλιξη αυτή θα κορυφωθεί στον σαδομαζοχιμό μιας απρόσωπης και πολιτικά ευνουχισμένης κοινωνίας, η οποία στηρίζεται στον απρόσκοπτο καταναλωτισμό, ο οποίος αναβιβάζεται σε στόχο της ζωής του ανθρώπου. Ο εγκέφαλος, η σκέψη και η οπτική ζωής των ανθρώπων παραδίνεται στα μέσα του μιντιαλισμού, τα οποία στο ηλεκτρονικό στάδιο ανάπτυξης κυριαρχούν πλήρως μέσα στα σπίτια. Στο ψηφιακό στάδιο ανάπτυξης ο μιντιαλισμός απορροφεί πλέον και πολύ σημαντικό μέρος των ανθρώπινων σχέσεων. Με τα φατσοβιβλία φτιάχνονται τεχνητές "κοινωνικές δικτυώσεις" με στόχο να άγονται και να φέρονται οι ανθρωπομάζες σε επαναστάσεις, οι οποίες στρέφονται εναντίον του εαυτού τους.

Ποια είναι τελικά η "δύναμις" των χθόνιων ιερατείων τα οποία επιχειρούν να κάμψουν τον γραμμικό, εξελικτικό χρόνο, προς την κυκλική εναλλαγή, τουτέστιν στασιμότητα της μονίμου κυριαρχίας τους, προβάλλοντας προς αυτήν την κατεύθυνση το σύμβολο του κύκλου ως "οροβόρου"; Μέσω του όφεως, ως χθονίου συμβόλου (καθότι ο όφις δεν είναι σε κάθε περίπτωση και αποκλειστικά χθόνιος συμβολισμός) ο ποίος δαγκώνει την ουρά του, συμβολίζοντας δηλαδή την ανοικτή και απροκάλυπτη επιστροφή των χθονίων ιερατίων και την μόνιμη επικράτησή τους; Ο Erwin Reisner τονίζει ότι ο εύκολος τρόπος των εξιλασμών δεν οδηγεί στην εναπόκτηση ουσιαστικής δυνάμεως, αλλά στην υποδούλωση στις δυνάμεις του υποσυνείδητου. Τα χθόνια ιερατεία και οι συνοδοιπόροι τους είναι πλήρως υποταγμένοι στις καταστροφικές ενέργειες, τις οποίες επιχειρούν να εκμεταλλευθούν.
Η ΑΛΗΘΗΣ ΔΥΝΑΜΙΣ ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΚΑΙ ΜΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΜΑΚΡΑ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗ ΗΡΩΙΚΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΗΤΙΣ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΑΣΚΗΣΙΣ. ΑΥΤΗ ΔΕ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ.

Η πλήρης υποδούλωση, η οποία κυριαρχεί και εντός των χθονίων ιερατείων, είναι προφανέσταστατη στον κάθετο τρόπο εξουσιασμού, ο οποίος επικρατεί σε αυτά.
Ο τρόπος λειτουργίας τους είναι μυητικός. Η "αξία" κάποιου μέλους και οι εξουσιαστικές αρμοδιότητές του προκύπτουν από τον βαθμό μύησης, που αυτό έχει. Οι αμύητοι θεωρούνται "βέβηλοι", συμφώνως προς την ορολογία του τεκτονισμού. Πρόκειται δηλαδή για μια ελιτιστική κοινωνία, εξουσιαζόντων και εξουσιαζομένων, διευθυντών και διευθυνομένων, όπου όλοι όμως σε τελευταία ανάλυση εξουσιάζονται.
Στον τεκτονισμό πχ. όλοι υπακούουν στον "μεγάλο διδάσκαλο". Που υπακούει αυτός; Αυτός είναι κάτοχος του "μεγάλου μυστικού". Του κλειδιού δηλαδή του "κουτιού, που περιέχει το μεγάλο μυστικό". Ποιο είναι το μεγάλο μυστικό; Ενα χαρτί επί του οποίου αναγράφεται η επίκλησις των ενεργειών υποοδουλώσεως.

Τουναντίον απέναντι στο Προμηθεϊκό Πνεύμα, το οποίο προσβλέπει στην χειραφέτηση, είναι όλοι ίσοι. Η δημιουργική εξέλιξη είναι από την φύση της απελευθερωτική. Απελευθερώνει τους ανθρώπους από τα τέρατα της στατικότητος και του εξουσιασμού, από την ετερονομία της χθονίου λατρευτικής αλλοτριώσεως. Η έννοια της δημοκρατίας γεννάται και πραγματώνεται από το Προμηθείκό Πνεύμα. Αποτελεί επίτευγμα του Ελληνισμού, άλλο εάν μέχρι σήμερα ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΑΝ ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΘΕΟΤΗΤΕΣ. Οι Ήρωες πάντοτε πάλεψαν για την Δημοκρατία, ενώ τα χθόνια ιερατεία προωθούσαν πάντοτε δια της βίας ολιγαρχικά καθεστώτα, με απροκάλυπτη ή καλυμμένη μορφή.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΘΕΙ ΟΤΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΦΕΤΗΡΙΑ, ΟΥΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΑΠΑΛΗΣ. Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΩΤΙΣΤΕΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΒΑΣΕΙ ΘΡΙΣΚΕΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΕΩΣ.
ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΩΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑ, ΟΤΙ ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ Ο ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΧΘΟΝΙΩΝ ΙΕΡΑΤΕΙΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Η "Γιγαντομαχία", η πάλη Ουρανίων και υποχθονίων θεοτήτων όπως αυτή αναπαρίσταται στον συμβολισμό αρχαίων ναών, δεν έληξε μονοσήμαντα μέχρι σήμερα. Οι Ολύμπιοι θεοί συνιστούν ένα συμβιβασμό μεταξύ χθονίων και Ουρανίων θεοτήτων. Οι χθόνιες θεότητες αναβιβάσθηκαν και αυτές στον Όλυμπο. Μπορεί στην Δήμητρα να απαγόρευσαν οι Ολύμπιοι, συμφώνως προς την μυθολογία (ιδέ "Ελληνική Μυθολογία" της Τυποεκδοτικής Αθηνών) να τρώει ανθρώπινο κρέας. Αυτή όμως παραμένει παρούσα, ως εκπρόσωπος των τιτάνων μαζί με άλλες θεότητες στον Όλυμπο. Δεν μπορεί πλέον να δρα ανοικτά και απροκάλυπτα. Δεν μπορεί ο καθένας να απαιτεί από τον οποιονδήποτε να προσφέρει το παιδί του, για να γίνει αυτό ανθρωποθυσία. Όμως η τέλεση των μυστηρίων της προστατεύεται από το επίσημο Αθηναϊκό κράτος. Και μια από τις κατηγορίες, ένεκα των οποίων καταδικάστηκε ο Σωκράτης, ήταν ότι αυτός προέβη σε αποκαλύψεις σχετικά με τα "μυστήρια".

ΝΑΙ ΡΕ ΑΛΗΤΗΡΙΟΙ, Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΖΕΙ - ΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ!

Το ηρωικό πνεύμα θα αντιτάξει στους χθόνιους μύθους της χρονικής κυκλικότητος μια αντίπαλη μυθοπλασία. Αυτή συνίσταται, όπως σωστά εντοπίζουν οι Marx Horkheimer και Theodor Adorno στην "Κριτική του Διαφωτισμού" (Kritik der Aufklärung) καθώς και ο Ernst Bloch στο "Η Αρχή της Ελπίδας" (Das Prιnzip Hoffnung) στην στοχοποίηση της αέναης ματαιότητας, στους μύθους του Σισύφου, του Ταντάλου και των Δαναΐδων.
Η ουροβόρος επιβολή των χθονίων ιερατείων υποχρεώνει μονίμως μια αλλοτριωμένη ανθρωπότητα να εξανεμίζει την δημιουργική της προσπάθεια σε δραστηριότητες, οι οποίες στρέφονται ενάντια στον εαυτό της. Η ανθρωπότητα μια ζωή "δημιουργεί" τις λεγόμενες παραγωγικές "υπερδομές", τις οποίες κατεδαφίζουν ως χάρτινους πύργους οι οικονομικές κρίσεις, μοχθεί για την ψευδή λάμψη της κατανάλωσης στα πλαίσια οικονομιών, τις οποίες ελέγχει η πολεμική βιομηχανία, επιβάλλοντας στο μέγιστο τμήμα της ανθρωπότητας την φτώχεια και τον υποσιτισμό. Προσφέρει τα παιδιά της σε στρατούς τρόμου για να θυσιάσουν άλλους ανθρώπους και να αυτοθυσιαστούν στον βωμό του μιλιταριστικού μαμωνά, συνωστίζεται στους προθαλάμους του κομματοσκυλισμού, για να εξαργυρώσει την ένταξή της στα κυκλώματα της πολιτικής και οικονομικής διαφθοράς με μια "θέση στο δημόσιο", για κονιορτοποιεί τον δημιουργικό χρόνο της σε εξυπηρέτηση χθονιολατρευτικών καθεστώτων. Υποτάσσεται κοινωνικά για να ξεροσταλιάζει στην ανεργία, επιτρέποντας να γίνονται τα παιδιά της έρμαια της κρατικής μαφίας στις πιάτσες ναρκωτικών. Φοράει γραβάτα και κορδώνεται, όταν την σπρώχνουν στο πιο πάνω γρανάζι συστηματικού εξουσιασμού, μέχρι να φτάσει η κρίση για να αποκαλύψει την χίμαιρα.
Ανεβοκατεβάζει την τεράστια πέτρα της υποταγής και της αλλοτρίωσης στο ύψωμα του πουθενά, θολωμένη στο ναρκωτικό της προσαρμογής και του καταναλωτικού βαυκαλισμού.

Εάν ρωτούσε όμως τον Σίσυφο, θα μάθαινε κάτι σημαντικό για το φινάλε αυτής της ιστορίας. Μετά το στερνό ανέβασμα της πέτρας, αυτή περνώντας στο κατρακύλισμα, προορίζεται να σκάσει στο κεφάλι του.
Γι αυτόν τον λόγο αυτός προβληματίζεται, κατά πόσο μετά το στερνό ανέβασμα της πέτρας θα παραμείνει κάτω από το ύψωμα, περιμένοντας τα "συγχαρητήρια" του ουροβόρου.

Συνεχίζεται στο τέταρτο μέρος.

ΟΔΕΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ / ΑΠΟ ΤΟΝ THEODOR ADORNO ΣΤΟΝ ΕΡΓΔΗΜΕΡΓ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

2012-02-16T18:16:00.042Z

"Τίποτε δεν είναι Αίνιγμα"
Νίκος Εγγονόπουλος

Διορθωμένο μετά από υπόδειξη του ΑΟΡΑΤΟS

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Στο πρώτο μέρος αυτής της πραγματείας προέβαλλα το επιχείρημα, ότι οδεύουμε προς αλλαγή "παραδείγματος", δηλαδή αλλαγή κοσμοθεωρίας, στην οποία θα στηρίζεται η αναπαραγωγή της σύνολης ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ίδια η παγκοσμιοποίηση ως οικουμενικό καθεστώς, στοχεύοντας σε δομές παγκόσμιας διακυβέρνησης και παγκόσμιο νόμισμα, δηλαδή παγκόσμιο κράτος και οικονομία, δεν αποσκοπεί απλά στην διεύρυνση/επέκταση ενός από τα υπάρχοντα πρότυπα σε πλανητική κλίμακα. Τα κέντρα, τα οποία εκπόνησαν και προωθούν την επιβολή αυτού του σχεδιασμού, ποτέ δεν έκρυψαν τον τελικό στόχο τους, κάνοντας απροκάλυπτα και αναφανδόν αναφορές σε "νέα τάξη". Ότι η "νέα τάξη" πρόκειται να είναι, συμφώνως προς τον προγραμματισμό τους, ριζικά διαφορετική από την προηγουμένη, διαφαίνεται από την διακήρυξή τους, ότι αυτή θα προκύψει από "χάος", από την πλήρη δηλαδή αποδόμηση τής προηγουμένης "τάξεως".
Το επερχόμενο "χάος" σκοπεύουν κατά συνέπεια να είναι ηθελημένο, προγραμματισμένο και ελεγχόμενο. Πρόκειται δηλαδή για ένα ελεγχόμενο "χάος", τουτέστιν μια πλήρως και αυστηρά δομημένη εξέλιξη. Κατά συνέπεια πρόκειται γι ένα κατ' επίφαση "χάος", το οποίον μπορεί μεν να αντιβαίνει στην έννοια τής μέχρι τούδε δοτής και καθ' όλα ελεγχόμενης "τάξεως", δεν αντιβαίνει όμως διόλου στην έννοια της δομής. Όσοι τουλάχιστον ασχολούμεθα επαγγελματικά στον χώρο τών δομικών έργων, γνωρίζουμε σαφώς, ότι και η κατεδάφιση κάποιας υπάρχουσας δομής γίνεται βάσει σχεδίου, το οποίο εφαρμόζει πλήρως τις υπάρχουσες προδιαγραφές και τούς τεχνικούς κανόνες. Ακόμη και αυτό, το οποίο παρουσιάζεται κάποιες φορές ως "ανεξέλεγκτο", όπως η παράδοση κάποιων ακινήτων στην διαβρωτική φθορά τού χρόνου, ή η καταστροφή μέσω εμπρησμών, οι οποίοι γίνονται με δόλιο τρόπο, ώστε να φαίνονται ατυχήματα, διέπονται από καλά προσχεδιασμένη δολιότητα και αυστηρή επιτήρηση.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί επί του προκειμένου να γίνεται σοβαρά λόγος περί χάους, αλλά στην ουσία πρόκειται για σκηνοθετημένη προσομοίωση δήθεν ανεξέλεγκτων καταστάσεων, κατά την διάρκεια των οποίων κάποιες - δευτερεύουσες - δομές του συστήματος, μεγίστης όμως σημασίας για την κοινωνική και οικονομική οργάνωση και ομαλή λειτουργία αποδομούνται, με τρόπο ταχύ και βίαιο, ώστε αυτές να φαίνονται ανεξέλεγκτες, ενώ είναι πλήρως και μέχρι λεπτομέρειας ελεγχόμενες. Για να δέσει η σάλτσα επιστρατεύεται μια προπαγάνδα, η οποία καλλιεργεί ατμόσφαιρα συντελείας. Ημερολόγια των Μάγιας, προσκρούσεις πλανητών, διελεύσεις κομητών, προφητείες ινδιάνων και "ιερού" περιεχομένου καταστροφολογίες, νοστραδάμοι και ότι άλλο ήθελε ενισχύσει την πολιτική του σοκ, ένεκα υποτιθέμενης συντέλειας.
Επί του προκειμένου αρμόζει να λάβουμε επιπροσθέτως όλες εκείνες τις φυσικές καταστροφές, οι οποίες ενώ παρουσιάζονται ως υποτιθέμενες θεομηνίες, βρίσκονται πλήρως κάτω από τον τεχνολογικό έλεγχο των νεοταξικών κυκλωμάτων. Μέσω του συστήματος HAARP. και των αεροψεκασμών (chemtrails) έχουν καταστεί πλέον τα τσουνάμια και οι σεισμοί κατά βούληση καταστροφές στα χέρια των εξουσιαστών.

Η βύθιση του υπερωκεανίου "Λουζιτάνια" το έτος 1915 με βόμβα, την οποίαν τοποθέτησαν πράκτορες των ΗΠΑ στο μηχανοστάσιο του και η οποία αποδόθηκε σε τορπίλη γερμανικού υποβρυχίου, στάθηκε η αφορμή για την είσοδο των ΗΠΑ στον πρώτο παγκόσμιο παγκόσμιο πόλεμο. Η ανθρωπότητα εμφανίζεται απρόθυμη να διδαχθεί από τις εμπειρίες του παρελθόντος. Και το μεγαλύτερο πλοίο της εποχής εκείνης, ο Τιτανικός εικάζεται ότι βυθίστηκε λόγω ξεκαθαρίσματος εσωτερικών λογαριασμών στα κλιμάκια της εξουσίας τρία χρόνια πριν την βύθιση του "Λουζιτάνια". Κατά το μοιραίο ταξίδι επέβαιναν στο πλοίο δύο πολυεκατομμυριούχοι, οι οποίοι προΐσταντο συγκροτημάτων, τα οποία αποτελούσαν οικονομικές αυτοκρατορίες. Αυτοί ήσαν οι Benjamin Guggenheimer και Johann Jakob Astor. Ο Isidor Straus επίσης πολυεκατομμυριούχος, καθώς και ο Major Archie Butt, ο οποίος ήταν ο στενότερος σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ Ταφτ επέβαιναν στο πλοίο. Μια σειρά παράξενα γεγονότα, τα οποία συνέβησαν στον Τιτανικό πριν αυτό βυθιστεί μετά την πρόσκρουση στο παγόβουνο, τα οποία έλαβαν χώρα και κατά την διαδικασία διάσωσης των ναυαγών, η οποία είχε αποτέλεσμα να πνιγούν περίπου 1500 από τους 2400 επιβαίνοντες στο πλοίο, οδήγησαν γρήγορα στην υποψία, ότι τι πλοίο βυθίστηκε σκοπίμως, με στόχο την είσπραξη των ασφάλιστρων, πριν οδηγηθούν οι υποψίες στην δολοφονία των Γκούγκενχαϊμ, Άστορ, Στράους και Μπαττ.
Αυτά τα γεγονότα καθορίζουν σημαντικότατες εμπειρικές τιμές στην διάθεση των εξουσιαστικών επιτελείων, τα οποία απεργάζονται τα σχέδια παγκοσμίου επιβολής, σχετικά με την απάθεια η οποία μπορεί να χαρακτηρίζει το ανθρώπινο κοπάδι.
Όλοι δηλώνουμε μέσα στο καθεστώς μηντιακού και πληροφορικού φετιχισμού πληροφορημένοι και ευαισθητοποιημένοι, παραβλέποντας όμως, ότι αυτά αποτελούν όπλα προπαγανδιστικού καταιγισμού στην επιχειρησιακή ευχέρεια αυτών, οι οποίοι απεργάζονται το κεντρικό σχέδιο ηγεμονεύσεως, το λεγόμενο "master plan". Παραβλέποντας ακόμη, ότι αυτοί την φορά είμαστε όλοι επιβάτες τού σύγχρονου "Τιτανικού".

Το όλο ζήτημα αφορά αποκλειστικά δυο λεπτά σημεία:

- Σημαίνει τελικά "Τιτανικός" την καταβύθιση ως αναπόφευκτο αδιέξοδο; Είμαστε τα αμέσως επόμενα εξιλαστήρια θύματα μιας κλιμακούμενης γενικευμένης αιματοχυσίας, η οποία στοχεύει στην επιβολή της διαδόχου καταστρώσεως της εξουσίας;

- Εάν απαντηθεί καταφατικά το προηγούμενο ερώτημα, δεν μένει παρά να λάβουμε το λουτρό μας, να καλοπιστούμε και να αποφασίσουμε εάν προτιμούμε το πάρτυ στην τραπεζαρία, ή το πάρτυ στο κατάστρωμα, πριν την μοιραία έκρηξη, ούτως ώστε να χαλαρώσουμε πριν την έξαρση του πανικού.
Εάν όμως θεωρούμε, ότι υπάρχει διέξοδος, ότι τα ναυπηγία της δημιουργίας δεν έδωσαν ύπαρξη στον άνθρωπο μόνο και μόνο για να βιώνει προαποφασισμένα ναυάγια, βυσσοδομώντας στις ονειρώξεις της απάθειας προ του δήθεν "μοιραίου", τότε προκύπτει μια σειρά με άλλα ερωτήματα:

1. Πού έχει τοποθετηθεί η βόμβα στο "Λουζιτάνια";
2. Πώς αυτή μπορεί να εξουδετερωθεί;
3. Μήπως πρέπει να αναβληθούν οι εορτασμοί και οι διασκεδάσεις μέχρι την σύλληψη των βομβιστών;

Πώς μπορούμε όμως να χειριστούμε αυτά τα ερωτήματα;
Δεδομένου ότι περί μύθου και συμβόλων ο λόγος, αλλά και διότι nomen est omen (το όνομα συνιστά σημείον) ας ανατρέξουμε στο όνομα του προκειμένου ιστορικού παραδείγματος, αλλά ταυτοχρόνως στην εικόνα, η οποία προηγείται στην ανάρτηση του κειμένου του πρώτου μέρους:
Το όνομα "Τιτανικός" δόθηκε προφανώς σε αυτό το πλοίο λόγω μεγέθους. Η Τιτανομαχία θεωρείται η μεγίστη των μαχών και ο προσδιορισμός τιτάνιος αποδίδεται σε πράγματα που ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα. Οι μοίρα των Τιτάνων όμως ήταν να κατακρημνιστούν στα Τάρταρα. Στα μέτρα ενός πλοίου αυτό σημαίνει την καταβύθισή του σε βαθιά ύδατα. Αποτέλεσε η ονομασία αυτού του πλοίου ένα μορφογενετικό πεδίο, το οποίο καθόρισε το "τιτανικό" πεπρωμένο του;

Στην πράξη Τιτάνες είναι οι ιερουργοί των χθόνιων ιερατείων, όσο αυτά λειτουργούσαν σε πρωτόγονο στάδιο πριν την επικράτηση του πολιτισμού. Βάφοντας το πρόσωπό τους με άσπρη σκόνη, γύψο, τουτέστιν τίτανο, υποκαθιστούσαν με αυτόν το τρόπο την μάσκα, η οποία επικάλυπτε τους σπασμούς του προσώπου στην φάση της σαμανιστικής εκστάσεως, όταν το πνεύμα κυρίευε τον ιερουργό. Οι απόγονοι των Τιτάνων, ως σύγχρονα χθόνια ιερατεία, αποτελούν τον απώτερο πυρήνα της εξουσίας, τα οποία καλυμμένα πίσω από το "προφανές" των "βεβήλων" (profan) αποφασίζουν για τις τύχες της ανθρωπότητος ερήμην αυτής.
Έσχατος των Τιτάνων είναι ο Προμηθεύς, ο οποίος απελευθερώνει τους ανθρώπους από την άγνοια, δηλαδή την ηγεμονία των Τιτάνων. Το Προμηθαϊκό Πνεύμα καθιστά μέσω της προόδου τον άνθρωπο ανεξάρτητο από τις βλαστικές δυνάμεις της φύσεως. Οι εξιλασμοί, οι οποίοι έχουν στόχο την καρποφορία τής Μητέρας Γης, παύουν να αποτελούν πλέον κοινωνική ανάγκη. Κατ' αυτόν τον τρόπο η κοινωνία δεν αποδέχεται πλέον τις ανθρωποθυσίες ως μορφή εξιλασμού (ιδέ και "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις" του γράφοντος στο scribd.com).

Ο Προμηθεύς όμως δεν ολοκληρώνει το έργο του με το δώρο της γνώσεως στους ανθρώπους. Ο Αισχύλος, όχι μόνο ως άριστος γνώστης του συμβολικού περιεχομένου, το οποίον δομεί ο μύθος, αλλά και ως συνειδητότατος τραγωδός, δηλαδή ενεργά παρεμβαίνων στην διαδικασία της μυθοπλασίας, μεταδίδει στον "Προμηθέα Δεσμώτη" στον διάλογο μεταξύ Ερμού και Προμηθέως, όπου ο Προμηθεύς προλέγει το τέλος της κυριαρχίας του Διός, ότι ο Προμηθεύς είναι κάτοχος ενός μυστικού, το οποίον δεν εκμυστηρεύεται σε κανένα και το οποίον προσπαθεί ματαίως να του αποσπάσει ο Ερμής:

ΕΡΜΗΣ
Σαν να 'μουν δηλαδή παιδί με περιπαίζεις.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
Παιδί κι ακόμα πιο άμυαλος δεν είσαι τάχα,
αν περιμένεις τιποτ' από με να μάθεις;
μα δεν υπάρχει βάσανο και καμιά τέχνη
που ο Δίας θα με κατάφερνε το μυστικό μου
να πω, πριν τ' άτιμά μου αυτά δεσμά λυθούνε.
Κι έτσι λοιπόν ας πάει να σκα η πορφύρα και η φλόγα,
με τουλούπες λευκόφτερες χιονιάς κι υπόγειους
ας σει τα πάντα βροντισμούς κι ας συνταράζει,
μα εμένα τίποτ' απ' αυτά δε θα λυγίσει,
που να τού πω από ποιον το θρόνο του θα χάσει.

Με αυτούς τους στίχους της τραγωδίας προαναγγέλλει ο Αισχύλος μια επόμενη χειραφέτηση του ανθρώπου από το Προμηθεϊκό Πνεύμα , ανάλογη σε βαρύτητα και εύρος με την πρώτη, η οποία θα σημάνει "και την απώλεια του θρόνου για τον Δία".
Μήπως τελικά πρόκειται για την αποκάλυψη του τρόπου, με το οποίον απασφαλίζονται οι βόμβες των Τιτανικών καθώς και των κρυψώνων τους;
Με αυτό το ερώτημα θα ασχοληθώ στα επόμενα κεφάλαια.
Εισαγωγικά όμως θέλω να αναφερθώ στην ιδιαιτερότητα των στιγμών και για ποιο λόγο το τόσο τεράστιας σημασίας αυτό ζήτημα, το οποίο κωδικοποιεί συμβολικά ως ύστερη μυθοπλασία η τραγωδία του Αισχύλου, μπορεί να αποκτά ζωτική σημασία στην τρέχουσα φάση:

Η αποδόμηση της τρέχουσας αταξίας, ή "τάξης" κατά τους "πεφωτισμένους", είναι επόμενο, όσο αυτή κλιμακώνεται και πριν ακόμη επιχειρηθεί η επιβολή της νέας αταξίας, ή "τάξης' κατά τους "πεφωτισμένους", να οδηγήσει σε μια πάρα πολύ ρευστή κατάσταση. Μια κατάσταση, κατά την οποίαν η έξωθεν κατάστρωση του καθεστώτος θα έχει ξεμονταριστεί από την βάση της και θα κλυδωνίζεται παραπαίουσα, χωρίς ακόμη να έχει συνδεθεί στα θεμέλια η νέα κατάστρωση. Πρόκειται για μια φάση, κατά την οποίαν η εξουσία θα βρεθεί χωρίς νομιμοποίηση, έχοντας αναιρέσει σκοπίμως την προηγουμένη, πριν ακόμη επιτύχει να εγκαθιδρύσει την επομένη.
Η τακτική του σοκ προϋποθέτει μετεωρισμό. Άνευ αυτού δεν μπορεί να υπάρξει αίσθηση απώλειας της ισορροπίας, ούτως ώστε η μάζα να τρέξει κατόπιν να πιαστεί από οτιδήποτε της προσφέρεται, το οποίο θα δημιουργούσε αίσθηση ή ψευδαίσθηση σταθερότητος.
Τότε είναι η στιγμή, που - για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα - ανοίγουν οι Συμπληγάδες.
Αυτοί που διαθέτουν πλοήγηση και ζύγισμα μπορούν τότε να τις περάσουν. Από το πίσω μέρος όμως οι Συμπληγάδες είναι ευάλωτες, οπότε βγαίνουν οι σκαπάνες.

Μια τέτοιου είδους διαδικασία σκηνοθετημένου μετεωρισμού συμβαίνει κατά την περίοδο διεξαγωγής εκλογών. Για να γίνει πιστευτή η αυθαιρεσία της δήθεν έκφρασης της ανύπαρκτης λαϊκής ετυμηγορίας μέσω των εκλογών, το καθεστώς μετεωρίζεται ηθελημένα, ωσάν να μην υπήρχε κυβέρνηση, επιτρέποντας στο πόπολο να αυθαιρετεί σε βάρος της ισχύουσας νομοθεσίας. Κατά την διάρκεια των ολίγων ημερών προ των εκλογών στα εργοστάσια παραγωγής σκυροδέματος δουλεύουνε πενταπλές βάρδιες.

Το καθεστώς εν Ελλάδι κατέδειξε ότι βαδίζει προς την επιβολή του πλήρους μπαχανάλιου. Πέραν ότι αυτό ενεργεί πλέον με απροκάλυπτα φασιστικές μεθόδους, το κομματικό σκηνικό έχει βάναυσα απαξιωθεί στην σφαίρα του γελοίου. Εδώ και χρόνια γράφω, ότι ετοιμάζεται κυβέρνηση γκρουπούσκουλων, ως υποτιθέμενη συγκυβέρνηση αποκομμάτων, η οποία θα προβεί σε πολύ χοντρές εθνικές προδοσίες, πολύ χειρότερες από την κλιμακούμενη πτωχοποίηση του Ελληνικού λαού και το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας. Όσοι πιθανολογούν, ότι επερχόμενος πρωθυπουργός πρόκειται να είναι ο Αντώνης Σαμαράς, λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο εν λόγω πολιτικός είναι πλέον αθεράπευτα φθαρμένος, έχοντας οδηγήσει το κόμμα της ΝΔ. στα πρόθυρα της διάλυσης.
Ο Γκαπ πέρασε το παραμύθι του "λεφτά υπάρχουν" επειδή είχε σκόπιμα κρατηθεί πιο πριν στο απυρόβλητο, ενώ είχαν σκηνοθετηθεί σκόπιμα ρίξεις της πλάκας με τον Σιμίτη. Όπως γράφω εδώ και χρόνια, το πιθανότερο είναι το δόσιμο της καρέκλας στην Θεοδώρα Μπακογιάννη, ως την πλέον γνήσια εκπροσώπου του Μητσοτακισμού, δηλαδή της πολιτικής διαλύσεως της χώρας. Γι αυτόν τον λόγο κρατιέται η εν λόγο "πολιτικός" στο απυρόβλητο, ενώ είναι η δεδηλωμένη μνημονιακότερη των μνημονιακών, ακόμη προ της εφευρέσεως του μνημονίου. Οι υπόλοιποι αποτελούν τα παιδιά για όλες τις δουλειές του "επίτιμου". Τα διάφορα "Ζάππεια" επιχειρούν μόνο να περάσουν την ιδέα των φοροαπαλλαγών στα μονοπώλια, αφού αυτά επελάσουν για να ιδιοποιηθούν έναντι πινακίου διοξίνης την κρατική περιουσία και αφού οι μισθοί έχουν κατεβεί σε επίπεδα όχι Βουλγαρίας αλλά ζούγκλας Αμαζονίου.
Είναι λογικό, ότι σε τέτοια βάση μαγαζιά δεν κρατιούνται. Τέτοια μέτρα επιβάλλονται, όταν αποσκοπείται να συνηθίσει ένας λαός την ιδέα της πλήρους διαλύσεως της εθνικής, κρατικής οντότητος. Και επειδή στο παρελθόν ο Ελληνικός λαός έχει δώσει πολλαπλά δείγματα πατριωτισμού, τα κλιμακούμενα σχέδια δείχνουν, ότι έχει ήδη αποφασισθεί η ολοκληρωτική φυσική εξόντωσή του.

Το μπάχαλο αναμένεται πρωτόγνωρα τεράστιο. Τα πάντα θα βρεθούν στον αέρα. Οι συμπληγάδες όμως τότε ανοίγουν, αλλά μόνο για μια στιγμή.

Η νύκτα μετατρέπεται σε ημέρα στα ύδατα του Τιτανικού από την έκρηξη στο μηχανοστάσιο για δεύτερη φορά. Για πρώτη φορά μετατρέπεται η νύκτα σε ημέρα από τα βαρελότα και τα βεγγαλικά των εορταζόντων στο κατάστρωμα, λίγα λεπτά πριν την έκρηξη της βόμβας. Και λίγα λεπτά πριν τον καταιγιστικό κρότο της εκρήξεως, επικρατεί ο τεράστιος κρότος από τους φελλούς του ανοίγματος εκατοντάδων φιαλών σαμπάνιας. Αυτές οι δυο λάμψεις και οι δυο κρότοι σηματοδοτούν το άνοιγμα και το κλείσιμο των συμπληγάδων. Λίγες στιγμές, κατά τις οποίες μπορεί να τα επιτευχθεί η ανατροπή του του μετεωριζομένου.
Κατά την στιγμή αλλαγής παραδείγματος δεν υφίσταται παράδειγμα.
Αυτή είναι η ώρα του Μυστικού. Η ώρα των Γραμμάτων, του Αριθμού.

3. ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΜΥΘΟΙ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΘΟΝΙΑ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ ΣΤΑ ΗΡΩΙΚΑ ΕΠΗ

Όλες οι θρησκείες στηρίζονται στην μυθοπλασία, όσο κι αν κάποιοι εκπρόσωποι τους, ή πιστοί σε αυτές, εγείρουν αίτημα ιστορικής αλήθειας, όσο αφορά το περιεχόμενο αρκετών ιερών κειμένων. Από την στιγμή, που στις θρησκείες λειτουργούν ιερά σύμβολα, αυτά συνίστανται σε συσχετισμό με εξιστόρηση μύθων. Η εμμονή στην ιστορικότητα των μύθων είναι αφελής και στην ουσία δεν προσθέτει τίποτε το αξιόλογο ή ουσιαστικό - πέρα από την καλλιέργεια αφέλειας, δηλαδή θρησκοληψίας - στην λειτουργικότητα των ιερών μύθων, η οποία συνιστά και την εν τέλει χρησιμότητα και ουσία τους. Διότι το αφηρημένο συμπυκνώνει το συγκεκριμένο και το αποδίδει πιο δυναμικά, ενισχύοντας το μήνυμά του. Η έννοια της αληθείας σε υπερβατικό επίπεδο διαφέρει τελείως από την ιστορική πραγματικότητα. Διότι η δεύτερη λειτουργεί στα πλαίσια του χρόνου, υποκείμενη - δηλαδή κυριαρχούμενη - από αυτόν, ενώ Ο ΜΥΘΟΣ ΔΟΜΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.
Όπως έχει καταδείξει η σύγχρονη θεωρητική φυσική, το υποκείμενο συμμετέχει με ενεργό τρόπο στην διαμόρφωση της πραγματικότητος. Και η συνείδηση δεν αποτελεί ιδιότητα του υποκειμένου, η οποία εδράζεται σε αυτό τεμαχισμένη σε ατομικές μερίδες, αλλά το υποκείμενο ως τεμαχισμός της υπάρξεως μετέχει στην συνείδηση, η οποία αποτελεί υπερκειμένη των υποκειμένων σφαίρα. Η σύγχρονη επιστήμη επεκτείνεται πλέον πέραν των εννοιών της ύλης και της ενέργειας ως εκδηλώσεις του υπαρκτού και στην έννοια της πληροφορίας, η οποία συνιστά την τρίτη οντική κατηγορία στην σύνθεση της υπάρξεως.
Όσο και εάν ηχεί παράξενο, η υπερβατική αλήθεια είναι ισχυρότερη της ιστορικής πραγματικότητος, διότι αυτή ανάγεται στην σφαίρα της πληροφορίας, η οποία δομεί και κατευθύνει τις υλικές και ενεργειακές εκφάνσεις.
Η διαδικασία της δομήσεως του χρόνου μέσω της μυθοπλαστικής (αλλά και απομυθοπλαστικής, δηλαδή "διαφωτιστικής") διαδικασίας στην σφαίρα της πληροφορίας υπέχει καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του ιστορικού χρόνου και κατά συνέπεια στην διαμόρφωση της ιστορικής πορείας.
Η εκμετάλλευση αυτής της διαδικασίας αποτελεί θεμελιακή λειτουργία για το Μάτριξ. Πάνω σε αυτήν την διαπίστωση πρόκειται να στηριχθεί προσεχώς και η τρίτη πρόταση περί δημιουργίας ρωγμής.
Έχω αναφέρει σε πρόσφατες αναρτήσεις, ότι τα ανώτατα μαθηματικά, τα οποία αποδίδουν ανάλογες διαδικασίες, δεν διδάσκονται σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και διαφυλάσσονται ως ιερή απώτερη γνώση στα πλαίσια προωθημένων ιερατείων.
(Σε πρόσφατη συζήτηση που είχα με ένα σημαντικό για τα κριτήριά μου επιστήμονα και συγγραφέα στην Ελλάδα, ο οποίος έχει ενεργό συνεισφορά και στην συμβατική και την μη συμβατική έρευνα, αυτός έκφρασε την υποψία, ότι δεν υπάρχει άλλη περίπτωση από το να είμαι μυημένος σε κάποιο κύκλωμα, δεδομένου ότι κάποια από τα γραφόμενά μου προϋποθέτουν αυξημένες γνώσεις βιοχημείας, τις οποίες λόγω θέσεως δεν μπορώ να διαθέτω. Τοποθετούμαι λοιπόν ευθέως έναντι των φίλων επισκεπτών και επισκεπτριών αυτής της σελίδας, ότι ουδέ μια σχέση έχω με οποιοδήποτε μυητική εταιρία ή ομάδα. Τα εδώ κατατιθέμενα αποτελούν αποκλειστικά προσωπικές θεωρήσεις του γράφοντος. Γι αυτό και η περίπτωση λαθεμένων αντιλήψεων είναι πιθανότατη).

Την υπεροχή της μυθοπλασίας έναντι της ιστορίας τονίζει και ο Αριστοτέλης στο κατ΄εξοχήν περί μυθοπλασίας έργο του, όπου αναλύει τα δεδομένα της τραγωδίας, "Περί Ποιητικής":

Φανερόν δε ἐκ τῶν εἰρημένων και οὐ τό τά γενόμενα λέγειν, τοῦτο ποιητοῦ ἒργον ἐστίν, ἀλλ'
οἷα ἂν γένοιτο, καί τά δυνατά κατά το εἰκός ἢ ἀναγκαίον. ὁ γάρ ἱστορικός καί ὁ ποιητής οὐ τῶ ἢ ἐμμετρα λέγειν ἢ ἂμετρα διαφέρουσιν (εἲη γάρ ἂν τά Ἡροδότου εἰς μέτρα τεθῆναι καί οὐδέν ἧττον ἂν εἲη ἱστορία μετά μέτρου ἢ ἂνευ μέτρων). αλλά τοῦτο διαφέρει τῶ τόν μέν τα γενόμενα λέγειν, τον δε οἷα ἂν γένοιτο. διό καί φιλοσοφότερον και σπουδαιότερον ποίησις ἱστορίας ἐστίν. ἡ μέν γάρ ποίησις μᾶλλον ἢ καθόλου, ἡ δ' ἱστορία τά ἒκαστον λέγει, ἒστιν δέ καθόλου μέν, τῶ ποίω τα ποῖα ἂττα συμβαίνει λέγειν ή πράττειν κατά τό εἰκός ἢ τό αναγκαῖον, οὗ στοχάζεται ἠ ποίησις ὀνόματα ἐπιτιθεμένη.

