10 Σεπτεμβρίου, 2014

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ D:\ - ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ


"Οι επιστήμες είναι σαν τα πουλιά"

Πλάτων, "Θεαίτητος"



3.  Η ΓΛΩΣΣΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ


Εκτιμώ, ότι ο Πλάτων στον Διάλογο "Θεαίτητος" παρέχει αρκετά συγκεκριμένες πληροφορίες αναφορικά με κάποιον τρόπο που μπορεί κάποιος να εισέλθει συνειδητά σε εκείνη την περιοχή τής μνήμης, η οποία είναι μη προσβάσιμος υπό συμβατικές συνθήκες και η οποία περιέχει συσσωρευμένο το σύνολο τής γνώσεως. Αυτό που θα ονόμαζα "D:\ τού Ανθρώπου", ή που εκτιμώ ότι αναφέρεται ο Ύμνος στην Θεά Μνημοσύνη ως "Δ". Η τεράστια σημασία και το εύρος αυτού τού εγχειρήματος είναι προφανή. Ο τρόπος όμως τής παραθέσεως τής αντιστοίχου διαδικασίας είναι κεκαλυμμένος και παρατίθεται με τον πάγιο τρόπο, που οι Μυστικοί προβαίνουν σε αποκαλύψεις.
Στην ουσία οι Μυστικοί δεν αποκαλύπτουν κατά κανόνα κάτι ούτε αμέσως, ούτε εμμέσως, αλλά πιστοποιούν σε κάποιον, ο οποίος αναζητά τίς αντίστοιχες πληροφορίες, μια επίγνωση, στην οποία αυτός έχει ήδη προσβεί. Λόγος δομημένος με σύμβολα και κωδικοποίηση, που για όσους δύνανται να τον ερμηνεύουν καθίσταται εύλογος, τουτέστιν ΕΥ-ΛΟΓΟΣ.  Λόγος που ευεργετεί.
Εκτιμώ επί πλέον, ότι η ευεργεσία τού Μυστικού Λόγου, η διαδικασία δηλαδή να καθίσταται αυτός εύλογος στηρίζεται σε συγχρονικότητες. Ο Μυστικός Λόγος είναι ζωντανός. Δεν λειτουργεί αφηρημένα, ως η συνήθης καταγραφή σκέψεων, εντυπώσεων, πληροφοριών ή θεωριών, αλλά με τρόπο ο οποίος πυροδοτείται από την ζωή. Αποτυπώνει δηλαδή έγκλειστο γνώση μέσα σε ένα γλωσσικό πακέτο, η οποία δύναται να έχει ανατρεπτικό χαρακτήρα, όταν και εφόσον τα πακέτο απασφαλισθεί.
Ο Νίκος Λυγερός ισχυρίζεται, ότι η γνώση είναι "εγκλωβισμένο μέλλον στο παρελθόν". Θεωρώ ότι πρόκειται περί ενός λίαν σημαντικού και ευστόχου εντοπισμού. Αυτός ο εγκλωβισμός αποτελεί στην περίπτωση τού Μυστικού τρόπου μεταδόσεως τής γνώσεως μια συνειδητότατη αγκύρωση από την πλευρά των Μυστικών Διδασκάλων κάποιου εκάστοτε ζωτικά πολύτιμου οδοδείκτου. Ο απεγκλωβισμός, η απασφάλιση τού πακέτου και η μετατροπή τού περιεχομένου του από εν δυνάμει πληροφορία σε πληροφορία λειτουργική προϋποθέτει την συγχρονικότητα. Αυτή συνιστά ένα τεράστιο ανθρώπινο δράμα.
Η περιφορά μας στο "σπήλαιο" ως "δεσμώτες" είναι βαθύτατα τραυματική. Η πορεία μας είναι δεινότατη μέσα σε ένα κόσμο, στην επιφάνεια τού οποίου φαίνεται να κυριαρχούν δυνάμεις που στρέφονται αναφανδόν εναντίον τού ανθρώπου. Η καταδυνάστευση που εξασκούν στηρίζονται αφ' ενός στην αλλοτρίωση με ύπουλες μεθόδους, αφ' ετέρου στον εκφοβισμό με την υποβολή ενός άκρως πονηρού σκηνογραφήματος, όσο και στον πλέον τυραννικό εξαναγκασμό αναλόγως προς τις περιστάσεις. Το θεριό που αποκαλείται εξουσία αρέσκεται να επιδεικνύει τα "κάλη" του: Την μπιζουτιέρα τής Κίρκης για όσους παρασύρονται στον βούρκο τής προσαρμογής, το αφιόνι τού εφησυχασμού για όσους επιλέγουν το υποτιθέμενο παυσίπονο τής αδιαφορίας μέχρι αποκτηνώσεως, τα χαλιά των ναπάλμ από τα Β52 για όσους σκιάζονται και το ανελέητο μαστίγωμα για όσους στράβωσε η καμπούρα τους από το βρομόξυλο. Πίσω από την απαστράπτουσα πρόσοψη τού συστήματος καλύπτεται η νοσηρή του πραγματικότητα. Ακριβώς στον αγγλοσαξονικό χώρο, εκείνο τον χώρο δηλαδή, που η πρόσοψή του υπαινίσσεται τον μέγιστο βαθμό τής υποτιθέμενης ευημερίας, με την πρόσβαση στον άπλετο καταναλωτισμό, στις δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης, στην πραγμάτωση των ατομικών πόθων με την δήθεν κοινωνική απελευθέρωση και ατομική χειραφέτηση, όπου ο υποτιθέμενος θρίαμβος τής λογικής και των επιστημονικών επιτευγμάτων διαφεντεύουν δήθεν το κοινωνικό γίγνεσθαι, ήλθε το αγγλικό θέατρο να καταρρακώσει το φτιασίδωμα της. Ο A.J. Cronin, χαρακτηριστικός για την γενιά και τον χώρο του, αποκαλύπτει την νοσηρή πραγματικότητα που βυσσοδομεί πίσω από την απαστράπτουσα πρόσοψη στο "Κάστρο τού Καπελά (The Hatter´s Castle)": Άτομα εξωτερικά καθώς πρέπει, άνετα και ανέμελα, ταμπουρωμένα πίσω από ένα ψευδές επικάλυμμα, που αποκρύπτει την βαθιά δυστυχία και την νοσηρότητά τους.
Πορευόμενος ο άνθρωπος την δύσβατη οδό τού πεπρωμένου, τα πλαίσια τού οποίου καθορίζονται από δυνάμεις που στρέφονται αναφανδόν εναντίον του, θα πληγωθούν τα πόδια του βάναυσα από τούς τρίβους και τούς ακάνθους. Πλήρης οιδημάτων ο Οιδίπους καλείται να επιτελέσει την μόνη πράξη που μπορεί να αποβεί γι' αυτόν σωτήριος. ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΙΣ ΑΙΤΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΑΔΥΝΑΣΤΕΥΟΥΝ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΕΙ ΜΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ. Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΑΛΛΑΞΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ. ΕΝΩ ΟΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ. Το δίλημμα που αντιμετωπίζει είναι ή να κατορθώσει να κάνει ορθή χρήση των οφθαλμών του, ή στην αντίθετη περίπτωση να τούς εξορύξει ο ίδιος, θέτοντας βίαιο τέρμα στην θέαση τής απάτης και τής άγνοιας.
Η Α-λήθεια συνιστά την διέξοδο από το "σπήλαιο". Ο Λαβύρινθος είναι με τέτοιον τρόπο δομημένος, ώστε το εξαντλημένο από την περιπλάνηση θύμα να οδηγείται βορρά στον Μινώταυρο. Σε κάποια στροφή του όμως βρίσκεται ένα σπαγγάκι. Όσοι αναγνωρίσουν σε αυτό τον Μίτο τής Αριάδνης, κρατούν άθικτο την ενέργειά τους για να ψάξουν για κρεμμύδια. Για να κάνουν στιφάδο τον Μινώταυρο. Αλλά - είτε το θέλουμε, είτε όχι - χωρίς τον Μίτο δεν μπορεί να υπάρξει διέξοδος. Και οι Μυστικοί με τα γραφόμενά τους αγκύρωσαν αυτόν τον Μίτο μέσα στις συγχρονικότητες τού μέλλοντος.
Η Μυστική Γνώση συνιστά ένα ειδικού τύπου λόγο, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως γλώσσα πέρα από την γλώσσα. Επειδή διασπά ακριβώς τα όρια τής συμβατικής γλώσσας.
Αναμφιβόλως ένας από τούς σημαντικότερους φιλοσόφους τού περασμένου αιώνος είναι ο Ludwig Wittgenstein. Αυστηρότατος οπαδός και μάστορας τής λογικής στις μεθοδολογικές προσεγγίσεις δεν θα διστάσει να διακηρύξει, ότι υπάρχουν πραγματικά δεδομένα, τα οποία είναι απροσπέλαστα για την γλώσσα: "Τα όρια τής γλώσσας μου είναι τα όρια τού κόσμου μου. Περί αυτού, περί τού οποίου δεν δυνάμεθα να ομιλούμε, αρμόζει να σωπαίνουμε". Οι Μυστικοί, γνωρίζοντας αυτό το δεδομένο, χειρίζονται μια γλώσσα πέρα από την συμβατική.

Υπάρχει βεβαίως και ένας επί πλέον λόγος για την χρήση κωδικοποιημένης διατύπωσης τού απερίφραστου: Ο φθόνος τού όχλου για κάθε τι που δεν δύναται να αυτός προσεγγίσει, συνιστά άμεσο κίνδυνο για όσους αποσκοπούν στην διαφώτιση των ανθρώπων. Αυτός ο φθόνος αποτελεί δώρο για τούς εξουσιαστικούς φορείς, οι ιθύνοντες των οποίων μπορεί να υποψιάζονται, χωρίς όμως να κατέχουν το μήνυμα τού διαφωτισμού, στην κατεύθυνση τής καταδιώξεως των διαφωτιστών. Ο Μυστικός Λόγος με την κωδικοποιημένη και συμβολικού χαρακτήρος διατύπωσή του, φαίνεται απροσπέλαστος, "ακαταλαβίστικος", ανενεργός ως αφηρημένο διανοητικό κατασκεύασμα και κατ' αυτόν τον τρόπο εν τέλει ανώδυνος, έως ότου κατά χρονικά διαστήματα οι συγχρονικότητες τον απασφαλίσουν και τον καταστήσουν ενεργό.

Για να αποβεί αποδοτική η μελέτη των Μυστικών Διδασκάλων προϋποθέτει να αφήσουμε τις εξυπνάδες και τις τζάμπα μαγκιές τής υποτιθέμενης πολυπραγμοσύνης μας κατά μέρος και να σκύψουμε πάνω από το κείμενο με ανοικτό πνεύμα, διάθεση διερευνήσεως τών νοημάτων σε βάθος και με επίγνωση τών αντιληπτικών ορίων μας. Ίσως είναι φρόνιμο να κατανοήσουμε εκ των προτέρων, ότι όχι μόνον οι Μυστικοί, αλλά πάντες όσοι είναι σοβαροί και ψαγμένοι συγγραφείς, δεν συγγράφουν δελτία ειδήσεων για κανάλια τής διαπλοκής με στόχο την νοητική χειραγώγηση τού καθενός, αλλά καταθέτουν πονήματα κυρίως (ή και μόνον) για όσους επισκύψουν επ' αυτών με την δέουσα προσοχή και σοβαρότητα, αλλά και κατέχοντες τις προϋποθέσεις να κοινωνήσουν με αυτά. Η επιπόλαιη ή αφοριστική κριτική ουδόλως μπορεί να τούς αφορά, δεδομένου ότι αυτοί δεν είναι αγοραίοι, αλλά υπηρετούν στόχους που τουλάχιστον οι ίδιοι θεωρούν υψηλούς. Εάν πάρουμε τις μετρητοίς κάποια γραφόμενα από τον Πλάτωνα, θα μπορούσαμε από μια τελείως εξωτερική σκοπιά  να τον θεωρήσουμε άκρως αγνωστικιστή και φαντασμένο, ο οποίος ενεργεί ως ήρωα κάποιον που δηλώνει, ότι το μόνον που γνωρίζει, είναι ότι δεν γνωρίζει τίποτε. Δηλαδή ενεργεί κάποιον, ο οποίος είναι τελείως αδαής και δεν μπορεί παρά να απευθύνεται σε κάποιους που είναι ακόμη χειρότερα χαϊβάνια από τον ίδιο.
Εάν αφήσουμε όμως την επιφάνεια και προσπαθήσουμε να υπεισέλθουμε στην ουσία, θα διαπιστώσουμε, ότι το "ΈΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ" έσπασε στην κυριολεξία κόκαλα ενάντια στο κατεστημένο τής τότε εποχής. Δεδομένου, ότι αυτή η ρήση τού Σωκράτους αποτέλεσε την μια από τις δυο κατηγορίες στην δίκη του, που τον οδήγησαν σε θανατική καταδίκη. Και δεν μπορεί πίσω από το κατηγορητήριο να ήσαν τα δυο πληρωμένα αληταριά, που το κατέθεσαν. Ότι ο Σωκράτης ισχυρίζετο ότι είναι αδαής, θεωρήθηκε βλασφημία εναντίον τού "θεού" Απόλλωνος, το ιερατείο τού οποίου στο μαντείο των Δελφών είχε αποφανθεί, ότι αυτός ήτο ο σοφότερος εν ζωή άνθρωπος. Καθίσταται λοιπόν εμφανές, ότι πίσω από την κατηγορία ενεργούσαν κεκαλυμμένα πίσω από τούς δύο αλητάμπουρες τα χθόνια - κρόνια ιερατεία τής εποχής.
Η αναφορά στην εν λόγω ρήση τού Σωκράτους γίνεται εδώ και σε συνδυασμό με τον "Θεαίτητο". Πρόκειται για ένα έργο απίθανα ζυγισμένο από όλες τις πλευρές από τον συγγραφέα του, όπου κατατίθενται με αριστοτεχνικό τρόπο ζωτικής σημασίας ιδιαίτερα προχωρημένες μυστικές γνώσεις, τέτοιες που ξεπερνούν σε συνέπειες ακόμη και αυτές που κατατίθενται στο "Φαίδρος" (στις οποίες έχω κάνει μνεία στο παρελθόν εδώ με βιντεοσκοπήσεις, σε συνδυασμό με αναφορά στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή και τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά). 
Είναι εμφανές ότι η εν λόγω προκλητική ρήση τού Σωκράτους αποσκοπούσε στο καταδείξει την άγνοια και τον αποπροσανατολισμό, η οποία καταδυναστεύει τον μέσο άνθρωπο εντός τού "σπηλαίου" - Μάτριξ. Το γνωστικό υλικό, το οποίον παρέχει ο Πλάτων στα έργα του, ακόμη και από συμβατικώς επιστημονικής σκοπιάς, προσδίδει και σε αυτόν και στον Διδάσκαλό του την ιδιότητα όχι αδαούς, αλλά ακραιφνούς σοφού, ο οποίοιος προηγείται κατά χιλιετίες τής εποχής του. Αρκεί να σημειωθεί ως παράδειγμα προς αυτό, ότι ο Πλάτων στον "Τιμαίο" αποκαλύπτει τον χημικό τύπο τού ύδατος, γράφοντας ότι η υφή τού ύδατος αποτελείται από δύο μέρη υδάτινα και ένα πύρινο (H2 O).