Δηλαδή, η ιστορία από την ποιητική μυθοπλασία δεν διαφέρουν κατά την έμμετρο ή δια πεζού λόγου διατύπωση, καθότι εάν επαναγράφετο η ιστορία του Ηροδότου με έμμετρο τρόπο, τίποτε δεν θα άλλαζε σε όσα εξιστορούνται. Η υπεροχή της ποιήσεως έναντι της ιστορίας είναι ότι η δεύτερη αναφέρεται σε γεγονότα με τον τρόπο που αυτά συνέβησαν, ενώ η πρώτη θέτει βάσεις ως προς τον τρόπο, που θα πρέπει να συμβαίνουν αυτά. Ενώ η ιστορία αναφέρεται στο εικός, δηλαδή το ξεχωριστό και συγκεκριμένο, η ποίηση αναφέρεται στο καθόλου, στο καθολικό, το οποίο είναι γενικής ισχύος και χρησιμότητος.

Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε αυτό το χωρίο του Αριστοτέλους στο ότι, ενώ η ιστορία έχει αφηγηματικό περιεχόμενο ως προς συγκεκριμένα και μεμονωμένα γεγονότα, η μυθοπλασία επιχειρεί να θέσει τις αρχές επί των οποίων οφείλει το γίγνεσθαι να λαμβάνει χώρα. Υπό αυτήν την έννοια η σχέση τού μύθου με την αλήθεια, ως τρόπου του αληθώς ζειν, είναι πολύ ισχυρότερη από την όποια συγκεκριμένη αναφορά σε γεγονότα, τα οποία έχουν συμβεί.
Όπως προείπα και όπως θα αναπτύξω αναλυτικότερα στην συνέχεια, αυτή η διαδικασία είναι δομικής μορφής για τις κοινωνικές αντιλήψεις περί του γίγνεσθαι και δομεί την ενιαία υποκειμενική περί χρόνου αντίληψη.

Η χθόνια λατρεία, όπως έχω παραθέσει στις "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις" (στηριζόμενος και στην πραγματεία του Erwin Reisner "Der Dämon und sein Bild" - "Ο Δαίμων και ο Εικονισμός του") έχει διανύσει δυο στάδια, τα οποία διαφέρουν ποιοτικά μεταξύ τους.
Το πρώτο αφορά την περίοδο πριν την επικράτηση του Προμηθεϊκού πνεύματος, η οποία χαρακτηρίζεται ως πρωτόγονη και κατά την οποία κυριαρχεί μονοσήμαντα η βλαστική λατρεία, καθ' ότι ο άνθρωπος είναι υποταγμένος στην καρποφορία της γης στα πλαίσια της λεγόμενης φυσικής "παραγωγής". Η καλλιέργεια είτε δεν υπάρχει ακόμη, είτε υφίσταται σε τελείως πρωτόγονο στάδιο, καλύπτουσα μόνο ένα μέρος της εναπόκτησης των αναγκαίων τροφίμων. Η συμμετοχή των ανθρώπων στα τελετουργικά του εξιλασμού της Γης, με στόχο τον επηρεασμό της φύσεως στην κατεύθυνση της καρποφορίας, διέπεται από το ένστικτο της επιβιώσεως σε αυθόρμητη βάση.
Εφ' όσον ο άνθρωπος γίνεται ανεξάρτητος από τις βλαστικές αποδόσεις της γης μέσω του Προμηθεϊκού πνεύματος, παύει πλέον αυτός να θεωρεί, ότι η επιβίωσή του εξαρτάται άμεσα από την διαδικασία των εξιλασμών (μέσω αίματος). Εδώ αξίζει να αναφερθεί, ότι το Προμηθεϊκό πνεύμα δεν διέπει μόνο την ανάπτυξη της καλλιέργειας, αλλά και μια πληθώρα τεχνών και τεχνικών, οι οποίες προσδίδουν στην ανθρώπινη ύπαρξη όλο και αυξανόμενη αυτοτέλεια έναντι των φυσικών δυνάμεων. Με την βλαστική λατρεία ο άνθρωπος επιχειρεί να επηρεάσει την φύση, ενώ με το Προμηθεϊκό πνεύμα προσπαθεί να την "δαμάσει", αξιοποιώντας ή και "κυριαρχώντας" πάνω σε κάποια φυσικά δεδομένα.

Συνεχίζεται στο τρίτο μέρος.

ΟΔΕΥΟΝΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ - ΑΠΟ ΤΟΝ THEODOR ADORNO ΣΤΟΝ ΕΡΓΔΗΜΕΡΓ

2012-02-09T19:42:00.083Z

Τιτάν - Κυνηγός Κεφαλών της Παπούα, Νέα Γουινέα
(τίτανος: άσπρη σκόνη, γύψος στα αρχαία Ελληνικά)
Πολιτισμικό κατάλοιπο των επερχόμενων... "Μεγάλων Παλαιών"
(Ιδιαίτερα σημαντικές οι αντίρροπες σπείρες, τις οποίες φέρει στο μέτωπο)

"ΨΥΧΗΣ ΕΣΤΙ ΛΟΓΟΣ ΕΑΥΤΟΝ ΑΥΞΩΝ"
Ηράκλειτος

1. ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΜΟΙΡΑΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ ΕΤΟΥΣ

Το πολυθρύλητο έτος 2012 κτύπησε σήμερα ως πρώτη την θύρα της Ελλάδος.
Διότι τα σημερινά εν Ελλάδι συμβάντα ξεπερνούν σε παγκόσμιο εύρος και την επίθεση των νατοϊκών μισθοφόρων στην Συρία, η οποία ξεκίνησε προσφάτως.
Η σημερινή ημέρα θα καταγραφεί, όχι μόνον για ιστορία της Ελλάδος, ως μια μοιραία ημέρα.
Σήμερα οι πολιτικοί αρχηγοί των τριών κομμάτων, τα οποία είναι προσδεδεμένα στο άρμα της Λερναίας Ύδρας της τριμερούς επιτροπής με εντόπιο εκπρόσωπο τον Luc-α Παπαδήμο συναποφάσισαν το δεύτερο μνημόνιο ως ουσιαστική ταφόπετρα επάνω στη τύποις λειτουργούσα Ελλαδική "δημοκρατία". Όταν μια μπανανία καλυμμένης μορφής μετατρέπεται σε απροκάλυπτη μπανανία, αυτό συνεπάγεται, ότι οι σκηνοθέτες πίσω από τα παρασκήνια που στήθηκε το τσαντίρι κατά το 1825, το οποίον πλάσαραν ως κατάστημα, αποφάσισαν να κατεβάσουν τα ρολά.
Εναποθέτοντας το φύλο συκής από το εξουσιαστικό τοτέμ, δεδομένου ότι αυτό είναι από την κούνια ευνουχισμένο, διαλαλούν - πέρα από προφάσεις μασκαρεμένων ως δήθεν καλογραιών σε οίκο ανοχής - ότι πλέον καταργούνται και τα τελευταία προσχήματα.

Κρύος ιδρώτας περιλούζει πλέον τους ανθρώπους όλων των κοινωνικών τάξεων στην Ελλάδα. Γνωρίζουν - ή στην ελαχίστη των περιπτώσεων διαισθάνονται - ότι το διακύβευμα ξεπερνά κατά πολύ την όποια μείωση επικουρικών συντάξεων, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, μισθολογική μείωση ή φορολογική επιδρομή. Ο θλιβερός ρόλος πλασιέ βαζελίνης, τον οποίον υποδύεται ο επικεφαλής της "συμπολιτευομένης αντιπολιτεύσεως" με τις εν ψυχρώ διακηρύξεις μέλους του ομίλου κοινωνικών επιβητόρων, ότι με μένα "θα πονέσει ο λαός λιγότερο" δεν μπορεί πλέον να αντιστρέψει τον φόβο, ότι κατρακυλάμε προς την επιβολή ενός άνευ προηγουμένου δράματος: Το βασικό ερώτημα που θέτει πας νοήμων πολίτης σήμερα, είναι ποια μοίρα επιφυλάσσει σε αυτόν, την κοινωνία και το έθνος στα οποία ανήκει η λεγόμενη "νέα τάξη".

Η επιβολή του νέου μνημονίου ήτο τουλάχιστον από τις πρώτες ημέρες του έτους γνωστή τουλάχιστον σε όσους ενημερώνονται από τα μαζικά μέσα. Για κάποιους, οι οποίοι δεν επιβιώνουν γραπωμένοι σε κοινωνικές ονειρώξεις, αυτό ήταν προφανές εδώ και τουλάχιστον είκοσι έτη. Προς τι λοιπόν σήμερα η ανάρτηση των σημαιών μελανού χρώματος; Ο λόγος των αντιδράσεων πηγαίνει πολύ πιο πέρα από τα αποτελέσματα της προσφάτου "εθνοσωτήριου" συσκέψεως των επωασμένων σκυβάλων, τα οποία πλασάρονται ως κομματικοί πατεράδες. Ο μέσος πολίτης σήμερα αντιλαμβάνεται, ότι οδεύουμε προς λεγόμενη αλλαγή "παραδείγματος", δηλαδή κοσμοειδόλου, το οποίο μορφώνεται από διαφορετικό τύπο εξουσίας, από διαφορετικό "μοντέλο" επιβολής, από διαφορετικό σύστημα επικυριαρχίας και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αν είχαν νου και φρόνηση οι πολίτες των κρατών της βορείου Ευρώπης, θα έπρεπε αυτοί πρώτοι να έχουν κατακλύσει τις οδούς και τις πλατείες προ των κυνοβουλίων των χωρών τους ενάντια στην γκανγκστερικού τύπου επιβαλλόμενη "χρεωκοπία" στην Ελλάδα. Διότι κατ' αυτόν τον τρόπο χρεοκοπούν ανοικτά τα ούτως ή άλλως ανύπαρκτα "ευρωπαϊκά ιδεώδη", η όποια δεοντολογία των ευρωπαϊκών "θεσμών", τουτέστιν το σαθρό επικάλυμμα της Ευρωζώνης, τo οποίo λύνεται και δένεται όπως το λαστιχάκι της μαμάς τους για ένα ζευγάρι νάιλον κάλτσες, όταν είχαν καταφθάσει ως "απελευθερωτές" τα αμερικανάκια στις πυρπολημένες από τον πόλεμο πόλεις τους, για να διαπραγματευθούν με την σικελική μαφία και τον υπόκοσμο της Μασσαλίας το μοντέλο της νέας ευρωπαϊκής "ευημερίας" στα εργαστήρια εμπλουτισμού του οπίου με οξικό ανυδρίτη της french connection.
Αν είχαν νου και φρόνηση τα μιντιακώς αγόμενα και φερόμενα κακέκτυπα του homus economikus βανδαλικού τύπου, θα κατανοούσαν, ότι ο προετεταμένος δείκτης της χειρός, τον οποίον προέβαλε με "άγαλμα" στο εξώφυλλο η φασιστοφυλλάδα "Focus" (εάν είχαν μυαλό οι εκδότες του, θα μπορούσαν να κατανοήσουν, ότι χωρίς την Ελληνική Γλώσσα αντί για φακούς θα φόραγαν βελανίδια στα μάτια τους) και τον οποίον επαναπροέβαλε προσφάτως δια ζώσης έμπροσθεν στους ανταποκριτές η κ. προκαθήμενος του ΔΝΤ. με την χυδαιοτέρα των πεζοδρομιακών χειρονομιών, στρέφεται αναφανδόν εναντίον των ιδίων. Διότι στο πρόσωπον του Ελληνισμού καταπτύεται από τους συγχρόνους κανιβάλους η έννοια της Δημοκρατίας. Άνευ της επιφάσεως της οποίας εάν διαβιούσαν αυτοί, πριν τους συλλάβει η μαμά τους, θα την εξεμαύλιζε ο φεουδάρχης.
Αδυνατούν να κατανοήσουν, ότι στην θέση του σημερινού πειραματόζωου, το οποίον αποτελεί η Ελλάς, αύριο θα βρίσκονται αυτοί. Διότι, ακριβώς όπως διαλύθηκε βάσει υπούλου προγραμματισμού η παραγωγική υποδομή, τόσο στον πρωτογενή τομέα όσο και στην μεταποίηση, στην Ελλάδα, αναλόγως έχει συμβεί και στις χώρες, τις οποίες αυτοί θεωρούν "δικές τους". Η αποδημία του "παραγωγικού" κεφαλαίου στις περιοχές της συγχρόνου απανθρώπου δουλείας και στις περιχές των απεράντων φυτειών μεταλλαγμένων, έχουν εξασθενίσει βάναυσα τους εγχωρίους παραγωγικούς τομείς στα υπερόγκως χρεωμένα κράτη της Ευρώπης. Και εναπόκειται στους αληταμπουράδες των λεγόμενων ¨οίκων αξιολόγησης" και στις χρηματιστικές αλχημείες των υπερεθνικών τραπεζοτεράτων να τα υποβαθμίσουν δια νυκτός σε πρώτη φάση και στη συνέχεια δια της φαρμακείας του λεγόμενου "διαρκούς χρέους" (perpetual debt) να τα κηρύξουν υπό πτώχευση. Η "δημιουργική λογιστική" αποτελεί τον υποβιβασμό της οικονομίας σε φαντασιακού τύπου πλασματική διάσταση, όπου η μόνη ισχύουσα λογική είναι αυτή των προγραμμάτων επιβεβλημένης δια τεχνασμάτων υπερχρεώσεως και πτωχεύσεως.
Η σημερινή συμπεριφορά των ευρωπαίων "πολιτών" ομοιάζει με την αναισθησία της Ελλαδικής κοινής γνώμης έναντι του ολοκαυτώματος στην γείτονα Γιουγκοσλαβία, όταν οι σημιτάνθρωποι διακήρυσσαν την Ελλάδα ως "πόλο σταθερότητας και ανάπτυξης" στα Βαλκάνια. Η βαυκαλιστική νοοτροπία του "ανήκομεν εις την Δύσιν" της "λαϊκής δεξιάς", η φασιστική - λαϊκιστική νοοτροπία της υποταγής στα ένστικτα του καταναλωτισμού με ταυτόχρονη "προοδευτική" φρασεολογία των ουραγών του "Πα""σο""κ", η πολιτική κοινωνικής ενσωμάτωσης και βολέματος της συστημικής "αριστεράς" και η "επαναστατική" μπουρδολογία των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων έστρωσαν το δρόμο στην σημερινή διαδικασία επιβολής αλλαγής "παραδείγματος".

Η πτώχευση οδηγεί αναμφιβόλως στην υποδούλωση. Όπως όμως έχω αναλύσει σε προηγούμενα κείμενα, θεωρώ την οικονομία ως μέσο και όχι ως σκοπό της εξουσίας.
Κατά συνέπεια, η αρπαγή του εθνικού πλούτου, στην οποία αναφέρονται όλοι όσοι κρατούν κριτική στάση απέναντι στα πράγματα, αποτελεί κατά την άποψή μου μόνο ένα ενδιάμεσο στόχο, ο οποίος αποτελεί προϋπόθεση για αυτά που αποτελούν την εν τέλη στόχευση.
Ούτε είναι δυνατόν η αλλαγή "παραδείγματος" να εκτυλίσσεται στην Ελλάδα, κύρια για να μετατραπεί ο Ελληνικός λαός σε πολύ φθηνή εργατική δύναμη. Ο τεράστιος φυσικός πλούτος της χώρας παρέμεινε κατά τη φάση τής κεφαλαιοκρατικής - επεκτατικής ανάπτυξης της παγκόσμιας αγοράς σχεδόν ανεκμετάλλευτος. Η ψυχολογία της "ψωροκώσταινας", η οποία εντέχνως καλλιεργήθηκε, προϋπόθετε την αποσιώπησή του. Στους Έλληνες επιβλήθηκε έξωθεν και άνωθεν μια ατμόσφαιρα ασημαντότητος, μέσα στα πλαίσια της οποίας έπρεπε να εξοστρακισθεί κάθε προοπτική, κάθε φιλοδοξία, κάθε δημιουργικό όνειρο. Και όσο αφορά το εργατικό δυναμικό, το οποίο εκπροσωπεί εν τέλει ο Ελλαδικός πληθυσμός, αυτό είναι πράγματι αμελητέο μπροστά στις τεράστιες ανθρωποφάρμες των αναδυόμενων οικονομιών στα πλαίσια της "νέας τάξης".
Αλλού λοιπόν πρέπει να αναζητηθεί η ουσία της προσπάθειας να υποδουλωθεί - ή και να εξουδετερωθεί - ο Ελληνικός λαός.

Κάποιοι αναρωτήθηκαν για ποιο λόγο δεν έλαβαν χώρα εγκαίρως κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας ενάντια στην συμφωνία του νέου μνημονίου. Από αυτά που προηγήθηκαν όμως, έχει καταστεί κοινός τόπος σε όλους τους ανθρώπους, οι οποίοι διαθέτουν εχέφρονα μαχητική ετοιμότητα, ότι η λερναία ύδρα δεν ανατρέπεται με το να γίνουν αυτοί λεία για μια ακόμη φορά στα ρόπαλα και τα δηλητήρια των επωασμένων μόγλυδων αντεροβγαλτών της Eurogendfor στην πλατεία Συντάγματος. Η διαμαρτυρία συνεπάγεται πλέον άγρια καταστολή και εφ' όσον δεν υπάρχει ένα οργανωμένο λαϊκό κίνημα, το οποίο να είναι εις θέσιν να αντιτάξει ανώτερες μορφές πάλης, έχει γίνει πλέον κατανοητό, ότι τα πανό και οι πορείες συνιστούν διαδικασία εκτόνωσης. Για την φασιστική νοοτροπία και την ψυχρή τακτική αυτών που κρατούν και το καρπούζι και το μαχαίρι, οι λαϊκές κινητοποιήσεις με τον τρόπο που έλαβαν χώρα μέχρι τώρα, δεν συνιστούν ουσιαστική πίεση. Από την στιγμή, που το σύστημα αυτοδιαλύεται εκ των έσω και δεν το ενδιαφέρει πλέον η νομιμοφάνειά του, αλλά αποσκοπεί το ίδιο στην πλήρη απαξίωσή του, με βάση την διακηρυγμένη στρατηγική "ORDO EX CHAOS", δεν δίνει δεκάρα για το πόσο αίμα μπορεί να χυθεί. Μέχρι στιγμής έχει δώσει πλείστα όσα παραδείγματα της πλέον χοντρόπετσης αυθαιρεσίας, μετατρέποντας το σύνταγμα σε κουρελόχαρτο και αποκαλύπτοντας, ότι υπάρχει στην πραγματικότητα μόνο μένα κόμμα στην Ελλάδα, αυτό του απροσχημάτιστου και συνεπτυγμένου ανθελληνισμού.

Η ανατροπή εδράζεται στην ουσιαστική αντίσταση. Και αυτή συνιστά, πριν μετατραπεί σε συλλογική δράση, μια εσωτερική ετοιμότητα των ανθρώπων. Αυτή έχει κάποιες πολύ, μα πάρα πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Αυτές δεν διέπονται κυρίως από την ανεξέλεγκτη οργή, αλλά από πολλαπλή επίγνωση (σας παρακαλώ θερμά αυτή να μην συγχέεται με την απόγνωση) η οποία βρίσκει διέξοδο με πολύ συγκεκριμένη προοπτική. Η ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ, Η ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ, Η ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ, Η ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ - ΟΠΩΣ ΑΝΕΦΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΑΝΑΡΤΣΗ-ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ ΣΚΕΛΟΣ ΤΟΥ ΗΡΩΙΣΜΟΥ. ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ.

Η τεχνογνωσία, στην οποία αναφέρομαι, δεν βρίσκεται ούτε στα μαρξιστικά κιτάπια, ούτε στα εγχειρίδια οδηγιών για οδομαχίες, ή ακόμη για λαϊκούς πολέμους. Δεν βρίσκεται ακόμη ούτε σε κανένα από τα υπάρχοντα αναμφιβόλως αξιόλογα πονήματα φιλοσοφικών, κοινωνικών, ψυχολογικών, πολιτικών ή "συνωμοσιολογικών" πραγματειών καθ' εαυτό, το οποίο μπορεί να σχετίζεται αμέσως ή εμμέσως με την όποια ανατροπή της όποιας εξουσίας.

Η τεχνογνωσία αυτή βρίσκεται αφ' ενός μεν μέσα στην σύνολη συσσωρευμένη εμπειρία των αγώνων της ανθρωπότητος ενάντια στην αλλοτρίωση, τον εξουσιασμό και τον ετεροκαθορισμό της. Κατά συνέπεια είναι αναγκαίο να επιχειρηθεί μια απόσταξη των βασικών της συμπερασμάτων, ώστε να ακολουθήσει μια σύνθεση των συμπερασμάτων αυτών σε μια σύγχρονη επαναστατική θεωρία.
Αυτή η τεχνογνωσία βρίσκεται αφ' εταίρου στα χέρια της Πρόνοιας. Η εκπόνηση κάθε λειτουργικής θεωρίας συνιστά μια γνωστική διαδικασία. Με αυτήν την διαπίστωση τίθεται επί τάπητος το μεγάλο ζήτημα της γνωσιολογίας. Περί αυτού έχει δαπανηθεί άφθονο μελάνι διαχρονικά, τόσο από τις διάφορες φιλοσοφικές θεωρήσεις, όσο και από τις διάφορες πρωτοβουλίες κοινωνικών ανατροπών στον θεωρητικό και στον πρακτικό τομέα.

Όπως κατέδειξε με την πρόσφατη σειρά των αναρτήσεων του εδώ, σχετικά το "Βιβλίο της Ζούγκλας" ο ΕργΔημΕργ, η μυθοπλασία δεν αποτελεί μια παρωχημένη ιστορικώς μορφή επηρεασμού και δομήσεως του ψυχισμού σε ατομικό επίπεδο με σοβαρές κοινωνικές προεκτάσεις, καθώς και μεταβιβάσεως κωδικοποιημένης γνώσεως, αλλά εξακολουθεί να εφαρμόζεται με καλυμμένο, αλλά έντονο τρόπο και στην σύγχρονη εποχή.

Ως οπαδός της Πλατωνικής φιλοσοφίας πιστεύω, ότι ισχύει η Πλατωνική διαπίστωση, ότι η γνώση επιφυλάσσεται δια τους εναρέτους. Η γνωστική πορεία δηλαδή συνδέεται με το στοιχείο της αποκαλύψεως.
Οι μεγάλες, καθιερωμένες φιλοσοφικές σχολές αγνοούν ή παρακάμπτουν αυτό το δεδομένο, εστιάζοντας στο γνωστικό υποκείμενο αποκλειστικά το κέντρο της επίτευξης της γνώσεως. Διαφωνούν και αντεπιχειρηματολογούν βασικά μόνον ως προς τον τρόπο που μπορούμε να φθάσουμε στην γνώση. Η αρχική ρήξη στην Ευρωπαϊκή φιλοσοφία εκδηλώθηκε μεταξύ του Λάιμπνιτζ, ως κύριου εκπροσώπου του ορθολογισμού, ο οποίος σχημάτισε την θεωρία, ότι μπορούμε να φθάσουμε στην γνώση αποκλειστικά με την έμφυτο νόηση, επεξεργαζόμενοι αρχετυπικά νοητικά δεδομένα, χωρίς να είναι απαραίτητο να δραστηριοποιηθούν οι αισθήσεις, και αυτών που διαμόρφωσαν την σχολή του Αγγλικού εμπειρισμού. Αυτοί υποστήριξαν, ότι η γνώση μπορεί να έχει αφετηρία μόνο τις αισθήσεις, στα πλαίσια εργαστηριακών πειραματισμών, οι οποίοι οδηγούν στην διαμόρφωση της εμπειρίας. Στην ουσία αυτές οι δυο σχολές κυριάρχησαν, ενώ κάποιες άλλες σημαντικές φιλοσοφικές τάσεις, οι οποίες συγκροτήθηκαν στην συνέχεια, επισυγκέντρωσαν την προσοχή στον ηθικό τομέα. Ο Υπαρξισμός διαμόρφωσε την έννοια της Υπέρβασης (trancedence) η οποία όμως, παρά την μεγάλη σημασία της, εδράζεται και αυτή στην ηθική ελευθερία και την συνείδηση του ατόμου.

Οι μύθοι λειτουργούν με σύμβολα. Ο γνωστικός χειρισμός τους σε βάθος προϋποθέτει την ερμηνεία των συμβόλων. Όμως, όπως δηλώνει ο όρος, στην διαδικασία αυτή ενέχεται ο Ερμής, ώς θεότης ή υπερβατικό στοιχείο. Για την γνωστική προσέγγιση του μύθου, πιστεύω, ότι δεν επαρκούν η νόηση και η αισθητηριακή εμπειρία, αλλά προϋποτίθεται και κάτι βαθύτερο, το οποίο αποδέχονται όλες οι τάσεις, οι οποίες ασχολούνται με την λειτουργικότητα των συμβόλων, τις ερμηνείες τους και τούς αποσυμβολισμούς. Μπορεί να περιγράφουν την ανάλογο διαδικασία με διαφορετικούς τρόπους, προσδίδοντάς της διαφορετικές ονομασίες.

Η τεχνογνωσία λοιπόν του Ηρωισμού, δεν μπορεί να παρακάμπτει μια βαθιά εσωτερική αναζήτηση. Η διαδικασία της κοινωνικής ανατροπής διέρχεται από την προτροπή του Σωκράτη "σκάπτε ένδον". Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΔΟΣ Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ. Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΕΠΕΝΕΡΓΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ.
Αυτές οι διαπιστώσεις δεν μπορούν να έχουν αξία ως αφηρημένα σχήματα, αλλά καλούνται να βρουν συγκεκριμένη πρακτική εφαρμογή στην επαναστατική διαδικασία.

Η αυτογνωσία αντιφάσκει στην έξωθεν και άνωθεν επιβεβλημένη αλλοτρίωση, στον εντοιχισμό του ανθρώπου στα δικτυώματα του Μάτριξ. Η ρωγμή στο Μάτριξ προϋποθέτει την οδό της αυτογνωσίας. Αυτή όμως δεν είναι δυνατόν να προσεγγισθεί μόνο μέσα στο ατομικό περίβλημα, ως ατομικό δράμα του ανθρώπου. Εάν δεν επεκταθεί στον σύνολο άνθρωπο, ως φορέα του πανανθρώπινου δράματος, ως ατομική πρόκληση τού συλλογικώς ζητουμένου, δεν μπορεί να είναι επιτεύξιμη η Αυτογνωσία και η Ανατροπή.
Αυτά τα δύο αποτελούν το σημείο τομής του προσωπικού με το συλλογικό.
ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΤΑΘΕΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΗ ΚΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ.

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕ Ο ΜΠΕΡΤΟΛΝΤ ΜΠΡΕΧΤ "ΚΑΝΕΝΑΣ Η ΟΛΟΙ" ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΣΤΟΧΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΑΓΗΣ.

2. ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ - ΔΡΟΜΟΙ ΤΑΥΤΟΣΙΜΟΙ

...ο Ηρακλής διαφέρει από τον Μόγλη, ως προς το ότι το προχώρησε το θέμα, φορώντας πλέον μόνιμα τη λεοντή. Δηλαδή, πήρε τη θέση του φονευθέντος λέοντος, ταυτίστηκε με το λιοντάρι, έγινε το λιοντάρι...
...Ανεβείτε στο λιοντάρι και αφήστε το να σας οδηγήσει!

ΕργΔημΕργ

Όπως προανέφερα, αυτά που ανέλυσε ο ΕργΔημΕργ στις προηγούμενες αναρτήσεις, πέρα από την σημαντικότατη ενασχόληση με σύμβολα, τα οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε "κυριαρχικά", με την έννοια ότι ανήκουν σε αυτά τα οποία επικρατούν από πλευράς συχνότητος αναφορών στην σφαίρα των συμβόλων, έχουν πολύ αποκαλυπτικές προεκτάσεις, όσο αφορά την συνέχιση της του φαινομένου της μυθοπλασίας στην σύγχρονη εποχή.
Η εποχή μας υποτίθεται ότι χαρακτηρίζεται από το αντίθετο πνεύμα και πρακτική, η οποία συνίσταται στην απομυθοποίηση. Τόσο η μυθοπλασία, όσο και η απομυθοποίηση αποτελούν διεργασίες, οι οποίες λαμβάνουν χώρα χωρίς κάποιος - ή κάποιοι - να έχουν προβεί προηγουμένως σε ακριβή ορισμό τους. Παρ' όλο, ότι και για τις δυο αυτές διεργασίες έχουν γραφεί σημαντικότατα πονήματα, τα οποία επιχειρούν να προσδιορίσουν αυτές τις έννοιες και να φωτίσουν το περιεχόμενό τους. Παρά ότι οι διάφορες πραγματείες επ' αυτών των θεμάτων εκκινούν συχνά από διαφορετικές αφετηρίες και συχνά επιχειρούν να αντικρούσουν αμοιβαία τα συμπεράσματα στα οποία αυτές καταλήγουν, δεν παύουν να έχουν όλες σημαντική αξία. Δεν είναι κυρίως το πνεύμα, ή οι στόχοι, που αυτές προτίθενται να υπηρετούν αυτά, που προσδίδουν στις διάφορες περί μυθοπλασίας και απομυθοποίησης θεωρήσεις την υπέχουσα αξία, αλλά η ίδια η βασική τους αναφορά, η οποία εστιάζεται με τον όποιον τρόπο στον μύθο.

Ο γράφων απέχει παρασάγγας, ως μη ειδικός, να έχει εξαντλήσει την υπάρχουσα βιβλιογραφία επί του θέματος. Θεωρών όμως την θρησκεία ως βάση επί της οποίας αναπτύσσεται το σύνολο οικονομικό και κοινωνικό εποικοδόμημα, τουτέστιν οι σχέσεις εξουσίας, κατηύθυνε τις όποιες μελέτες του ισοβαρώς, τόσο προς τα κείμενα της πολιτικής χειραφετήσεως, όσο και προς την θρησκειολογία. Ως εκ τούτου, φρονώ, ότι είμαι εις θέσιν να γνωρίζω στοιχειωδώς, τόσο τις υπάρχουσες σχολές σκέψης, οι οποίες υφίστανται, όσο και τις βασικές θεωρήσεις, οι οποίες κυρίως παρατίθενται σε κάποια βασικά έργα. Βασικά, όχι υπό την έννοια ότι αυτά έχουν τύχει πάντοτε της ευρείας μελέτης που τους προσήκει, αλλά υπό την έννοια, ότι θεμελιώνουν αυτές τις βασικές θεωρήσεις, οι οποίες και ορίζουν το πεδίο των αντιλήψεων.
Είναι εκ προοιμίου κατανοητό, ότι τα όσα κατατίθενται σχετικά με την μυθοπλασία και την απομυθοποίηση στην συνέχεια, δεν αποσκοπούν να εντρίψει η σελίδα σε θέματα με ακαδημαϊκή στόχευση, αλλά να προσεγγισθούν μια σειρά δεδομένα, τα οποία αποτελούν προϋπόθεση για την ρωγμή στο Μάτριξ. Δεδομένου, ότι τόσο αυτοί που το αναπαράγουν, όσο και αυτοί που το αντιμάχονται μέχρι σήμερα κατέφυγαν βασικά στα εκφραστικά μέσα του μύθου, δηλαδή ένα επικοινωνιακό σύστημα, το οποίο στηρίζεται σε συστηματική δόμηση συμβόλων. Αυτό φαίνεται πολύ παραστατικά, τόσο στον Πλατωνικό μύθο του "Σπηλαίου", όσο και στην κινηματογραφική σειρά ταινιών "Μάτριξ". Ας μην παραβλέπουμε, ότι οι μέθοδοι υποβολής και επηρεασμού του μέσου ανθρώπου, στηρίζονται από την εποχή που δόθηκαν τα αποκαλούμενα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών" στην δημοσιότητα, στις ¨κινούμενες εικόνες", δηλαδή τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ο γραπτός λόγος, ο οποίος κυριαρχούσε στην διαδικασία της συνειδησιακής διαμορφώσεως, μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, περιθωριοποιήθηκε σημαντικά με την ανακάλυψη του κινηματογράφου, η οποία σημάδεψε μια καμπή στον τρόπο επηρεασμού. Στην σημερινή φάση, η νέα ποιοτική καμπή, την οποία επιφέρει η εξάπλωση του διαδικτύου, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των λεγόμενων πολυμέσων, θέτει στην διάθεση ενός εκάστου τόσο την δυνατότητα παραγωγής και αναπαραγωγής κειμένων, όσο ήχου και εικόνας. Αυτή η πλατφόρμα παρέμβασης, ως διαδράση, ανοίγει την προοπτική ξεπεράσματος της μυθοπλασίας και απομυθοποίησης, εφ' όσον εκδηλωθεί η αντίστοιχη υποκειμενική ανταπόκριση, με αποτέλεσμα να δομηθεί λόγος πέραν των συμβόλων ως κώδικες οι οποίοι χρήζουν ερμηνειών, με αναφορά στο καθ΄εαυτό περιεχόμενο. Αυτό όμως για να καταστεί δυνατόν, προϋποτίθεται μια αποκαλυπτική ενασχόληση, τόσο με την διαδικασία της μυθοπλασίας, όσο και της απομυθοποιήσεως, που να οδηγεί και τα δύο στα όριά τους. Αυτό δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, παρά με το να συσταθεί μια σύγχρονη επαναστατική θεωρία, δηλαδή μια θεωρία ανατροπών, η οποία το πρώτο και βασικό το οποίο θα αμφισβητεί είναι τα αυτονόητα των συμβατικών θεωρήσεων, που συνδέονται άμεσα και έμμεσα με το κοινωνικό γίγνεσθαι.

Ένα ζήτημα κεντρικής σημασίας αφορά την ποιότητα των μύθων. Στα πλαίσια της μυθοπλασίας κινήθηκαν τόσο οι θιασώτες της χθόνιας λατρείας, όσο και αυτοί, οι οποίοι την αμφισβήτησαν.
Οι μύθοι αποτελούν συστήματα δεδομένων, τα οποία στηρίζονται στην εξιστόρηση μορφοπλαστικών συμβολισμών. Οι μορφές οι οποίες εμπλέκονται, συνίστανται είτε από φυσικώς υπαρκτά ήδη, όπως άνθρωποι, ζώα, φυσικοί χώροι (σπήλαια, λίμνες) είτε από υπερφυσικές οντότητες, όπως θεότητες, τέρατα, ή μορφές, οι οποίες προσομοιάζουν προς τις φυσικές, χωρίς όμως να υπάρχουν στην φύση, όπως ο Πήγασος και ο Μονόκερως.
Πέραν των μορφοπλαστικών συμβολισμών υπάρχουν και οι αφηρημένοι, όπως ο Αιγυπτιακός σταυρός, το τρίγωνο με τον οφθαλμό και η πεντάλφα. Μη μορφοπλαστικά σύμβολα είναι και τα αμέσως λειτουργικά (υπό την έννοια ότι δεν χρειάζονται συνειρμούς) στα οποία εντάσσονται τα γράμματα και τα σύμβολα των αριθμών.
Υπό την ευρεία έννοια, κάθε τι το οποίον υπάρχει και δημιουργεί ερεθίσματα στην ανθρώπινη πρόσληψη, μπορεί να θεωρηθεί σύμβολο ή "σημείο". Δεδομένου, ότι, ότι καταγράφεται μέσω των αισθήσεων, αλλά και ότι παράγεται πέραν αυτών, είτε μέσω της νοήσεως, είτε μέσω ψυχολογικών διαδικασιών, οδηγεί την ανθρώπινη φυσιολογία σε αντιδράσεις βιοηλεκτρικού και βιοχημικού χαρακτήρα, επηρεάζοντας ταυτοχρόνως και τις πάγιες λειτουργίες του οργανισμού.