4. NOMEN EST OMEN

Στην συμβολικού χαρακτήρος κωδικοποίηση τής κατατεθειμένης γνώσεως στον εν λόγω Διάλογο η επιλογή τού τίτλου δεν μπορεί παρά να εξυπηρετεί συνειδητά κάποια ιδιαίτερα σημαντική στόχευση. Εκτιμώ, ότι η συγκεκριμένη οναματοδότηση συμπυκνώνει τον κεντρικό άξονα τής όλης προβληματικής και στις δυο συνιστώσες του, όπως αποκαλύπτει η αριστοτεχνική αυτή επιλογή. Ο Πλάτων χτυπάει στην προκείμενη περίπτωση με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Καθ' ότι, αφ' ενός μεν επιτελεί συγκεκριμένη λειτουργικότητα επιστεγάσματος η ετοιμολογία τού ονόματος "Θεαίτητος", αφ' εταίρου η ιδιότης τού φορέως τού ονόματος ως μαθηματικού αποκαλύπτει τον τρόπο που εκδηλώνεται αυτή η λειτουργικότητα. Ο κεντρικός άξονας δηλαδή διατρέχει αφ' ενός μεν μια εξαιρετικής σημασίας συνέπεια τού όλου εγχειρήματος, αφ' εταίρου συμπυκνώνει την λειτουργική αρχή αυτής τής διαδικασίας.
Ας επιχειρήσουμε λοιπόν να εξετάσουμε την ετοιμολογία τού ονόματος: Αυτό συντίθεται από τούς όρους Θεός και αιτούμαι. Πρόκειται δηλαδή περί κάποιου θείου αιτήματος. Βεβαίως είναι συνήθης και γνωστότατη  η πρακτική οι άνθρωποι να αιτούνται προς το Θείον κατά το "Αιτείσθε και δοθήσεται υμίν". Επί τού προκειμένου όμως φρονώ, ότι δεν υποδηλώνεται κάποιο συγκεκριμένο αίτημα, ούτε επιχειρείται γενικού τύπου αναφορά στο να απευθυνόμαστε με κάποια παράκληση ή αίτηση προς το Θείον. ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΗ ΓΝΩΣΗ. ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ. Όπως έχω όμως αναφερθεί στο παρελθόν, και όπως η επιγνώσεις τής κβαντομηχανικής πιστοποιούν, η πρόσβαση στην πληροφορία δεν έχει απλά και μόνον θεωρητικό χαρακτήρα. Δεδομένου, ότι η πληροφορία υπό την μορφήν τής συνειδήσεως είναι αυτή η οποία διαμορφώνει τις πραγματικότητες στις διαστάσεις τού μικροκόσμου.
Όπως ανέφερα σε προηγούμενες αναρτήσεις, βάσει των πειραματικών δεδομένων τής κβαντομηχανικής, η ύπαρξη των σωματιδίων τής ύλης έχει στατιστικό χαρακτήρα, υφίσταται δηλαδή αφ' εαυτής μόνον ως δυνατότητα. Η συνείδηση ως ενεργώσα την πληροφορία προσδίδει συγκεκριμένη μορφή τόσο στην ύλη όσο και στην ενέργεια, διαμορφώνει δηλαδή τα πράγματα φέρουσα το πλήρες (in - form - ation). Καθορίζει τουτέστιν την πορεία των πραγμάτων. Αυτές οι διαδικασίες δεν γίνονται αμέσως αντιληπτές στο μεσοεπίπεδο όπου λειτουργούν οι ανθρώπινες αντιληπτικές προσλήψεις, οι οποίες υπόκεινται σε αυτό που η κβαντομηχανική αποκάλυψε ως πλάνη των αισθήσεων. Σε προηγούμενες αναρτήσεις έχω κάνει αναφορά στο φαινόμενο που ο Πλωτίνος αποκαλεί "μόχλευση", αντιδιαστέλλοντας αυτό προς την δράση τού Λόγου. Γράφει χαρακτηριστικά ο Πλωτίνος στο έργον "Περί Θεωρίας - Η Φύσις, η Θέασις και το Εν":
"... ΝΥΝ ΔΕ ΛΕΓΟΜΕΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝΔΡΩΝ ΚΑΙ ΟΛΩΣ ΦΥΤΩΝ ΤΙΣ ΑΥΤΩΝ Η ΘΕΩΡΙΑ, ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΑΡ' ΑΥΤΗΣ ΠΟΙΟΥΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΕΝΝΩΜΕΝΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΑΝΑΞΩΜΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ, ΚΑΙ ΠΩΣ Η ΦΥΣΙΣ, ΗΝ ΑΦΑΝΤΑΣΤΟΝ ΦΑΣΙ ΚΑΙ ΑΛΟΓΟΝ ΕΙΝΑΙ, ΘΕΩΡΙΑΝ ΤΕ ΕΝ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΚΑΙ Α ΠΟΙΕΙ ΔΙΑ ΘΕΩΡΙΑΝ ΠΟΙΕΙ, ΗΝ ΠΩΣ ΕΧΕΙ.
ΟΤΙ ΜΕΝ ΟΥΝ ΟΥΤΕ ΧΕΙΡΕΣ ΕΝΤΑΥΘΑ ΟΥΤΕ ΠΟΔΕΣ ΟΥΤΕ ΤΙ ΟΡΓΑΝΟΝ ΕΠΑΚΤΟΝ Η ΣΥΜΦΥΤΟΝ, ΥΛΗΣ ΔΕ ΔΕΙ, ΕΦ ΗΣ ΠΟΙΗΣΕΙ ΕΙΔΗ ΠΟΙΕΙ, ΠΑΝΤΙ ΠΟΥ ΔΗΛΟΝ, ΔΕΙ ΔΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΧΛΕΥΕΙΝ ΑΦΕΛΕΙΝ ΕΚ ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ. ΠΟΙΟΣ ΓΑΡ ΩΘΙΣΜΟΣ Ή ΤΙΣ ΜΟΧΛΕΙΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΟΙΚΙΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΔΑΠΑ ΚΑΙ ΣΧΗΜΑΤΑ ΠΟΙΕΙ;"
Η μόχλευσις τουτέστιν εγκύπτει στο μεσοεπίπεδο, εκεί όπου μπορούν να ισχύουν οι διαπιστώσεις τής Νευτώνειας λογικής. Στο μικροεπίπεδο όμως, όπου ισχύουν και εκδηλώνονται οι νόμοι τής κβαντομηχανικής, δεν παρεμβαίνουν οι μοχλοί και τρόμπες, αλλά η συνείδηση είναι αυτή που καθορίζει τα καθ' έκαστα.
Όταν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διακήρυσσε το "ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΛΟΓΟΥ ΣΥΝΕΧΟΝΤΑΙ" μπορεί να μην γνώριζε τούς νόμους τής κβαντομηχανικής, γνώριζε όμως κάλλιστα τι μπορεί να επενεργήσει μια ενεργός συνείδησις.
Ο έχων υπό αυτήν την έννοιαν πρόσβασιν στην πληροφορία, ενώ ταυτοχρόνως είναι εις θέσιν να την χειρίζεται καταλλήλως, δύναται να διαμορφώνει πραγματικότητες χωρίς να παρεμβαίνει μόχλευσις, δηλαδή κάποια μηχανικού, ή άλλου τύπου αντιληπτή στο μεσοδιάστημα πρακτική. Υπό αυτήν την έννοια αυτός δύναται να υπερσκελίζει τα φαινομενικά συμβατικά όρια, ενεργούμενος δυνατότητες οι οποίες για τα δεδομένα τής τυπικής λογικής ξεπερνούν τα ανθρώπινα μέτρα. Τέτοιου είδους ιδιότητες θεωρούνται γενικώς υπερφυσικές και αποδίδονται στο Θείον. Ο έχων κατά συνέπεια πρόσβαση στην απώτερη και μη προσιτή στα συνήθη μέσα πληροφορία, όταν είναι εις θέσιν να την ενεργοποιεί αναλόγως στο γίγνεσθαι αποκτά θείες ιδιότητες. Κατά συνέπεια το αίτημα που εκφράζει ο Θεαίτητος ως πρόταγμα είναι η επίτευξις αυτών των Θείων Ιδιοτήτων. Η ικανότης δηλαδή τής διαμορφώσεως τής πραγματικότητος εκτός των ορίων τής μοχλεύσεως, τουτέστιν η διαμόρφωσις των δεδομένων τού μεσοκόσμου με τρόπον ενεργούντα πέραν των διαστάσεων αυτού.


Το δεδομένο επί πλέον ότι ο Θεαίτητος ήτο μαθηματικός παραπέμπει στον μαθηματικό χαρακτήρα τής πληροφορίας. Ας τονισθεί ακόμη μια φορά, ότι όταν ο Πυθαγόρας ερωτήθη τι είναι ιερότατον πάντων, απήντησε "ο αριθμός".
Όπως ανέφερα στο προηγούμενο μέρος τής αναρτήσεως θεωρώ, ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει δομηθεί με πρότυπο την ανθρώπινη. Δεδομένου ότι η πληροφορία αφορά από καταβολής τον άνθρωπο, είναι επόμενο η επιστήμη τής πληροφορικής να προσανατολίζεται στην φυσική δομή τής πληροφορίας καθ' εαυτήν, που είναι ψηφιακή.
Πατέρας τής επιστημονικής θεωρίας τής πληροφορίας είναι ο Claude Shannon. Στην θεωρία τού Shannon στηρίχθηκε μετέπειτα και η εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Ο Shannon ανέπτυξε την θεωρία του στα μέσα τής δεκαετίας τού 1930 κατ' εντολήν των εταιριών τηλεπικοινωνιών των ΗΠΑ με στόχο την ακριβή πιστότητα στην μετάδοση ενός σήματος. Και η μετάδοση ενός σήματος χωρίς παράσιτα γίνεται βασικά με ψηφιακό τρόπο. Ο Shannon εφηύρε το bit και την αντίστοιχη με αυτό τεχνολογία. Κατά πόσο αυτός αξιοποίησε συνειδητά την επίγνωση τής μεταφυσικής, ότι η πληροφορία έχει ψηφιακό χαρακτήρα (ότι δηλαδή αυτή δύναται να ενεργοποιείται εντός των πεδίων πληροφορίας ευστοχότερα και αποδοτικότερα με μαθηματικό τρόπο) η έφτασε σε αυτήν την διαπίστωση από άλλη οδό δεν γνωρίζω, αν και στις μεγάλες ανακαλύψεις καθοριστικός παράγων είναι πάντοτε οι διαίσθηση, όπως έχουν αποδείξει οι ογκόλιθοι των μαθηματικών.
(Το ζήτημα τού ψηφιακού χαρακτήρα τής πληροφορίας προσπάθησαν να οικειοποιηθούν κάποιοι Εβραίοι μυστικές τού μεσαίωνος με την δημιουργία τής Καβαλά, η οποία διατείνεται, ότι μπορεί να κάνει τον άνθρωπο θεό. Στην ουσία πρόκειται για φθηνή και ατελέσφορη ιδιοποίηση Ελληνικής Γνώσεως, η οποία μαγγανεία δεν μπορεί να ξεπεράσει τα δεδομένα τής δαιμονικού χαρακτήρος επικλήσεως. Όπως αδυσώπητα αποκαλύπτει ο Πλάτων, είναι αδύνατον να υπάρξει Ενεργός Γνώσις εκτός των ορίων τής αρετής. Αυτό κατέδειξε και η κατά κράτος ήττα τού ΝΑΤΟ στην Συρία, όπου τα καλαμπαλίκια τής μοχλεύσεως τής texas instruments αποδείχθηκαν ατελέσφορα μπροστά στην τεχνολογία πληροφορίας των Ρώσων Μαθηματικών. Εδώ αξίζει να σημειωθεί, ότι η Ρωσική τεχνολογία πληροφορίας έχει αναπτυχθεί με βάση την Ρωσική γλώσσα, η οποία έχει περιορισμένο μαθηματικό βάθος. Όταν επικρατήσει η Τεχνολογία Πληροφορίας, η οποία αναπτύσσεται με βάση την κατ' εξοχήν μαθηματική γλώσσα που είναι τα Ελληνικά, θα αλλάξουν άρδην οι συσχετισμοί. Μπορεί κάποιοι να αγοράζουν με εμμονή Ελληνικούς παπύρους στις δημοπρασίες. Χωρίς όμως την προϋπόθεση τής αρετής αυτά παραμένουν νεκρά γράμματα. Όμως ουδόλως δικαιούμεθα να υποτιμήσουμε την επικινδυνότητά τους, δεδομένου ότι το όταν που εγράφη προηγουμένως συντίθεται εκ τού ότε και τού εάν).