Ο αφηγηματικός χαρακτήρας των μύθων ανάγεται στον αρχαϊκό τους χαρακτήρα. Πριν ανακαλυφθεί η γραφή επιχειρήθηκε με αυτόν τον τρόπο να συμπυκνωθούν εμπειρίες και μηνύματα, τα οποία κρίθηκαν ζωτικής σημασίας, ώστε να καταστούν μεταδόσιμα. Αυτά επιχειρούν να δομήσουν το συλλογικό ασυνείδητο, ως σύστημα στοιχείων αυτοκαθορισμού, που ισχύει για τα εκάστοτε κοινωνικά σύνολα. Οι βασικοί συμβολισμοί αποκτούν στα πλαίσια των εποχών της εξέλιξης στοιχειώδη και αυτονόητο χαρακτήρα, με αποτέλεσμα ο πρώτος ψυχολόγος, ο οποίος επιχείρησε να προσεγγίσει, αναλύσει και συστηματοποιήσει αυτές τις κατηγορίες, ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ, να αναφερθεί σε "αρχέτυπα". Αυτοί οι συμβολισμοί, οι οποίοι έχουν εντυπωθεί στην βάση της σκέψης και ενισχυθεί με συλλογική διαδικασία στα πλαίσια του κοινωνικού δούναι και λαβείν, διέπουν στην συνέχεια την μέση νοοτροπία.
Είναι επόμενο, αυτοί οι οποίοι αποσκοπούν να καθιερώσουν ένα συγκεκριμένο καθεστώς, δηλαδή συγκεκριμένο τύπο σχέσεων εξουσίας, οι οποίες διέπουν την αναπαραγωγή όλων των άλλων σχέσεων σε επίπεδο θρησκευτικών, οικογενειακών, οικονομικών, παραγωγικών κλπ. συνθηκών και διαδικασιών, να επιχειρούν πρωτίστως να καθορίσουν την βάση του σκέπτεσθαι των μελών την κοινωνίας, τον αυτοκαθορισμό τους έναντι του κοινωνικού συνόλου και του κόσμου, τις στοιχειώδεις δομές του αυτονόητου, ως εκ προοιμίου δεδομένου και μη αποδεχομένου υπό οιασδήποτε βάσεως αμφισβήτηση.
Ο άνθρωπος, από την στιγμή που γεννιέται, υφίσταται μια διαδικασία ενσωμάτωσης στο κοινωνικό σύστημα, στο οποίο ανήκει. Τα πρώτα οργανωμένα σύμβολα, του τα οποία του προβάλλονται, είναι οι πρώτες λέξεις, οι οποίες του μεταδίδονται συγκεκριμένα. Πολύ σύντομα , σε πρώιμο νηπιακό στάδιο, του εμφυσούνται εκείνοι οι συμβολισμοί, οι οποίοι έχουν απαγορευτικό ή προειδοποιητικό χαρακτήρα. Στο νήπιο αυτά καταγράφονται με έμφαση, διότι συνδέονται με την επιβίωσή του.
Σε παιδική ηλικία ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με την πρώτη μορφή του μύθου, η οποία είναι το παραμύθι. Έκτοτε το παραμύθιασμα θα τον συνοδεύει με τον πλέον αδυσώπητο τρόπο σε όλη την ζωή του. Τεράστιοι μηχανισμοί κοινωνικής ενσωμάτωσης, ως ιμάντες μιας νοητικής, ψυχικής και σωματικής μηχανικής, θα διέπουν - κυρίως ανεπαίσθητα - κατά κόρον τα γρανάζια της σύνολης αναπαραγωγής του. Ο άνθρωπος θα έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει. Να σκέπτεται όπως επιθυμεί. Να δρα πλήρως κατά βούληση. Να αναπτύσσει τις ικανότητες, τις ροπές και τις κλίσεις του με βάση τις προαιρέσεις του. Όλα αυτά όμως μέσα σε αυστηρά προκαθορισμένα επίπεδα, ενώ θεωρεί τον εγκλωβισμό του μέσα σε αυτά τον μόνο δυνατό, αλλά και πλήρως αυτονόητο τρόπο υπάρξεως. Αυτό άλλωστε τού υποδεικνύουν όσα αντικρίζει γύρω του. Κατ' αυτόν τον τρόπο, από αναπαραγόμενος μετατρέπεται ταυτοχρόνως και σε αναπαραγωγό για τους άλλους γύρω του.
Το όλο σύστημα ομοιάζει με τον τρόπο λειτουργίας των μηχανών παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Αφού ο στάτωρ θέσει σε περιστροφή, μέσω μιας σχετικά μικρής τάσεως εκκινήσεως τον ρότορα, αυτός εξακολουθεί πλέον να περιστρέφεται χωρίς άλλη έξωθεν δύναμη. Η δύναμη αναπαραγωγής του συστήματος αποκτά τοιουτοτρόπως ενδημικό χαρακτήρα.
Το κάρβουνο, το οποίο ζεσταίνει τον λέβητα της ενδημικότητος είναι Ο ΜΥΘΟΣ. Τόσο ως ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ, αλλά και ΩΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ με ένα πολύ πονηρό τρόπο, στον οποίον έπεται αναφορά.

Συνεχίζεται...

Μόγλης και τίγρης - δ' 2

2012-01-31T07:34:00.000Z

, δεν κρατιέμαι! Στο σημείο αυτό θέλω να υπενθυμίσω τα γραπτά ενός "Ελληναρά", που ωρυότανε πως ο Κλίντον είναι κλώνος, επειδή, λέει, είναι ο πρώτος πρόεδρας των ηπαπάρα σε μακρά σειρά προέδρων (ίσως και ο μοναδικός), που, αντί να έχει ως κατοικίδιο σκύλο, έχει γάτα!!! Επειδή, λέει, οι κλώνοι έχουν ανάγκη το άγγιγμα της γατίσιας γούνας γιά την διανοητική τους ισορροπία, κτλ κτλ. (Συγκεκριμένα αναφέρεται σε γάτο, τον περίφημο Σόκς -δηλ. τον "Κάλτσες"-, που η κόρη του Κλίντον είχε ανακαλύψει ως γατάκι μέσα σε μία παλιά κάλτσα, και τον "υιοθέτησαν".)
Δεν του τά 'χωσα τότε, αλλά του τα χρωστάω. Του τά 'χω κρατημένα. Κι αυτά, κι άλλα πολλά. Δηλαδή, ρε φελλέ, εγώ που μεγάλωσα πάντα έχοντας δίπλα μου γάτες, όπως κι εκατομμύρια άλλοι Έλληνες κι Ελληνίδες, είμαστε κλώνοι; Χάειντ' απο 'δω!

...Όλα τα ζώα, γάτες, σκύλοι, τίγρηδες, λύκοι, και λοιπά, και λοιπά, είναι μιά χαρά! Ξέρει η Φύση τί κάνει! Κάθε ζωντανός οργανισμός είναι άριστα προσαρμοσμένος στο περιβάλλον του, γιά να επιβιώνει, και μάλιστα στην γενετική προσαρμοστικότητα υπερέχει του ανθρώπου: ούτε ρούχα χρειάζεται, ούτε παπούτσια, ούτε ...εφορία και ΔΕΗ.
Μάλιστα, αν είχατε ποτέ τη χαρά να έρθετε σε τηλεπαθητική επαφή με ζώα, όπως ο γράφων, θ' ανακαλύπτατε διάφορα. Από χαριτωμένα, έως καθόλου κολακευτικά. Εμένα "μου την είπε" ένας παπαγάλος (του είδους των κοκκατού), ότι οι άνθρωποι είμαστε κάτι σαν θορυβώδεις πίθηκοι! Έτσι μας έβλεπε το ζωντανό, τί να κάνουμε; :-)

Αλλά, αν επιμείνω στον -συμφώνως τωι "Ελληναράι"- συμβολισμό των κατοικιδίων του ...Κατάμαυρου Οίκου, θα δω πολύ εύκολα την του "Ελληναρά" έχθρα προς τα αιλουροειδή και φιλία προς τους κυνίδες. Αυτά ακριβώς που λέγαμε στις προηγούμενες συνέχειες! Να συνεχίσω, προσθέτοντας το "καρφί" πως αυτά όλα του τα υπαγόρευε ο τέκτων εξ αγχιστείας συγγενής του, που του έγραφε και τα βιβλία; Να πω ότι αυτός, κι άλλοι σαν αυτόν, πήραν στο λαιμό τους κι "έκαψαν" πολλά παιδάκια;...

Ας δούμε, όμως, τους φίλους των μεγάλων αιλουροειδών! Πρώτος και καλύτερος, αυτός εδώ ο κύριος:

Ναι, ο Ηρακλής! Του οποίου ο πρώτος-πρώτος άθλος ήταν ακριβώς ο φόνος του λιονταριού της Νεμέας! (Καθαρώτατος ο συμβολισμός της σύνδεσης με το αντίστοιχο ζώδιο.)
Αλλά ο Ηρακλής διαφέρει από τον Μόγλη, ως προς το ότι το προχώρησε το θέμα, φορώντας πλέον μόνιμα τη λεοντή. Δηλαδή, πήρε τη θέση του φονευθέντος λέοντος, ταυτίστηκε με το λιοντάρι, έγινε το λιοντάρι.

(Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος, γιά τον οποίο το ιερατείο της Ελευσίνας αρνήθηκε να τον μυήσει! Επειδή ήταν ήδη μυημένος! Τί νόημα είχε η επανάληψη της μύησης; )

Επίσης, κάτι που οι περισσότεροι δεν γωρίζουν: στ' αρχαία Ελληνικά Μυστήρια, τουλάχιστον σε αρκετά απ' αυτά, κάποια στιγμή ο αρχιερέας προέτρεπε τους πιστούς με τη φράση: "- Ενδύσασθε την θεάν!", και οι πιστοί φορούσαν τομάρια αιλουροειδών. Ό,τι υπήρχε πρόχειρο - λεοπαρδάλεις, πάνθηρες, λιοντάρια, κτλ. Σήμερα, αυτό το έθιμο το τηρούν συστηματικά οι Ζούλου (παραδείγματα εδώ κι εδώ), δεν γνωρίζω αν κι άλλες φυλές.

Εννοώ φυλές ιθαγενών. Όμως, κάποιες άλλες ...φυλές τηρούν κι αυτές το ίδιο έθιμο σήμερα. Όπως πχ εδώ:

Συγκλονιστικό απεικαστικό γκράφφιττι έξω απ' το γήπεδο της Νέας Σμύρνης, που αναφέρεται στους οπαδούς του Πανιωνίου (παρατσούκλι: "Πάνθηρες"). Πόσες χιλιάδες χρόνια Ιστορίας κρύβονται πίσω απ' αυτό!... (Κάτι έχω αναφέρει σε παλιότερη ανάρτησή μου.)

Ώρα να κλείσουμε την παρέμβασή μας. Οικοδεσπότα, ο λόγος σ' εσάς!

Οι λοιποί, ανεβείτε στο λιοντάρι, κι αφήστε το να σας οδηγήσει!

Υγ: Λέγεται πως στο "Ταλμούδ" ο Χριστός χαρακτηρίζεται "νόθος γυιός του Ρωμαίου στρατιώτη Ιάσονα Πανδίρα". Πολλοί χριστιανοί αυτό το χαρακτηρίζουν "ύβρι".
"Ιάσων Πάνθηρας"; "Ύβρις"; Χά χά χάαα!!!!

Μόγλης και τίγρης - δ' 1

2012-01-30T18:12:00.001Z

υνοψίζω και συνεχίζω να επεξηγώ:

Ο δημιουργός του "Μόγλη", ο Ράντγυαρντ Κίπλινγκ, ως τέκτων και ως Άγγλος, γνώριζε άριστα τόσο την Αιγυπτιακή, όσο και την Ελληνική Μυθολογία.

(Παρένθεση:

- Τι το θες αυτό το "ως Άγγλος", ρε Εργοδότη; δε σου φτάνει το "ως τέκτων";

Οι Άγγλοι, τέκτονες-ξετέκτονες, ήταν ανέκαθεν θανάσιμοι εχθροί του Ελληνισμού. Συνεπώς, εφήρμοσαν την εξής διαχρονική αρχή της στρατηγικής: ότι τον εχθρό σου πρέπει πρώτα να τον γνωρίσεις καλά, πριν τον χτυπήσεις. Έτσι, αυτοί έμαθαν απέξω τις Μυθολογίες των λαών που πήγαν να κατακτήσουν... Και μην ξεχνάτε πως εμείς και οι Αιγύπτιοι τους είχαμε τους Άγγλους στα κεφάλια μας καπέλλο, έως και μεταπολεμικά.
Όχι τίποτ' άλλο, αλλ' αυτές τις μέρες διαβάζω σε διάφορα πατριωτικού προσανατολισμού ιστολόγια πως ...μας λείπει ένας σημερινός Παπουλάκος. Αστεία πράγματα! Παρά το ότι στον ιστότοπο που παραπέμπω έχει πολλές πληροφορίες, πουθενά δεν είδα ν' αναφέρουν το ότι ο Παπουλάκος κήρυττε πολλές φορές με βάση τη λεγόμενη "προφητεία του Αγαθάγγελου". Αυτό το πλαστό κείμενο είναι μία περιποιημένη φόλα με δηλητήριο, την οποία ετοίμασαν οι "Ελληνιστές" καθηγητάδες της Οξφόρδης και των περιχώρων, με σκοπό να τη φάει ο αμαθής και αφελής Ελληνικός Λαός της εποχής - όπως κι έγινε. Η εξήγηση του γιατί αυτό το κωλόχαρτο είναι πλαστό, δεν έχει θέση εδώ. Τηλεγραφικά σας λέω προς το παρόν ότι: καλά Ελληνικά, όπως και καλά Αγγλικά, δεν ξέρουν μονάχα οι της Οξφόρδης! :-) Από συστηματική γλωσσολογική μελέτη του κειμένου διαφαίνεται εύκολα η -όχι και τόσο καλή- απάτη, την οποία φυσικά αδυνατούσαν να δουν οι Έλληνες του 1850-60.

Το αναφέρω, όμως, για να ξέρετε τί συμβαίνει, κάθε φορά που οι Άγγλοι προσεγγίζουν την Ελληνική Παράδοση: γιά καλό δικό μας, δεν είναι. Ποτέ.

Ή, μήπως, θαρρείτε ότι τα καμώματα του Ευφραίμ δεν συνδέονται με τις συχνές επισκέψεις του Κάρολου στο Βατοπέδι; )

Ως συνέπεια αυτής της γνώσης, ο Κίπλινγκ διέπραξε δύο μεγάλες πονηριές:

Μεταμφίεσε το λιοντάρι σε τίγρη. Και:
Έφτιαξε τον χαρακτήρα ενός άλλου μεγάλου αιλουροειδούς, τον πάνθηρα Μπαγκήρα, να είναι φίλος του Μόγλη.

Ωστόσο, οι πραγματικοί φίλοι του Μόγλη είναι οι λύκοι - και η βασιλική κόμπρα, δηλαδή ο όφις ο αρχαίος, που του δίνει συμβουλες πώς να εξοντώσει τον τίγρη.

Το ότι αυτός είναι ακριβώς ο συμβολισμός, που εννοεί ο Κίπλινγκ (δηλ. της σφίγγας και -κατά κάποιο τρόπο- ενός Οιδίποδα ...απ' την ανάποδη!), και δη της Αιγυπτιακής Σφίγγας, φαίνεται απ' το γεγονός ότι ο τίγρης Σέρη Κχάν είναι μονόφθαλμος.
Μονόφθαλμος, όμως, είναι χαρακτηριστικά ο Θεός Ώρος! Ο οποίος, εκτός των άλλων, αντιπροσωπεύει τις Δυνάμεις του Καλού στο Αιγυπτιακό μυθολογικό γίγνεσθαι. Άρα, τί αντιπροσωπεύει ο Μόγλης; Τί άλλο, παρά τις τυφωνικές δυνάμεις του Σέτ;

Ας δούμε, τώρα, και κάτι ακόμη: αν ο Μόγλης είναι το μοναδικό παράδειγμα ανθρωποειδούς, που αρνείται τον εξανθρωπισμό του, ή υπάρχουν κι άλλα. Ή, αντίθετα, αν υπάρχουν ανθρωποειδή και άνθρωποι, που θέλουν ν' ανέβουν επίπεδο, και τιμούν τα μεγάλα αιλουροειδή.

Έ, λοιπόν, ...συνάδελφοι του Μόγλη υπάρχουν άφθονοι! Μόνο που είναι ελαφρώς πιό μπασκλασαρίες απ' τον Μόγλη. Δεν τα βάζουν με λιοντάρια, αλλά με κοκκόρια και άλλα ταλαίπωρα μικρά ζώα και πτηνά (πχ περιστέρια). Αυτοί-ες δεν είναι άλλοι-ες, παρά οι οπαδοί του Βουντού (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2, σύνδεσμος 3) και των παραλλαγών του.
Αφού πιούν τόνους οινοπνεύματος και καπνίσουν μερικά ...μυρωδικά φυτά (μαστουρώσουν αγρίως, δηλαδή), αρχίζουν να τραγουδάνε, να μουρμουρίζουν, να πέφτουν σε καταληψία, να χορεύουν άγρια... (Φωτογραφίες και περιγραφές: σύνδεσμος 4, σύνδεσμος 5, σύνδεσμος 6.) Στο τέλος, πιάνουν έναν ταλαίπωρο κόκκορα, τον σβουρίζουν πάνω απ' τα κεφάλια τους, και του κόβουν το δικό του. Απ' το αίμα, δε, του κόκκορα ραίνονται όλοι-ες. Που σημαίνει: πού πά', ρε κόκκορα, να μας ξυπνήσεις τη συνείδηση;

Άλλες φορές, πάλι, τα ζώα και τα πουλερικά που κρατάνε στα χέρια τους, τα ξεσκίζουν ζωντανά.

Αυτά τα καμώματα θυμίζουν έντονα τις μαινάδες. Στο Βουντού υπάρχει, ακόμη (κυρίως στο αφρικάνικο βουντού, δηλ. όχι εκτός Αφρικής), και μιά μορφή Διόνυσου (ή Φαλλού), ο Πάπα-Λέγκμπα (μπάρμπα-...Πέοντας :-) ), άρα λογικό να συνδέονται αυτά. Άσε που μία απ' τις πατρίδες του Βουντού είναι η πόλη ...Αλλάντα του Μπενίν! (Όπως τη βλέπετε την ορθογραφία.)
Τώρα, το αν το Βουντού ήρθε από κάπου ...βορειότερα απ' το Μπενίν, κι αν το έφεραν μαζί τους τίποτε ναύτες του Νέαρχου, κι αν η πραγματική του προέλευση είναι από τίποτε εγχώριους "Ελληνόφωνους", αυτά τ' αφήνω στον οικοδεσπότη του παρόντος ιστολογίου.
Εκείνο που ξέρω σίγουρα, είναι η φράση απ' τον μονόλογο του Προμηθέα (Δεσμώτη), εκεί που παραπονιέται γιά τη συμπεριφορά του Δία απέναντί του, και λέει τί έκανε αυτός γιά τους θνητούς: πως τους δίδαξε ένα σωρό πράγματα, ενώ πρώτα οι θνητοί...

...ζούσαν σαν σ' ονείρεμα...

Έ, ακριβώς αυτό το "ονείρεμα", αυτή την έλλειψη -καλύτερα, την κατάργηση- της συνείδησης επιδιώκουν οι εκστασιαζόμενοι οπαδοί του Βουντού - και σφάζουν τα κοκκόρια.

(Παρένθεση: Καλά, ρε "σοβαροί" μελετητές! Κανείς σας δεν συνδύασε τον στίχο αυτόν με όσα λένε οι Αμπορίτζινες της Αυστραλίας, γιά την "εποχή του ονειρέματος"; Ούτε τον Ωκεανό, ως πρόσωπο της τραγωδίας αυτής; Ούτε ταύτισε κανείς σας τον "αγείτονα πάγο Καύκασο" με τον ιερό βράχο των Αμπορίτζινων, το Ουλούρου;
Έπεφτε λίγο μακρυά ο Αισχύλος απ' την Αυστραλία, έ; Και πώς να τα ξέρει όλ' αυτά, έ; Και πώς θ' αντιμετωπίσει η ακαδημαϊκή κοινότητα όποιον βγει ανοιχτά και μιλήσει γιά τέτοιους συσχετισμούς, έ; ...Παρά το ότι βγάζουν μάτια!

Φιλολογάρες μου εσείς! Πώς σας νοιώθω!...)

Παρά το γεγονός ότι γενικά "δεν πάω" τον Πυθαγόρα και τους οπαδούς του: των ανωτέρω ήδη λεχθέντων, υποθέτω πως καταλαβαίνω τί τον διαόλισε... κι έστειλε εκείνο το γαϊδούρι, τον Μίλωνα τον Κροτωνιάτη, να κατασφάξει όλους τους Συβαρίτες... οι οποίοι με τη σειρά τους είχαν κατασφάξει όλα τα κοκκόρια της πόλης τους, γιά να μην τους ξυπνάνε απ' τ' άγρια χαράματα.

Μόγλης και τίγρης - γ'

2012-01-30T12:14:00.001Z

πως, λοιπόν, πολύ καλά καταλάβατε, πρόκειται γιά τα ζώδια του λεγόμενου "σταθερού σταυρού". Με τη σειρά: τον Ταύρο, τον Λέοντα, τον Σκορπιό, και τον Υδροχόο. Έτσι εξηγούνται και τ' αντίστοιχα "τοτεμικά" ζώα των τεσσάρων Ευαγγελιστών, εκτός, ίσως από του Λουκά. Γιά τους μη επαΐοντες της Αστρολογίας, ο αετός είναι το δεύτερο σύμβολο του Σκορπιού (αντιπροσωπεύει τη λεγόμενη "ανώτερη οκτάβα").
Όσο γιά τον Ιωάννη, η παρουσία ανθρώπου δίπλα του συμβολίζει καθαρά το ζώδιο του Υδροχόου (το οποίο είναι ανθρωπόμορφο), ο δε κόκκορας (που δεν έχει σχέση με ζωδιακό συμβολισμό) συμβολίζει το ξύπνημα της συνείδησης. Θυμηθείτε το αυτό, γιά παρακάτω.

Έτσι, αν υπήρχε βυζαντινού ρυθμού ναός στα χρόνια του Χριστού, περί το -ανύπαρκτο- "έτος μηδέν" της χρονολογίας μας, ο προσανατολισμός του σε σχέση με τον ζωδιακό θα ήταν κάπως έτσι:

(Σημείωση: ακόμη κι αν δεν γνωρίζετε τον αστρολογικό συμβολισμό, μερικά σύμβολα είναι προφανή. Πχ τα σύμβολα του Ταύρου, των Διδύμων, του Λέοντα. Βάλτε βάση το ένα που καταλάβατε, και θα βρείτε πανεύκολα όλα τα επόμενα.)

Ο ναός αυτός υποτίθεται πως σημαδεύει με τον διαμήκη άξονά του ακριβώς τη μαθηματική ανατολή. Ένθα "μαθηματική ανατολή" σημαίνει την κατεύθυνση που βρίσκεται ακριβώς 90° από τον βορρά δεξιοστρόφως. (Ο βορράς είναι το σημείο του ορίζοντα, που ορίζεται επακριβώς, με σχεδόν μηδενική μαθηματική απόκλιση - ακόμη και με το μάτι. Γι' αυτό και πρέπει πάντα να τον λαμβάνουμε ως σημείο αναφοράς των μετρήσεών μας.)
Το δε "έτος μηδέν" είναι ανύπαρκτο, επειδή το ημερολόγιό μας πάει από το έτος 1 μΧ κατ' ευθείαν στο 1 πΧ, χωρίς να περάσει από το 0. (Οι λόγοι γι' αυτό, αν διατυπωθούν γραπτώς, δημιουργούν ένα χοντρό πακέτο! Δεν μπορούμε, επομένως, να τους αναφέρουμε εδώ.)

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο διαμήκης άξονας του ναού, περί το "έτος μηδέν" της χρονολογίας μας, σημαδεύει ακριβώς τις 0° του Κριού. Και μάλιστα ορισμένη χρονική στιγμή: τις 00 ώρες, 00 πρώτα λεπτά, 00 δεύτερα λεπτά της εαρινής ισημερίας (δηλ. ακριβώς όταν ξεκινάει η 21η Μαρτίου, ημέρα της εαρινής ισημερίας), όταν και από την ανατολή ξεπροβάλλουν (ανατέλλουν) οι μηδέν μοίρες του Κριού.
Βλέπουμε, ακόμη, καθαρά την αντιστοιχία του προσανατολισμού των εικόνων των τεσσάρων Ευαγγελιστών στους πεσσούς με τα σημεία του ορίζοντα - δηλαδή, με τα ζώδια. Σημειώστε ότι αυτή η εικόνα είναι κάτοψη, τόσο του ναού, όσο και του ζωδιακού. Δηλ. ανεβαίνουμε κατακόρυφα πάνω απ' τον τρούλλο σε μεγάλη απόσταση, και παρατηρούμε από πάνω τόσο την εκκλησία, όσο και τον ζωδιακό τον ίδιο. (Κανείς άνθρωπος δεν τό 'χει κάνει αυτό μέχρι σήμερα - είναι ιδεατό, αλλά βοηθάει στο σκίτσο!)
Εν πάσει περιπτώσει, γιά να είμαστε απόλυτα ακριβείς, η εκκλησία μας πρέπει να βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος περίπου 66.5° βόρειο, γιά να είναι η κατακόρυφος προς το πάτωμα του ναού ταυτόχρονα κατακόρυφος και προς το επίπεδο της εκλειπτικής, αλλά καταλαβαίνετε τί θέλω να δείξω.

Γιά την Ιστορία, αυτός ο "ιδανικός ζωδιακός" των μηδέν μοιρών Κριού στην ανατολή δεν ισχύει, επειδή η μετάπτωση του άξονα της Γης έχει "στρίψει" τον ζωδιακό (από το "έτος μηδέν" μέχρι σήμερα) αντίθετα με την φορά των δεικτών του ωρολογίου. Και συνεχίζει να τον στρίβει. Ωστόσο, ο "ιδεατός" ζωδιακός ισχύει ακόμη και σήμερα, όταν ρωτάμε: "- Τί ζώδιο είσαι;". Ο σημερινός πχ Κριός είναι στην πραγματικότητα Ιχθύες. Μεγάλη ιστορία αυτό, και δεν θα το επεκτείνουμε εδώ... όποιος θέλει να μελετήσει Αστρολογία, καλή υπομονή!

Σήμερα, ο αντίστοιχος ναός θα ήταν κάπως έτσι:

Δηλαδή, κατά τα τελευταία 20 χρόνια περίπου, ο διαμήκης άξονάς του σημαδεύει (τα μεσάνυχτα που ξεκινάει η εαρινή ισημερία) περίπου τις 5° Ιχθύων. Και συνεχίζει να "γυρίζει" ανάποδα από τον ζωδιακό, όσο περνάει ο καιρός.

Ωραία, λοιπόν, το καταλάβατε τί σημαίνει σφίγγα, κτλ. Αλλά προς τί όλη αυτή η κουβέντα;

Επειδή ο Λέων κατά κάποιο τρόπο "συνοψίζει" και τα τέσσερα ζώδια της σφίγγας (τα καλούμενα και "σταθερά")... επειδή έχει ακόμη δύο πολύ σημαντικές ιδιότητες.

Πρώτον, ορίζει αυτόν που έχω αποκαλέσει "άξονα των θρησκειών".

Εάν φέρουμε μία ευθεία από τον Λέοντα στον Υδροχόο, παρατηρούμε ότι, κάθε 2,200 χρόνια περίπου, ο -κατά τη διάρκεια της "φέτας" των 2,200 αυτών ετών- περισσότερο λατρευόμενος θεός, είναι ο κυρίαρχος του κατοπτρικού στη γραμμή αυτή ζωδίου!

(Γιά εκτενέστερη ανάλυση, δείτε ένα παλιό μου άρθρο και τις συνέχειές του πριν και μετά.) Οι χρονολογίες που φαίνονται, είναι αυτές που αντιστοιχούν στον ανατέλλοντα αστερισμό κάθε 21η Μαρτίου τα μεσάνυχτα.
Στο σχήμα φαίνεται ο Δίας, περισσότερο λατρευόμενος θεός της "εποχής του Κριού", και ο Κρόνος, περισσότερο λατρευόμενος θεός της "εποχής των Ιχθύων" (δηλ. αυτής που περνάμε εμείς τώρα). (Άρα, ο Πλούτων θα ήταν περισσότερο λατρευόμενος θεός της "εποχής του Ταύρου", και ούτω καθ' εξής.)
Δεν τελειώσαμε, όμως, με τον Λέοντα!

Δεύτερον ο Λέων ορίζει και την τοποθέτηση επί του ζωδιακού του μακροσκοπικού κηρυκείου του Ερμή!

(Περισσότερα, πάλι σε παλιό μου άρθρο, και στις προηγούμενες κι επόμενες συνέχειές του.) Το προκύπτον σχήμα είναι αυτό:

Βλέπετε τα λεγόμενα "ανερχόμενο" και "κατερχόμενο" φίδια (συνδυάστε πχ με τη χρονολογική σειρά ανακάλυψης των πλανητών από Ουρανό και μετά - να καταλάβετε τί πάει να πει "ανερχόμενο"), καθώς και τα σύμβολα όλων των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος, ακόμη και αυτών των δύο (Πανός και Ηφαίστου) που σήμερα είναι άγνωστοι.
Πάλι δεν θα επεκταθούμε, όμως. Μόνο που θα σας πω ότι η 20η Ιουλίου, ημέρα εισόδου στο ζώδιο του Λέοντα και "σύνορο" μεταξύ Καρκίνου-Λέοντα, είναι πολύ σημαντική ημερομηνία απ' αρχαιοτάτων χρόνων. Επίσης... είναι πάμπολλες -αν όχι όλες!- οι διαστημικές αποστολές που ξεκινάνε ή κορυφώνονται στις 20 Ιουλίου. Θυμηθείτε το "ένα τεράστιο βήμα γιά την ανθρωπότητα"!... Πού οφείλεται αυτό το φαινόμενο; Στους αποκρυφιστές του διευθυντικού προσωπικού, που σχεδιάζουν το τελετουργικό μέρος των αποστολών της Νάσα και του JPL. (Τί είπατε; Δεν υπάρχουν αποκρυφιστές ανάμεσα στους επιστήμονες και τους τεχνικούς τόσο τεχνολογικώς και επιστημονικώς πρωτοποριακών οργανισμών; Καλάααα... καλάααα...)

Συμπερασματικά, ο Λέων (δηλ. η σφίγγα) αντιπροσωπεύει κάποια σημαντικά πράγματα, που έχουν να κάνουν με την ανύψωση του πνεύματος του ανθρώπου. Οπότε, στο αίνιγμα της σφίγγας (που απάντησε ο Οιδίποδας), η λέξη κλειδί είναι η λέξη "άνθρωπος".

Μ' άλλα λόγια, το αίνιγμα της σφίγγας είναι ένα τέστ, που οφείλουν να περάσουν όσα ανθρωποειδή θα γίνουν άνθρωποι.

Αν κι έχω λόγους να πιστεύω ότι ο Οιδίπους δεν ήταν άνθρωπος (και τί ήταν, δηλαδή; σπαρτός! - παναπεί τεχνητός "άνθρωπος", προϊόν βιολογικού εργαστηρίου), δεν μπορώ να επεκταθώ εδώ. Γι' αυτά τα θέματα θα συζητήσω αργότερα, στο δικό μου ιστολόγιο, σε μακροσκελή ενότητα περί ανθρωπογενέσεως.
Ωστόσο, καταλαβαίνετε σ' αυτό το σημείο ότι ο Μόγλης, φονεύοντας τον τίγρη, λέει συμβολικά πως δεν τα γουστάρει όλ' αυτά με τους Λέοντες και τα ρέστα. Πως δε θέλει να γίνει άνθρωπος, βραδερφέ! Πως θέλει να παραμείνει ανθρωποειδές.

Το ότι όντως υπάρχει ένα τέτοιου είδους τέστ, μας το λέει με τον τρόπο του και ο Άρθουρ Κλάρκ, ο οποίος κατά πολλούς ήταν μέλος μίας υπερ-απόκρυφης ολιγομελούς αδελφότητας (δε λέμε γιά τέκτονες και τέτοια), με πάρα πολλές γνώσεις από την πολύ παλιά αρχαιότητα. Ο Κλάρκ, λοιπόν, με τον περίφημο μονόλιθο (στην ταινία "2001 - Οδύσσεια του Διαστήματος"), μας δείχνει ότι πρώτα οι μαϊμούδες έγιναν άνθρωποι, αφού άγγιξαν τον μονόλιθο, και μετά οι άνθρωποι έγιναν κάτι σαν υπεράνθρωποι, αφού το "2001" ξαναβρήκαν τον μονόλιθο στη Σελήνη και τον ξανάγγιξαν.
Ο μονόλιθος είναι μία παραλληλόγραμμη πέτρα, διαστάσεων 1x4x9 (κυβικών) μέτρων, δηλαδή οι πλευρές του διαδοχικά έχουν διάσταση τα τετράγωνα των τριών πρώτων ακεραίων. Απλά Μαθηματικά, δηλαδή, και όχι τα σύνθετα πράγματα των αστρολογικών προσανατολισμών, που θίξαμε εμείς. Μ' άλλα λόγια, οι μαϊμούδες έγιναν άνθρωποι, όταν άρχισαν να σκαλίζουν τα Μαθηματικά, δηλ. μία εκ των βάσεων του πολιτισμού μας.

Σημειώστε, επίσης (γιά χάρη της κουβέντας), ότι κατά Κλάρκ το τέστ γιά να γίνεις υπεράνθρωπος, είναι ακριβώς το ίδιο με το τέστ γιά να γίνεις άνθρωπος (δηλ. πάλι ο μονόλιθος). Επιτρέψτε μου ν' αμφιβάλλω - αν και ακόμη δεν έχω κάν μυριστεί τί τέστ περιμένει εμάς, τους ανθρώπους, γιά να περάσουμε στο επόμενο εξελικτικό μας στάδιο! Πάντως, είναι ξεκάθαρο ότι Λέων = σφίγγα = τέστ να γίνεις άνθρωπος. Και ότι ο Μόγλης όχι μόνο δεν περνάει το τέστ (δεν δέχεται κάν να υποβληθεί σ' αυτό), αλλά ...σκοτώνει και τον δάσκαλο! :-)

Δεν τελειώσαμε, όμως, με τα τέστ εξανθρωπίσεως και τα σχετικά δασκαλίκια.

Μόγλης και τίγρης - β'

2012-01-27T11:46:00.001Z

νώ σας έχω ήδη δώσει μία νύξη (εκεί που έγραψα ότι ο τίγρης είναι "σαν τετράποδος Ηρώδης" - δηλαδή βασιλιάς του οποίου απειλείται ο θρόνος), την απάντηση στο αίνιγμα μας τη δίνει ένα άλλο αιλουροειδές, ερχόμενο από τα βάθη των αιώνων και τα βάθη της λαογραφίας και των παραδόσεων των λαών. Ετούτη εδώ η κυρία:

Η σφίγγα της Αιγύπτου, δίπλα στις πυραμίδες της Γκίζας!

Ναι, αλλά γιατί;

Διότι ένα μέρος του σώματός της είναι λιονταρίσιο. Δηλαδή, κομμάτι αιλουροειδούς!

Και λοιπόν;

Και λοιπόν... η σφίγγα έθετε στους περαστικούς ένα αίνιγμα, λέει ο μύθος - κι αν δεν απαντούσαν, τους σκότωνε: Ποιό όν περπατάει το πρωΐ στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο, και το βράδυ στα τρία;
...Γιά να λύσει επιτυχώς το αίνιγμα πρώτος ο Οιδίπους, και η σφίγγα ν' αυτοκτονήσει ευθύς μετά. Ο άνθρωπος είναι, που μπουσουλάει ως μωρό, περπατάει ως παιδί κι ενήλικας, και στηρίζεται στο μπαστούνι του γιά να περπατήσει, ως γέρος.

Γιατί, όμως, συνδέουμε τον μύθο του Οιδίποδα (στην Ελλάδα) με τη Σφίγγα της Αιγύπτου; Διότι όντως ...συνδέονται!

Η Σφίγξ των πυραμίδων θεωρείται πως αναπαριστά το πρόσωπο του ενδοξώτερου φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου, του Ραμσή Β'. Ωστόσο, θεωρείται βέβαιο πως το πρόσωπο παλιότερα δεν παρίστανε τον Ραμσή, αλλά επανασκαλίστηκε στα χρόνια του Ραμσή - γι' αυτό και είναι δυσανάλογα μικρότερο απ' ό,τι επιβάλλει το υπόλοιπο σώμα. Τί παρίστανε; το πρόσωπο μιάς γυναίκας, όπως οι αντίστοιχες σφίγγες στην Ελλάδα.

Όπως αυτή:

Ή αυτή εδώ:

Η οποία είναι και πιό σωστή συμβολιστικώς. Έχει εμπρός πόδια ταύρου (αν βλέπω καλά - πάντως, έτσι οφείλει να είναι συμβολιστικώς), πίσω λιονταριού, κεφάλι γυναίκας, φτερά αετού και ουρά λιονταριού, η οποία σχηματικώς μπορεί να δείχνει και το φίδι.

Εάν, όπως λένε μερικοί Αρχαιολόγοι, η Σφίγξ της Αιγύπτου είναι αρχαιότερη των πυραμίδων κατά μερικές χιλιετίες (και τούτο, επειδή στο σώμα της βρέθηκαν ίχνη διάβρωσης από νερό - δείγμα ότι το άγαλμα υπήρχε τότε, που η Σαχάρα είχε βλάστηση, λίμνες, και βροχές), τότε ούτε οι Ελληνικές σφίγγες πάνε πίσω! Εντάξει, όχι από το 12,000 πΧ, αλλά σίγουρα παλιότερη των κλασικών Ελληνικών σφιγγών (όπως των Ναξίων στο μουσείο Δελφών) είναι ετούτη:

(Πρόκειται γιά κόσμημα -χρυσή πλάκα- της μυκηναϊκής εποχής, από την Ιαλυσσό της Ρόδου.) Η οποία δείχνει ότι και στην Ελλάδα η ιστορία της σφίγγας είναι παλιά υπόθεση, κι ο συμβολισμός της γνωστός από τότε.

Δεν είναι μόνο που η Αίγυπτος συνδέεται με την Ελλάδα ποικιλοτρόπως, ούτε πως και οι δύο λαοί διαθέτουν ...Θήβας. Είναι πως, πράγματι, ο μύθος της σφίγγας είναι αρκετά παλιός και κοινός στους δύο λαούς. Με τη διαφορά πως οι Έλληνες μίλησαν ξεκάθαρα και γιά τον συμβολισμό της σφίγγας. Δεν άφησαν το ερώτημα ("-Τ' είν' τούτο;") μετέωρο, να πλανάται ανά τους αιώνες.
Ούτε ισχύει πως οι Έλληνες δανείστηκαν τη σφίγγα και τον συμβολισμό της από τους Αιγύπτιους. Αν ίσχυε, αν δηλαδή οι Έλληνες δεν θεωρούσαν τη σφίγγα δική τους πολιτιστική κληρονομιά, τότε δεν θα υπήρχαν αφιερώματα με σφίγγες ούτε στους Δελφούς, ούτε στην Ακρόπολη των Αθηνών (εδώ κι εδώ).

Όμως, ο τίγρης του Μόγλη είναι ...τίγρης! Άντε να κάνουμε μιά παραχώρηση, γενικώτερα είναι αιλουροειδές. Ενώ η σφίγγα είναι ...βιολογικό πείραμα! Πού κολλάει, λοιπόν, ο Σέρη Κχάν με τη σφίγγα;

Ίσως σας βοηθήσει να βρείτε την απάντηση η νεώτερη απεικόνιση της σφίγγας: οι τέσσερεις Ευαγγελιστές! Αυτή ακριβώς είναι η μεταχριστιανική απεικόνιση της σφίγγας, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο.
Στους βυζαντινού ρυθμού ναούς, κάθε Ευαγγελιστής βρίσκεται ζωγραφισμένος ακριβώς στη σύνδεση ενός εκ των τεσσάρων πεσσών της εκκλησίας με τον τρούλλο. Ο Ματθαίος, με ζώο τον ταύρο, εμπρός (δηλ. κοντά στο ιερό) και αριστερά, δηλαδή βορειοανατολικά. Ο Μάρκος, με ζώο το λιοντάρι, όπως μπαίνουμε στην εκκλησία και αριστερά μας, δηλ. βορειοδυτικά. Ο Λουκάς, με "ζώο" τον αετό, όπως μπαίνουμε δεξιά, δηλαδή νοτιοδυτικά, και ο Ιωάννης, με "ζώο" τον πετεινό (ή δίπλα στον μαθητή του Πρόχορο), δίπλα στο ιερό και δεξιά μας, δηλαδή νοτιοανατολικά.
Σε κάποιες εκκλησίες δεν ισχύει αυτό. Οι Ευαγγελιστές απεικονίζονται ...όπως τους θυμήθηκε ο αγιογράφος! Όμως, αυτό ακριβώς που σας παρέθεσα, είναι το μόνο σωστό. Και συμβολιστικώς, και από πλευράς πραγματικών στοιχείων. (Θα πούμε γι' αυτά στην επόμενη συνέχεια.)