Συνεχίζεται...


31 Αυγούστου, 2014

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ D:\



The Man Who Sold The  World

We passed upon the stair, we spoke of was and when
Although I wasn't there, he said I was his friend
Which came as some surprise, I spoke into his eyes
I thought you died alone, a long long time ago
Oh no, not me
I never lost control
You're face to face
With the man who sold the world

I laughed and shook his hand, and made my way back home
I searched for form and land, for years and years I roamed
I gazed a gazely stare at all the millions here
We must have died alone, a long long time ago
Who knows? Not me
We never lost control
You're face to face
With the man who sold the world

David Bowie


1. ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ 

Μετρώντας τα τάλιρα που μού έριξε ο κουλοχέρης μετά το ανακάτεμα στο κρανίο μου κατά την διάρκεια τής αγραναπαύσεως που προηγήθηκε αυτών που κατά καιρούς παρουσίασα εδώ, θεώρησα ότι ωρίμασε ο χρόνος ώστε να συμπληρώσω και να επιχειρήσω να συστηματοποιήσω την μέχρι τώρα ταπεινή περιουσία μου.
Η συγγραφή κειμένων και η αντίστοιχη ανάπτυξη τού διαλόγου, που έλαβαν χώρα στα πλαίσια τής σελίδας, αποτέλεσαν για τον γράφοντα πρωτίστως μια προσπάθεια αυτογνωσίας. Στο ξεκίνημα αυτής τής διαδικασίας δεν είχα την εντύπωση, ότι διέθετα κάποιο γνωσιολογικό υλικό, το οποίο έχρηζε, ή άξιζε, μεταδόσεως σε άλλους. Τα μπλογκς συνιστούν εξ ορισμού προσωπικά ημερολόγια καταγραφής και δημόσιας καταθέσεως ανησυχιών, ανοίγοντας κάποιους διαύλους επικοινωνίας στα πλαίσια τής διαδράσεως. Η πείρα που αποκτήθηκε στην πορεία κατέδειξε, ότι αυτοί οι δίαυλοι είναι δυνατόν να καταστούν ιδιαίτερα σημαντικοί, με αποτέλεσμα αρκετοί ιστολόγοι να
εκτιμήσουν, ότι αυτοί μπορούν να συστήσουν μάχιμα βήματα στην διαδικασία διαδόσεως τής πληροφορίας.
Αυτή η ζύμωσις, εφ' όσον δεν συντελείται από καθέδρας, αλλά συνιστά οργανικό στοιχείο τού σύνολου υπαρξιακού δράματος τού ιστολόγου, μεταλλάσσει πρώτα και κύρια αυτόν τον ίδιο μέσα στην γενεσιουργό διαδικασία συγκροτήσεως τής διαδικτυακής ταυτότητός του στα πλαίσια τής εικονικής πραγματικότητος. Η κυριότερη αλλαγή που επήλθε στην περίπτωσή μου μάλλον αφορά τον τρόπο που προσδιορίζω πλέον την έννοια τής πληροφορίας. Αυτός ο επαναπροσδιορισμός, ο οποίος μπορεί μεν να μην επηρεάζει καθεαυτές τις αρχές τής συνόλου αναζητήσεως, υπέχει παρά ταύτα καλυτικού χαρακτήρος συνέπειες όσο αφορά την λειτουργικότητα. Εφόσον θεωρήσουμε, ότι η ανθρώπινη συγκρότηση συνιστά ενός είδους χάρντγουερ, ενώ οι αντιλήψεις, οι ιδέες, οι θεωρήσεις και οι επιγνώσεις συνθέτουν την αντίστοιχη σόφτγουερ, μια εκ βάθρων αναθεώρηση τής λειτουργικότητος συνιστά νέο λειτουργικό σύστημα.
Αυτή η διαπίστωση, σε συνδυασμό με τον έντονο πειραματισμό σε κάποιους εξωδιαδικτυακούς τομείς που πάντοτε μού έτρωγαν τα σωθικά, οδήγησαν στην επιλογή τής αγραναπαύσεως, η οποία προηγήθηκε. Η αναγκαιότητα αξιολογήσεως αυτού που στάθηκε το όλο νταλαβέρι με την πρακτική τής πληροφορίας με απησχόλησε έντονα, έστω κι αν αυτό δεν το συνειδητοποίησα αποστασιοποιούμενος από το πληκτρολόγιο.
Εφ' όσον η πληροφορία χαρακτηρίζεται από μια απροσπέλαστη δυναμική καθ' εαυτή, ποιο μπορεί να είναι το νόημα τού αραδιάσματος λέξεων με το πληκτρολόγιο στις οθόνες; Επαναφέροντας στην μνήμη μου την διαπίστωση τού Γέροντος, ότι "για ν' αλλάξουν τα πράγματα θα πρέπει να δακρύσουμε πολύ στο κελί μας", διαπίστωσα την αξία που έχει το χαμόγελο, στον βαθμό που όλα συνιστούν πρόκληση, με τον ένα ή άλλο τρόπο. Η μόνη δυνατότητα, η οποία παρέχεται στούς ανθρώπους, είναι να προκαλούν. Η πλάνη των αισθήσεων μας, ότι όλα αποτελούν γραμμική συνέπεια των δεδομένων που προηγούνται, στα πλαίσια τής πλήρους ανατρεψιμότητος αιτίων και αιτιατών εντός τού μικροσυστήματος που δυνάμεθα να αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι μόνον εσφαλμένη. Στις πλείστες των περιπτώσεων μάς αποτρέπει να διαγνώσουμε τις κατά βάση μοιραίες συνέπειες τών προκλήσεων που δομούμε, αλλά κυρίως τις χαμένες δυνατότητες των προκλήσεων που δεν αποτολμούμε.