Συγνώμη που δεν βρήκα να παραθέσω φωτογραφίες της προκοπής - ευκρινείς, κτλ. (Δυστυχώς, δεν έχω ούτε δικές μου στο αρχείο μου.) Πάντως, αρχίζετε τώρα να μπαίνετε στο νόημα;

(Μία αξιόλογη αναφορά, ότι οι τέσσερεις Ευαγγελιστές οφείλουν τα συμβολιστικά ζώα τους σε προφητεία του Ιεζεκιήλ -σας είπα, είναι παλιά δουλειά το αίνιγμα της σφίγγας!-, βρίσκεται εδώ. Αλλά ούτε τα τοτεμικά ζώα αποδίδονται ορθώς στους Ευαγγελιστές, ούτε η επιχειρούμενη -κατά τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα- ερμηνεία είναι η σωστή.)

Μόγλης και τίγρης - α'

2012-01-27T07:41:00.000Z

χι, δεν διαβάζετε λάθος! Όντως αυτή την ανάρτηση τη γράφει ο Εργοδότης Δημοσίων Έργων. Μ' αυτό το αρθράκι εγκαινιάζεται το δεύτερο μέρος της συνεργασίας μου με τον οικοδεσπότη, στο δικό του "γήπεδο" αυτή τη φορά.

Ανάμεσα, λοιπόν, στις σημαντικώτατες αναρτήσεις του οικοδεσπότη γιά το μάτριξ, θά 'θελα να προσθέσω δυό λόγια, ως σχολιασμό, στο γιατί ο Μόγλης ("Mowgly" στο πρωτότυπο, προφ. Μάουγκλυ) θέλει να σκοτώσει τον τίγρη Σέρη Κχάν (Shere Khan). Το θεωρώ σημαντικό, επειδή -κατά τη γνωμούλα μου- θα ξεκαθαρίσει καλύτερα το "τί θέλει να πει το ποιητή".

Σίγουρα όλοι-ες σας κάπου έχετε συναντήσει την ιστορία του Μόγλη, είτε ως παιδιά, είτε ως ...γονείς, είτε ως απλοί άσχετοι. Ο γράφων την είχε ακουστά από μικρός, αλλά τσινούσε αγρίως στην ιδέα να εξυμνείται -έστω και σε παραμύθι- ένας φορέας βαρβαρότητας. Σα να γράφεται ραψωδία γιά τα καμώματα ενός νεάντερταλ, ένα πράγμα! Επίσης, απορούσε τα μέγιστα με το γεγονός ότι οι πρόσκοποι τον είχαν αυτόν τον μύθο περί πολλού - σε σημείο, μάλιστα, που στις προσκοπικές "αγέλες" υιοθετούσαν ανέκαθεν τους χαρακτήρες του βιβλίου του Κίπλινγκ ως ένα πρώϊμο "διά ζώσης" role playing game. ("Παιχνίδι ρόλων", όπως στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Όπου ο ένας πιτσιρικάς γίνεται -δηλ. υποδύεται τον σχετικό ρόλο- πολέμαρχος, ο άλλος μάγος, ο άλλος ξωτικό, κτλ.)
Τώρα τελευταία, ως μπαμπάς δύο υπέροχων ζιζανίων, έχω δει καναδυό φορές τον μύθο του Μόγλη σε ντιβιντιά (ανευρεθέντα σε πακέτα δώρων σε περιοδικά με θέμα το παιδί) παρέα με τα βλαστάρια μου. Τα οποία απλώς γελάνε με τα καρτούνς, και γράφουν τους συμβολισμούς του Κίπλινγκ εκεί που ...βάζουμε πούδρα στα μωρά. :-)

Ο Μόγλης σε ταινία του Ντίσνεϋ. Παραλογισμός σκέτος!

Διότι τον απεικονίζουν να κάνει ...υγιεινή διατροφή,

αντί να σπάει κόκκαλα με τα δόντια του!

(Λυκάκι, δεν είπαμε; τρώνε πεπόνια τα λυκάκια; από πότε; )

Πάντως, ο μύθος του Μόγλη δεν είναι ένας. Όπως μας πληροφορεί το άρθρο της Γουϊκιπήντια (στο οποίο σας παρέπεμψα πιό πάνω), πρόκειται γιά πολλούς μύθους, δημοσιευμένους σε σειρά βιβλίων. Η κεντρική ιδέα, όμως, παραμένει σταθερή: εξιστορούνται το μεγάλωμα και τα κατορθώματα ενός παιδιού, που χάθηκε στη ζούγκλα της Ινδίας. Προσέξτε, όμως: λευκού παιδιού! Και, προφανώς, αγγλικής καταγωγής, διότι στις αρχές του 20ου αιώνα μόνον οι Άγγλοι είχαν πολλά πάρε-δώσε με την Ινδία, και αρκετοί τους ζούσαν εκεί οικογενειακώς.
Κορυφαία πράξη στο δράμα αποτελεί το κυνηγητό που εξαπολύει ο Μόγλης εναντίον ενός αρσενικού τίγρη, του Σέρη Κχάν -και ο συνακόλουθος φόνος του τίγρη. Υποτίθεται ότι ο τίγρης αυτός, στην αρχή της ιστορίας, ζήτησε -ωσάν τετράποδος Ηρώδης- από τους λύκους (που βρήκαν στη ζούγκλα τον Μόγλη και τον "υιοθέτησαν") να του παραδώσουν το μωρό Μόγλη, γιά να το φάει. Αλλά οι λύκοι αρνήθηκαν και το μωρό επέζησε. Ο τίγρης, όμως, μας άφησε χρόνους!

Όλοι, φίλα προσκείμενοι στον μύθο του Μόγλη και μη, συμφωνούμε σ' ένα πράγμα: ότι σχεδόν τα πάντα εκεί μέσα είναι συμβολικά.

Μερικούς απ' αυτούς τους συμβολισμούς, τους καταλαβαίνουμε εύκολα - και επάνω στη γνωστή λαογραφική βάση του "τοτέμ": όλοι οι πρωτόγονοι λαοί έβλεπαν στο ζωϊκό βασίλειο προτερήματα, που είτε δεν τα είχαν, είτε τα είχαν, αλλά ήθελαν το ζώο ως ιδεατό υπόδειγμα, ώστε να διδάσκουν εύκολα (διά του παραδείγματος) στα παιδιά τους την απόκτηση της συγκεκριμένης ικανότητας. Πχ η πονηριά της αλεπούς, όπου -ξέρω 'γώ- τα μέλη της φυλής που έκαναν "κρυπτεία", γιά να κλέψουν κότες απ' τη γειτονική φυλή, ντυνόντουσαν με τομάρια αλεπούδων πριν ξεκινήσουν. Ή, ακόμη, έκαναν κάποια σχετική τοτεμική τελετή, γιά την ευόδωση της προσπάθειας.

Και ούτω καθ' εξής, όπως η όραση του γερακιού, η δύναμη του λιονταριού, κτλ.

Στον Μόγλη όλοι μιλάνε πχ γιά τη σοφία της αρκούδας Μπαλού (Baloo), τη φιλία του πάνθηρα Μπαγκήρα (Bagheera) με τον Μόγλη, και άλλα πολλά. Πλην όμως, κανείς δε λέει ποιός ο συμβολισμός του τίγρη! Γιατί, δηλαδή, έφταιγε τόσο πολύ ο τίγρης, που έπρεπε να σκοτωθεί; Επειδή ήθελε να φάει το μωρό; Σιγά! Λες και, αν δεν έτρωγε ο τίγρης τον Μόγλη, ο τελευταίος θα γλύτωνε από ένα σωρό θηρία και λοιπά ζωντανά της ζούγκλας, πχ απ' τις κόμπρες! Ή, μήπως, δεν είναι η φύση του τίγρη να τρώει κρέας; Δείξτε μου τίγρη φυτοφάγο, και θα πάω στη ζούγκλα της Ινδίας, να ζήσω σαν τον Μόγλη! LOL!!!

Σ' ένα ακόμη πιό κρυμμένο επίπεδο: γιατί ο τίγρης αντιπροσωπεύει τον κακό του μύθου; Γιατί το θαυμάσιο ζώο της φωτογραφίας πρέπει να είναι κάτι σαν τον διάολο γιά τους Άγγλους και τους προσκόπους αυτών; (...Που να τους φάει όλους, να ησυχάσουμε μία και καλή! LOL!!!)

ΛΑΜΠΡΑ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟ ΝΕΟΝ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΕΤΟΣ 2012 - ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΜΕΡΟΣ

2012-01-21T22:24:00.089Z

"Γουστάρω λεύτερη και πλούσια ζωή"
Διονύσης Σαββόπουλος

3. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑ

Πηγή της δυστυχίας είναι η άγνοια. Οι άνθρωποι αγνοούμε σε τι συνίσταται η δυστυχία και την θεωρούμε φυσιολογική κατάσταση. Η κατάντια αποτελεί μέσα στο Μάτριξ το αυτονόητο. Ο εγκλωβισμός της σκέψης μας σε έξωθεν υποβαλλόμενα σχήματα έχει ως συνέπεια να θεωρούμε ως φυσικό το παρά φύσιν.
Μια κριτική ματιά γύρω μας μπορεί να μας πείσει αμέσως, ότι αυτό το οποίον βιώνουμε, δεν έχει καμία σχέση με την ευδαιμονία. Στην ουσία οι ανθρώπινες κοινωνίες διαφεντεύονται από την πίεση, τα άγχη και τις φοβίες, τον εγωισμό, τις ολιγωρίες, την λαίμαργη ικανοποίηση των ενστίκτων, την επιφανειακή "καλοπέραση", το κυνήγι ενός ατομικού κύρους μέσα σε ένα; περιβάλλον στερούμενο ουσιαστικών αξιών . Όταν επιχειρούμε να ικανοποιήσουμε τις επιθυμίες μας, αφήνουμε χώρο να αναπτυχθούν τα βεβιασμένα σύνδρομα του εγώ, τα οποία μας διέπουν. Δεν αναζητούμε την προσωπική και κοινωνική ευτυχία, μέσα σε πλαίσια αρμονίας βίου, αλλά μόνο παυσίπονα, ως είδος αποζημίωσης για την αστοχία πραγμάτωσης μιας ουσιαστικής ζωής, η οποία γλιστράει σαν νερό ανάμεσα από τα δάκτυλά μας, θεωρώντας ένα τύπο βίου, χαλαρό και πρόσχαρο, αλλά ταυτοχρόνως υπεύθυνο και δημιουργικό για το άτομο και το σύνολο, ως κάτι ανέφικτο, ως μια ιδανική κατάσταση, η οποία ξεφεύγει από τις δυνατότητες της πραγματικότητος.
Ο "ρεαλισμός" που μας διέπει, συνίσταται σε φτιασιδώματα της κακομοιριάς. Μπροστά στην δυστυχία στρέφουμε το βλέμμα αλλού, αποδεχόμενοι μύρια κακώς κείμενα ως αναπόφευκτα και αναπότρεπτα. Στην ουσία, για να μην θεωρήσουμε τον εαυτό μας κακομοίρη, δινόμαστε ψυχή τε και σώματι στην καλυμμένη από ένα δήθεν αξιοπρεπές επικάλυμμα κακομοιριά.
Για όλη την κατάντια διαθέτουμε πληθώρα δήθεν ερμηνειών. Ερμηνείες, οι οποίες είναι πλήρως προσαρμοσμένες στην λογική μας, δηλαδή στην λογική του Μάτριξ. Η προσαρμογή της υποταγής στον εξουσιασμό αποτελεί μαζοχισμό. Μόλις καταφέρουμε να αποκτήσουμε κάποιες αρμοδιότητες για τον εαυτό μας, επιχειρούμε να τις εφαρμόσουμε εξουσιάζοντας τους άλλους, εφόσον οι μόνες σχέσεις τις οποίες μπορούμε να διανοηθούμε, είναι σχέσεις εξουσίας. Η τραυματισμένη από τον εξουσιασμό προσωπικότητά μας επιζητεί αποκατάσταση μέσω της υποταγής άλλων. Αυτό εκδηλώνεται συχνά με πολύ εκλεπτισμένους τρόπους, οι οποίοι στοχεύουν στην "προστασία" ή στην "φροντίδα" των μελών τής οικογενείας μας, στην προστασία τής "τάξεως", στην διαφύλαξη τής "αποδοτικότητος" τού συστήματος για το "γενικό καλό" και πλείστα όσα επικαλύμματα για την επίτευξη κύρους μέσα σε ένα τραυματικό περιβάλλον. Η μαζοχιστική εμπειρία επιζητά την σαδιστική διέξοδο, όταν αυτό καθίσταται δυνατό. Με αυτόν τον τρόπο αυτοματοποιείται η αναπαραγωγή των εξουσιαστικών σχέσεων, καθιστάμενη ενδημικό στοιχείο του Μάτριξ.
Υπό αυτήν την έννοια, δεν αποτελεί ο εξουσιασμός αποτέλεσμα προκύπτον από σχέσεις οικονομικής εκμετάλλευσης, αλλά επί του προκειμένου πρόκειται περί του πλέον διαδεδομένου ψυχικού νοσήματος. Η ψυχανωμαλία του εξουσιασμού ποικίλει από τον βαθμό και τον τρόπο, με το οποίον ενέχεται εις έκαστος εις αυτόν. Πλην όμως περί αυτού δεν πρόκειται να υπάρξει η παραμικρή κλινική διάγνωση, όσο επιβάλλεται το Μάτριξ, ασχέτως εάν στις βαρύτατες μορφές του επέρχεται πλήρης αλλοτρίωση της προσωπικότητος, με οξεία συμπτώματα κλινικού τύπου.
Η αναπαραγωγή του εξουσιασμού δεν αποτελεί όμως το μόνον όφελος, το οποίον προσπορεύεται το Μάτριξ μέσω του σαδομαζοχιστικού μηχανισμού. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνει να καθιστά τα θύματά του θέσει συνενόχους, χωρίς αυτοί τα συνειδοποιούν αυτήν την διαδικασία. Τα θύματα μετατρέπονται ταυτοχρόνως σε μη ενσυνειδήτους θύτες, εξασφαλίζοντας στο Μάτριξ μια ισχυρή νομιμοποίηση. Ο αυταρχισμός καθίσταται κατ' αυτόν τον τρόπο μια ευρέως διαδομένη τάση. Αυτή η τάση βρήκε την πλέον τραγική της έκφραση στα πλαίσια των επαναστατικών και "επαναστατικών" κινημάτων, τα οποία μπορεί μεν να διακήρυξαν την αμφισβήτηση των εξουσιαστικών σχέσεων, η συφιλίδα ύβρις όμως του αυταρχισμού, διαχέουσα τα αγγεία νοοτροπιών και θεωριών του στελεχικού δυναμικού τους, οδήγησε σχεδόν πάντοτε στην επικράτηση καταστάσεων, οι οποίες αναπαρήγαν το Μάτριξ, ακόμη καλύτερα και από το παρελθόν.
Η οριζόντια διάδοση του αυταρχισμού και των συμπλεγμάτων στηρίζει την κάθετο δομή της ιεραρχίας, πακτώνοντας ένα πλέγμα, το οποίο καθίσταται αδιάρρηκτο, με μια μόνον δυνατότητα ξηλώματος του: Την αμφισβήτηση του ίδιου του Μάτριξ με την δημιουργία ρωγμής.

Η κοινωνική συνενοχή εκφράζεται με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο στα αποτελέσματα των κοινοβουλευτικών εκλογών. Και όταν σε καταστάσεις κρίσεων φυλλορροεί η δυνατότητα των κομμάτων να ενσωματώνουν τους πολίτες, τότε η κοινωνική αντίρρηση αδυνατεί να επεξεργαστεί ρεαλιστικές διεξόδους, πέραν των ορίων της διαμαρτυρίας, επειδή ακριβώς εξακολουθεί να υφίσταται ο εγκλωβισμός στο Μάτριξ. Το Μάτριξ γνωρίζει καλώς, έχοντας πλείστα όσα ιστορικά παραδείγματα στην διάθεσή του, ότι η όποια διαμαρτυρία υπόκειται στα δεδομένα της χρονικής καταπονήσεως. Έχει δηλαδή μοιραία ημερομηνία λήξεως, εφόσον αδυνατεί να προσφέρει διέξοδο ουσιαστικής ανατροπής.

Ακόμη όμως ευφυέστερος και αποδοτικότερος του αυταρχισμού, τον οποίον υποβάλει το Μάτριξ στους εντοιχισμένους σκλάβους του, είναι ο "αντιαυταρχισμός", το οποίον αυτό απεργάζεται και ελέγχει αμέσως ή εμμέσως.
Είναι επόμενον η βαθύτατη αλλοτρίωση, την οποία επενεργεί το Μάτριξ, με την μορφή εν τέλει μη συνειδητοποιημένης επιβολής - δεδομένου ότι τα πραγματικά κέντρα εξουσίας και οι βασικότεροι μηχανισμοί τους παραμένουν πλήρως κεκρυμμένοι ακόμη και για την συντριπτική πλειοψηφία των ερευνητών ή "συνωμοσιολόγων" - να δημιουργεί αντιδράσεις διαφυγής.
Δυστυχώς όμως, αυτές οι αντιδράσεις ουδέποτε - πλην ελαχίστων ιστορικών εξαιρέσεων - οδηγούν σε ουσιαστική αμφισβήτηση του Μάτριξ. Τουναντίον το Μάτριξ έχει βρει τρόπους εκμεταλλεύσεως των τάσεων διαφυγής, ούτως ώστε να εξάγει από αυτές επί πλέον οφέλη.
Προς αυτήν την κατεύθυνση έχει στήσει αυτό εκ των προτέρων μηχανισμούς και σκηνικά, ώστε να οδηγούν την κοινωνική αμφισβήτηση και διάθεση ρήξης, κυρίως των νέων ανθρώπων, σε στάση ρέμπελου, ματαιώνοντας τον συγκερασμό των αμφισβητιών σε εξεγερσιακές πρωτοβουλίες ουσιαστικής ρήξης προς το σύστημα.
Τεράστιοι μηχανισμοί επεξεργασίας και προώθησης μιας υποκουλτούρας - συχνά όμως με άψογη εφαρμογή των κατάλληλων εκφραστικών μέσων - επιχειρούν και επιτυγχάνουν να αποπροσανατολίσουν την αμφισβήτηση προς αντικοινωνικές επιλογές απόρριψης πάσης κοινωνικής τάξεως.
Το αντίστοιχο φαινόμενο εκδηλώθηκε ήδη στα τέλη της δεκαετίας του '50 με απαρχή το κίνημα των "μπήτνικς" στις ΗΠΑ. Στην πορεία ακολούθησαν πλείστα όσα κινήματα με στόχο τον αποπροσανατολισμό, τα οποία αναδείχθησαν σε διάφορες μόδες, γεμίζοντας ταυτοχρόνως χρήμα τα ταμεία του συστήματος.

Αυτό το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την λειτουργία του Μάτριξ, ένεκα λόγου, ο οποίος αντιστοιχεί στις ανθρωποθυσίες. Αυτοί οι οποίοι ωθήθηκαν να ακολουθήσουν κατά κανόνα αντικοινωνικές οδούς, κατέστησαν πολύ συχνά τα μεγαλύτερα θύματα του Μάτριξ, το οποίο τους ρούφηξε την ζωική ενέργεια από το αίμα τους, οδηγώντας τους πάρα πολλές φορές στον θάνατο με δόσεις. Καθότι το Μάτριξ, ως δοσάς του θανάτου και της αιμοποσίας, συντονίζει την μαφία με στόχο την προώθηση των ναρκωτικών.
Στην περίπτωση της ναρκωμανίας λειτουργεί πανομοιότυπος μηχανισμός με αυτόν των ανθρωποθυσιών. Δηλαδή λαμβάνει χώρα εκροή αίματος υπό ταυτόχρονο παρουσία κεραίας και φίλτρου. (Τον μηχανισμό αυτό ανέφερα ακροθιγώς στις αναρτήσεις "Με το Σκυλί του Μπάσκερβιλ Υπό το Φως της Ακροπόλεως"). Κατά την ανθρωποθυσία τον ρόλο κεραίας επιτελούν τα ξόανα, οι οβελίσκοι, οι λάκονες και τα μενχίρ. Στην περίπτωση των ναρκωτικών τον ρόλο κεραίας επιτελεί η βελόνα της σύριγγας. Τον ρόλο φίλτρου στην περίπτωση των ανθρωποθυσιών επιτελούν τα στρώματα της γης πάνω από τα καταβάσια, ενώ στην περίπτωση των ναρκωτικών τον ρόλο φίλτρου αποτελούν οι ρύποι στα νύχια των εξηρτημένων. Περισσότερα στοιχεία επ' αυτών θα κατατεθούν προσεχώς, όταν επιχειρηθεί η αποδόμηση του Μάτριξ.

(Με αφορμή την πρόσφατη αποποινικοποίηση της εμπορίας των σκληρών ναρκωτικών εκ μέρους των εγκληματικών στοιχείων του ελλαδικού κυνοβουλίου, οι οποίοι αποδεικνύονται ενεργούμενοι από τα ίδια κυκλώματα, τα οποία ελέγχουν τους μηχανισμούς "καλλι"έργειας και διακινήσεως του λευκού θανάτου, τονίζω, ότι στόχος της διακινήσεως ναρκωτικών δεν είναι κυρίως τα παράνομα οικονομικά οφέλη από την εμπορία και το ξεχαρβάλωμα των κοινωνιών μέσω της εξαρτήσεως.
Όπως έχω τονίσει και στο παρελθόν, το ισχυρότερο των ναρκωτικών είναι το ανθρώπινο αίμα, όταν αυτό περιέχει ορμόνες, οι οποίες παράγονται σε συνθήκες υπερεντάσεως από υπερβολική σεξουαλική δραστηριότητα ή βασανισμό (διμεθύλτριπταμίνη).
Με την ενέργεια του αίματος των εξαρτημένων τρέφονται αιθερομορφές, τις οποίες υπηρετούν μυητικές εταιρίες. Τα αντίστοιχα ιερατεία συνιστούν τον βηματοδότη του Μάτριξ).

Η κύρια ισχύς του Μάτριξ είναι η άγνοιά μας περί αυτού. Οπωσδήποτε αυτό διαθέτει κάποια ακόμη διαδικαστικά πλεονεκτήματα, σχετιζόμενα με τον λίαν πονηρό τρόπο, που είναι οργανωμένο.
Από την στιγμή όμως που συνειδητοποιήσουμε την ύπαρξή του, όχι μόνο υπό γενική, αφηρημένη και αόριστο μορφή, αλλά με τελείως απτό τρόπο, διαβλέποντας τους σκοπούς που αυτό επιχειρεί να εξυπηρετήσει, τότε αυτό γίνεται ευάλωτο.
Εάν υποθέσουμε, ότι μας κλείνουν μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με ένα σκύλο, ο οποίος προτίθεται να μας επιτεθεί, ενώ μπορεί να μας βλέπει, αποτελούμε για τον σκύλο σχετικά εύκολο στόχο. Μόλις όμως εισέλθει φως στο δωμάτιο, έχουμε περάσει όλα τα ευρισκόμενα στο δωμάτιο έπιπλα κολάρο στο σκύλο.

Όπως δύναται να καταδείξει η ιστορική μελέτη των κοινωνιών, οι υποδουλωμένοι στο Μάτριξ αγνοούσαν την ύπαρξή του. Προσεχώς θα αναφερθώ - με την βοήθεια του Υψίστου - στο Μάτριξ στα πλαίσια της κλασσικής Αρχαιότητος στην Ελλάδα, όπου θα επιχειρήσω να καταδείξω τις δομές και την λειτουργία του, επιχειρώντας την αποδόμησή του, με την δημιουργία ρωγμής.
Η ιστορική παρακολούθηση του Μάτριξ και το ξεσκέπασμα του σήμερα - κυρίως στην Ελλάδα, διότι εκεί βρίσκεται το κέντρο του, αλλά εκεί θα γίνει και ο τάφος του - αποσκοπεί να αναγνωρίσουμε τον αντίπαλό μας, ώστε να μπορέσουμε να τον αντιμετωπίσουμε.
Το ερώτημα, το οποίον αυτομάτως προκύπτει, είναι κατά πόσον είμεθα εις θέσιν να αντιμετωπίσουμε τον πραγματικό αντίπαλό μας , εφ' όσον τον αναγνωρίσουμε.

3. ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ

Συνοψίζοντας τα όσα έχουν γραφεί εδώ σχετικά με τους τρόπους επιβολής του Μάτριξ, αξίζει νομίζω να προβώ σε μια σύνδεση της οντολογικής αρχής της δυαρχίας, η οποία προπαγανδίζεται απροκάλυπτα και με οργανωμένη μέθοδο στα αποκρυφιστικά τάγματα, με τον μηχανισμό του σαδομαζοχιστικού συνδρόμου στην σφαίρα του ψυχισμού.

Στην αρχή της δυαρχίας έχω αναφερθεί αρκούντως διεξοδικά στις "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις". Η μανιχαϊκή αντίληψη μαύρου - άσπρου εγκλωβίζει την προσωπικότητα μέσα στα ένστικτα, με διλήμματα, τα οποία φαινομενικά έχουν απροσπέλαστο χαρακτήρα, οδηγώντας τους ανθρώπους σε συνεχείς συμβιβασμούς, οι οποίοι οικοδομούν την ψυχολογία της υποδούλωσης. Η δήθεν "ελεύθερη" επιλογή του τύπου "πράττω αυτό για να μην συμβεί εκείνο", αποτελεί τον συνηθέστερο τρόπο επιβολής εκβιασμών από το άρχον συγκρότημα, στην διαδικασία επιβολής του Μάτριξ.
Έκφραση αυτής της πρακτικής αποτελεί ο πρόσφατος εκβιασμός του λεγόμενου "PSI" στην βάση "αποφυγής της πτώχευσης". Μια παρακολούθηση της κριτικής αρθρογραφίας πείθει όμως, ότι πρόκειται περί ενός πλασματικού διλήμματος, με στόχο την πλήρη εκούσια εκπόρνευση της χώρας και του λαού. Οι μηχανισμοί προπαγάνδας στήνουν μονίμως ένα σκηνικό άγχους και τρόμου, μια ατμόσφαιρα εντονότατα αρνητικής σκέψης, με στόχο την επιβολή αμηχανίας στην κοινωνία. Το άτομο παρασκευάζεται ως πλήρες αδύναμο έναντι του συστήματος. Η μόνη δυνατότητα επιβιώσεως, η οποία του υποβάλλεται, είναι η εκούσια συνθλιβή του από το σύστημα. Με απειλή την εκ των πραγμάτων εξόντωση επιχειρείται η αποδοχή της χωματερής από τους πολίτες. Τα πολιτικά κόμματα του κατεστημένου, αποδεχόμενα πλήρως το πλαίσιο των πλασματικών εκβιασμών, προβάλλουν ως μόνη εναλλακτική εκδοχή την "καλύτερη" διαχείριση της σφαλιάρας, μέσω διαπραγματεύσεων με αυτούς που κραδαίνουν το μαστίγιο. Τα ψεύτικα νταηλίκια και οι βαρύγδουπες βερμπαλιστικές φανφάρες, έρχονται να καλύψουν μια πρακτική αποδοχής των εκβιασμών, με έκφραση υποτιθέμενης "διαφωνίας" στους αστερίσκους και τα ψιλά γράμματα των αντεθνικών συμφωνιών, καταδεικνύοντας, ότι οι ταγοί και οι μηχανισμοί που τους στηρίζουν αποσκοπούν στην αναπαραγωγή της κοινωνικής φάρμας.

Η επιλογή της όποιας εκδοχής ενός εκβιαστικού διλήμματος δεν εκδηλώνει ελεύθερη βούληση, αλλά τουναντίον κατάργηση της ελευθέρας της βουλήσεως, πρακτική την οποίαν εφαρμόζουν σχολαστικά τα λεγόμενα "φιλελεύθερα" καθεστώτα. Η περιθωριοποίηση της κοινωνίας και η συνθλιβή των ατόμων κάτω από τα στημένα εξουσιαστικά συγκροτήματα, προσδίδει σε τέτοιους είδους αναφορές στην ελευθερία ποιότητες προκλητικής ύβρεως. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ο αλητάμπουρας Μίλτον Φρήντμανν και η εχιδνοπαρέα της "σχολής του Σικάγου" ονόμασαν την διαδικασία καταλύσεως πάσης κοινωνικής νόρμας και σταθεράς "φιλελευθερισμό". Αυτή η πρόκληση αποτελεί ισχυρισμό, ότι η ελευθερία δεν αποτελεί αγαθό για τους ανθρώπους, αλλά αποκλειστικό προνόμιο των λεγόμενων "αγορών". Με αυτή την έννοια όμως εφτέλισαν και τον όρο "αγορά", καθότι η αγορά στηρίζεται στο δούναι και λαβείν και όχι στο "τα λεφτά σου ή την ζωή σου", κανόνα, ο οποίος αποτελεί την ουσία των εκβιαστικών διλημμάτων.
Αυτή η πρακτική αποσκοπεί να περάσει το μήνυμα, ότι ο άνθρωπος είναι ακατάλληλος για το δικαίωμα της ελευθερίας, στο οποίο είναι σκόπιμο να μην έχει αυτός πρόσβαση και ότι η υποταγή του στον εξουσιασμό συνιστά τον μόνο δυνατό τρόπο, ο οποιος εξασφαλίζει την "επιβίωσή" του. Μια "επιβίωση" η οποία πλησιάζει πολύ τα όρια του ζώου, και η οποία είναι όμως συμφώνως προς τους θιασώτες του "φιλελευθερισμού" προτιμότερη από την "αυτοεξόντωση, προς την οποία ρέπει δήθεν ο άνθρωπος, ως θύμα της "απερισκεψίας", "αδηφαγίας" και "ελλείψεως φρονίμου προγραμματισμού" που τον χαρακτηρίζουν, όταν αυτός βρεθεί εκτός της εξουσιαστικής φάρμας.

Απτή εφαρμογή του ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΣ αποτελεί η επιβολή της λεγόμενης "τρόικας" στην Ελλάδα. Τα "ανθρωποζώα", "φαύλα", "τεμπέλικα", "δέσμια μιας άφρονης βουλιμίας" και "αυτοκαταστροφικά", ως "ανάξια πάσης ελευθερίας", οφείλουν να υπόκεινται
στην "φιλάνθρωπο" αρμοστεία των φασιστικών στελεχών των "αγορών". Όπου κάτω από τον όρο "αγορά", στην φάση που ο κύκλος διακίνησης του χρήματος συνίσταται κατά 97% από την διακίνηση χρηματιστικών "παραγώγων", έχοντας περιορίσει δραματικά την πραγματική οικονομία, δεν νοείται η διακίνηση και ανταλλαγή προϊόντων, αλλά η πλήρης εξόντωση των παραγωγικών δομών των εθνών και η υποκατάστασή τους από το υπερεθνικό νταβατζιλίκι του επιβεβλημένου μέσω του πολιτικού ελέγχου των λυκανθρώπων δανεισμού, στα πλαίσια της "παγκοσμιοποίησης", ως μορφής απάνθρωπου διεθνούς φασισμού, ο οποίος οδηγεί στον εν τέλει στόχο του Μάτριξ, ο οποίος είναι η απροκάλυπτη επανόρθωση του Μολόχ, οι "μεγάλοι παλαιοί" της κρόνιας / χθόνιας λατρείας.
Η όλη προπαγανδιστική επιχείρηση να πεισθούν οι Έλληνες, ότι είναι "θέσει" πόρνες και ότι χρειάζονται για να επιβιώσουν νταβατζή, αποσκοπεί να πείσει στην συνέχεια, ότι αυτοί είναι "φύσει" πόρνες, απαξιώνοντας τον Ελληνισμό, ως τον εκ φύσεως και παραδόσεως κυματοθραύστη του Μάτριξ.

Η μόνη δυνατότητα έκφρασης της ελευθέρας βουλήσεως αποτελεί Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ των εκβιαστικών διλημμάτων, ως αρχή της διαλεκτικής και της τριαδικότητος. Αυτή δεν αποτελεί μόνο απαραίτητη άρνηση στον κλιμακούμενο υποβιβασμό του ανθρώπου, ο οποίος στοχεύει στην ζωοποίηση και μηχανοποίηση του, αλλά συνιστά και την οδό ανατάσεως και ανόδου, η οποία πορεύεται προς την υπό του ΠΥΘΑΓΟΡΑ αποκαλυφθείσα ΤΕΤΡΑΚΤΥΝ, την επιστροφή δηλαδή στην ΜΟΝΑΔΑ και την επανένωση των ΠΑΝΤΩΝ, μέσω της ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

Η υποταγή στην δυαρχία επιφέρει στον άνθρωπο τραυματικές εμπειρίες. Στην ουσία συνεπάγεται μια ενδόμυχη απαξίωση του ανθρώπου προς τον εαυτό του, έναντι του συστήματος, το οποίον αντιμετωπίζει όχι με αισθήματα εκτιμήσεως, αλλά δέους. Κατ' αυτό τον τρόπο, η εκδοχή της ελευθερίας δεν αποτελεί πόθο, αλλά φόβο. Η αυτονόμηση του ανθρώπου έναντι των άνωθεν επιβεβλημένων κανόνων αναπαραγωγής της ζωής συνιστά ένα δήθεν απροσπέλαστο όριο, το οποίον είναι δήθεν "ξένο" προς την ανθρώπινη φύση και συνιστά δήθεν "παράφρων επιλογή".
Η προσαρμογή, την οποία απαιτεί το σύστημα από τον άνθρωπο, δύναται να έχει τις ιδιότητες, οι οποίες χαρακτηρίζουν το ίδιο το σύστημα, το οποίον στερείται αρχών. Ενώ η ρήξη εξοβελίζεται, καθίσταται αποδεκτή η λαμογιά. Η σιδηρά επιφάνεια του συστήματος, η οποία πιέζει τον άνθρωπο στις παρυφές της υπάρξεως, εμφανίζει κάποια ελαστικά μέρη, μέσα στα οποία μπορεί ο άνθρωπος να "βολεύεται". Η κλήση του συστήματος προς τον άνθρωπο συνίσταται στο "προσαρμόσου!". "Απόφυγε το σίδερο και ψάξε για το καουτσούκ".
Σε αυτά τα πλαίσια δεν επιχειρείται μόνο η βίαιη προσαρμογή του ανθρώπου, αλλά επενεργείται και μια επί πλέον ελαχιστοποίησή του σε πλαίσια θλιβερής μικροπρέπειας.
Είναι επόμενο στα πλαίσια μιας τέτοιας κοινωνικής μπόχας να αναζητούν οι άνθρωποι καλυμμένα παυσίπονα.
Εφόσον η πραγματική χαρά δεν μπορεί να υπάρξει σε πλαίσια υποδουλώσεως, αναζητούνται τα υποκατάστατά της. Την φυσική απόλαυση υποκαθιστά η εκτόνωση. Η έλλειψη ουσιαστικού αυτοσεβασμού οδηγεί στην προσπάθεια να αποκτηθεί πλασματικό κύρος. Το όνειρο υποκαθιστά η ονείρωξη. Και τον πραγματικό προορισμό του ανθρώπου να ξεχυθεί και κοινωνήσει με το άπειρο, υποκαθιστά μια επίσκεψη στην Ντύσνεϋλαντ.
Έτσι, η ανάγκη να ενδυθούν τα ψυχολογικά κενά μανδύα υποτιθέμενης αξιοπρέπειας, τα επικαλύπτει με ξεριά κλαριά και φύλλα, στήνοντας την επόμενη παγίδα, η οποία εξασφαλίζει την απρόσκοπτη αναπαραγωγή του Μάτριξ.
Ο εφτελισμός μας μάς οδηγεί να εφτελίσουμε άλλους και ο εξουσιασμός μας μάς οδηγεί να εξουσιάσουμε άλλους. Νομίζουμε ότι αποκτούμε αξία, όχι ανατρέποντας την εξουσία που μας αλλοτριώνει, αλλά υποδυόμενοι τους δικούς της ρόλους. Έτσι της εξασφαλίζουμε τις κάθετες δομές διεκπεραίωσης της ιεραρχίας της.
Όλα αυτά βεβαίως βαπτίζονται μέσα στο Μάτριξ επιλογές "αξιοπρεπείς", "φρόνιμες", "ατομικά συμφέρουσες" και "κοινωνικά χρήσιμες". Με αυτόν τον τρόπο το Μάτριξ στρεβλώνει βάναυσα όχι μόνο την μόνο την συμπεριφορά μας, αλλά και τις ψυχικές και νοητικές δομές μας. Η λογική του Μάτριξ συνίσταται στον εκούσιο βαυκαλισμό. Αυτός σύντομα μετατρέπεται σε μόνιμη πρακτική, η οποία κυριαρχεί στην σφαίρα του αυτονόητου.

Η δυαρχία σε επίπεδο οντολογίας εγκαθιδρύεται στην σφαίρα της ατομικής και κοινωνικής ψυχολογίας μέσω του σαδομαζοχιστικού συνδρόμου, το οποίο διέπει τις κοινωνίες μας πίσω από τα ευγενικά χαμόγελα, τις φιλοφρονήσεις, τις "βαθύτατες ψυχικές καλλιέργειες", το λουρί της μάνας και τα δυο αβγά τουρκίας.

4. ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΛΑΣΘΗΣΑΝ ΔΙΑ ΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ.