Οι προκλήσεις είναι πολλές και δύνανται να να είναι ακόμη περισσότερες. Η επιλογή τους συνιστά την βιωσιμότητα τού εν τέλει ζωτικού χώρου μας. Αρμόζει αυτές να επιδιώκονται με συνειδητό τρόπο, δεδομένου ότι αυτές συνιστούν το απαύγασμα των δραστηριοτήτων μας σε όλους τούς τομείς. Θεωρώ ανέκαθεν ότι δυο βασικές προκλήσεις είναι πέραν τών λοιπών απαραίτητες, οι οποίες επιβεβαιώνονται και από τον επαναπροσδιορισμό τής έννοιας τής πληροφορίας:
Η πρώτη αφορά την αισιοδοξία στις εν γένει προσπάθειές μας. Ο Απόστολος Παύλος ώρισε την πίστη ως "πραγμάτων βεβαίωση μη ορομένων". Προσωπικά κατατάσσω την πίστη σε αυτά, τα οποία είναι σκόπιμο σαφώς να ορούμε, συμφώνως προς την τεράστιας σημασίας ρήση τού Πλωτίνου "ταυτόν το είναι και το οράν". Εκτιμώ, ότι τα γραφόμενά μου εδώ πάντοτε διαπνέονται από αισιοδοξία, ασχέτως ότι δεν αποφεύγω να επιχειρώ να εντοπίσω κάποια κακώς κείμενα, είτε ως δεδομένα, είτε ως ευρισκόμενα εν εξελίξει. Η αισιοδοξία μου εδράζεται στην επίγνωση, ότι τάξις και χάος εναλλάσσονται στα πλαίσια τής Παγκοσμίου Αρμονίας. Θεωρώ τουτέστιν την συγκυρία τής όποιας μορφής  συστατικό στοιχείο στην πορεία τής οριστικής επικρατήσεως τού Λόγου. Αυτή η τελεολογικού χαρακτήρος αισιόδοξη θεώρηση δεν αναιρεί την επικινδυνότητα στην ροή των εξελίξεων. Το υποκείμενο υπέχει σαφούς υπευθυνότητος όσο αφορά την παρέμβασή του, ώστε η εξέλιξη να προσλάβει φρόνιμες κατευθύνσεις, ματαιώνοντας πορείες καταστροφών. Όμως οι εν δυνάμει καταστροφές δεν συνιστούν παρά επί μέρους αποφευκταίες διακυμάνσεις στην όλη εντελέχεια μιας σωτηρίου πορείας προς το Φώς.
Οι εν λόγω διακυμάνσεις δεν αφορούν "μικροπράγματα", αλλά τα αντίστοιχα διακυβεύματα έχουν τεράστιο μέγεθος. Με μέγιστη καταστροφή την πλήρη αποδόμηση τού εκάστοτε πολιτισμού και την καταβαράθρωση τής ανθρωπότητος εκ νέου σε συνθήκες όχι μόνον πλήρους βαρβαρότητος, αλλά πρωτογονισμού. Όπως ανέπτυξα στην σειρά των αναρτήσεων "Ναυαγός τού Χρόνου" θεωρώ ότι η εξέλιξη τής ανθρωπότητος κατά διαστήματα ανακυκλώνεται από αυτούς που αποκαλώ "θηρευτές", ή συμφώνως προς την ονοματοδότηση, την οποία καθιέρωσε ο Πλάτων στην παραβολή τού "Σπηλαίου",  τούς "θαυματοποιούς". Η επιβολή μιας επί πλέον στροφής στην διαδικασία που έχω εκτιμήσει ως "σπειροειδή δομή τής πορείας τού ανθρώπου επί τής Γης", η βίαιη εκσφενδόνιση τού ανθρωπίνου είδους τουτέστιν σε συνθήκες πρωτογονισμού εκ νέου, θα σήμαινε την επανάληψη μιας χρονικής περιόδου ίσως περίπου 40.000 ετών, έως ότου φθάσει η ανθρωπότητα ξανά σε κάποιο επίπεδο ανάπτυξης παρόμοιο με αυτό τής παρούσης φάσεως. Όμως δεν υπάρχει απλή επανάληψη στα ανθρώπινη πορεία. Ως διαπιστώνει ο Ηράκλειτος "Ου δύνασθαι δις τον αυτόν ποταμόν διαβήναι". Σε μια παρόμοια περίπτωση, την οποία απευχόμεθα και οφείλουμε να πράξουμε τα δέοντα προς ματαίωσή της, η ανθρωπότητα δεν είναι δυνατόν να παραμείνει η ίδια όπως προηγουμένως. Δεδομένου ότι θα έχει καταγραφεί στο συλλογικό της ασυνείδητο, αλλά και στην ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΜΝΗΜΗ της (D:\) μια ακόμη καταβαράθρωσή της στον πρωτογονισμό. Αυτός ο εμπλουτισμός τού ασυνειδήτου είναι το έναυσμα, το οποίο μπορεί να την οδηγήσει στο ξεπέρασμα τού φαύλου κύκλου με την εξουδετέρωση τών "θηρευτών" και το πέρασμα σε μια τελείως διαφορετική φάση όσο αφορά τον ρόλο τής ανθρωπότητος επί γής, την οποία ταύτισα με τον γενικότερα εν χρήσει όρο "μεταϊστορία".
Τίποτε δεν πάει υπό αυτήν την έννοια μέσα στην λόγω προοπτική χαμένο. Αναμφιβόλως ένα πισωγύρισμα στην εξέλιξη τής τάξεως των σαράντα χιλιάδων ετών συνιστά μια βάναυση οπισθοδρόμηση τεράστιου μεγέθους. Όμως τόσο η πρόοδος όσο και η οπισθοδρόμηση συνιστούν τελείως επιφανειακές διαδικασίες, όσο αυτές προσμετρούνται με γνώμονα την εκάστοτε τεχνολογική πρόοδο και όχι την συνείδηση, δηλαδή την αυτοσυνειδησία, την αυτογνωσία, το "γνώθι σαυτόν" τής ανθρωπότητος.  Όλες οι βασικές προτροπές τού Σωκράτους προσβλέπουν στο κέντρο τής ανθρωπίνου ουσίας.
Μέσα από ένα αντίστοιχο πρίσμα αφήνει να διαθλάται η εκτίμησή του αναφορικά με τις απανωτές ήττες που έχει δεχθεί ο Ελληνισμός παρά τούς αποφασισμένους αγώνες του και ο Νίκος Βεργίδης στο βιβλίο του "Οι Μιγάδες τής Ελληνικής Ιστορίας". Κάθε ήττα, όσο οδυνηρές συνέπειες κι εάν αυτή μπορεί να έχει , συνιστά ένα επί πλέον εμπλουτισμό τού ασυνείδητου, για όποιον αγωνίζεται με αυταπάρνηση. Και αυτός ο εμπλουτισμός αποτελεί βάση ενδυναμώσεως στην προοπτική τής μελλοντικής χειραφετήσεως, τόσο γι αυτόν που επωμίζεται πρωτοποριακό ρόλο στούς αγώνες, όσο και γι αυτούς, οι οποίοι προσβλέπουν σε αυτόν και διδάσκονται από αυτόν.
Είναι ευνόητο, ότι τα παρεχόμενα πλαίσια στην διαδικασία τής απελευθερώσεως των "δεσμωτών", όπως χαρακτηρίζει ο Πλάτων την ανθρωπότητα στην παραβολή τού σπηλαίου, λειτουργούν με ποιοτικά διαφορετικό τρόπο, εφ' όσον διέπονται από την ακαταλόγιστη τυχαιότητα δυνάμεων, όπου το καλό και το κακό επενεργούν ισοδυνάμως στα πλαίσια μιας δυαρχίας, σε σύγκριση με την περίπτωση που η Παγκόσμια Αρμονία δομεί την αισιόδοξο προοπτική τής εν τέλει αποκαταστάσεως, την οποία η συνείδηση καλείται να επιταχύνει. Είναι τελείως διαφορετική διαδικασία ο ανούσιος εξανδραποδισμός τής υπάρξεως μεταξύ σφύρας και άκμονος στην διελκυστίνδα ενός "θεού τού καλού" και ενός "θεού τού κακού", μεταξύ ενός "αρχιτέκτονος τού σύμπαντος" και ενός "δημιουργού", από την σωτηριολογική Υπέρβαση τού Θείου Λόγου, ο οποίος καλεί την Δημιουργία να υπερβεί τα δυαρχικού τύπου διλήμματα, προσβλέποντας πέραν αυτών στην αδιαπραγμάτευτη ενεργό ταύτιση με τίς Αρχές και τίς Ιδέες.

Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση φρονώ ότι αφορά την γνώση. Συμφώνως προς την Πλατωνική διδασκαλία η γνώση επιφυλάσσεται δια τούς εναρέτους. Δεν συνιστά τουτέστιν απόκτημα εργαστηριακών ερευνών, διενέργειας πειραμάτων και αξιολογήσεως των αντίστοιχων αποτελεσμάτων ως ο Αγγλικός εμπειρισμός διατείνεται, ούτε και αποτέλεσμα λογικών διεργασιών, ως διατείνεται ο ρασιοναλισμός. Αυτή η επίγνωση δεν συνεπάγεται αυτομάτως απόρριψη τής σημασίας των πειραματικών δεδομένων στην συγκρότηση τής ανθρωπίνου γνωστικής εμπειρίας, ούτε απόρριψη τής λογικής επεξεργασίας των όποιων δεδομένων προς την κατεύθυνση τής εξευρέσεως ζητουμένων, αλλά πιστοποιεί μια βαθύτερης ποιότητος α-λήθεια. Δεν βρίσκει ο άνθρωπος την γνώση, αλλά η γνώση των άνθρωπο, μέσα σε μια πορεία φωτισμού. Και η αντίστοιχη πρόκληση - πρόσκληση τού ανθρώπου προς την γνώση είναι η αρετή. Αυτή πραγματώνεται πέραν και μακράν των όποιων κωδίκων ηθικής συμπεριφοράς ή προσαρμογής σε άνωθεν τεθειμένους καθωσπρεπισμούς. Η μαζική επιχείρηση εγκλωβισμού τής ανθρωπότητος σε φρούδους και εγωιστικούς στόχους, όπως η ατομική σωτηρία στην βάση τής αντιμισθίας ένεκα τής προσαρμογής σε άνωθεν υπερτεθειμένους κανόνες έχει απομακρύνει την στόχευση τού φωτισμού στα αζήτητα, ή έχει προσδώσει στην έννοια απόχρωση ελιτιστικού ξιπασμού.
Ο Φωτισμός είναι όμως η βασανιστική πορεία τής ανθρωπότητος να εκβάλει βαθμηδόν την λάσπη από τούς οφθαλμούς της και να κατακτήσει την γνώση ως πηγή χειραφετήσεως και απελευθερώσεως, να κοινωνήσει με το Φώς.
Κάποιοι σικ πραματευτάδες τής υποτιθέμενης γνώσεως διατείνονται, ότι έλαβε χώρα κάποιο άνωθεν μπαμ και φωτίστηκαν επί τόπου. Ή ανάβουν τούς πολυελαίους στην αίθουσα και αφαιρούν το μαντήλι από τούς οφθαλμούς τού μυούμενου, αναπαριστόντες δρώμενα που τελούνται στα υπόγεια τού αποκρυφισμού με τον "ήλιο τού μεσονυκτίου". Ο Πλάτων όμως αναφέρει κατηγορηματικά στην παραβολή τού "Σπηλαίου", ότι ακόμη και ο προικισμένος αναζητητής, ο οποίος σπάει τα δεσμά και εξέρχεται έξωθεν τού σπηλαίου, δεν είναι σε θέση να αντικρίσει τον Ήλιο με την πρώτη, διότι θαμπώνεται. Στην αρχή αυτός μπορεί να αντικρίσει μόνον το φώς τής σελήνης. Και εφ' όσον εθισθεί πολλαπλώς σε αυτό, μετά μπορεί βαθμηδόν να δέχεται και το φως τού Ηλίου.
Η πορεία προς το Φώς είναι επίπονη και μακρά. Όμως αυτή συνιστά την μόνη δυνατότητα απελευθερώσεως τής ανθρωπότητος. Διότι, συμφώνως προς την παραβολή, όποιος κοινωνήσει έστω με ένα ψιχίο φωτός, επανέρχεται στο σπήλαιο για να βοηθήσει και τούς άλλους δεσμώτες να εξέλθουν.