Στην ανάρτηση ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ έγινε αναφορά στον τρόπο, με τον οποίον επωάζονται τα επιχειρησιακά στελέχη του Μάτριξ μέσα οικογένειες - λυκοφωλιές, ήδη από βρεφική ηλικία, οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνουν τους γεννήτορές τους.
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, τα δύσμοιρα θύματα, τα οποία με διαφόρους τρόπους αποσπώνται από την φυσική τους μητέρα, μεγαλώνουν χωρίς ίχνος αγάπης, υφιστάμενα ένα πολύπλευρο τραυματισμό της προσωπικότητός τους, ώστε στην συνέχεια με βάση την λειτουργική αρχή του σαδομαζοχισμού να μετατραπούν σε δημίους των κοινωνικών σχέσεων κάτω από την αυστηρή επίβλεψη των "πεφωτισμένων".
Βάσει αυτού του μηχανισμού το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι με ειδεχθή τρόπο χειραγωγημένο.
Το κείμενο της Svali, τον σύνδεσμο του οποίου έδωσα στην ανωτέρω αναφερθείσα ανάρτηση, η οποία χρημάτισε προγραμματίστρια των "πεφωτισμένων" και αυτομόλησε, κάνοντας αποκαλύψεις σχετικά με τον μηχανισμό των λυκανθρώπων, κάνει εκτενείς αναφορές στους τομείς, όπου διοχετεύονται οργανωμένα για να αναπτύξουν δραστηριότητα οι λυκάνθρωποι. Αυτοί οι τομείς δεν περιλαμβάνουν μόνον τομείς κλειδιά για την αναπαραγωγή του συστήματος, όπως κυβερνητικές θέσεις, θέσεις στην δημόσια εκπαίδευση και τα μαζικά μέσα, αλλά επεκτείνονται και στους βασικούς τομείς της εγκληματικότητος, όπως η προώθηση των ναρκωτικών, η παιδική πορνογραφία, το εμπόριο όπλων, οι εταιρίες μισθοφορικών στρατευμάτων, το εμπόριο ανθρώπων, αλλά και τελετουργικοί τομείς, σχετιζόμενοι με την χθόνια λατρεία, καθώς και τομείς αναπαραγωγής στελεχών, όπως προγραμματιστές, τιμωροί, τελετουργοί, μελετητές της συμπεριφοράς και κατάσκοποι.
Αριθμητικά πρόκειται για ένα σώμα, το οποίο συμπεριλαμβάνει λιγότερο από το 1% των μελών της κοινωνίας και το οποίο αποτελεί το επιχειρησιακό χέρι και την αιχμή του δόρατος στην διαδικασία της κοινωνικής υποδουλώσεως και αλλοτριώσεως.

Ενώ η διαδικασία σύστασης και οργάνωσης αυτού του απάνθρωπου και αντικοινωνικού δυναμικού παραμένει άγνωστη, καθώς και ότι αυτό το δυναμικό συνιστά ένα ενιαίο και αυστηρά οργανωμένο μηχανισμό, τα αποτελέσματα των παρεμβάσεών του είναι γνωστά σε όλους.
Γράφει χαρακτηριστικά σε ένα πρόσφατα δημοσιευμένο άρθρο στο tvxs.gr με τίτλο Η ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΓΝΩΣΗΣ ο Γιώργος Πίττας:

"...Και έχουμε τους πολίτες που χρωστάνε στις τράπεζες και το δημόσιο, και έχουμε τις χώρες που μαζί με τους πολίτες τους χρωστάνε στις ισχυρότερες χώρες, και έχουμε ακόμα πιο ισχυρότερες χώρες να χρωστάνε ακόμα πιο πολλά στον εαυτό τους και σε όλον τον κόσμο, αλλά ο κύκλος επιστρέφει όπως πάντα στους μικρούς κάθε είδους που πληρώνουν τον λογαριασμό.

Είπαμε. Άλφα, Βήτα, Γάμμα. Στο Γάμμα βέβαια, αν αφαιρέσεις ένα μ, εκτρέπεται η λέξη στο β ενικό προστακτικής ενεστώτα του ρήματος γαμώ. Το ζήτημα είναι Ποιος, ποιόν. Τίποτα άλλο.

Σε αυτό η γραμματική δεν βοηθά. Τα μαθηματικά, στα οποία ήμουν ανέκαθεν άθλιος όμως κάτι δείχνουν.

Μολύβι και χαρτί λοιπόν, έχουμε και λέμε:

Το ετήσιο κόστος του παγκοσμίου εμπορίου όπλων.

Δύο τρισεκατομμύρια εκατόν πενήντα επτά δισεκατομμύρια και εκατόν εβδομήντα εκατομμύρια δολάρια.

Μετά:

Το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος σε ετήσια παγκόσμια κλίμακα.

Δύο τρισεκατομμύρια επτακόσια δισεκατομμύρια δολάρια και κάτι εκατομμύρια ψιλά.

Στη συνέχεια:

Παγκόσμια ετήσια φοροδιαφυγή προσδιορισμένη στο μεγάλο κεφάλαιο.

Τρία τρισεκατομμύρια και πλέον δολάρια σε ετήσια βάση.
Να διευκρινίσω εδώ, για να καταλάβουμε και εσείς και εγώ περί τίνος πρόκειται, πως ένα τρισεκατομμύριο είναι χίλια δισεκατομμύρια καθώς ένα δισεκατομμύρια είναι εκατό εκατομμύρια (ζαλίζομαι).

Παρακάτω:

Κρυφοί λογαριασμοί στις Ελβετικές τράπεζες.

Φέρονται να ξεπερνούν τα Δύο τρισεκατομμύρια διακόσια δισεκατομμύρια δολάρια.
Μόνο από την Ινδία, η κάθετα ανερχόμενη νέα οικονομική τάξη έχει καταθέσεις στην Ελβετία που είναι πάνω από ένα τρισεκατομμύριο τετρακόσια δισεκατομμύρια δολάρια.

Το εμπόριο ναρκωτικών, όσο μπορεί να υπολογισθεί χονδροειδώς με τις αποκλίσεις να «αδικούν» τα πραγματικά νούμερα:

Τετρακόσια δισεκατομμύρια δολάρια τουλάχιστον.

Το εμπόριο ανθρώπων, το γνωστό trafficking:

Πάνω από Σαράντα δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Αφήνω εδώ το μολύβι και το χαρτί, είχα σκεφτεί να κάνω μία άθροιση αλλά ομολογώ πως δεν μπορώ ήδη έχω αλληθωρίσει με αυτούς τους αριθμούς.

Αριθμοί που κάνουν εγκληματική προσβολή την ύπαρξη έστω και ενός (1) πενόμενου στον πλανήτη ολόκληρο. Αριθμοί που κάνουν εξωφρενική την περίπτωση να υπάρχει ένας (1) άνθρωπος χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, σε σχολείο, σε στέγαση, σε μεταφορές και πάει λέγοντας.

Για έναν μιλάω. Όχι για τις στρατιές των ανέστιων στη δύση, όχι για τις στρατιές των εξαθλιωμένων του τρίτου κόσμου, όχι για τους καθημερινούς αυτόχειρες της απελπισίας της ανεργίας και του εξευτελισμού.

Ο κος Παναγιώτης Σταυρινίδης, από το Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, συζητώντας αυτούς τους αριθμούς αναρωτήθηκε προχτές σε μια κουβέντα που είχαμε: «Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και πώς να την αντιμετωπίσετε: Μείωση του μισθού των εργαζομένων και μείωση των συντάξεων. Γιατί μου φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά;»

Σκεφτόμουν το ερώτημα του και τελικά ήρθε η σειρά μου να αναρωτηθώ.

Μήπως τελικά δεν υπάρχει διόλου κρίση;

Γιατί από ότι βλέπω, ο Γεώργιος ο Παπανδρέου ο λεγόμενος και Μικρός είχε δίκιο:

«Λεφτά, υπάρχουν» Και μάλιστα πάρα, μα πάρα πολλά. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς διπλά, θα συνειδητοποιήσει πως όχι μόνο υπάρχουν λεφτά, αλλά ακριβώς αυτά τα λεφτά, κυβερνάνε-αφού δεν τα πειράζει κανένας.

Αυτά τα λεφτά: Το εμπόριο όπλων, το εμπόριο ναρκωτικών, οι τεράστιοι παγκόσμιοι φοροφυγάδες, τα παγκόσμια πλυντήρια, το human trafficking, οι κρυφοί λογαριασμοί.

Αυτά τα λεφτά είναι στην ουσία και οι περίφημες Αγορές. Τα Markets. Χωρίς αυτά, δεν μπορούν να υπάρξουν, από εκεί προέρχονται τα κεφάλαια διακίνησης των Αγορών.

Όλοι μαζί, το εκπληκτικό 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, απέναντι στο 99%..."

Ας συνοψίσουμε λοιπόν τα χαρακτηριστικά του Μάτριξ, ως αντιπάλου του Ελληνισμού και της ανθρωπότητος στην διαδικασία της μέχρις εσχάτων συγκρούσεως, η οποία εκδηλώνεται στην σημερινή φάση:

1. Πρόκειται για ένα αντίπαλο πολύ έντεχνα κρυμμένο. Ένα αντίπαλο όμως, που όταν αποκαλυφθεί χάνει το βασικό του στρατηγικό πλεονέκτημα. Όπως έχω ήδη αναφέρει, πιστεύω, ότι η δημιουργία ρωγμής μπορεί να αποτελέσει το πρώτο πολύ σοβαρό βήμα στην αποκάλυψη του αντιπάλου.

2. Ο αντίπαλος αυτός επιτυγχάνει να ενσωματώνει το σύνολο των μελών της κοινωνίας με βάση μια διαδικασία γλιστρήματος σε συνενοχή, η οποία στηρίζεται σε σαδομαζοχιστικά σύνδρομα, επιτυγχάνοντας την εκούσια αναπαραγωγή του. Στην ουσία το Μάτριξ αποτελεί την πλέον διαδεδομένη μολυσματική κοινωνική νόσο. Το γεγονός αυτό καθιστά το ξεπέρασμα του Μάτριξ κάθε άλλο παρά εύκολο. Οι βαρύτατες ψυχικοί νόσοι, οι οποίοι ενδημούν για περίοδο χιλιετιών στις κοινωνίες δεν μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα και δια μαγείας. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά, όσο αυτά φαίνονται εκ πρώτης όψεως: Ο Ζίγγκμουντ Φρόυντ κατέδειξε στην τέχνη της ψυχανάλυσης, ότι τα σύνδρομα και τα συμπλέγματα, τα οποία κυριαρχούν στην βάση του μηχανισμού της "απώθησης" (Verdrängung) δέχονται ένα καίριο κτύπημα, μόλις πάψουν να υφίστανται με καλυμμένο τρόπο, μόλις ανέλθουν δηλαδή από την σφαίρα του ασυνείδητου στο συνειδητό. Αυτή η διαδικασία συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους, για όσους αποτολμήσουν να ανασύρουν τα κοινωνικά συμπλέγματα στην επιφάνεια της συνειδήσεως. Όπως ανέλυσε ο Φρόυντ, ο ψυχαναλυόμενος αρχικά ερωτεύεται τον ψυχαναλυτή του, ένεκα της παροχής βοήθειας στην διαδικασία απελευθερώσεως από κάποια ψυχικά βάρη. Στην πορεία όμως εγείρεται η τάση στον ψυχαναλυόμενο να θανατώσει τον ψυχαναλυτή, διότι θεωρεί τα ψυχικά βάρη, από τα οποία καλείται να αποστασιοποιηθεί, ως τμήματα του εαυτού του, τα οποία απειλούνται με καταστροφή. Όμως από την στιγμή, κατά την οποία διαρραγεί το καθεστώς της "απωθήσεως", δεν μπορεί να υπάρξει εύκολα επιστροφή στο ψευδόμενο παρελθόν.

3. Η στελέχωση του σκληρού πυρήνα του αντιπάλου στηρίζεται στον λυκανθρωπισμό και είναι αριθμητικά περιορισμένη. Μια αφυπνισμένη ανθρωπότητα δύναται να αντιπαρατάξει υπερπολλαπλάσιες δυνάμεις.

Ανεξαρτήτως του πόσο τραυματισμένοι και αλλοτριωμένοι είναι οι εκ βρεφομαζώματος χειραγωγούμενοι λυκάνθρωποι, δεν σημαίνει ότι αυτοί παύουν να είναι άνθρωποι. Άνθρωποι, οι οποίοι έχουν υποστεί βαναυσότατο ψυχικό βιασμό, χωρίς την θέλησή τους. Στο βάθος της ψυχής τους, πέρα από τα σαδομαζοχιστικά σύνδρομα, ενδημεί η Θεία πνοή, ως πλάσματα, τα οποία επλάσθησαν με στόχο την σωτηρία και την άνοδο στο Θείο. Περιπτώσεις λυκανθρώπων, οι οποίοι αυτομόλησαν από τους "πεφωτισμένους" και ζήτησαν ψυχική βοήθεια σε κέντρα θεραπείας, έχει δείξει ότι αυτοί - όταν έχουν την ανάλογοι διάθεση - δύνανται να ξεπεράσουν τις βλάβες που έχουν υποστεί και να διαφύγουν της αγέλης. Το εκτελεστικό δυναμικό του αντιπάλου δεν έχει την ψυχική συνοχή, την οποία επιχειρούν να μας υποβάλουν με τα σιδερόφρακτα ες ες, υπόκειται στην ψυχολογία των διακυμάνσεων και ο προγραμματισμός του λειτουργεί απρόσκοπτα, μόνον εφ' όσον δεν εμφανίζεται ουσιαστικός, αποφασισμένος αντίπαλος.

Το βασικότερο των επιχειρημάτων όμως, το οποίον μπορεί να αντιταχθεί σε όλα τα ανωτέρω, είναι ότι οι "πεφωτισμένοι", ως εχθροί του Ελληνισμού και της ανθρωπότητος, είναι πάνοπλοι. Ότι εδώ και χιλιετίες συγκεντρώνουν, πολλαπλασιάζουν και ενισχύουν τα πυροβόλα τους εναντίον των Ελλήνων, ενώ ο Ελληνισμός, πέραν του φρονήματος και της αγωνιστικής του ετοιμότητος - αρετές τις οποίες ο Ελληνισμός είναι αδύνατον ουδέποτε να απολέσει - δεν διαθέτει τίποτε περισσότερον από τας γυμνάς χείρας του.

ΟΜΩΣ ΕΔΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΛΕΠΤΟΝ ΣΗΜΕΙΟΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΧΡΗΖΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ, ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΑΦΕΣΤΑΤΗ ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙ ΠΑΝΤΩΝ ΟΣΩΝ ΤΟΝ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΑΙ:

Οι "πεφωτισμένοι" δεν στηρίζουν την δύναμή τους κυρίως στην υπεροχή των πυροβόλων, διότι αυτή έχει εν τέλει συγκυριακό χαρακτήρα. Οι σιδερόφρακτες αυτοκρατορίες έρχονται και παρέρχονται, ασχέτως εάν στις γεωγραφικές βάσεις του Μάτριξ μπορούμε να εντοπίσουμε αναμφισβήτητη ιστορική συνέχεια. ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΗ ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΓΝΩΣΗ, ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ ΑΝΩΤΑΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ.

Ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ΑΠΕΚΑΛΥΨΕ ΟΤΙ ΙΕΡΟΤΕΡΟΝ ΟΛΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ. ΤΟ ΙΕΡΟΤΕΡΟΝ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΝ.

ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑΝ ΟΠΟΙΟΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΕΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ, ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΡΥΘΜΙΖΕΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ, ΔΗΛΑΔΗ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΟ ΔΡΑΜΑ.

ΑΛΛΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΑΝΗΚΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΥΣ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΙΑΚΥΡΗΞΕ Ο ΠΛΑΤΩΝ, ΟΤΙ Η ΓΝΩΣΙΣ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΕΝΑΡΕΤΟΥΣ.

Υπό αυτήν την έννοια αξίζει να δούμε βαθύτερα τι εστί ήρως και τι εστί ηρωισμός:

Ήρως δεν νείναι μόνον ο υπό γενναιότητος και διαθέσεως αυτοθυσίας υπέρ του κοινού καλού εμφορούμενος. ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΗΡΩΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΙΔΟΣ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑΣ:

Ο Περσεύς εξοντώνει την Μέδουσα μέσω της ασπίδος, την οποία του δίδει η Αθηνά. Ο Θησεύς εξοντώνει τον Μινώταυρο μέσω του νήματος που του δίδει η Αριάδνη. Ο Ηρακλής χρειάζεται τον δαυλό του Ιολάου για να κόψει τα κεφάλια της ύδρας, στο αίμα της οποίας βάφει τα βέλη του, για να εξοντώσει άλλα τέρατα. Και ο Οδυσσεύς φέρνει οίνο από τα πλοία, για να τυφλώσει τον Κύκλωπα.

ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΑΓΚΟΜΑΧΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΘΕΙ ΕΚΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΟΥ ΕΔΡΑΖΕΤΑΙ Η ΑΠΡΟΣΠΕΛΑΣΤΟΣ ΥΠΕΡΟΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΨΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΜΑΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΟΓΟΝΟ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΜΑΣ.

ΟΜΩΣ Η ΧΑΡΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΩΝΩΝ ΕΠΙΧΕΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΙΧΕΕΤΑΙ ΑΕΝΑΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΟΥΣΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΓΝΩΣΙΝ ΩΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕ ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ.

ΕΠΕΛΕΞΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟΝ.

ΘΑ ΤΟΝ ΛΑΒΟΥΝ.

ΠΑΤΟΥΜΕΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΕΠΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΟΣΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ, ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ.

ΑΙΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΤΟΣ 2012.

ΛΑΜΠΡΑ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΟ ΝΕΟΝ ΣΩΤΗΡΙΟΝ ΕΤΟΣ 2012 - ΠΡΩΤΟΝ ΜΕΡΟΣ

2012-01-14T20:48:00.083Z

1. ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΑΜΠΡΟ ΜΕΛΛΟΝ

Κατά την περίοδο της αποπερατώσεως του έτους και ενάρξεως του νέου προσπαθώ να βρίσκομαι στην Αγία Γη. Έτσι κατά την διάρκεια των προηγούμενων ημερών ευτύχησα να είμαι στην Ελλάδα. Είναι φυσικό μια τέτοια μετάβαση να ικανοποιεί στοιχειώδεις ανθρώπινες ανάγκες ιδιωτικής φύσεως του γράφοντος. Πέραν αυτών όμως υπάρχουν και άλλες ιδιαιτέρως πολύτιμες σκοπιμότητες, οι οποίες διέπουν αυτήν την περισσότερο ή λιγότερο σύντομη διαμονή στην Πατρίδα. Αφουγκραζόμενος την δόνηση, η οποία κυριαρχεί επί τόπου, αφήνομαι στην απέραντη αγάπη και φροντίδα της Πρόνοιας, η οποία ζωοδοτεί τον Τόπο, αντλώντας τεράστια ελπίδα, θαλπωρή, γνώση και πόνο.
Μόλις φθάσω εκεί ξεκινάει το ταξίδι στην αγκάλη της Μάνας Γης. Το διαψιλές επιχέεται αποκαλύπτοντας προκλήσεις, τις οποίες άγγιξα προηγουμένως στην σφαίρα του νου, οδηγώντας όμως και σε οδούς πέρα από αυτές. Οι οδοδείκτες συνιστούν νέες απτές πραγματικότητες. Έχοντας προχωρήσει στην κατεύθυνση, που αυτοί με οδήγησαν κατά την διάρκεια του παρελθόντος έτους, ανταμώνω τους νέους, πανέτοιμους, ακριβώς στο σημείο που είχα φθάσει προηγουμένως, στα πλαίσια μιας αναμενόμενης πλέον συναντήσεως. Η μόνη τεχνογνωσία, την οποία διαθέτω, είναι η αποδοχή της Χάριτος και η ετοιμότητα να αφήσω τις αισθήσεις και την διαίσθηση να λειτουργήσουν.

Έτσι, αντί να προβαίνω σε επισκόπηση πεπραγμένων του παρελθόντος, προτιμώ να αποδέχομαι τις νέες προκλήσεις, αφήνοντας το νέο έτος να διεισδύει μέσα μου, διεισδύοντας και εγώ σε αυτό, κρατώντας στα χέρια μου το πολύτιμο δώρημα, που κάθε φορά μου εγχειρίζεται.
Θεωρώ, ότι αυτά τα οποία κατάθεσα στο πρώτο κείμενο της προηγουμένης χρονιάς υπό τον τίτλο ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΟΝΙΜΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΤΟ ΕΤΟΣ 2011 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ήταν πράγματι άξια μνείας. Επρόκειτο περί ενός αισιοδόξου κειμένου, το οποίον όμως αξιολογώ πλέον με βάση όσα έζησα, είδα, άκουσα, κατανόησα και αφουγκράστηκα κατά την πρόσφατη μετάβασή μου στην Ελλάδα, μάλλον ως μετριοπαθές.
Ισχυρίζομαι λοιπόν, ότι αυτό το οποίο προδιαγράφετο ως γόνιμο, υπήρξε πράγματι γόνιμο, με αποτέλεσμα να προδιαγράφεται η περαιτέρω εξέλιξή του λαμπρή.

Οι ως άνω διαπιστώσεις δεν επιχειρούν να προσπελάσουν - ή πολύ λιγότερο να αντικρούσουν - το σκληρό δεδομένο των εντόνως δυσαρέστων συνεπειών της παρούσης κρίσεως για την συντριπτική πλειοψηφία όσων ζουν στην Ελλάδα, όσον αφορά τις συνθήκες της καθημερινής επιβίωσης. Η κατάσταση προσλαμβάνει για πολλούς ζοφερές διαστάσεις, οι οποίες θα επιδεινωθούν βάναυσα με την επιβολή του νέου "μνημονίου" και είναι προφανές, ότι οδηγούμεθα σε μεγάλες προκλήσεις. Την επίθεση, η οποία θα εκδηλωθεί πολύ σύντομα σε βάρος της Ελλαδικής κοινωνίας, μπορούμε να συγκρίνουμε μόνο με σκηνές κινηματογραφικών ταινιών τρόμου.
Όμως, έχοντας επιβιώσει προσωπικά τα τελευταία τριάντα χρόνια σε συνθήκες διαρκούς κρίσεως, δεχόμενος επιθέσεις, όπως αυτές οι οποίες αποκτούν πλέον κοινωνικό χαρακτήρα, με στόχο την κοινωνική απαξίωσή μου, κατανόησα, ότι η κρίση δεν είναι είναι "και ευκαιρία", αλλά "μόνο ευκαιρία". Διότι αυτή αποτελεί την εκδήλωση συμπτωμάτων νόσου, η οποία προϋπήρχε. Και όσο νωρίτερα εκδηλωθούν τα συμπτώματα μιας νόσου, τόσο πιο έγκαιρα μπορεί αυτή να αντιμετωπιστεί. Η χειρότερη αφετηρία για την θεραπεία είναι μια έντονα καθυστερημένη διάγνωση.
Κατανοώ βεβαίως τον σκεπτικισμό, ο οποίος εν πολλοίς υφίσταται, σχετικά με τις επικίνδυνα οδυνηρές συνέπειες της νόσου, οι οποίες μπορούν να συνίστανται σε ακρωτηριασμούς, ανήκεστο βλάβη σημαντικών ζωτικών οργάνων, ή και θάνατο του ασθενούντος. Όμως πιστεύω ακράδαντα, ότι αυτές δεν θα ήταν λιγότερο επικίνδυνες, χωρίς την επιβολή της κρίσης. Αυτή η επιβολή, έστω κι αν αποκαλύπτει λίαν αιμοβόρα σχέδια καταστροφής του Ελληνισμού, τα ίδια σχέδια θα μπορούσαν να κλιμακωθούν και χωρίς την κρίση, με τρόπο λιγότερο κραυγαλέο, οδηγώντας μας σε εξίσου ολέθριες καταστάσεις.
Η αποδόμηση των πάντων έλαβε χώρα στην Ελλάδα σε συνθήκες πλασματικής ευμάρειας, με αποτέλεσμα να τύχει αυτή, δυστυχώς, ευρείας κοινωνικής αποδοχής, στα πλαίσια ενός άνευ προηγουμένου εφησυχασμού των μακαρίως καθευδόντων. Ας μην διαρρηγνύουμε επομένως τα ιμάτιά μας, τώρα, που στα πλαίσια έστω μια ύπουλης στρατηγικής του "σοκ", μας σερβίρουν τον λογαριασμό.

Θέλω να διαβεβαιώσω τις φίλες και τους φίλους αυτής της σελίδας, ότι όχι μόνο υπάρχει διέξοδος, αλλά και ότι:
1. Αυτήν θα την επιβάλλουμε.
2. Στην προκειμένη περίπτωση - και επ' αυτού θα ήθελα να υπογραμμίσω εκ νέου τα όσα τόνισε ο Νίκος Βεργίδης στο χωρίο από τους "Μιγάδες της Ελληνικής Ιστορίας", το οποίο παράθεσα στα πλαίσια της πρώτης αναρτήσεως του παρελθόντος έτους - ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν πρόκειται μόνον περί της διεξόδου από την κρίση. Φθάσαμε πλέον στην φάση κατά την οποίαν ο Ελληνισμός καλείται να αναμετρηθεί εκ νέου μια και καλή με τα τέρατα, γράφοντας την λαμπρότερη σελίδα της ιστορίας του. Διότι, αφ' ενός μεν η πρόκληση λαμβάνει ολοκληρωτικό χαρακτήρα: Στο προσεχές μέλλον θα επιβιώσει ή ο Ελληνισμός, ως απελευθερωτική πρωτοπορεία της Ανθρωπότητος, ή τα τέρατα. Η σχέση αυτή καθίσταται πλέον ασυμβίβαστος.
Αφ' ετέρου ο Ελληνισμός έχει ατσαλωθεί καταλλήλως, συσσωρεύοντας από συνεχείς αγώνες, νίκες αλλά κυρίως και ήττες, την απαραίτητη πείρα για την τελική νίκη. Σε αυτόν προσβλέπουν όλοι οι άλλοι λαοί και ο Ελληνισμός δεν θα τους διαψεύσει.

2. ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΘΕΡΜΕΣ ΜΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Πριν ευχαριστήσω θερμά από καρδιάς τις φίλες, τους φίλους, καθώς και τους τους φίλτατους συνεργάτες αυτής της σελίδας για την στήριξη που παρείχαν κατά την διάρκεια της περασμένης χρονιάς, θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές μου και από καρδιάς ευχαριστίες σε δύο πρόσωπα, για την ανεκτίμητη βοήθεια, την οποία παρείχαν κατά την διάρκεια του παρελθόντος έτους στον υποφαινόμενο και αυτήν την διαδικτυακή σελίδα:
Ο πρώτος είναι ο πρώην "πρωθυπουργός" Τζέφρυ (Γιώργος) Παπανδρέου, ο επιλεγόμενος και "Γκαπ".
Ο δεύτερος είναι ο νυν "πρωθυπουργός" Λουκάς (Luc-ας, Λύκος) Παπαδήμος.

Σχετικά με την τεράστια ευγνωμοσύνη, την οποία οφείλω στον πρώτο:

Αναπτύσσοντας την θεματολογία που με ενδιαφέρει κατά την προηγούμενη περίοδο, προσέκρουσα επάνω στην σημασία που υπέχει το Μάτριξ, ως μήτρα, δηλαδή καλούπι, το οποίο μας διαμορφώνει, παραμένοντας ως ένα πολύ μεγάλο βαθμό εκτός των ορίων της αντιλήψεώς μας. Θεωρώ ότι, έστω και εάν εκτιμούμε, ότι διαβλέπουμε επαρκώς τον ρόλο των μηχανισμών της κοινωνικής χειραγωγήσεως, όπως αυτόν της προπαγάνδας και των μαζικών μέσων, ότι διαθέτουμε επαρκή κοινωνικό προβληματισμό και ενημέρωση σχετικά με τα πολιτικά δρώμενα, ότι διαθέτουμε καλή διαφώτιση σχετικά με όσα ενεργούνται από την εξουσία με καλυμμένο τρόπο, ακόμη και εάν γνωρίζουμε την ύπαρξη του Μάτριξ σε αφηρημένη μορφή, ουσιαστικά αγνοούμε σε τι αυτό συνίσταται. Ο λεγόμενος "κοινωνικός μύθος" εδράζεται στο συλλογικό ασυνείδητο, το οποίο είναι πράγματι συλλογικό.
Συνήθως αναφερόμαστε στο συλλογικό ασυνείδητο (όποτε ευδοκιμήσουμε να μας απασχολήσει αυτό το ζήτημα) σαν να πρόκειται για κάτι το οποίο χαρακτηρίζει τον κάθε ένα από εμάς ξεχωριστά, ενώ αυτό έχει ενιαία χαρακτηριστικά για όλους. Στην ουσία όμως δεν πρόκειται για κάτι προσωπικό - ατομικό, το οποίον προσλαμβάνει ενιαία μορφή για όλους, ένεκα του συλλογικού χαρακτήρος του. Το συλλογικό ασυνείδητο δεν είναι κάτι το οποίον περιλαμβάνουμε έκαστος εξ ημών υπό συλλογική μορφή, αλλά κάτι στο οποίο συμμετέχουμε από κοινού. Κάτι, το οποίον υπερβαίνει τα ξεχωριστά, μεμονωμένα άτομα. Αυτό έχει ως συνέπεια, ότι αλλαγές οι οποίες επέρχονται σε αυτό, ισχύουν αυτομάτως για όλους.
Ο PhilipDick ισχυρίζεται στο "Εναλλακτικές Πραγματικότητες", ότι το συλλογικό ασυνείδητο υφίσταται με την μορφή πεδίου:
"Έχω την αίσθηση ότι ο Καρλ Γιούνγκ είχε δίκιο για τα ασυνείδητά μας, ότι σχηματίζουν μια και μοναδική οντότητα ή, όπως την ονόμαζε, "συλλογικό ασυνείδητο". Αυτή η εγκεφαλική οντότητα, η οποία στην κυριολεξία αποτελείται από δισεκατομμύρια "σταθμούς", που εκπέμπουν και δέχονται "κύματα", θα σχηματίσει ένα τεράστιο δίκτυο επικοινωνίας και πληροφόρησης, κάτι σαν την έννοια της νοόσφαιρας τους Teilhard. Αυτή είναι το ίδιο πραγματική με την ιονόσφαιρα ή την βιόσφαιρα. Πρόκειται για ένα στρώμα στην ατμόσφαιρα της Γης, που συντίθεται από ολογραφικές και πληροφοριακές προβολές σ' ένα ενοποιημένο και συνεχώς διαδικαστικό Σχήμα, οι πηγές του οποίου είναι οι πολύμορφοι δεξιοί εγκέφαλοί μας. Αυτό απαρτίζει μια απέραντη Διάνοια - έμφυτη μέσα μας".
Υπό αυτήν την έννοια δεν αποτελεί το συλλογικό ασυνείδητο μια νοητή περιοχή, η οποία βρίσκεται στην κατοχή ενός εκάστου, έστω σε λανθάνουσα μορφή, ως μη ελεγχόμενη από το συνειδητό, αλλά αυτό είναι που μας κατέχει μέσω της μετοχής μας σε αυτό, καθορίζοντας κάποιες από τις ψυχικές και εμμέσως κάποιες από τις νοητικές λειτουργίες μας. Είναι ευρέως γνωστή η περίπτωση της αποβίβασης των πρώτων Ισπανών "εξερευνητών" σε κάποια χώρα της Νοτίου Αμερικής: Όταν αυτοί αποβιβάστηκαν στην ακτή από τις καραβέλες με βάρκες, οι ιθαγενείς είδαν αυτούς και τις βάρκες, αλλά δεν μπόρεσαν να δουν τις καραβέλες, διότι αυτές δεν ήσαν προσβάσιμες από την συνείδησή τους, ως κάτι το τελείως ξένο και απόκοσμο προς αυτήν. Όταν έφθασε στην ακτή ο σαμάνος της φυλής, μπόρεσε να δει τις καραβέλες, διότι ήταν ασκημένος να επικοινωνεί με το παράξενο. Αυτή η αισθητηριακή καταγραφή του σαμάνου μετέβαλε το συλλογικό ασυνείδητο, με αποτέλεσμα αυτομάτως να μπορέσουν να δουν τις καραβέλες και οι υπόλοιποι ιθαγενείς.
Θεωρούμε, ότι ελέγχουμε πλήρως τις αντιληπτικές μας ικανότητες μέσω των αισθήσεων και ότι είμαστε σε θέση να τις ρυθμίζουμε, πιστεύοντας ότι η προσοχή, την οποία καταβάλουμε, είναι πάντοτε δεδομένη και τόσο οξεία, ώστε να μπορεί να προσλαμβάνει και να καταγράφει όλα τα έντονα συμβάντα, τα οποία λαμβάνουν χώρα με "προφανή" τρόπο ενώπιόν μας. Το βίντεο με τον τίτλο "Selective Attention Test" όμως, με τα παιδιά τα οποία ρίχνουν την μπάλα, το οποίο είχα περιλάβει στην ανάρτηση ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ - Β΄ΜΕΡΟΣ αποτελεί κλασσικό παράδειγμα για την απόδειξη, ότι αυτό δεν συμβαίνει. Η προσοχή δεν μπορεί να επεκτείνεται αυτομάτως σε αυτό, το οποίο είναι για μας λογικά απίθανο, αναπάντεχο ή παράξενο. Στην ουσία η προσοχή μας και η δυνατότητα τής αντίληψης που διαθέτουμε είναι δέσμια του αυτονόητου, όσο κι αν θεωρούμε τους εαυτούς μας παρατηρητικούς και προσεκτικούς, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες ως προς το μη αυτονόητο, που μας χαρακτηρίζουν ως είδος.

Επειδή το Μάτριξ, ως πρέσα η οποία διαμορφώνει σημαντικότατες νοητικές και ψυχικές δομές του είναι μας, δεν απευθύνεται μόνο σε συνειδητές λειτουργίες που διαθέτουμε, αλλά παρεμβαίνει στο ασυνείδητο και μορφώνει κυρίως το συλλογικό ασυνείδητο, είναι πάρα πολύ δύσκολο να γίνει αντιληπτό σε ατομικό - προσωπικό επίπεδο.
Έστω κι αν το "συλλογικό ασυνείδητο" λειτουργεί με σχετική αυτονομία υπέρ άνω ημών, μέσω της μετοχής μας σε αυτό το θεωρούμε ως κάτι πολύ δικό μας. Αυτή η αίσθηση είναι πολύ φυσιολογική, στο βαθμό που αυτό δια μορφώνει μεγάλες περιοχές της συνειδητής μας αντιλήψεως και του αυτοκαθορισμού μας. Η όλη του πονηρία και επικινδυνότητα στηρίζεται στην ψευδαίσθηση ότι αυτοκαθοριζόμαστε, ενώ είμαστε σε σημαντικότατο βαθμό ετεροκαθορισμένοι.
Αυτός ο ετεροκαθορισμός επεκτείνεται πολύ μακρύτερα αυτού, το οποίον ο Καρλ Μαρξ χαρακτήρισε "ψευδή συνείδηση", χωρίς όμως να πρόκειται για κάτι που είναι τελείως ξένο προς τον εν λόγω Μαρξιανό εντοπισμό. Και ο Μαρξ με την αντιδιαστολή της "τάξης καθ' εαυτήν" και της "τάξης για τον εαυτό της" αναφέρθηκε σε ένα συγκεκριμένο ετεροκαθορισμό, ο οποίος εν τέλει ισχύει. Ουδείς δύναται να αρνηθεί τον διαχωρισμό της κοινωνίας σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, οι οποίες προκύπτουν από την τελείως διαφορετική ένταξη των μελών μιας κοινωνίας στην παραγωγική διαδικασία. Ότι οι κοινωνικές τάξεις έχουν εκ των πραγμάτων διαφορετικά συμφέροντα, είναι επίσης αυτονόητο. Καθώς και ότι, η κυρίαρχη τάξη είναι αυτή, η οποία καθορίζει την ιδεολογία, η οποία κυριαρχεί εκ προοιμίου σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, αποτελεί επίσης απτή πραγματικότητα, την οποία κάποιοι καλοθεληταί επιχειρούν λόγω σκοπιμοτήτων να συγκαλύψουν. Το λεπτό σημείο όμως αφορά τον τρόπο, βάσει του οποίου συνίσταται η άρχουσα τάξη και τις αντιρρήσεις μου επί του προκειμένου, όσο αφορά την άποψη που προβάλει ο Μαρξισμός, έκφρασα σε πρόσφατο κείμενό μου (ΠΕΛΑΓΟΦΥΑΛΟΣ VS ΜΑΡΞ).

Ο Μαρξ έχοντας ως κεντρική παραδοχή, ότι η οικονομία αποτελεί την βάση αναπαραγωγής του συστήματος, θεώρησε ότι η άρχουσα τάξη καθορίζεται από την ιδιοκτησία - κυριαρχία στα μέσα παραγωγής. Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των παραγωγικών μέσων όμως προκύπτει, συμφώνως προς τις θεωρήσεις του γράφοντος, από τον ιερατικό έλεγχο των κοινωνιών. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι ο όρος "ιεραρχία" έχει σαφέστατα θρησκειολογική προέλευση, επεκτεινόμενος καθ' υπερβολήν σε άλλους τομείς. Τις κοινωνίες ανέκαθεν ήλεγχαν και εξακολουθούν να ελέγχουν ιερατεία, κάνοντας χρήση ειδικών γνώσεων, μη προσιτών στους μη μυημένους. Αυτό το οποίο σημαδεύει την εποχή των αστικών καθεστώτων, δεν είναι ο κατά τον Μαρξ λεγόμενος "φετιχισμός του εμπορεύματος", δηλαδή η συγκάλυψη των παραγωγικών σχέσεων και δομών καθώς και των αντίστοιχων κοινωνικών δεδομένων, που ενδημούν ως μη άμεσα αντιληπτά δεδομένα, σε ένα παραγόμενο προϊόν στα πλαίσια της κεφαλαιοκρατίας, την τελική μορφή του οποίου μόνο δυνάμεθα άνευ βαθυτέρας αναλύσεως να αντιληφθούμε. Το χαρακτηριστικό του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, ο οποίος αναπτύσσεται ιστορικά ταυτοχρόνως με το κίνημα του "Διαφωτισμού" είναι ο φετιχισμός της νοησιαρχίας. Έχοντας αναγάγει την λογική σκέψη, ως διαδικασία επεξεργασίας των αισθητηριακών προσλήψεων, σε υπέρτατη αρχή διαμορφώσεως της συνειδήσεως, στην ουσία ο λεγόμενος "Θετικισμός", ο "Διαφωτισμός" και "Νοησιαρχία" ευνούχησαν ακόμη και αυτό το οποίο διακήρυξαν ότι επιθυμούν να εκπροσωπούν, δηλαδή την λογική σκέψη. Οι περισσότεροι από τους εκπροσώπους αυτών των κινήσεων αντί να αποκαλύψουν μέσω συστηματικών ερευνών και μελετών τα ουσιαστικά δεδομένα, συνειδητά τα συγκάλυψαν. Προφασιζόμενοι αθεϊα και υλιστικές αντιλήψεις, ήσαν στις πλείστες των περιπτώσεων ταμπουρωμένοι πίσω από μασονικές στοές, όπου τελετουργούσαν και "απέδιδαν τιμές" στον "μεγάλο αχιτέκτονα του σύμπαντος".
Το νοητικό τους οικοδόμημα στερείται ουσιαστικής λογικής και επιστημονικότητος και το μόνο που επέτυχαν ήταν να αναπαράγουν με δουλικό τρόπο το Μάτριξ. Η ίδια η εξέλιξη της σύγχρονης φυσικής, άνευ της οποίας δεν θα καθίστατο δυνατή η σύγχρονη τεχνολογική πρόοδος, ως βάση επικυριαρχίας και αλλοτριώσεως εις βάρος της ανθρωπότητος, αναιρεί αναφανδόν τα νοητικά σχήματα, τα οποία αυτοί πρόβαλλαν.

Η πραγματική γνώση δεν σχετίζεται διόλου με το αμέσως προφανές, ή με παιδαριώδη λογικά σχήματα, τα οποία στηρίζονται σε μια εξωτερική και αβασάνιστη αισθητηριακή εξέταση και παρατήρηση των πραγμάτων, έστω κι αν αυτή περιλαμβάνει εργαστηριακού τύπου πειραματισμούς και επεξεργασία των πειραματικών αποτελεσμάτων μέσω της διανοίας, με στόχο να εντοπιστούν κάποιοι φυσικοί νόμοι, ώστε να αξιοποιηθούν αυτοί στην συνέχεια με την μέθοδο της εφαρμοσμένης τεχνολογίας.
Το πείραμα από την φύση του υπόκειται συγκεκριμένης καταστρώσεως, η οποία επηρεάζει αποφασιστικά τις ερευνητικές κατευθύνσεις. Αυτό δεν σημαίνει, ότι τα συμπεράσματα της έρευνας υπήρξαν διαχρονικά εσφαλμένα ή μη αποδοτικά. Τουναντίον οι τεχνολογικές εφαρμογές τους υπήρξαν θεαματικότατες. Όμως και στα πλαίσια της επιστημονικής ερεύνης υφίσταται με διαδοχή σε στελεχικό επίπεδο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα θρησκευτικά ιερατεία. Οι προηγούμενοι γνώστες του κλάδου εισάγουν και κατευθύνουν στους διαφόρους τομείς τους νεότερους και διαδόχους τους, μέσω μιας συγκεκριμένης επιλογής. Τοιουτοτρόπως αναπαράγονται οδοδείκτες στην έρευνα, οι οποίοι την οδηγούν σε κατευθύνσεις, τις οποίες επιθυμούν κάποιοι. Όποιος δεν συναινεί να φορέσει το φουρό προλαλησάντων, πολύ δύσκολα δύναται να διεισδύσει στις πίστες των ερευνητικών μπαλέτων. Τουναντίον επιστημονικές ιδιοφυΐες, οι οποίοι ακολουθούν ίδιους ερευνητικούς δρόμους έξωθεν των επιβεβλημένων θεσμοθετημένων στεγανών, κάποτε ανατρέπουν τα επιστημονικά δεδομένα της εποχής τους, όπως στην περίπτωση του Νίκολα Τέσλα.

Στην ουσία ανέκαθεν επεβλήθη ένα σύστημα ετεροκαθορισμού της συνειδήσεως, το οποίο παρεμβαίνει με βίαιο και συχνά έντεχνα συγκαλυμμένο τρόπο στην διαμόρφωση όχι μόνον των περιπλόκων συνειδησιακών "σταθερών" αλλά και αυτού ετούτου, το οποίο συνιστά το αυτονόητο.

Μια έξοχη παραβολή αυτής της κατάστασης έδωσε η κινηματογραφική ταινία "Η Φωλιά του Κούκου", το πρότυπο όνομα της οποίας ήταν "Το Πέταγμα Έξω Από την Φωλιά του Κούκου". Η ταινία αυτή γοήτευσε στην κυριολεξία όλους όσους την παρακολούθησαν. Νομίζω όμως ότι δεν έγιναν πάντοτε κατανοητά τα υπονοούμενα, τα οποία αυτή προβάλλει.
Στην ουσία πρόκειται για την απόδραση από ένα ίδρυμα ψυχικών νόσων μιας παρέας έγκλειστων σε αυτό. Οι δραπέτες το σκάνε για να κάνουν εκτός ιδρύματος την πλάκα τους, τουτέστιν χαβαλέ, στο περιβάλλον εκτός ιδρύματος. Για ποιον λόγο μπορεί να είναι συνταρακτικά διασκεδαστική μια τέτοια κεντρική ιδέα ενός σεναρίου, πέραν βεβαίως της αριστοτεχνικής σκηνοθεσίας και ηθοποιίας, τα οποία αναμφιβόλως είναι στοιχεία αυτής της ταινίας, αποτελούν όμως συνήθη χαρακτηριστικά της Χολλυγουντιανής φάμπρικας τών ονείρων:
Μήπως τελικά ο θεατής αναγνωρίζει ενδόμυχα στην ταινία κάτι από τον εαυτό του, καθώς η ταινία μπορεί να αποτελεί κατευθείαν προσωπική πρόκληση γι' αυτόν; Μήπως η ταινία πραγματώνει με διασκεδαστικό, "ακίνδυνο" και ανέξοδο τρόπο την ανταπόκριση σε μια πρόκληση, την οποία αντιμετωπίζουμε όλοι, ενώ αδυνατούμε να την πραγματώσουμε, όντες εγκλωβισμένοι στα νοητικά και ψυχικά μας στεγανά;
Ακούγοντας την λέξη κούκος, η φαντασία μας θέτει κυρίως το μηχανικό ισοδύναμο αυτού του πουλιού, το οποίο εγκλωβισμένο στην ξύλινη φωλιά του, εξέρχεται από αυτήν μέσω ελατηρίων για να λαλήσει την ώρα. Από την στιγμή που το κουκουνάρι της υποφύσεως κρεμάστηκε σε αλυσίδα, ώστε με το βάρος της να θέτει τον προκατασκευασμένο και προγραμματισμένο μηχανισμό του ωρολογίου, έγινε δέσμια του ωρολογοποιού.
Κούκο στην φύση είδαν οι λιγότεροι από εμάς και σχετικά σπανίως. Τουναντίον ο μηχανικός ξύλινος κούκος βρίσκεται στα πλαίσια των αισθητηριακών εμπειριών όλων.
Τελικά, πού βρίσκεται το τρελάδικο; Μέσα ή έξω από τα ιδρύματα, τα οποία υπερασπίζονται την τυπική λογική, περιθωριοποιώντας αυτούς, οι οποίοι υφίστανται την τρέλα, είτε διότι έσπασαν τα μπουλόνια τους, ως μη δυνάμενοι να υποστούν το εκτός τρελάδικων ψυχιατρείο, είτε ως συνειδητή επιλογή μη συμμορφώσεως προς τας υποδείξεις της "αυτονοήτου" "λογικής";
"Μα", θα αντιτάξει κάποιος, "ο μηχανικός κούκος κάνει καλά την δουλειά του. Δομεί τον χρόνο, είναι αξιόπιστος, ρυθμίζει την ζωή μας, εξασφαλίζει μια βασική προϋπόθεση της έγκαιρης ανταπόκρισης στην πρόκληση της επιβίωσης".
Όμως ο μηχανικός κούκος κινείται αποκλειστικά από τα βαρίδια και την ελκτική δύναμη της γης προς τα κάτω. Ποτέ δεν ευτύχησε να πετάξει, ποτέ δεν χάρηκε την εξισορρόπηση της βαρύτητος με την άνωση των πτερών, την μετάβαση εκτός των ορίων, την οποία επιτρέπει το ελατήριο, μέσω της ωστικής εμπειρίας, για την οποία πλάστηκε η φυσιολογία του.

Για το πέταγμα εκτός ορίων ελατηρίου δεν επαρκεί η μηχανική λογική του ωρολογοποιού. Δεν επαρκούν τα στεγανά του Μάτριξ, τα οποία μας προσδίδουν ολοένα εντονότερα τις ιδιότητες μηχανής, αναιρώντας στην ουσία βήμα προς βήμα όχι μόνο την ζωϊκή μας φύση.

Κατά την διάρκεια της πορείας της ανάπτυξης προβληματισμού σχετικά με το Μάτριξ ξεκίνησα να αντιμετωπίζω κάποια πράγματα από διαφορετική οπτική. Θα τολμούσα να ισχυριστώ, ότι ξεκίνησα να βλέπω. Αυτή η νέα όραση δεν αφορά τα πάντα, αλλά οπωσδήποτε κάποια στοιχειώδη πράγματα, τα οποία διέφευγαν ανέκαθεν της προσοχής μου, μπορούσα πλέον τα βλέπω. Τις περισσότερες φορές αυτά ήσαν στοιχειώδη. Ως εκ τούτου, ήταν η σημασία τους τεράστια. Όσο πιο στοιχειώδες είναι κάτι, τόσο βασικότερος είναι ο ρόλος του.
Η θέαση κάποιων ψηφίδων μοιραία δημιουργεί ένα παζλ. Αυτές βοηθούν στον εντοπισμό και άλλων. Μετά από την επίγνωση ενός σημαντικού τμήματος δημιουργούνται περιγράμματα και λειτουργικά σύνολα, τα οποία καθοδηγούν την έρευνα.
Πιστεύω, ότι ήδη βρίσκομαι σε θέση να επισκοπώ το περίγραμμα και ότι η αρχή της εικόνας έχει ήδη σχηματιστεί. Θεωρώ, ότι η περαιτέρω διαδικασία απαιτεί καταβολή εργασίας. Όμως όσοι διέπονται από ερευνητική διάθεση, θέτουν σε κίνηση ένα είδος συντονισμού προς τα κεκρυμμένα.
Στα μέσα του περασμένου Δεκεμβρίου έκανα μια για μένα καταλυτικής υφής διαπίστωση: Το Μάτριξ δεν αποτελεί ένα όριο, ως διαχωριστικό τοιχίο ή πλέγμα, το οποίο καθιστά σε μας την πραγματικότητα μη προσβάσιμη. Η κατάσταση είναι πολύ σκληρότερη. Το Μάτριξ δεν παρεμβάλλεται μεταξύ ημών και της πραγματικότητος. Είμαστε στην κυριολεξία κτισμένοι μέσα στο Μάτριξ. Τα δομικά του στοιχεία παρεμβάλλονται μεταξύ των δικών μας.
Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι χρειαζόμαστε το Μάτριξ για να επιβιώσουμε, επειδή θα μπορούσε αυτό να επιτελεί κάποιο συνδετικό ρόλο μεταξύ των δομικών μας στοιχείων. Τουναντίον μόνο η απαλλαγή μας από αυτό θα μας επιτρέψει να υπάρξουμε πραγματικά.
Δεν υφίσταται χώρος και για τους δυο. Δεν υφίσταται ικανός χώρος και για το Μάτριξ και για την ύπαρξη. Το Μάτριξ για να λειτουργήσει παραμορφώνει την ύπαρξη, την ελαχιστοποιεί σε ένα αλλοτριωμένο ασθενές υπόλοιπο. Στην ουσία η ύπαρξη μέσα στο Μάτριξ αποτελεί μόνο μια θλιβερή σκιά του εαυτού της. Ο χώρος, μέσα στον οποίο της επιτρέπει να υπάρξει το Μάτριξ συνεπάγεται μια επίπεδα παραμορφωμένη συνθληβή της.
Ο απεγκλωβισμός αποτελεί ζωτική ανάγκη στοιχειώδους επιβιώσεως αυτού που επιβάλει η αλήθεια της φύσεως. Η απαλλαγή του ανθρώπου από το Μάτριξ θα λειτουργήσει ως απελευθερωτική ευλογία. Όμως τα πράγματα δεν είναι διόλου απλά:
Ο εντοιχισμός μας στο Μάτριξ συνεπάγεται, ότι η δημιουργία ρωγμής σε αυτό δεν μπορεί να συντελεστεί χωρίς ρωγμή στην παραμορφωμένη μας ύπαρξη. Η υφή αμφοτέρων είναι ενιαία περιπεπλεγμένη και τα στοιχεία του Μάτριξ δεν είναι δυνατόν να ξηλωθούν, χωρίς να θιγούν δικά μας τμήματα.

Μέσα από αυτήν την οπτική, η διαδικασία της δημιουργίας ρωγμής αποκτά όχι μόνο δραματικές, αλλά τραγικές διαστάσεις. Ιδιαίτερα εάν εξετάσουμε την πρώτη πρόταση της θεωρίας ρωγμών στο Μάτριξ, τον οποίον διατύπωσα σε παρελθούσα ανάρτηση:
Ο πρώτος νόμος συνίσταται στην διαπίστωση, ότι το Μάτριξ είναι αδύνατον να διαρραγεί στα συνδετικά τμήματα μεταξύ των στοιχείων του (δεδομένου ότι η καταβολή συνθλιπτικού χαρακτήρος ενέργειας στους συνδέσμους τους ενισχύει περισσότερο) αλλά θα πρέπει να συνθλιβούν κάποια από τα απλά και στοιχειώδη στοιχεία του. Δηλαδή μια ρωγμή στο Μάτριξ προϋποθέτει συνθλιβή κάποιων πολύ στοιχειωδών, πολύ βασικών τμημάτων μας.

Πιστεύω, ότι κάποιος άνθρωπος, οποίος διαθέτει την όποια καλώς νοούμενη ευαισθησία, αδυνατεί να πράξει κάτι ανάλογο. Απλά, διότι εγχείρηση με βαριοπούλα και κομπρεσέρ είναι αδιανόητος.
Ομολογώ, ότι έστω και εάν ήμουν εις θέσιν να δημιουργήσω την ρωγμή ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΠΟΤΟΛΜΑΓΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΠΟΤΕ ΥΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ. Υπογραμμίζω το "ΥΠΟ ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ".
Διότι τέτοιου είδους παρεμβάσεις απαιτούν ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΟ ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΟ.

Ιδού λοιπόν ο λόγος, ένεκα του οποίου ευγνωμονώ των Τζέφρυ Παπανδρέου για την τεράστια βοήθεια, την οποία μου παρείχε κατά την διάρκεια του παρελθόντος έτους,η οποία σχετίζεται αμέσως με την δεύτερη πρόταση της θεωρίας ρωγμών, τον οποίον καταθέτω τώρα:

Η ρωγμή του Μάτριξ είναι δυνατόν να αποτολμηθεί λειτουργικώς μόνον κατά την διάρκεια βαθυτάτων κρίσεων.

Φίλε Γκαπ μου να είσαι καλά. Και εσύ και η αναισθησία σου.
Προσωπικά σε έχω ήδη συγχωρέσει, διότι η εκκόλαψις από τα στεγανά που εσύ βγήκες καθιστά σχεδόν αδύνατη την διαμόρφωση της όποιας προσωπικότητος. Εσύ από εμένα συγχωρείσαι. Οι κολαούζοι σου όμως όχι.

Μέσα σε συνθήκες, όπου χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα, όλα ρευστοποιούνται και αρχίζουν τα αυτονόητα να σείονται και να χοροπηδάνε. Τότε φθάνει η ώρα που εργοταξιακοί φουκαράδες όπως ο υποφαινόμενος, με την βαριοπούλα κρεμασμένη στον λαιμό, μπορούν να ενδύονται την ποδιά του χειρούργου, χωρίς να πηγαίνουν σε χορό μεταμφιεσμένων.

Σχετικά με την τεράστια ευγνωμοσύνη, την οποία οφείλω στον δεύτερο:

Καλέ μου λύκε:

Άντε να μιλήσει κάποιος, ότι το Μάτριξ το διαμορφώνει η λερναία ύδρα, σε νορμάλ συνθήκες, χωρίς να τον πάρουν με τις πέτρες.
Η τριμερής επιτροπή, στην οποία ανήκεις και το έμβλημά της, το οποίο βγήκε εντόνως στη δημοσιότητα, αφού έγινες "πρωθυπουργός", στάθηκε αφετηρία να μπορεί να γίνεται λόγος σε σοβαρή βάση για πολλά, μα πάρα πολλά πράγματα, ακαρντάση.

Και έχουμε να πούμε πολλά ακόμη.
Εδώ, ή στην κόλαση, όταν με το καλό συναντηθούμε.

Θα μου πεις, ότι οι λύκοι δεν έχουν αισθήματα.
Το κατανοώ.
Στην αντίθετη περίπτωση θα τους λυπόμουν περισσότερο από το θήραμά τους.

Όμως αυτό μετράει στην προκειμένη περίπτωση ελάχιστα.
Διότι οι λύκοι μπορεί να πίνουν αίμα ανθρώπων, οι άνθρωποι δεν πίνουν όμως αίμα λύκων.

Η τιμωρία του λύκου ήταν και είναι να γίνει αυτός σκυλάκι.
Μια μέρα θα σε ταΐζουμε στην αυλή μας φιστίκια, μεγάλε της πλάκας. Διότι το λιβάδι δεν είναι στέπα.
Και στο λιβάδι χορεύει Απέραντος ο Έρωτας. Ναι, αυτός που ακρωτηριάζει το Μάτριξ.
Όσο όμως επιβιώνει έστω και ένα μεμονωμένο μόριό Του, η ρωγμή θα νικήσει.
Διότι η Δημιουργία δεν έλαβε χώρα για τον θρίαμβο των σφαγείων.
Η Δημιουργία είναι μια απέραντη συνεχής Εορτή, την οποία τα δρώμενά σας αδυνατούν να ρυπάνουν.
ΔΙΟΤΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΕΝ ΡΥΠΑΙΝΕΤΑΙ. ΣΤΕΚΕΙ ΕΔΩ ΑΓΕΡΩΧΟΣ, ΙΕΡΟΣ, ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟΝ.

ΚΑΛΑΝΤΑ 2011

2011-12-24T00:26:00.003Z

Είπα σήμερα λόγω της εορταστικής ημέρας να μην γράψω για το Μάτριξ.
Αυτό βεβαίως δεν το καταργεί. Όμως ακόμη περισσότερο δεν μπορεί να καταργηθεί η ελπίδα μας, ειδικά μια τέτοια ημέρα, ως "πραγμάτων βεβαίωσις μη ορομένων".

Τι να κάνω λοιπόν; Η παλιά μου τέχνη κόσκινο:
Μπορεί να ξεφύγει κάποιος που είναι κολλημένος;

ΚΑΛΑΝΔΑ - OPUS 23122011 - σε ξι φαλτσόρε

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΙΛΕΣ

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΞΙΠΑΣΜΟΣ

2011-12-20T01:12:00.008Z

Αφού προειδοποίησα, το κάνω ανερυθρίαστα. Έγραψα, ότι η ιστορία με τον ξιπασμό θα τριτώσει. Μετά λοιπόν από την δημοσίευση φωτογραφίας μου δίπλα σε αυτήν του Λένιν και του Μαρξ υπολείπεται ο τρίτος και ειλικρινέστερος των επαναστατών, ο Τζων Λέννον.
Τα θέματα στα οποία αναφέρομαι βάρυναν και σκλήρηναν αρκετά τελευταία, έτσι σκέφτηκα ότι ένα μουσικό διάλειμμα θα ήταν καλό.

Το ασματάκι που ακολουθεί, γράφτηκε πριν 15 χρόνια, ένεκα πρακτικού λόγου, τουτέστιν για κάποια ερωτική εξομολόγηση, η οποία συνοδεύτηκε κατά τα συνήθη από χυλόπιτα. Έτσι εμπέδωσα αυτό που διακήρυξε ο μακαρίτης ο Ρασούλης , "Οι Κυβερνήσεις Πέφτουνε Μα η Αγάπη Μένει", στην δική μου έκδοση: Οι καψούρες περνούν μα οι μπαλάντες μένουν.
Με αυτήν την έννοια θα ενθάρρυνα χωρίς ενδοιασμούς κάθε νέο κανταδόρο να πράξει τα δέοντα υπέρ του Έρωτος, έστω κι αν δεν κερδίσει αριστείο τιμής, τουλάχιστον μέχρι να αλλάξει το καθεστώς.
Η φωτογραφία που δημοσιεύω, είναι από την εποχή που γράφτηκε το άσμα, ώστε να δένει με αυτό.

Λυπάμαι, που λόγω προβλημάτων της δουλειάς και κρυολογήματος δεν μπόρεσα να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες, οι οποίοι κατάθεσαν πρόσφατα πολύτιμα σχόλια.

Τώρα για το άσμα, τι να αναφέρω; Το αφήνω να ταξιδεύει στον αιθέρα, που λένε κι επιστήμονες.

ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΖΗΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ

Οι εραστές είναι οι ζητιάνοι του σύμπαντος.
Ψάχνουν για δεκάρες ανάμεσα στ' άστρα
μα τι μόνο που βρίσκουν είναι ένα είδος φωτός.
Που δεν το τρώει κανείς
εκτός από τις ψυχές
ίσως έτσι γίνουν πιο χαριτωμένες.

Όταν κουνάς τα μάτια στον ρυθμό του έρωτα
σκέφτηκες ότι αλλάζεις
την λογική σου μ' ένα φιλί;
την σιγουριά μ' ένα χάδι;
την φτώχεια σου με την απουσία του εραστού;
την δοξαστή τροφή με το γυμνό εφαλτήριο του νέφους;

Θέλεις τον έρωτα και τον παλιό εαυτό σου.
Έτσι τον παρακολουθείς
χωρίς να τον αγγίζεις
στην αβρότητα του νου
χωρίς να τον αγγίζεις

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ

2011-12-18T00:20:00.053Z

6. ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΣΤΟΝ ΜΟΓΛΥ

Στην ουσία δεν υπάρχει καμία απόσταση από τον Εφιάλτη στην Μόγλυ. Πρόκειται περί του ιδίου όντος με διαφορετικό όνομα. Όταν τα αποκρυφιστικά κυκλώματα καθιερώνουν μύθους, αυτό γίνεται βάσει πολύ συγκεκριμένων στοχεύσεων. Ο "Μόγλυ" είναι η αναγωγή σε μύθο του συγχρόνου εκκολαπτόμενου λυκανθρώπου, στην "αγέλη" των "λυκόπουλων" εντός της "λέσχης", της οποίας προΐστανται οι "έφοροι". Όποιος οδηγήσει την ερευνά του στους όρους, οι οποίοι προαναφέρονται, μπορεί να διαπιστώσει πολλά, μα πάρα πολλά, σχετικά με την σύνδεση Εφιάλτη και Μόγλυ.
Πίσω από όλα αυτά καραδοκούν αρκετοί "Λύκιοι", "όσιοι και ιεροί", οι οποίοι συνδέονται πάντοτε με λατρεία τελετουργικών αίματος και κάποιο ειδικό φως, το επιλεγόμενο "λυκόφως".
Η μέχρι τώρα αναφορά μου στον "Εφιάλτη" περιορίστηκε στην ετοιμολογία του όρου. Ισχυρίστηκα ότι δεν πρόκειται περί συγκεκριμένων ιστορικών προσώπου ή προσώπων, όπως μεταδίδει η παράδοση για ευνόητους λόγους. Ο Εφιάλτης αποτελεί θεότητα, στην ουσία συμβολίζει μια συγκεκριμένη τελετουργική πρακτική. Πρόκειται για αυτόν, ο οποίος βρίσκεται επί του άλματος, για να μεταβεί σε μια "άλλη πραγματικότητα". Πρόκειται δηλαδή περί του τελετουργικώς παραισθησιαζομένου, περί του καταναλωτού μεθύλτριπταμίνης, είτε αυτή προέρχεται από μανιτάρια, είτε παράγεται από σεξουαλικά όργια, είτε από αίμα, κυρίως ανθρώπου, το οποίο σε συνθήκες έντασης περιέχει και την καλύτερη ποιότητα, ήτοι την πλέον δραστική.
Η αναφορά σε "εφιάλτη" είναι παραπλανητική και έρχεται να καλύψει τον πραγματικούς δρώντες, οι οποίοι βάσει της ιστορικής εξελίξεως δεν είναι κυρίως άνδρας, αλλά γυναίκα.
Από την εποχή της μητριαρχίας τα ανώτατα ιερατικά αξιώματα φέρουν γυναίκες. Οι "Εκατόγχειρες" είναι οι πενήντα ιέρειες της "Μεγάλης Μητέρας" ή "Λευκής Θεάς", η οποία στην πορεία φέρει πολλά διαφορετικά ονόματα, π.χ. Εκάτη, Άρτεμις - και με βάση την σούπερ ελαστικότητα την οποία προσφέρουν τα κατά καιρούς θρησκευτικά σύμβολα - μπορεί να εμφανίζεται ακόμη και με τα ονόματα και τα χαρακτηριστικά της όποιας θηλυκής θεότητος, έστω και εάν η αφετηρία αυτής είναι τελείως συγκρουσιακού χαρακτήρα με την μητριαρχία, όπως η Αθηνά και η Ήρα.
Ο άντρας επιτελεί τον ρόλο του θυσιαζόμενου βασιλέως, όπως έχουν αναλύσει διεξοδικά οι εθνολόγοι και θρησκειολόγοι, στα πλαίσια της λεγόμενης "βλαστικής λατρείας". Όσοι επιθυμούν να ενημερωθούν διεξοδικά με τα σχετικά έργα, μπορούν να ανατρέξουν στον "Χρυσό Κλώνο" του Τζωρτζ Φρέυζερ, ή στο "The Mothers" (New York 1927) του R. Briffault. Πολύ κατατοπιστικές επ' αυτών των θεμάτων είναι επίσης οι μελέτες του Παναγή Λεκατσά: "Έρως. Ερμηνεία μιας Μορφής της Προϊστορικής και Ορφικοδιονυσιακής Θρησκείας", Εκδόσεις ΔΙΦΡΟΣ, Αθήνα 1963, "Η ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ και η σύγκρουσή της με την Ελληνική Πατραρχία", Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, Αθήνα 1970 και "Διόνυσος".
Ο άντρας, ως ιερέας, είναι ομοφυλόφιλος, ή ευνουχισμένος, όπως γινόταν με τους ιερείς της Κυβέλης, ώστε να προσομοιάζει στην "Μεγάλη Θεά". Ο "Μαιναδισμός" αφορά κυρίως γυναίκες μύστες, ή γυνακωτούς μύστες. Την ομοφυλοφιλία, ως τελετουργική πρακτική αποκρύφου "γνώσεως", πλάσαραν πλείστοι όσοι θιασώτες τους είδους, με γνωστότερο τον Αλάϊστερ Κρόουλυ. Αυτές οι πρακτικές εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται κατά κανόνα από όλα τα εξέχοντα μέλη της εξουσίας, τα οποία συμμετέχουν σε αποκρυφιστικές εταιρείες. Αποκαλούνται "αριστερή ατραπός", είναι πολύ παλαιές και εκκινούν από τα βάθη της προϊστορίας.
Εξ Ίσου ομοφυλοφιλικός είναι και ο γυναικείος τελετουργικός προσανατολισμός στα πλαίσια της βλαστικής λατρείας. Οι αντίστοιχες θεότητες έχουν ένα απροκάλυπτο λεσβιακό προσανατολισμό και όταν έρχονται σε επαφή με άρρενες εραστές, κατόπιν τους σκοτώνουν.
Είναι λογικό, ότι όταν η ανθρώπινη ζωή προκύπτει από αγνό έρωτα μεταξύ των δυο φίλων, αντιμετωπίζεται ως καρπός αυτού του έρωτος και χαίρει αγάπης και προστασίας. Δεν είναι δυνατόν δι' αυτής της οδού να δημιουργείται ζωή, με στόχο την ανθρωποθυσία. Αυτά τα τελετουργικά επιβάλλουν την διαστροφή ως κοινωνική πρακτική και μάλιστα "ιερή" (Για μια φορά ακόμη θα τονίσω, ότι με τα γραφόμενα εδώ στρέφομαι αποκλειστικά εναντίον της τελετουργικής ομοφυλοφιλίας και των κοινωνικών της προεκτάσεων. Οι ιδιωτικές πρακτικές, οι οποίες ανάγονται σε ορμονική ιδιοσύσταση προσώπων, δεν με απασχολούν και τις σέβομαι πλήρως ως ανήκουσες στην ιδιωτική σφαίρα, εφ' όσον δεν επιχειρούν να επιβληθούν κοινωνικά καθ' οιονδήποτε τρόπο. Θεωρώ τον σεξουαλικό προσανατολισμό των ανθρώπων αυστηρά ιδιωτική τους υπόθεση και καταδικάζω την όποια εξωτερική επιβολή, ή προσπάθεια έμμεσης χειραγωγήσεως προς κάποια επιλογή, ως αντιβαίνουσα ενάντια στην ελευθερία του ανθρώπου και τα ανθρώπινα δικαιώματα).
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι η προπαγάνδα περί μαγισσών και γυναικείου αποκρυφισμού, η οποία προωθείται μαζικά στην εποχή μας από κυκλώματα της εξουσίας και του κράτους, προπαγανδίζει απροκάλυπτα ταυτοχρόνως και την γυναικεία ομοφυλοφιλία. Η γερουσιάστρια για θέματα οικογενείας του κόμματος των πράσινων σκουληκιών στο ομοσπονδιακό κρατίδιο του Βερολίνου κατά την διάρκεια των αρχών της δεκαετίας του '90, είχε δηλώσει ανοικτά ότι είναι ομοφυλόφιλη και ότι "οι άνδρες είναι καθάρματα".

Είναι αυτονόητο, ότι ο πλέον αποδοτικός τρόπος της δημιουργίας λυκανθρώπων, οι οποίοι επωμίζονται στην πορεία την διεκπεραίωση του προγράμματος των "πεφωτισμένων" είναι να εκκολάπτονται αυτοί σε "οικογένειες" λυκανθρώπων. Την αντίστοιχη διαδικασία κωδικοποιεί σε μύθο το "Βιβλίο της Ζούγκλας" του Ρ. Κίππλινγκ. Πρόκειται στην ουσία, μέσω της εκκολαύσεως παιδιών σε "οικογένειες" λυκανθρώπων, για την διαμόρφωση εκείνου του καταστροφικού στρατού, ο οποίος επωμίζεται την επιβολή της ζούγκλας στην σχέση των ανθρώπων, την βάναυση δηλαδή επιβολή του δίκαιου του ισχυροτέρου, με στόχο την καταστροφή του ανθρώπινου πολιτισμού και την επιστροφή της λερναίας ύδρας, τουτέστιν των "μαινάδων". Η μανία κατά συνέπεια, με την οποία ξεσκίζεται στην κυριολεξία η ανθρωπότητα είναι και "ιερή" (εδώ τραβάμε τις τρίχες μας).
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι τόσο οι "διαφωτιστές" του μασονισμού, όπως ο αλητάμπουρας Ζαν Ζακ Ρουσσώ - ο οποίος υπήρξε μέλος του "τάγματος των πεφωτισμένων της βαυαρίας" - καθώς και οι αλιτήριοι της επιλεγόμενης "σχολής της φρανκφούρτης" όπως ο Χέρμπερτ Μαρκούζε, έκαναν με έμφαση λόγο για "φυσικό δίκαιο", στρεφόμενοι απροκάλυπτα ενάντια στον πολιτισμό, τον οποίον θεώρησαν κορσέ στην ψυχή της ανθρωπότητος. Η θεωρία της μετατροπής της ανθρώπινης κοινωνίας σε ζούγκλα διοχετεύθηκε έντεχνα και σκόπιμα από τους "πεφωτισμένους" στα κινήματα κοινωνικής χειραφετήσεως, με στόχο να μετατραπούν αυτά σε αιχμή του δόρατος ενάντια στις κοινωνικές αξίες και παραδοσιακές αρχές. Αφού με μανία στράφηκαν εναντίον τους ως δήθεν "παρωχημένες", προσπάθησαν και προσπαθούν με λύσσα να επιβάλουν το κοινωνικό μπαχανάλιο, το οποίο αποτελεί την τελετουργική τους υφή.
Μαζική ήταν η παρέμβαση των πεφωτισμένων στο νεολαιίστικο κίνημα του 68. Στον κόπανο Δανιήλ Κοέν Μπεντίτ, ανάθεσαν στην συνέχεια να συγγράψει βιβλίο υπέρ της παιδεραστίας (περί του θέματος αυτού έχω κάνει ειδική ανάρτηση). Αυτός μαζί με το συνλυκόπουλό του Γιόσκα Φίσερ ετάχθησαν ανοικτά υπέρ των πολέμων του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν, τους οποίους και συνπατρονάρισαν, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην εξουδετέρωση, απαξίωση και μεγάλη αποδυνάμωση του προοδευτικού κινήματος στην Γερμανία.
Το ίδιο σκοτεινότατος είναι ο ρόλος του λεγόμενου "αντιαυταρχικού κινήματος", το οποίο αναπτύχθηκε μετά τον Μάϊο του 68 στο Βερολίνο. Οι πεφωτισμένοι φρόντισαν να τραυματιστεί βαρέως στο κεφάλι ο Ρούντι Ντούτσκε, ο οποίος ήταν αγωνιστής με επαναστατική σκέψη και επεξεργαζόταν με δημιουργικό τρόπο πολιτικές - κοινωνικές στοχεύσεις, για να αναδείξουν τον αλήτη Φριτζ Τόυφελ (Φρειδερίκο Διάβολο) μέσα στις κομμούνες - κοινόβια της χασισοποτείας και του ομαδικού σεξουαλικού εκμαυλισμού, πρακτικές οι οποίες προέρχονται ακριβώς από τις τελετουργίες της χθόνιας λατρείας.
Δεν είναι τυχαίο, ότι ακριβώς ο Φρίτζ Διάβολος και το περί αυτόν κύκλωμα εξέδιδε εκείνη την εποχή και ένα περιοδικό μαγείας, με τίτλο "Unicorn" (Μονόκερως) το οποίο πρόβαλλε κυρίως θέματα μαγείας μέσω σεξουαλικών πρακτικών.

Δεν είναι όμως μόνο η αριστερά παράταξη μέσα στην οποία οι πεφωτισμένοι επιχείρησαν να διοχετεύσουν το δηλητήριο της ζουγκλοποίησης της κοινωνίας. Το ίδιο επιχείρησαν και με την λεγόμενο συντηρητικό χώρο, οποίος κατ' επίφαση συμφώνως προς τα λεγόμενά του, υποτίθεται ότι ήθελε να καταστεί δήθεν θεματοφύλακας αρχών και αξιών.
Κατ' αρχήν έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για την οργανική σχέση του Αλάιστερ Κρόουλυ με τον "εθνικοσοσιαλίσμό", ο οποίος αποτελεί πρότυπο και ίνδαλμα της απανταχού ακροδεξιάς. Περί αυτού του θέματος σκοπεύω να προβώ προσεχώς σε αναλυτικές αναρτήσεις. Εν πρώτοις μπορώ να αναφέρω τα εξής χαρακτηριστικά:
Ανάλογο σύμβολο προς τον "ήλιο του μεσονυκτίου" της χθόνιας λατρείας είχε προωθήσει η αποκρυφιστική οργάνωση των "εθνικοσοσιαλίστών" "Ahnenerbe" (Κληρονομιά των Προγόνων) η οποία είχε αναλάβει την αναβίωση του λεγόμενου "νεοπαγανισμού" στην χιτλερική Γερμανία, το σύμβολο της λεγόμενης "Schwarze Sonne" (Μαύρος Ήλιος) τον οποίον είχε και ως έμβλημα (Δεν είναι επίσης τυχαίο, ότι ο Ήλιος στην γερμανική γλώσσα είναι θηλικού γένους - die Sonne - ενώ η σελήνη αρσενικού γένους - der Mond, δεδομένου ότι η χθόνια λατρεία εδράζεται στην Μητριαρχία και εκφράζεται μέσω της Μεγάλης Μητέρας ως θεότητος. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός, ότι οι προκαθήμενοι αυτής της οργανώσεως ήταν γυναίκες - ιέρειες. Η οργάνωση αυτή εξακολουθεί και σήμερα να υπάρχει με την επωνυμία "Cosa Nostra", δεδομένου ότι υπήρχε ισχυρή οργάνωση των SS στο Μιλάνο της Ιταλίας. Οι ιέρειες της οργανώσεως αυτής έκοβαν πολύ κοντά τα μαλλιά τους, πρακτική η οποία σχετίζεται με τις ιδιότητες του οξειδίου του πυριτίου και την συσκευή της λεγόμενης "Ντουλάπας", η οποία τελειοποιήθηκε στην συνέχεια με την συσκευή "Κώδων" - die Glocke - στην έδρα των SS στο κάστρο του Βέβελσμπουργκ - κάστρο στην περιοχή παραδοσιακών "παγανιστικών" πρακτικών, τουτέστιν πρακτικών χθόνιας λατρείας, ουδόλως σχετιζομένης με την λατρεία των ολυμπίων, Wewel - Βαβέλ).
Η αντίληψη, ότι από το κύκλωμα των "εθνικοσοσιαλιστών" ηγετών ήταν μόνο ο αρχηγός των SA Ernst Röhm ομοφυλόφιλος δεν αληθεύει. Όλη η ηγεσία συμπεριλαμβανομένων των Χίτλερ, Χίμμλερ, Γκέμπελς ήταν τελετουργικοί ομοφυλόφιλοι και οπιομανείς.
Δεν είναι τυχαίο επίσης, ότι πριν μερικά χρόνια πέθανε από AIDS ο αρχηγός των γερμανών νεοναζιστών Kühnen.
Χαρακτηριστικό είναι επίσης, ότι η ονοματοδοσία της κυριότερης και ισχυρότερης ακροδεξιάς οργανώσεως στην Ελλάδα προέρχεται από το όνομα της οργανώσεως του Αλάιστερ Κρόουλυ (Έρποντος - ερπετό, to crowl) "Golden Down" - "Χρυσή Αυγή" (Ιδέ και αναφορά του γράφοντος στην λεγόμενη "Πεντάλφα" 5Α - κατ' ουσίαν "Πεντέλη" 5Λ και τον συσχετισμό της με τον πλανήτη Αφροδίτη, ή "πρωινό αστέρα").

Στον ίδιο και χειρότερο βαθμό είναι διαβρωμένη από την χθόνια λατρεία και η μετριοπαθής δεξιά, όσο κι αν αυτή επιμένει να διαφοροποιείται δήθεν λεκτικά από το ιλλουμινιστικό "Πα""σο""κ":
Έχω συχνά δηλώσει, ότι αντιμάχομαι καταστάσεις και θεσμούς και όχι συγκεκριμένα πρόσωπα. Η κριτική σε συνανθρώπους μας μπορεί να γίνεται πολύ εύκολα και αβασάνιστα, χωρίς όμως να γνωρίζουμε, τι θα πράτταμε εμείς, εάν τύχαινε να βρεθούμε στην θέση τους. Είχα την ευτυχία να μην εκκολαφθώ από λυκανθρώπους, αλλά να γεννηθώ και να μεγαλώσω μέσα σε μια φυσιολογική (όσο μπορεί να ισχύει αυτός ο όρος) μέση οικογένεια. Ο μακαρίτης ο πατέρας μου έκανε μια δύσκολη δουλειά, ώστε να μπορέσει να παρέχει όχι μόνο τα απαραίτητα, αλλά ότι του ήταν δυνατόν, στην οικογένειά μας. Έτσι τον ευχαριστώ από καρδιάς εκεί που βρίσκεται, χωρίς να ονειδίζω άλλους, οι οποίοι στάθηκαν λιγότεροι τυχεροί από εμένα. Στην λαϊκή συνοικία που μεγάλωσα, έγινα φίλος με ανθρώπους, οι οποίοι υφίσταντο στερήσεις και όχι πάντοτε την πρέπουσα συμπεριφορά από τους δικούς τους. Η ζωή το έφερε να νταλαβεριστώ και με τα υψηλότερα κλιμάκια της κοινωνίας. Έγινα και παραμένω πολύ καλός φίλος και με τέκνα κάποιων υψηλόβαθμων μασόνων. Κάποια από αυτά τα πρόσωπα εξακολουθώ να εκτιμώ ιδιαιτέρως και πάντοτε αποφεύγω να γενικεύω. Οι προσεγγίσεις έχουν μονίμως αποκλειστικά αφηρημένη στόχευση και ειλικρινά ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη, από τον οποιονδήποτε, τον οποίον τα γραφόμενά μου τύχει να θίξουν, χωρίς να υπάρχει πρόθεση ή αιτία.
Έτσι, ενώ τα στοιχεία, τα οποία βρίσκονται στην διάθεση της δημοσιότητος είναι αρκετά, ώστε να καταγγείλουμε την διπλοπρόσωπη ηθική πολλών εξεχόντων μελών της συντηρητικής παρατάξεως, οι οποίοι ενώ εκοκορεύοντο περί "εθνικοφροσύνης" και πρόβαλαν το φρούδο σλόγκαν "πατρίς - θρησκεία - οικογένεια", ήσαν πράκτορες ξένων δυνάμεων ή/και μασόνοι, ή/και δεδηλωμένοι ομοφυλόφιλοι, σε κάποιες δε περιπτώσεις έφεραν και γυναικεία προσωνυμία, δεν θα ασχοληθώ με αυτά συγκεκριμένα.
Δεν μπορώ όμως να αποφύγω τον πειρασμό, να καταδικάσω ενώπιον της δημοσίας συνειδήσεως ελλαδίτη πρωθυπουργό, ο ποίος έβαλε στην φυλακή ανθρώπους ένεκα της ποινικοποιήσεως της ομοφυλοφιλίας, βάσει του τότε ισχύοντος νόμου, ενώ ο ίδιος διεξήγαγε με τον πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Ελλάδα Πιουριφόυ και κάποια εξέχουσα κυρία της βασιλικής αυλής ομαδικό σεξ, όπως μαρτυρεί ο Γιάννης Κάτρης στο βιβλίο του "Η Γέννηση του Νεοφασισμού στην Ελλάδα". Το γεγονός , ότι στην συνέχεια η εν λόγω κυρία αποβίωσε σε σχολή "γιόγκα" στην Ινδία, αποτελεί ένδειξη, ότι το προκείμενο μπαχανάλιο είχε τελετουργικό χαρακτήρα.
Το κατάφωρο κτύπημα, το οποίο εδέχθησαν οι συντηρητικές αξίες και αρχές δεν προέρχεται κυρίως, ή έστω μόνο, από τον φαρισαϊσμό της διπλής "αστικής" ηθικής, την οποία κατακεραύνωσε ιδιαίτερα εύστοχα ο Leo Kofler στο έργο του "Σταλινισμός και Γραφειοκρατεία" (Stalinismus und Bürokratie). Την χειρότερη εξουθένωση των παραδοσιακών αρχών και αξιών προήγαγε η συντηρητική παράταξη με τον αρτηριοσκληρωτικό, απάνθρωπο, κενόδοξο, αυταρχικό και φαλλοκρατικό τρόπο, με τον οποίον πρόβαλλε και "εφάρμοσε" (στην ουσία ευτέλισε) αυτές τις αρχές και αξίες, προετοιμάζοντας ενεργά την κατάρριψή τους από του ενεργούμενους των πεφωτισμένων "πα""σο""κ"ιστές και "αριστερούς", αλλά προσφάτως και αρκετούς "συντηρητικούς" μπαχαλάκηδες.
Με αυτήν την κριτική δεν προβάλλω αξίωση να κρατηθούν οι ομοφυλόφιλοι μακρόθεν της πολιτικής, ή οποιονδήποτε άλλων ασχολιών και λειτουργημάτων. Κάθε κοινωνική έκφανση δικαιούται να απεικονίζει αυτά που υπάρχουν και δρουν σε μια κοινωνία. Η ομοφυλοφιλία όμως δεν παύει να αποτελεί ιδιαίτερη επιλογή και η απόπειρα επιβολής της ως καθιερωμένης κοινωνικής πρακτικής με τα τσίρκα των γάμων μεταξύ ομοφυλόφιλων, την εξίσωση της οικογένειας με την ομόφυλη σχέση, το δικαίωμα να υιοθετούν οι ομοφυλόφιλοι παιδιά, αποτελεί κυναιδισμό, προερχόμενο από τα χθόνια ιερατεία και τις τελετουργίες τους.

Δυστυχώς όμως ανάλογες πρακτικές ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΕΕΣ, ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΕΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΝΕΕΣ. ΤΟ ΜΠΑΧΑΛΟ, Η ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΗ ΑΙΜΟΠΟΣΙΑ, Η ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΘΑΝΑΤΩΣΗ ΒΡΕΦΩΝ, Η ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΥΠΗΡΞΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΥΧΝΟΤΑΤΑ ΧΑΙΡΟΥΝ ΒΑΘΕΙΑΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΝΟΗΤΙΚΟ ΣΚΟΥΠΙΔΟΣΠΗΛΑΙΟ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ.

Το σενάριο που πλάσαρε ο Κίππλινγκ δεν είναι καθόλου καινούριο, μέσα στην διάρκεια της ιστορίας. Αποτελεί αντιγραφή του μύθου ιδρύσεως της Ρώμης, από τους Ρώμο και Ρωμύλο, τους οποίους ανέθρεψε λύκαινα. Φυσικά αυτές οι ιστορίες, όχι μόνο φθάνουν μέχρι το απώτερο παρελθόν, αλλά βρήκαν και συνέχεια, την οποία ούτε καν φαντάζεται ο μέσος νους.

7. ΜΟΓΛΥ - ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΧΕΡΙ ΤΩΝ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

Στους συνδέσμους, τους οποίους παράθεσα στην προηγούμενη ανάρτηση, αποκαλύπτει με αναλυτικό τρόπο η "Svaly", η οποία είναι πρώην στέλεχος των "πεφωτισμένων", τον τρόπο, με τον οποίον αυτοί λειτουργούν.
Είναι φυσικό να τίθεται το ερώτημα κατά πόσο τα δυο αυτά κείμενα, στα οποία παράπεμψα, είναι γνήσια, ή αποτελούν προσπάθεια κάποιων, ίσως και των ίδιων των "πεφωτισμένων", ή κυκλωμάτων προσκειμένων σε αυτούς, να αποπροσανατολίσουν. Ειδικά οι "πεφωτισμένοι" - εφ' όσον δεχθούμε ότι υπάρχουν - πρέπει μάλλον να είναι ειδήμονες στην παραπληροφόρηση.
Νομίζω, ότι αυτά τα κείμενα, στην περίπτωση που οι ενδιαφερόμενοι είναι γνώστες της αγγλικής ή της γερμανικής γλώσσας, αξίζει να διαβαστούν.
Η πιστοποίηση της γνησιότητος ενός κειμένου μπορεί να γίνει με περισσότερους τρόπους, χωρίς όμως να μπορεί να υπάρξει 100% βεβαιότητα περί αυτής. Στην ουσία όμως δεν είναι η γνησιότητα ενός κειμένου, η οποία καθιστά αυτό χρήσιμο ή μη, αλλά οι ίδιες οι αναφορές, που αυτό περιέχει. Κάποιες φορές, στην προσπάθειά τους να περάσουν κάποιοι ένα μήνυμα, το οποίο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, είναι υποχρεωμένοι να το πλαισιώσουν με εκατό αλήθειες, ώστε να γίνει αυτό αποδεκτό ως πραγματικότης. Αυτές οι εκατό αλήθειες όμως, οι οποίες πλαισιώνουν το μοναδικό, κεντρικό ψέμα, μπορεί να μην είναι με άλλο τρόπο προσβάσιμες, παρά μόνο μέσω αποκαλύψεων κυκλωμάτων, τα οποία διαθέτουν είτε πρόσβαση σε αυτές εκ των έσω, είτε άριστους μηχανισμούς κατασκοπίας.
Κάτι ανάλογο νομίζω ότι ισχύει στην περίπτωση των λεγόμενων "Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών", τα οποία θεωρώ πόνημα της τσαρικής αστυνομίας "Οχράνα". Μου είναι δύσκολο να πιστέψω, ότι στο πρώτο συνέδριο των Σιωνιστών, το οποίο έλαβε χώρα στην Βασιλεία της Ελβετίας το 1896, υπό την προεδρεία του Τέοντορ Χερτζλ, κωδικοποίησαν κάποιοι σιωνιστές τους στόχους τους με το εν λόγω κείμενο. Καίτοι δεν θεωρώ το συγκεκριμένο κείμενο γνήσιο, παρόλα αυτά πιστεύω ότι πρόκειται γα μια ιδιαίτερα επιτυχημένη και άκρως χρησιμότατη παραχάραξη, άνευ της οποίας δεν θα είμαστε εις θέσιν να κατανοήσουμε τα σημαντικά ζητήματα, τα οποία αφορούν τον σιωνισμό. Αναμφιβόλως οι σιωνισταί βρίσκονται σε θέσεις - κλειδιά, όπως ακριβώς περίγραψε με εξαιρετική προνοητικότητα το εν λόγω κείμενο, όσο αφορά την ιδιοκτησία των μαζικών μέσων, του τραπεζικού κεφαλαίου, της εκπορνεύσεως των κοινωνιών, του εμπορίου ναρκωτικών, του εκμιλιταρισμού της οικονομίας και της συνεχούς προκλήσεως πολεμικών συρράξεων. Αλλά και αρκετών άλλων πράξεων, οι οποίες έχουν σαφή αντικοινωνικό προσανατολισμό και αποσκοπούν στον έλεγχο των κοινωνιών δια της διαβρώσεως ιθυνόντων, πολιτών, δομών κάθε είδους και θεσμών.
Αυτό όμως, το οποίο δεν μπορώ να αποδεχθώ, είναι ότι οι απόγονοι πέντε τζομπαναρέων, είναι αυτοί, οι οποίοι καθορίζουν το λεγόμενο "master plan". Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, αυτό είναι εις θέσιν να το κάνουν μόνο κυκλώματα, τα οποία ομιλούν ελληνικά, είναι δηλαδή εις θέσιν να χειρίζονται τα ανώτατα μαθηματικά, τα οποία βεβαίως δεν διδάσκονται στα συμβατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Οι σιωνιστές αποτελούν ένα από τα βασικότερα - ίσως και το βασικότερο - στοιχείο διεκπεραίωσης του master plan. Κάποιοι, οι οποίοι είναι πολύ περισσότερο εξελιγμένοι από αυτούς και οι οποίοι διαθέτουν ανώτερη τεχνογνωσία από αυτήν των σιωνιστών, κρύβονται έντεχνα από πίσω τους.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι το Ελλαδικό κράτος έχει με ελάχιστες εξαιρέσεις τα τελευταία χρόνια σιωνιστές πρωθυπουργούς. Στο Μάτριξ όμως οφείλουμε να ερμηνεύουμε με ακριβώς αντίθετο τρόπο την επιφάνεια των φαινομένων.
Έχοντας ζήσει ζαμάνια στο εξωτερικό και έχοντας νταλαβεριστεί με κόσμο από πάρα πολλές φυλές, κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι η Ελληνική Γλώσσα αποτελεί με απόσταση από τις άλλες γλώσσες, την πλέον αποδοτική ως βάση της δημιουργικής σκέψεως.Μια γλώσσα είναι μόνο ισχυρότερη της Ελληνικής: Η αφηρημένη και αύλη, αυτή η οποία κινείται πέρα από λεκτικά σχήματα, βάσει της δημιουργικής δυνάμεως τού νοός.
Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως, ότι πας ομιλών την Ελληνικήν είναι και ευφυής. Η γλώσσα αποκτά αξία ως βάση της νοήσεως, μόνον όταν αυτή συνδυάζεται με αρκετά άλλα.

Κατ' αρχήν πιστεύω, ότι τα κείμενα της "Svaly" ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Εάν συγκριθεί το περιεχόμενό τους με όσα συμβαίνουν, αυτά πείθουν για την γνησιότητά τους. Αυτήν θα επιχειρήσω στις προσεχείς αναρτήσεις να την τεκμηριώσω και δια της ιστορικής μεθόδου.

Ο ισχυρισμός της "Svaly", ότι οι "πεφωτισμένοι" προέρχονται από τα αποκρυφιστικά κυκλώματα δια μέσω των αιώνων, είναι προφανείς. Θα πρόσθετα, ότι αυτά τα κυκλώματα είναι αυτά τα οποία εφαρμόζουν χθόνια - κρόνεια λατρεία.
Οι ενδιαφέρουσες αναφορές του κειμένου συνίστανται στην παρουσία των οργανώσεων των "πεφωτισμένων" σε όλες τις χώρες. Το πλέον ενδιαφέρον όλων όσων αναφέρει είναι η αναπαραγωγή τους, μέσω "οικογενειών", κυρίως τεχνητών. Οι "πεφωτισμένοι" εισέρχονται από βρεφική ηλικία στο κύκλωμα. Πρόκειται για ένα σατανικό σύστημα χειραγώγησης ανθρώπων, το οποίο δεν τους αφήνει κανένα περιθώριο να αμυνθούν.
Οι οργανωτές απευθύνονται σε γυναίκες με στόχο την κύηση και παράδοση σε αυτούς βρέφους έναντι υλικής αμοιβής , ή άλλου οφέλους. Στην γυναίκα αυτή ανακοινώνουν, ότι το παιδί της θυσιάστηκε, ώστε αυτή να μην ενδιαφερθεί στο μέλλον, τι απέγινε αυτό.
Τα βρέφη παραδίδονται σε οικογένειες της οργανώσεως για να τα αναθρέψουν.
Η ανατροφή γίνεται όχι μόνο χωρίς ίχνος αγάπης, αλλά με την δημιουργία σκόπιμων και οργανωμένων τραυματισμών. Αποτελεί γνωστό συμπέρασμα της ψυχολογίας, ότι άτομα τα οποία έχουν τραυματικές εμπειρίες, αναπτύσσουν τάσσεις αντιπάθειας και επιθετικότητος έναντι του εξωτερικού περιβάλλοντος.
Αποτελεί διαπίστωση της εγκληματολογίας, ότι αυτοί οι οποίοι εγκληματούν, είναι άτομα, τα οποία στερήθηκαν την έκφραση μητρικής αγάπης και κακοποιήθηκαν κατά την παιδική και νεανική ηλικία.
Για την κακοποίηση των εκκολαπτόμενων "πεφωτισμένων" υπάρχει ένας πολύ εξελιγμένος και άριστα μελετημένος τρόπος και μηχανισμός.

Συνεχίζεται...

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΩΝ - ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

2011-12-15T23:06:00.024Z

5. ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ. Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΟΥ ΜΑΤΡΙΞ

Έχω αναφέρει στο παρελθόν, ότι θεωρώ πως η βάση του γίγνεσθαι εδράζεται στην οντολογία. Η βάση της αλλοτριώσεως του ανθρώπου συνίσταται στην διαρχική θεώρηση του βίου. Η απελευθέρωση από την αλλοτρίωση συντελείται δια της υπερβάσεως, δηλαδή την τριαδικότητα, ή τρίτη επιλογή, η οποία ευρίσκεται πέραν του καλού ή κακού, ωφέλιμου ή μη, ευχάριστου ή δυσάρεστου, ως αδιαπραγμάτευτη ΣΤΑΣΗ ΑΡΧΩΝ. Αυτή δεν προάγεται από κανόνες ηθικής, αλλά από αυτό που αισθάνεται και πράττει ο άνθρωπος ο αυτονόητο, ως μόνη δυνατή επιλογή, συμφώνως προς το ήθος και την ιδιοσυγκρασία του. Το αυτονόητο δεν συνιστά νοητό σχήμα έμπροσθεν διλημμάτων, αλλά μετουσιώνει την εσωτερική δόνηση κάθε υλικού, νοητού, ή αισθητού μορίου σε κρούση προς την πραγματικότητα. Η κρούση δεν είναι σύγκρουση. Όταν κρούουμε μια θύρα, δεν αποσκοπούμε να την παραβιάσουμε, ή να την σπάσουμε. Τουναντίον η κρούση αποτελεί αίτημα - ή κλήση - η θύρα να ανοιχθεί εκουσίως. Η κρούση αποτελεί κλήση έναντι της προκλήσεως. Καλώ σημαίνει ρηματοποιώ το καλό. Διότι οι θύρες ανοιγόμενες συνδέουν και κοινωνούν χώρους μεταξύ τους. Όταν όμως αυτές παραβιάζονται, τότε η κοινωνία θρυμματίζεται δια της επιβολής. Υπέρβαση τοιουτοτρόπως σημαίνει αναζήτηση κοινωνίας, ξεπέρασμα του ατομικού περιβλήματος, υπερσκελισμό του εγώ, έκσταση προς το κοινωνείν.

Το οντολογικό επίπεδο, ως βάσις, υπόκειται των υπολοίπων. Τα λοιπά επίπεδα δηλαδή εδράζονται επ' αυτού και το συγκεκριμενοποιούν, εκφράζοντάς το στην σφαίρα, που αυτά εκδηλώνονται. Η σφαίρα της πρακτικής αποσκοπεί σε κάποια αποτελέσματα. Γι' αυτό τον λόγο δομείται λειτουργικά, ώστε αυτά να επιτευχθούν. Αυτό, που μπορεί να λειτουργεί, είναι το όργανο. Η πρακτική κατά συνέπεια στην κατεύθυνση της επίτευξης κάποιων συγκεκριμένων στόχων, προϋποθέτει την λήψη οργανωτικών μέτρων, την σύσταση δηλαδή οργανωμένης δομής.
Στην βάση της λειτουργικότητας υπάρχει η οργανωτική δομή. Το κατ' εξοχήν κριτήριο στην συγκρότησή της αποτελεί η αποδοτικότητα. Αποδοτικότητα σημαίνει την πιο επιτυχή επίτευξη του στόχου με την μικρότερη δυνατή δαπάνη. Οι δαπάνες περιορίζονται όταν ελαχιστοποιούνται οι τριβές και όταν η έξωθεν προσφερόμενη ενέργεια θέτει σε κίνηση ιδιοδομή, η οποία αφ' εαυτού πλέον επιδιώκει την επίτευξη του στόχου. Η ελαχιστοποίηση των τριβών προϋποθέτει δεκτικότητα. Και η συγκρότηση λειτουργικής ιδιοδομής, προς επίτευξη δηλαδή στόχων, μέσω έξωθεν παρεμβάσεως λέγεται προγραμματισμός.
Σε ποια περίπτωση υπάρχει εξαιρετική δεκτικότητα σε προγραμματισμό; Αυτό συμβαίνει όταν ο οργανισμός (ή λειτουργικό σύνολο οργάνων) βρίσκεται υπό καθεστώς διαμορφώσεως, ένεκα της φύσεώς του και επί πλέον αυτός έχει μονωθεί (αποκοπεί) από άλλες παρεμβάσεις μη επιθυμητού προγραμματισμού. Είναι ευνόητο τοιουτοτρόπως, ότι στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται περί βρέφους, νηπίου ή παιδιού, διαφυλασσομένου εντός οικογενειακών πλαισίων.

Ως εκ τούτου είναι προφανές, ότι το Μάτριξ δεν μπορούσε παρά να καταφύγει στην συγκρότηση οικογένειας ειδικού τύπου, όσο αφορά την σύσταση μηχανισμών προαγωγής των διεκπεραιωτών του.
Εμείς, όταν μιλάμε περί οικογενείας, εβρισκόμενοι υπό άμεσο επιρροή του περιβάλλοντος και της εποχής που ζούμε, εννοούμε ένα πολύ περιορισμένο και ειδικό τύπο οικογένειας, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν επικαλύπτει όλες τις βασικές πτυχές του όρου.
Παραβλέπουμε και προσπερνούμε τις στοιχειώδεις ιστορικές συνιστώσες, ο οποίες διήπον στο παρελθόν - ακόμη και το άμεσο - αυτό το κοινωνικό φαινόμενο, τις σκοπιμότητες οι οποίες συχνά βρίσκονται πίσω από αυτό και σκεπτόμαστε τελείως προσκολλημένοι σε κάποια στερεότυπα, τα οποία προκύπτουν από τις γρήγορες, συνήθεις εντυπώσεις μας. Όταν αναφερόμαστε στην έννοια της οικογένειας, ειδικά στον Ευρωπαϊκό νότο, εννοούμε κυρίως μια φαμελιά, η σόι, αποτελούμενο από περισσότερους συγγενείς, οι οποίοι προέρχονται από τον δεσμό του γάμου. Και θεωρούμε ότι ο γάμος προκύπτει, όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα, οι οποίοι βρίσκονται σε μια κατάλληλη πάνω - κάτω ηλικία, γνωρίζονται, δημιουργείται συμπάθεια ή έρως, νταλαβερίζονται αμοιβαίως και κάποια στιγμή παντρεύονται τέλος πάντων, ώστε να πιούνε και τα συμπεθέρια κανένα κρασί, που τα έχει φάει η ανία μπροστά στην τηλεόραση.
Παραβλέπουμε - ή αγνοούμε - όμως ότι:
- Η προηγούμενη γενιά εχρχόταν σε κοινωνία γάμου κυρίως μέσω συνοικιεσίων.
- Τα μεγάλα συμφέροντα συχνότατα παντρεύουν τα παιδιά τους μεταξύ τους, με στόχο να ενώσουν κεφάλαια και επιχειρήσεις.
- Οι "γαλαζοαίματοι" παντρεύονται μεταξύ τους, για να μην ξεθωριάσουν τα μπλε αιμοσφαίρια.
- Κάποιοι "έξυπνοι" και "έξυπνες" παντρεύονται υπερήλικες, με στόχο να τους κληρονομήσουν, όταν αυτοί πεθάνουν.
- Κάποιοι προικοθήρες παντρεύονται πολυκατοικίες και όχι άνθρωπο.
- Στις πρωτόγονες κοινωνίες - ακόμη και μέχρι πρόσφατα - ο τρόπος οργάνωσης της οικογένειας ήταν μητριαρχικός. Τα παιδιά γνώριζαν μόνο την μητέρα τους, η γενετήσια επαφή γινόταν αποκλειστικά με πρόσωπα άλλης γκρούπας (εξωγαμικό σύστημα).
Ακόμη και κατά την κλασσική περίοδο στην Λυκία (υπογραμμίζω το Λυκία) αναγραφόταν στους τάφους μόνο το όνομα της μητέρας.
Μέχρι πρόσφατα, αρκετοί Κρητικοί αποκαλούσαν την Κρήτη "μητρίδα" και όχι πατρίδα (ιδέ Παναγή Λεκατσά "Η Μητριαρχία", Εκδόσεις Καστανιώτη).
Επ' αυτού βεβαίως υπάρχουν κι άλλες μορφές οικογένειας από ιστορικής πλευράς, τις οποίες προσπερνά η προσοχή μας, παρόλο που είναι λίγο - πολύ γνωστές και έχουν επιτελέσει ρόλο κλειδί στην διαμόρφωση του Μάτριξ. Σε αυτές θα αναφερθώ στο επόμενο κεφάλαιο.

Πίσω από τον γάμο βρίσκονται συχνά, λοιπόν, τελείως διαφορετικές σκοπιμότητες από την συνένωση ανθρώπων ένεκα συμπάθειας, έρωτος, την ανάγκη να αποκτήσουμε ένα μόνιμο σύντροφο, ή να τεκνοποιήσουμε.

Ένας ειδικός τύπος οικογενείας, την οποία συγκροτεί βάσει σκοπιμότητος η οργάνωση των "πεφωτισμένων" (illuminati) είναι εκείνος ο τύπος οικογένειας, τον οποίον θα αποκαλώ στο εξής "οικογένεια - Μάτριξ".

Πριν υπεισέλθω όμως στο θέμα θέλω να κάνω μια αναφορά στο ΠΑΙΔΙ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ "ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΩΝ":
Ο μασόνος Ρούντγουαρντ Κίππλινγκ παρουσίασε την ιστορία του παιδιού, το οποίον μεγάλωσε σε οικογένεια λύκων. Δεν είναι τυχαίο, ότι στον τεκτονισμό υπάρχει η τελετουργία της εισόδου του υιού του τέκτονος στην στοά, η οποία ονομάζεται "Ορκωμοσία Λυκιδέως", δηλαδή ορκωμοσία του μικρού λύκου (άρα ο πατέρας του είναι ο μεγάλος λύκος).
Σε προηγούμενη ανάρτηση ανέλυσα σε μια πρώτη προσέγγιση με ποιο τρόπο συνδέεται ο λύκος με το "φως" (lux) των "πεφωτισμένων". Η ανάλυση αυτή θα εμβαθυνθεί, όταν γίνει διεισδυτική αναφορά στα μυστήρια της χθόνιας λατρείας και τον λεγόμενο "Ήλιο του Μεσονυκτίου".
Ο πρωταγωνιστής της διηγήσεως του Κίππλινγκ, ονομασθείς υπό αυτού "Μόγλυ" είχε προσαρμοστεί πλήρως στα δεδομένα των λύκων, έχοντας γίνει άνθρωπος με συμπεριφορά λύκου.
Τον οργανωμένο και τεχνητό σχηματισμό οικογένειας λυκανθρώπων, με στόχο την αναπαραγωγή νέων λυκανθρώπων υπό την επίβλεψη των πεφωτισμένων αποκαλώ "οικογένεια - Μάτριξ". Αυτή είναι και η εν τέλει σκοπιμότητα του Μάτριξ - Μήτρας, δηλαδή ΚΑΛΟΥΠΙ - ΠΡΕΣΣΑΣ: Η αναπαραγωγή του συστήματος των λυκανθρώπων.

Ο μύθος του "Μόγλυ" υπέχει κεντρικό ρόλο και στα "Λυκόπουλα", ως προθάλαμο του "Προσκοπισμού", τον οποίον ίδρυσε ο μασόνος Μπάντεν Πάουελ, με σύμβολο τα κέρατα του "Μπαφομέθ" - Βαφομήτης: Βαφή Μήτης, τουτέστιν "πνευματικό βάπτισμα", τελετουργικό χθόνιας-κρόνειας λατρείας.
Εφιστώ την προσοχή σας στους όρους "αγέλη", "λέσχη" και "έφορος", των οποίων κάνει χρήση ο "προσκοπισμός" και οι οποίοι σχετίζονται με την κλασσική Ελλάδα, εκεί ακριβώς όπου αναπτύχθηκε το μακρύ χέρι των "πεφωτισμένων" στα Ελλαδικά πλαίσια της εποχής και επ' αυτού θα αναφερθώ διεξοδικά στα επόμενα κεφάλαια.

Στην συνέχεια παραθέτω δυο συνδέσμους σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας των "πεφωτισμένων". Ο πρώτος είναι στα γερμανικά και είναι πιο συστηματικά διατυπωμένος. Ο δεύτερος είναι στα Αγγλικά και είναι επίσης ιδιαίτερα διαφωτιστικός:

http://denkmalnach.org/download/Svali_die_Illuminaten.pdf

http://denkmalnach.org/download/Breaking_Free_of_Cult_Programming.pdf

Πριν αναπτύξω τις απόψεις μου σχετικά με την οικογένεια-Μάτριξ, σας καλώ να διαβάσετε, εάν θέλετε και μπορείτε, ένα από τα κείμενα, στα οποία παραπέμπουν αυτές οι διευθύνσεις.

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΩΝ - ΣΥΝΕΧΕΙΑ

2011-12-13T20:46:00.058Z

2. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΟΡΙΑΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Αναμφιβόλως η κατάσταση την οποία διανύουμε είναι οριακή και καθίσταται με γοργότατους ρυθμούς "οριακότερη". Τι σηματοδοτεί όμως το εν λόγω όριο, από που αγόμεθα και πού πρόκειται να μεταβούμε;
Το οριακόν της καταστάσεως είναι πολλαχόθεν διαπιστωμένο. Είναι επόμενο κατά συνέπεια να επιχειρηθούν από πλείστους όσους ερμηνείες, από αρκετούς δε προς την κατεύθυνση της εκπονήσεως προτάσεων για το ξεπέρασμα του αδιεξόδου. Μεγάλο τμήμα της κοινωνίας θα συνθηκολογήσει νοητικά μπροστά στο προδιαγραφόμενο αδιέξοδο και θα υποκύψει στην μοιρολατρία σαν να πρόκειται για τέλος εποχής. Μιας εποχής, την οποία δεν μπήκε στον κόπο να ερμηνεύσει και πολύ λιγότερο δεν μπήκε σε διακινδύνευση να να αλλάξει, στην βάση της προσωπικής ανάληψης ευθύνης. Στις πλείστες όσες των περιπτώσεων, η πορεία ήταν συνοδοιπορία με το κοπάδι. Οι στοχεύσεις, είτε αυτές αφορούσαν την συντήρηση, είτε την αλλαγή, είτε την δήθεν ανατροπή δεδομένων, δεν είχαν ποτέ προσωπικό χαρακτήρα, αλλά στάθηκαν μονίμως ταμπουρωμένες πίσω από την ψυχολογία της γκρούπας. Οχυρωμένοι πίσω από στερεότυπα ψευδεπίγραφων συλλογικοτήτων, όπου τα κουμάντα και τις ευθύνες επωμίζονταν κάποια αρχηγικά επιτελεία, με αιχμή αλλοτρίωσης ένα φρούδο και δοτό ηγέτη.
Την αναζήτηση αντικατέστησαν οι έτοιμες "ιδεολογίες", την δημιουργική σκέψη το αναμάσημα "θέσεων", τις οποίες επεξεργάσθησαν υποτιθέμενες αυθεντίες, την προσωπική ανάληψη ευθύνης βάσει ιδίων εκτιμήσεων και ερεύνης η νοητική επίκυψη έμπροσθεν της γραμμής. "Εγώ υποστηρίζω τον Α, που είναι μάγκας, εσύ υποστηρίζεις τον Β, ο τάδε τον δείνα", το φαινόμενο που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε μονολεκτικά "οπαδισμό". Και όποτε ακολουθούσαμε τον "εαυτό" μας, αυτό γινόταν στην βάση του πλήρους ατομισμού και της ακοινώνητης αδιαφορίας. "Εγώ να περνάω καλά και η φαμελιά μου και όσο αφορά τα υπόλοιπα ουδείς μπορεί να τα αλλάξει". Στην ουσία ο ιντιβιντουαλισμός μας μπορούσε να ξεκινάει και να τελειώνει μπροστά από την μύτη μας.

Η προτροπή του Φρειδερίκου Νίτσε "Γίνε ο εαυτός σου", ουδέποτε πέρασε από το μυαλό μας. "Αφού είμαι ο εαυτός μου, γιατί να γίνω κάτι άλλο"; Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό μας η πιθανότητα να έχουμε αλλοτριωθεί. "Πως είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο, από την στιγμή που διαθέτουμε κρίση. Κι αν δεν εμπιστευθούμε την κρίση μας θα τρελαθούμε". Εθισμένοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε αρνητικά, δηλαδή απορρίπτοντας το άλλο, το οποίο ήταν "κακό" - ή ορθότερα "το κακό" - είτε αυτό ήταν ο καπιταλισμός, είτε η αριστερά, είτε το Πασόκ, είτε η δεξιά, είτε η ακροδεξιά, είτε οι μπαχαλάκηδες, είτε η φτώχεια, είτε η έλλειψη αναγνώρισης, είτε η "νέα τάξη", είτε οι "συνωμοσιολόγοι", είτε οι χριστιανοί, είτε οι δωδεκαθεϊστές, είτε οι άθεοι, είτε οι "υπερπατριώτες", είτε οι "ευρωλιγούρηδες", είτε ο "νεοφιλελευθερισμός", είτε ο "σοσιαλισμός", υποκύψαμε πλήρως στα ψυχολογικά σύνδρομα, τα οποία διέπουν το στίγμα της εκάστοτε ομαδοποίησής μας. Και όταν κτυπάμε και αποκαλύπτουμε το "κακό", εκτονωνόμαστε. "Διότι αυτό είναι η πρέπουσα συμπεριφορά. Κτυπώντας το κακό αναδεικνύουμε το καλό και απολαμβάνουμε την ικανοποίηση της περιφρουρήσεως της αληθείας, της ορθής γραμμής, των αρχών(!) μας".
Στην ουσία σύνολη η κοινωνία προσομοιάζει με κοπάδια ελεφάντων διαφορετικού χρώματος. Όλα τα μέλη ενός κοπαδιού ακολουθούν έχοντας προσδέσει την προβοσκίδα τους στην ουρά του προηγούμενου. Τα κοπάδια φωνασκούν αμοιβαίως εξαπολύοντας καταγγελίες το ένα σε βάρος του άλλου. Όλως παραδόξως όμως, αυτά ακολουθούν παράλληλες πορείες, οι οποίες καταλήγουν όλες στον ίδιο γκρεμό.
Οι ελέφαντες κατά την διάρκεια της "ενδόξου" πορείας ουρούν, αποπατούν και εκσπερματώνουν, με στόχο την εκτόνωση. Όποιος θεωρεί, ότι οι ελέφαντες αυτού του είδους είναι φυτοφάγοι, σφάλει. Οι ελέφαντες θρέφονται με τους πιο αδύναμους ελέφαντες. Και όλοι οι ελέφαντες συμφωνούν στις πλέον σημαντικές διαπιστώσεις: Το ανώτερο είδος που εποίησε η φύση είναι ο ελέφας. Και το ανώτερο είδος ελεφάντων είναι οι ελέφαντες αυτής της χώρας.
Το μόνο ζήτημα επί του οποίου διαφωνούν οι ελέφαντες, αφορά την αξιολόγηση των διαφορετικών ομάδων ελεφάντων. Διότι κάθε ομάδα θεωρεί τον εαυτό της ως την άριστη και τις υπόλοιπες φαύλες.

Η ελεφαντίαση ως σύνδρομο διακατέχει σε υπέρτατο βαθμό τους "ηγέτες" των κοπαδιών. Σε κάποιους υπερχειλίζει την ιδιοσυγκρασία τους, μετατρέποντάς τους και εξωτερικά σε υβρίδια μεταξύ ανθρώπου και ελέφαντα. Όταν ανοίγουν το στόμα τους εξέρχονται οχετοί ρυπαρού λίπους. Κάποιοι όμως των ηγετών, προσπαθούν απεγνωσμένα να καλύψουν την καλπάζουσα ελεφαντίαση, προσποιούμενοι τους "ευαίσθητους". Η ασφυκτιούσα όμως εσωτερική παχυδερμία τους τούς καθιστά αποκρουστικούς. Το ομολογημένο και απροκάλυπτο παχύδερμο μπορεί να βρει την φυσική του θέση τόσο στην ζούγκλα, όσο και στο τσίρκο. Ο ελέφας - αντιλόπη όμως συνιστά τερατογένεση και εστία κοινωνικού υβριδισμού.

- Εάν νομίζουμε, ότι οι ομάδες καρβουνιάρηδων από το Μενίδι, που ξεκίνησαν για τον λιθοβολισμό του Δικαιόπολη, φθάνοντας στο χείλος του γκρεμού, θα ανακαλύψουν αυτομάτως την λύση των αδιεξόδων, τα οποία ΕΠΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΤΩΝ επισυσσωρεύθηκαν, ματαιοπονούμε οικτρά.
- Εάν εκτιμούμε, ότι το όριο στο οποίο έχουμε φθάσει, συνεπάγεται τέλος και αδιέξοδο για το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ σύστημα (και όχι για την πρόσοψη από το μαγαζί, που αυτό έστησε) πλανόμεθα οικτρά.
- ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΦΑΣΗ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΪΑ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ.
- Και εάν πιστεύουμε, ότι την δυνατή και ρεαλιστική διέξοδο θα την δώσουν κάποιοι από τους διάφορους ελέφαντες, επειδή διαθέτουν την ευστροφία να φορούν ωραίο φουρό, μάλλον "πάμε για βρούβες".

Έχω γράψει και στο παρελθόν, ότι Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΣ ΒΑΔΙΖΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΑΓΝΟΩΝΤΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΘΑΛΠΤΟΥΝ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ.
Η ανθρωπότης αγνοεί το σύστημα και τον ενδημούντα μηχανισμό, ο οποίος το αναπαράγει. Αγνοεί τις αιτιάσεις, τις δομές, τις στοχεύσεις της βάναυσης ΑΝΩΘΕΝ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ ΤΗΣ.
Οι επίδοξοι "διαφωτιστές" της ματαιοπονούν, στο βαθμό που δεν θέτουν ως στόχο να ΝΑ ΔΙΑΡΡΑΓΕΙ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ, ΗΤΟΙ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΑΥΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, έστω κι αν εμφορούνται από τις πλέον έντιμες, ανιδιοτελείς και φιλότιμες προθέσεις.
- Είτε ως γυρολόγοι πωλήσεως βιβλίων από τηλεοπτικά κανάλια, που περιέχουν τερατολογίες και το λουρί της μάνας.
- Είτε ως πολιτικοί-κομματάρχες, οι οποίοι προτείνουν "αναδιαπραγματεύσεις" και βαζελίνες, ώστε να πονέσει δήθεν λιγότερο ο επιθανάτιος απαγχονισμός της κοινωνίας (ως ο Αντώνμης Σαμαράς).
- Είτε ως διαφωτιστές οικονομολόγοι, οι οποίοι θέτουν το κέντρο του προβλήματος στην οικονομία, και σε τελευταία ανάλυση στην λογιστική της οικονομικής υποδούλωσης, μεταφέροντας παρωχημένα μοντέλα δήθεν κοινωνικής ανατροπής από το μοιραίο παρελθόν (ως ο Δημήτρης Καζάκης).
- Είτε παραφιλολογούντες περί "αμέσου δημοκρατίας" και διαφόρων άλλων υποτιθέμενων πολιτειακών μοντέλων, χωρίς να είναι σε θέση να κάνουν κριτική στον ουσιαστικό πυρήνα της εξουσίας, περιοριζόμενοι στην συμπτωματολογία (διάφορα ιστολόγια, "κάτω πλατεία").
- Είτε ως κριτικοί αναλυτές, ακόμη κι αν αυτοί είναι ιδιαίτερα ικανοί στην διεξαγωγή κριτικής, στο ποσοστό όμως που αυτή η κριτική περιορίζεται σε επί μέρους εκφάνσεις ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Αποτέλεσμα είναι αυτοί να αδυνατούν να διαμορφώσουν οργανωτικές προτάσεις για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων με στόχο την δημιουργία ρεαλιστικής προοπτικής (ΕΑΜ Β - Υδροχόος).
- Είτε ως κριτικοί αναλυτές των γεωπολιτικών δεδομένων, έστω κι αν η κριτική την οποία εξασκούν είναι ιδιαίτερα επιτυχής και ορθή, στο ποσοστό που αυτή ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ (ΟΕΑ - Ελλην vs Χάος).
- Είτε ως ικανότατοι διανοητές, οι οποίοι όμως περιορίζονται στην επιφάνεια των πραγμάτων, προσκολλημένοι σε δόγματα (Χρήστος Γιανναράς).
- Είτε ως φιλότιμοι, παραδοσιακοί αγωνιστές των παραδοσιακών χώρων (Άρδην, Ρεσάλτο).

Με εξαίρεση όλα τα κόμματα, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ και για τα οποία αποτελεί αυταπάτη και ματαιοπονία να αναμένει κάποιος κάτι θετικό από αυτά, καθώς και τους σαλτιμπάνγκους της εμπορευματοποιημένης "διαφώτισης", οι υπόλοιποι, οι οποίοι αναφέρθησαν, έχουν αναμφιβόλως προσφέρει και εξακολουθούν να προσφέρουν με φιλότιμο και ανιδιοτελή τρόπο στον ένα ή άλλο βαθμό στο ζητούμενο της κοινωνικής χειραφετήσεως. Δεν αποσκοπώ να αμφισβητήσω την προσφορά τους και αισθάνομαι και προσωπικά ευγνώμων έναντι όλων αυτών. Αναμφίβολα η δράση τους περιέχει σημαντικά θετικά στοιχεία, ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ, διότι δεν φωτίζει το ζητούμενο του αντιπάλου.
ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝ ΤΕΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

Οι διαπιστώσεις, οι οποίες προηγούνται, είναι αναμφιβόλως ιδιαίτερα σκληρές απέναντι σε πρόσωπα και πράγματα. Αποτελούν καταγραφή δεδομένων συμφώνως προς την κριτική ικανότητα - ή ανικανότητα - του γράφοντος και δεν αποτολμούν να προσδιορίσουν τον μελλοντικό ρόλο κανενός, ειδικά προσώπων και πρωτοβουλιών, τα οποία έχουν ήδη σημαντική προσφορά. Ειδικά η προσφορά αποτελεί το καλύτερο προηγούμενο στην πορεία της ιδιοδυναμικής της εξέλιξης ενός εκάστου, ώστε αυτός να μετουσιωθεί ανταποκρινόμενος στις ουσιαστικές προκλήσεις.
Ζούμε σε μια πλουτώνια εποχή. Μια εποχή η οποία θα θραύσει όλες τις δομές σε όλα τα επίπεδα. Βρισκόμαστε προ της προκλήσεως, ή να μετουσιωθούμε, ή να πάψουμε να υπάρχουμε. Η μετουσίωση όμως σημαίνει ΘΑΝΑΤΟ του παλαιού, ώστε ΝΑ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΙ ΤΟ ΝΕΟ. Αυτό σημαίνει μια υπέρμετρη αυστηρότητα με τον εαυτό μας, διότι ουδείς μπορεί εύκολα να αποχωριστεί τμήματα του εαυτού του, καταστάσεις και δεδομένα με τα οποία θεωρεί ότι είναι συνδεδεμένος αναπόσπαστα.

Η ώρα της επιγνώσεως θα επέλθει συντόμως, είτε το επιθυμούμε, είτε όχι.
Αυτό θα γίνει είτε δια της άνωθεν επιβολής, η οποία θα κομματιάσει όλες τις αυταπάτες μας, αφήνοντας πίσωθε ερείπια, είτε αυτοβούλως, με στόχο τον αποκαθαρισμό του πεδίου, ώστε να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε το νέο.
Ζούμε σε μια καλύβα, την οποία σύντομα θα γκρεμίσει είτε η θύελλα των "πεφωτισμένων", είτε ο σεισμός του εσωτερικού μας σθένους. Η επιλογή εναπόκειται σε εμάς.

Δεν αποσκοπώ να αποκρύψω από τους επισκέπτες και τις επισκέπτριες αυτής της σελίδας, αρκετούς φίλους και αρκετές φίλες μου, ότι αποσκοπώ στην συνέχεια να επιχειρήσω να αμφισβητήσω και να ανατρέψω πρόσωπα και πράγματα, τα οποία θεωρούνται κατά κανόνα όχι μόνο αυτονόητα, αλλά "ιερά και όσια".
Η διαδικασία της σύγκρουσης με το Μάτριξ διαρκεί στην περίπτωσή μου περισσότερες δεκαετίες και πολύ συχνά υπήρξε τραυματική. Όχι κυρίως ένεκα κυρώσεων, τις οποίες μπορεί να υπέστην, κυρώσεις τις οποίες υφίστανται εξ άλλου πλείστοι όσοι άλλοι άνθρωποι. Αλλά ένεκα της άχρηστης κρούστας, η οποία έπεφτε από επάνω μου, κρούστα την οποία δεν ήθελα να αποχωριστώ.
Δεν είναι η κρούστα αυτή που μας κάνει ευαίσθητους. Βλέποντας όμως ένα - ένα αυτά τα κομμάτια να φεύγουν, φοβόμαστε, ότι στο τέλος θα μείνουμε στο μηδέν. Απέχω αρκετά από αυτό και δεν διαθέτω την εμπειρία του, ώστε να μπορώ να αναφερθώ σε αυτήν. Όμως συν τω χρόνω έχω λιγοστέψει αρκετά. Και είμαι αποφασισμένος να προχωρήσω.
Παλιά ήμουν "κάποιος". Τώρα διαπιστώνω είμαι σχεδόν τίποτε. Δεν με ενδιαφέρει όμως αυτό. Το μόνο που αποσκοπώ είναι να λειτουργήσω. Όχι ως φορέας κάποιου προορισμού, ή ως διεκπεραιωτής κάποιου έργου. Ποθώ μόνο το απλό και το αυτονόητο, όπως το αντιλαμβάνομαι, το οποίο μπορεί να αγγίζει το τίποτε. Σε αυτό όμως μάλλον θα επιμείνω, έστω κι αν αυτό χαρακτηριστεί βίτσιο.
Πιστεύω, ότι οι αναφορές μου στην συνέχεια δεν αποτελούν μόνο νοητικές επεξεργασίες και σχήματα. Προσπάθησα να εργαστώ ταυτοχρόνως με τον εγκέφαλο και τους πόρους, αισθανόμενος ότι το Μάτριξ έχει καταγραφεί σε κάθε μόριό μου.
Επιμένω στην ρωγμή. Δεν ψάχνω την ρωγμή. Θέλω να είμαι η ρωγμή. Θέλω όλη η ύπαρξη να είναι η ρωγμή. Διότι στην απάτη αυτό που πραγματικά υπάρχει είναι μόνο η ρωγμή.

3. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΙΟ ΟΠΟΥ ΘΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΙ ΚΑΙ Η ΡΩΓΜΗ

Η διαπίστωση του Μάτριξ είναι παλιά. Όσο κι αν αυτό ήταν καλυμμένο πίσω από τα αυτονόητα, κάποιοι το κατήγγειλαν από πολύ παλαιά.
Στην ουσία αγνοούμε την ιστορία μας. Οι εντυπώσεις μας σχετικά με το παρελθόν προέρχονται κυρίως από την εκπαίδευση και στην συνέχεια από κάποια ιστοριογραφία, η οποία έχει καθιερωθεί. Ελάχιστα συμβάλουν σε αυτές κάποια ιστορικά μελετήματα. Στην ουσία πρόκειται ΓΙΑ ΕΤΟΙΜΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΕΝΤΥΠΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ.
Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα έχει ξεκάθαρα κρατική στόχευση, δηλαδή την παρασκευή υπηκόων. Στόχος του η πλήρης διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, χωρίς αυτό να συνεπάγεται, ότι ο κάθε εκπαιδευτικός υπάλληλος επωμίζεται σώνει και καλά τον στόχο του ιδεολογικού χαφιεδισμού. Η κατάσταση καλουπώνεται με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε αυτή από ένα σημείο και πέρα να λειτουργεί αυτομάτως. Το κύριο όπλο του συστήματος είναι η καθιέρωση ενδημούντων μηχανισμών, οι οποίοι το αναπαράγουν έσωθεν, χωρίς άνωθεν παρέμβαση. Το φαινόμενο έχει χαρακτηρισθεί από τον Kant ως "Immanenz". Ο όρος αυτός προέρχεται από το in, που σημαίνει μέσα - εντός και manus, που σημαίνει χέρι. Η εξωτερική παρέμβαση διαρκεί μέχρι να συγκροτηθεί ο λεγόμενος "κοινωνικός μύθος", το σύστημα της κοινώς αποδεκτής ως αυτονόητης απάτης. Στην συνέχεια "έχει μπει το νερό στο αυλάκι".
Η διαπίστωση του Siegmund Freud, όσο αφορά την υπεροχή της βρεφικής, νηπιακής και παιδικής ηλικίας στην διαμόρφωση των ψυχικών δομών και νοοτροπιών, αποτελεί νομίζω ένα κατανοητότατο κοινό τόπο και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη τεκμηρίωση. Πρωταρχικό ρόλο παίζει προς αυτήν την κατεύθυνση η οικογένεια. Το τρόπο με τον οποίον αξιοποιεί αυτό το δεδομένο το σύστημα, θα προσεγγίσω στο επόμενο κεφάλαιο, όταν γίνει αναφορά στην οργανωτική δομή των "πεφωτισμένων" (illuminati). Κατ' ουσίαν, η κοινή γνώμη αγνοεί στην συντριπτική πλειοψηφία τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας αυτής της οργανώσεως, παρ' όλο ότι αυτά τα στοιχεία είναι πλέον καθ' όλα προσβάσιμα στην δημοσιότητα. ΕΑΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙΑΣ αυτής της οργάνωσης, μετά μπορούμε βάσει αυτών να την παρακολουθήσουμε και από ιστορικής σκοπιάς. ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ του "Τάγματος των Πεφωτισμένων της Βαυαρίας", η οποία ιδρύθηκε στα μέσα του 18ου αιώνος και τα όσα γράφουν σχετικά με την προέλευση των "πεφωτισμένων" από το τάγμα του Αδάμ Βάισχάουπτ τα διάφορα εγχειρίδια "συνωμοσιολογίας" είναι τελείως ανακριβή και λανθασμένα.

Η αποκοπή ενός λαού από την γνώση της ιστορίας του συνεπάγεται την πνευματική του υποδούλωση. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εξουθενωθεί η γνώση της ιστορίας ενός λαού (Σκοπίμως δεν χρησιμοποιώ τον όρο "έθνος", πριν προβώ σε συγκεκριμένη ΙΣΤΟΡΙΚΗ αντιδιαστολή των Ελλήνων από τους ελληνοφώνους). Δυο βασικοί τρόποι είναι να εκμηδενιστεί, ή να εξιδανικευτεί αυτή η ιστορία. Και οι δυο αυτοί τρόποι στρεβλώνουν βάναυσα την ιστορική πραγματικότητα, καθιερώνοντας στερεότυπα, τα οποία την εγκλωβίζουν μέσα σε ιδεολογικά σύνδρομα. Τόσο το σύμπλεγμα ανωτερότητος, όσο και το σύμπλεγμα κατωτερότητος αποτελούν αρρωστημένες καταστάσεις, οι οποίες απομακρύνουν την συνείδηση από την ρεαλιστική πρόσληψη της πραγματικότητος. Εννοείται ότι στην περίπτωση της στρέβλωσης της ιστορικής συνειδήσεως των Ελλήνων η εξιδανίκευση αποτελεί τον πλέον κατάλληλο τρόπο.
Αυτό δεν σημαίνει, ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός και το Ελληνικό Πνεύμα δεν μεγαλούργησαν πράγματι. Όμως η κατ' αποκοπή αναφορά σε "ένδοξους προγόνους", χωρίς συγκεκριμένες αναφορές, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να συσκοτίζει. Διότι δεν είναι δυνατόν την καταδίκη του Σωκράτους σε θάνατο από την Αθηναϊκή Δημοκρατία και μάλιστα από δικαστικό σώμα αποτελούμενο από εκατοντάδες κληρωτούς δικαστές, τους εμφύλιους σπαραγμούς των πόλεων μεταξύ "ολιγαρχικών" και "δημοκρατικών", τον αλληλοσπαραγμό της Ελλάδος με τον Πελοποννησιακό πόλεμο, ο οποίος κατέστρεψε τα πάντα και έγινε αφορμή μεγάλης παρακμής, να τα χειριζόμαστε στα γρήγορα με διαπιστώσεις του τύπου "Η διχόνοια αποτελεί την μεγάλη αδυναμία της φυλής". Πριν εξετάσουμε ποιος, με ποιον και για ποιο λόγο συγκρούστηκε. Και τα περί "ηγεμονικών τάσεων τόσο της Αθήνας, όσο και της Σπάρτης", οι οποίες οδήγησαν στον εμφύλιο σπαραγμό, αποτελούν παραμύθια της Χαλιμάς. Διότι είτε έχουμε με ένα πολιτισμένο χώρο να κάνουμε, είτε έχουμε να κάνουμε με στυγνές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως οι σύγχρονοι βρικόλακες του ΝΑΤΟ.
Ούτε και τις ανθρωποθυσίες στην κλασσική Αθήνα δικαιούμαστε να περάσουμε στο ντούκου, για να μην αναφερθώ ακόμη σε ανθρωποθυσίες αλλού, πράγμα που θα κάνω λεπτομερώς στην συνέχεια.
Ή ήτανε κοκόρια οι "ένδοξοι" προγονοί μας και αλληλοσφαζόντουσαν για χαβαλέ, οπότε μόνο "ένδοξοι" δεν μπορεί να ήσαν, είτε υπήρχαν σοβαρότατες αιτίες για τις συγκρούσεις, οι οποίες συνέβησαν, άρα δεν μπορεί να ήσαν όλοι "ένδοξοι". Κάποιοι μεταξύ αυτών ήταν κόπανοι και αποσκοπούσαν να βιάζουν τους άλλους.
Σε αυτά θα αναφερθώ σε προσεχή κεφάλαια. Η αναφορά εδώ γίνεται για να τονιστεί, ότι η μελέτη της ιστορίας ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΞΕΝΟΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΝΤΥΛΟΦΟΡΟΥΣ "ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΟΥΣ", ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΥΝ ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ. Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ.
Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον όσο αφορά την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, έχουμε μια πολύ σημαντική εκδοτική στροφή. Όμως παρόλο τον εκδοτικό στην κυριολεξία οργασμό, ο οποίος έχει λάβει χώρα, ελάχιστα έχουν μελετηθεί τα αντίστοιχα έργα και ακόμη λιγότερο η μελέτη τους έγινε με κριτικό και ερευνητικό πνεύμα. Και επ ' αυτού δεν μπορεί να ευσταθεί καμία δικαιολογία. Έφτασαν τα βιβλία αυτά να πωλούνται ενσωματωμένα μέσα στις ημερήσιες εφημερίδες έναντι ευτελούς αντιτίμου. Θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος το επιχείρημα, ότι για να μπορέσει να βρει κανείς κάποιος άκρη με τις πηγές, υποχρεούται κατ' αρχήν να προμηθευθεί πληθώρα πολύ ακριβών βιβλίων. Αυτό όμως δεν ισχύει και το ζήτημα εναπόκειται αποκλειστικά στην ετοιμότητά μας να έλθουμε σε επαφή με τις πηγές της ιστορίας μας.

Εάν λάβουμε υπ' όψει την καταδίκη σε θάνατο του Σωκράτους, με βάση την κατηγορία περί "διαφθοράς των νέων" και "εισαγωγής κενών δαιμονίων" αυτή βρωμάει από χιλιόμετρα μακρυά αντεκδίκηση σε βάρους του με πρωτοβουλία των αχθοφόρων του Μάτριξ, για ρωγμές, τις οποίες αυτός επιχείρησε.
Τελικά δεν είναι καθόλου εύκολο να κατανοήσουμε τις βασικές διδαχές τους Σωκράτους, εκτός εάν λάβουμε υπ' όψει μας το Μάτριξ. Αρκετά πράγματα από αυτά που αυτούς διακήρυξε, χωρίς να παύουν να έχουν ισχύ ιδωμένα καθ' εαυτά, αποκτούν άλλη αξία και νοηματοδότηση μέσα από την προβληματική του Μάτριξ.
Εάν διαβάσουμε προσεκτικά την Πλατωνική "Απολογία", θα δούμε ότι στην ακροαματική διαδικασία έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο η ρήση του Σωκράτους "εν οίδα, ότι ουδέν οίδα".
Τελικά πού ενοχλεί την πόλη και τους πολίτες η διακήρυξη του Σωκράτη ότι είναι βλάκας; Δεν έχει ο καθένας μας το δικαίωμα στην άγνοια, στην βλακεία, στην κουταμάρα;
Μήπως όμως με αυτήν την ρήση ο Σωκράτης δεν εννοούσε ότι είναι ο ίδιος βλαξ, αλλά μιλούσε στο όνομα της κοινωνίας; Μήπως εννοούσε ότι το κοινωνικό σύνολο δεν χαμπαρίζει τι παιχνίδια παίζονται πίσω από την πλάτη του; Μήπως εννοούσε το Μάτριξ, περί του οποίου έκανε στην συνέχεια με "σεμνότερο" τρόπο αναφορά μέσω του μύθου περί "σπηλαίου" ο μαθητής του Πλάτων;
Στο θέμα της πλήρους Σωκρατικής άγνοιας, γίνεται κατά την ακροαματική διαδικασία συγκεκριμένη αναφορά στο Μαντείο των Δελφών. Η Πυθία ισχυρίζεται ότι "Ο Σωκράτης είναι ο εξυπνότερος όλων των ανθρώπων". Μια τέτοια διακήρυξη αμφισβητεί και αντιφάσκει κατάφωρα με την διακήρυξη περί πλήρους αγνοίας του Σωκράτη. Ο Σωκράτης με την εμμονή του στην άγνοια περιέρχεται ουσιαστικά στα όρια να προβαίνει σε ύβρη σε βάρος του Μαντείου. Μοιραία γεννάται το ερώτημα σε ποια σχέση βρισκόταν το ιερατείο του ομοφυλόφιλου λυκοθεού Απόλλωνος, ο οποίος έκανε τους εραστές του κομματάκια, με το Μάτριξ;
Ένα δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχείο της Σωκρατικής διδασκαλίας συνίσταται στο "Ουδείς εκών κακός" και στο "Διδακτέον εστί την αρετήν".
Αυτές οι δυο ρήσεις βρίσκονται σε άμεσο συσχετισμό, διότι αφορούν δυο αντιδιαστελλόμενες έννοιες, την κακία και την αρετή. Και από τις δυο αυτές έννοιες αφαιρείται από τις ρήσεις η ατομική προαίρεση και κατά συνέπεια η ατομική ευθύνη. Από την στιγμή που κανείς δεν είναι εκουσίως κακός, δεν μπορεί να έχει ατομική ευθύνη. Άρα η κακία δεν έχει αφετηρία το άτομο. Από το άτομο απλώς προάγεται ΕΝΩ ΕΜΠΝΕΕΤΑΙ ΕΞΩΘΕΝ. Άρα υφίστανται κοινωνικοί μηχανισμοί και δομές, οι οποίοι αναπαράγουν και προωθούν την κακία. Αυτό όμως τότε μπορεί να συμβαίνει μόνο εκ συστήματος.
Σε τι όμως συνίστανται αυτοί οι μηχανισμοί; Πού είναι αυτοί, που βρίσκονται, που εδράζονται;
Είναι προφανές ότι ουδείς μπορεί να αποκριθεί το δίχως άλλο σε αυτά τα ερωτήματα.
Άρα αυτοί οι μηχανισμοί είναι κεκαλυμμένοι.
Τι υπάρχει όμως χωρίς να φαίνεται;

Εκεί όμως όπου η διδασκαλία του Σωκράτη αποτελεί καρφί εναντίον του πυρήνα του Μάτριξ, είναι η διδασκαλία του περί έρωτος. Διότι ακριβώς ΤΟ ΜΑΤΡΙΞ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΕΙ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ, ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΟΣ.

Διότι ο Έρως είναι η βασικότερη τριαδική ροπή, η οποία οδηγεί τους ανθρώπους στην υπέρβαση της δυαρχίας, του εγωισμού και στην απόρριψη του ατομικού περιβλήματος, στην κατεύθυνση της ταύτισης και κοινωνίας με τον συνάνθρωπο.

Όταν αποχώρησε ο μεγάλος διδάσκαλος Τζατζόπουλος από την ηγεσία της τεκτονικής στοάς (ιδέ και λαγούμι) το "ίδρυμα" τού δώρησε ένα ειδωλίδιο ερμαφρόδυτου; Τι συμβολίζει ο ερμαφρόδυτος;
Έχω τονίσει επανειλημμένα, ότι δεν αντίκειμαι στην ομοφυλοφιλία, στο βαθμό που αυτή προέρχεται από την φυσική συγκρότηση των ορμονών του ατόμου. Σε τέτοιες περιπτώσεις το φαινόμενο είναι φυσιολογικότατο, πλήρως αποδεκτό, εμπίπτει στην σφαίρα των προσωπικών επιλογών και δεν αρμόζει να αφορά τρίτους. Η ομοφυλοφιλία μπορεί να προέρχεται επίσης από ψυχολογικά αίτια, ή αίτια στερήσεως, οπότε πάλι σε αυτές τις περιπτώσεις παρεμβαίνει το πεπρωμένο, άρα δεν μου πέφτει λόγος. Φρονώ όμως, ότι η αναγωγή της ομοφυλοφιλίας σε επικρατούν ευρέως διαδομένο κοινωνικό σπορ, έχει τελετουργική αφετηρία. Και επί του προκειμένου έγκειται ένα τεράστιας σημασίας θρησκειολογικού χαρακτήρος ζήτημα.
Οι δε θρησκειολογικές συνιστώσες αυτού του ζητήματος είναι δυο:
- Αφ' ενός μεν η παραγωγή διμεθύλτριπταμίνης (η οποία είναι και το ισχυρότερο ναρκωτικό, πέρα της παραισθησιογόνου επενέργειάς της) ώστε να ανοίξουν "πύλες πρόσληψης".
- Από την ομοφυλοφιλία δεν μπορεί να δημιουργηθεί ζωή. Τουτέστιν όταν παράγεται ζωή αποκλειστικά για τελετουργική χρήση.
Και δεν θα μπορέσω να αποφύγω να ξεφορτωθώ εδώ και τον νταλκά, ότι σε αρκετές θρησκειολογικές περιπτώσεις η ομοφυλοφιλία πλασάρεται ως "παρθενία", ως στην περίπτωση της "θεάς" Αρτέμιδος, με την οποία θα ασχοληθώ σε προσεχές κεφάλαιο, διότι έπεφτε και μαστίγωμα μέχρι θανάτου - Άρτεμις Ορθία - (καθότι πυρήνας του Μάτριξ είναι η σούπερ ανωμαλία, ως θανάτωσις του Έρωτος).

Ένα ιστορικό ερώτημα, το οποίο περνάει "στο ντούκου" (όπως στο χαρτοπαίγνιο της πόκας, όταν δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί) στην Ελλάδα των δεκάδων χιλιάδων φιλολόγων, ιστορικών, αρχαιολόγων και αρχαιολατρών :
Ποιοι ήταν αυτοί που ξέσκισαν τα ιμάτια τους για να καταδικαστεί ένας πτωχότατος άνθρωπος που δίδασκε την αρετή, επηρεάζοντας εκατοντάδες εκλεγμένους δικαστές, σε θάνατο; Τι ήταν αυτό, το οποίο τους ενόχλησε τόσο βάναυσα σε μια φιλοσοφική διδασκαλία;
Όταν οι μαστροποί και οι παραχαράκτες, οι δημαγωγοί και οι λωποδύτες όχι μόνο κυκλοφορούσαν ανεμπόδιστοι, αλλά συχνά έχαιραν κοινωνικής καταξιώσεως και αίγλης, ποιο ήταν το "φοβερό έγκλημα", το οποίο διέπραξε ένα στην ουσία κακόμοιρο γεροντάκι με τις συζητήσεις του στην αγορά, ένας άνθρωπος, ο οποίος έθετε την σχολαστική τήρηση των νόμων υπεράνω όλων, αυτός που απέρριψε την προσφορά των φίλων του να δραπετεύσει, για να αποφύγει το κώνειο;
Ποιοι ήταν αυτοί, τα μπατζάκια των οποίων πήραν στην κυριολεξία φωτιά από τα "εν οίδα ότι ουδέν οίδα", "ουδείς εκών κακός", "διδακτέον εστί την αρετήν", καθώς και με την απόδοση χαρακτηρισμών από τον Σωκράτη στον στον Έρωτα όπως: "σωτήρ άριστος, ξυμπάντων τε θεών και ανθρώπων κόσμος, ηγεμών κάλλιστος και άριστος", "ως είη Έρως μέγας θεός" (Πλάτωνος "Συμπόσιον").

Τι εννοούσε το τμήμα της κατηγορίας σε βάρος του επί ποινή θανάτου, που ισχυριζόταν ότι, "τά μετέωρα καί τά ὑπό τής γής καί θεούς μή νομίζειν καί τόν ἣττω λόγον κρείττω ποιεῖν";
Ποιες ήταν εκείνες οι "θεότητες", τις οποίες αμφισβήτησε ο Σωκράτης; Με ποιο τρόπο αυτές ενέχοντο (και εξακολουθούν και σήμερα να ενέχονται) στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της τότε εποχής;
Διατί αυτός κατήγγειλε τους ποιητές, οι οποίοι συγκρούστηκαν μαζί του, ότι "ου σοφία ποιοίεν α ποιοιεν, αλλά φύσι τινί και ενθουσιάζοντες, ώσπερ οι θεομάντεις και οι χρησμωδοί" ισχυριζόμενος ότι ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΛΕΝΕ "ίσασιν ουδέν ων λέγουσι" (Πλάτωνος, "Απολογία Σωκράτους, VII) . Που αποσκοπούσε η έμμεση απαξίωση της χρησμοδοσίας από τον Σωκράτη;

ΤΟ ΦΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΩΝ

2011-12-04T22:49:00.018Z

1. ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Θεωρώ, ότι ο σύγχρονος Μινώταυρος δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτόν της Μινωικής εποχής.
Αυτό, το οποίο έχει αλλάξει όμως, είναι ο Λαβύρινθος. Αυτός αφορά πλέον την πληροφορία. Την πρόσληψη, την ταξινόμηση, την αξιολόγηση και την δημιουργική της επεξεργασία.

Στην πρόσφατη εκπομπή του Ευάγγελου Μπεξή "Μυστικά Περάσματα" συζητήθηκε το θέμα της καθημερινής ζωής στην αρχαία Ελλάδα (http://etinarcadia-ego.blogspot.com/2011/12/blog-post.html ). Το πρώτο ερώτημα, το οποίο απασχόλησε αυτήν την συζήτηση, ήταν κατά πόσο υπάρχουν αρκετά στοιχεία προσβάσιμα στην διάθεσή μας, τα οποία μπορούν να επαρκούν, ώστε να διαμορφώσουμε κάποια άποψη περί αυτής.
Θεωρώ ότι, παρά το γεγονός της οργανωμένης αποκρύψεως - ή και καταστροφής - σημαντικού μέρους των αρχαίων πηγών, τα στοιχεία που βρίσκονται στην διάθεσή μας είναι υπεραρκετά, ούτως ώστε να καθίσταται καθ' όλα δυνατή η εξαγωγή συμπερασμάτων για την Ελλάδα της κλασσικής περιόδου. Πιστεύω επίσης, ότι - παρόλο ότι αυτό έχει σύνθετες και ιδιαίτερα δύσκολες προϋποθέσεις - είμαστε σήμερα σε θέση να κατανοήσουμε καλύτερα εκείνη την εποχή, από τους ίδιους τους ανθρώπους, οι οποίοι την έζησαν άμεσα. Έστω κι αν αυτοί ήσαν ογκόλιθοι του Πνεύματος, όπως οι φιλόσοφοι, ή οι ποιηταί.
Υπό αυτήν την έννοια δεν διστάζω να αντιστρέψω το βασικό συμπέρασμα του μεγάλου εθνολόγου Claude Levi Strauss, αναφορικά με την δυνατότητα της κατανοήσεως αρχαίων εποχών, ή πρωτόγονων κοινωνιών, έστω κι αν αυτές ανήκουν σε σχετικά πρόσφατες, ή ακόμη και σχεδόν σύγχρονες εποχές. Αυτός ο διανοητής υποστήριξε, ότι είναι αδύνατον για κάποιον, ο οποίος έχει ζήσει σε μια σύγχρονη ανεπτυγμένη κοινωνία, να κατανοήσει τον τρόπο σκέψης των πρωτογόνων φυλών.
Στην προκειμένη περίπτωση πιστεύω ακριβώς το αντίθετο: Ένας συστηματικός και διεισδυτικός ερευνητής, ο οποίος διαθέτει το κατάλληλο γνωσιολογικό υπόβαθρο και αναπτύσσει με υπομονή και επιμονή την μελέτη του, όχι απλά σε ακαδημαϊκή βάση, αλλά ως ζήτημα ζωής και θανάτου, δύναται να κατανοήσει τον ψυχισμό και τον τρόπο σκέψης των πρωτογόνων, πολύ καλύτερα από τους ίδιους. Και αυτή η ικανότητα είναι για τον ακόλουθο λόγο ζωτικής σημασίας:
Όλοι εξακολουθούμε να φέρουμε εντός μας, ισχυρότατα κατάλοιπα της ψυχολογίας των πρωτογόνων. Ο κανιβαλισμός δεν ξεπεράστηκε, ούτε όταν η σιδηρά εργαλειομηχανή έθεσε στο μουσείο το πέτρινο σφυρί, ούτε όταν οι βόμβες ναπάλμ αντικατέστησαν το τόξο και τα ξύλινα βέλη. Αποτελεί νομίζω πλέον κοινό τόπο η διαπίστωση, ότι η γραβάτα και το i-phone δεν στάθηκαν αρκετά για να απαλλάξουν την ανθρωπομάζα από την κυριαρχία του λεγόμενου "ερπετικού" τμήματος του εγκεφάλου, με βάση το οποίο λειτουργούσαν κάποιοι απώτεροι πρόγονοί μας, οι οποίοι φορώντας γουναρικά καραδοκούσαν το διερχόμενο θύμα τους σκαρφαλωμένοι στα κλαριά ενός δένδρου.

Όσο αφορά την κοινωνική εξέλιξη, έχει επικρατήσει μια λανθασμένη αντίληψη, η οποία ανάγεται στην μαρξιστική θεωρία. Συμφώνως προς αυτή, η εξέλιξη των κοινωνιών δεν είναι γραμμικής μορφής, αλλά στηρίζεται σε άλματα. Η ποσοτική λεγόμενη επισυσσώρευση αλλαγών οδηγεί σε ποιοτικά άλματα, τα οποία καθιερώνουν ριζικά διαφορετικά οικονομικά συστήματα, τα οποία με την σειρά τους δομούν ριζικά διαφορετικές κοινωνικές συνειδήσεις.
Στην ουσία οι ιδεολογικοί αντίπαλοι τού Μαρξισμού, οι οποίοι ανήκαν στον συντηρητικό χώρο, υπήρξαν και αυτοί οπαδοί του θετικισμού και του νομιναλισμού - όπως π.χ. ο Κάρλ Πόπερ - και υπό αυτήν την έννοια στάθηκαν περισσότερο πιστοί μαρξιστές από τον ίδιο τον Μαρξ.
Θεωρώ, ότι τα κενά, το οποία καταγράφησαν στην δόμηση των βασικών ερμηνευτικών οργάνων στις κοινωνικές "επιστήμες", δεν ανάγονται σε νοητικές αδυναμίες, αλλά αποτελούν οργανωμένες προσπάθειες αποπροσανατολισμού και ευνουχισμού του τρόπου σκέπτεσθαι. Οπωσδήποτε υπάρχει μια γνώση, η οποία δεν καθίσταται κοινωνικά προσβάσιμη, αλλά μεταδίδεται με σχολαστική εχεμύθεια κατά αποκλειστικότητα σε εκείνο το τμήμα της ελίτ, το οποία απεργάζεται την λεγόμενη κοινωνική μηχανική.
Την απόπειρα καταγραφής αναλόγου γνώσεως (ίσως όχι σώνει και καλά εκ του μακρόθεν, όσο αφορά τα "γνωστικά" κέντρα επεξεργασίας και διαφυλάξεως κεκρυμμένης τεχνογνωσίας) αποτελούν νομίζω, τα λεγόμενα "Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών", τα οποία θεωρώ ψευδεπίγραφα. Αναμφιβόλως αυτά περιέχουν πολύ σημαντικά στοιχεία, τα οποία ανταποκρίνονται σε καλυμμένες μεθόδους εξασκήσεως της εξουσίας. Όμως, αποτελεί πάγια μέθοδο συσκοτίσεως από την πλευρά των εξουσιαστικών κυκλωμάτων, να αποκαλύπτουν οι ίδιοι κάποια ψιχία πραγματικής γνώσεως, προκειμένου να στηρίξουν μια ψευδή κοσμοθεώρηση.

Η ως άνω διαπίστωση, δεν μπορεί να συνεπάγεται βεβαίως, ότι όλο το γνωσιολογικό υλικό, το οποίο περιέχεται στα ράφια των βιβλίων στις βιβλιοθήκες, τα οποία αφορούν τις ανθρωπιστικές επιστήμες, είναι άνευ αξίας και ότι η καλύτερη χρήση αυτών των πονημάτων είναι η θερμάστρα καυσόξυλου, ή οι κάδοι ανακυκλώσεων. Τουναντίον, το υλικό, το οποίο έχει συγκεντρωθεί στην πορεία των αιώνων, έχει τεράστια αξία στην προοπτική να βρει ο άνθρωπος μια άκρη, σχετικά με το τεράστιο πρόβλημα του κοινωνικού ταλανισμού, που τον καταδυναστεύει.
Όμως όλα αυτά τα έργα αφορούν μεμονωμένες ψηφίδες του παζλ. Και οπωσδήποτε δεν είναι όλα χρήσιμα. Το ζητούμενο μοιάζει με την πρόκληση ενός παζλ, του οποίου μεγάλο ποσοστό των επί μέρους ψηφίδων υπάρχει ήδη. Αυτό όμως βρίσκεται ανακατωμένο με υπερπολλαπλάσιο αριθμό ψηφίδων, οι οποίες είναι άχρηστες, ή κατασκευάστηκαν σκόπιμα για να μπερδέψουν. Και ο συνολικός όγκος των ψηφίδων είναι τόσο μεγάλος, που δεν επαρκεί η ανθρώπινη ζωή για να γίνει κάποια διεξοδική ταξινόμηση, έστω κι αν υποτεθεί, ότι ο σύγχρονος Θησέας μέσα στον Λαβύρινθο, δεν αντιμετωπίζει κανένα βιωτικό και κανένα προσωπικό πρόβλημα, ούτως ώστε να μπορέσει να αφιερωθεί πλήρως στην έρευνα.

Επιστρέφοντας στον Μύθο λοιπόν, φρονώ, ότι και ο σύγχρονος Θησέας δεν θα μπορέσει να εκπληρώσει την αποστολή του χωρίς εκ νέου τον Μίτο της Αριάδνης.
Ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος μοιάζει με λαβύρινθο. Εάν δεν εντοπίσουμε πρώτα εκεί τον Μινώταυρο και εάν δεν τον εξοντώσουμε εκεί, δεν θα μπορέσουμε να τον αντιμετωπίσουμε πουθενά αλλού.

Συνεχίζεται...