2. ΣΕ ΑΝΑΠΑΥΤΙΚΟΤΕΡΟ ΚΑΘΙΣΜΑ

Το σύμπλεγμα τής προβληματικής που επιχειρώ να πραγματευθώ στα πλαίσια αυτής τής σελίδας με έχει απασχολήσει επί ένα διάστημα περισσότερων δεκαετιών. Θα μπορούσα να ισχυριστώ, ότι ήδη από την εκκίνηση αυτού τού προβληματισμού υπήρχε κάποιο ασαφές περίγραμμα στο πίσω μέρος τού μυαλού μου, το οποίο περιέβαλε αυτό το σύμπλεγμα, προσδίδοντάς του ενός είδους λειτουργικότητα. Αυτή αναβίβαζε την εκτίμηση τής σημασίας του σε όρια αιχμής. Διέβλεπα να ελλοχεύουν σε αυτό ζωτικά σημαντικές ποιότητες, οι οποίες συνέθεταν εν δυνάμει μια κλείδα διεξόδου όσο αφορά τούς απαραίτητους χειρισμούς, τόσο τού προσωπικού μου δράματος, όσο και γενικότερα. Αυτή η εντύπωση είχε αρχικά διαισθητική προέλευση.
Η συλλογή συν τω χρόνω όσων θεωρώ αξιόλογες ψηφίδες, συνέτειναν στην προαγωγή της ανάδειξης τής παραστάσεως τού παζλ, η οποία εκείτο ακριβώς εντός τού προκειμένου περιγράμματος. Εφόσον οι προεπιλογές μιας αναζητήσεως έχουν ενδόμυχη αφετηρία, είναι δύσκολο να ερμηνευτούν από τον αναζητητή. Ο εβιντεντσιαλισμός, η τάση δηλαδή να τεκμηριωθούν μέσω τής αυθαιρέτου ερμηνείας κάποιας συλλογής δεδομένων προϋπάρχουσες εμμονές, συνιστούν ίσως την συνηθέστερη πλάνη στην πορεία μιας αναζητήσεως. Από την άλλη πλευρά όμως, κάθε μικρό ή μεγάλο επίτευγμα που μπορεί να ξεφεύγει από τα τετριμμένα αποτελεί προϊόν κάποιου οίστρου. Δεν είναι πάντοτε εύκολο να ψηλαφηθεί η απόσταση ανάμεσα στην προσκόλληση και την έφεση. Το να συνάγουμε συμπεράσματα δεν συνεπάγεται κατά συνέπεια αυτομάτως, ότι επιζητούμε εύσημα, όταν θέτουμε αυτά ενώπιον τού δημοσίου διαλόγου. Η αναζήτηση διεξάγεται πάντοτε από πρόσωπα ή συντροφίες, που διέπονται από ίδια χαρακτηριστικά, παρορμήσεις και κίνητρα. Το κριτήριο τής αρετής καθορίζει κατά πόσο η όποια αναζήτηση είναι σε θέση να κοινωνεί γνώση. Ο ψαλμός τού Δαβίδ: "Σε αγάπησα με όλη την δύναμη τής καρδίας και με όλη την δύναμη τής διανοίας μου" προσδιορίζει ταυτόχρονο ακραιφνή ετοιμότητα αισθημάτων και διανοίας στην ερωτική σχέση, που μπορεί να καταργεί την όποια απόσταση ανάμεσα στο υποκείμενο πού αναζητεί και και το ζητούμενο τής αναζητήσεως, ώστε να προάγεται το αληθεύειν. Ας μού επιτραπεί λοιπόν να θεωρώ, ότι τα δύσκολα αυτά μέτρα επιβάλλουν να εκλαμβάνονται τα όσα παρατίθενται εδώ, πέρα ίσως από τον στόμφο που επιχειρεί να τούς προσδώσει εγκυρότητα, μόνον ως υποκειμενικές και κατά το δοκούν προσπάθειες και απόπειρες άρσεως αυτού που μπορεί να θεωρώ παραπέτασμα.
Οι προσεγγίσεις που αποπειράθηκα εστιάζοντο εκάστοτε σε κάποιο συγκεκριμένο θέμα και είχαν εν πρώτοις μεμονωμένο και αποσπασματικό χαρακτήρα. Οι προσεκτικοί αναγνώστες όμως ίσως διέκριναν, ότι βαθμηδόν επιχειρείτο η κλιμάκωση ενός κλοιού γύρω από αυτό που απεκάλεσα "ρωγμή στο Μάτριξ". Τα κείμενα αυτά συνέτειναν στο να ωριμάζει με την συγγραφή και τον διάλογο βήμα προς βήμα η δυνατότητα μιας σύνθεσης, η οποία μπορεί μεν να μην εντοπίζει ακόμη μονοσήμαντα κάποιον πυρήνα τής αναζητήσεως, σηματοδοτεί όμως με σχετική ευκρίνεια την περιοχή που αυτός μπορεί να κείται.
Οι ξέχωρες και κατά κάποιο τρόπο ακατάσχετες πινελιές που ρίχθηκαν επάνω στον καμβά τής οθόνης δεν ξεπερνούν τα όρια μιας ιμπρεσιονιστικού τύπου αναφοράς. Δεν στάθηκε ζητούμενο να αποδοθούν λεπτομέρειες, αλλά να δομηθεί το πλαίσιο. Η απόπειρα να δομηθεί μια γενική θεωρία με στόχο την πρακτική τής αμφισβητήσεως και ανατροπής τής επιβολής τής αλλοτριώσεως έχει εκ φύσεως πολύ αυξημένες πάγιες προϋποθέσεις, κυριότερη των οποίων είναι η εκπόνηση οργάνου. Ένα λειτουργικό αναλυτικό όργανο οφείλει κατ' αρχήν να εδράζεται από φιλοσοφικής πλευράς στην οντολογία. Επί πλέον αυτό οφείλει να συνθέτει τρόπο θεωρήσεως τής ιστορίας και να παρέχει μέθοδο ερμηνείας τού ιστορικού γίγνεσθαι. Οφείλει να προσδιορίζει τα όριά του και τήν σχέση του προς τις βασικές σχολές τής φιλοσοφικής γνώσης, προβαίνοντας ταυτοχρόνως σε αποτίμηση τής εξελίξεως τών επιστημονικών θεωριών τής συγχρόνου προς αυτό εποχής, ενσωματώνοντας οργανικά στην θεωρία εκείνες τις εξελίξεις των επιστημών, που τούς αποδίδει αξιόλογο ή και αποφασιστική σημασία. Και η θεωρία την οποία αυτό συνθέτει, οφείλει να προτάσσει στοχεύσεις συλλογικού ενδιαφέροντος, οι οποίες υπό την διαμόρφωση συγκεκριμένης στρατηγικής να εγκαλούν στην ανάπτυξη συγκεκριμένων δραστηριοτήτων. Εφ' όσον πληρούνται αυτές οι προϋποθέσεις δύναται μια θεωρία να βρει αποφασισμένους θιασώτες. Και εφ' όσον αυτή στηρίζεται σε ουσιαστική γνώση και δύναται να ενσωματώνει δημιουργικά τόσο την πείρα όσο και τις προσδοκίες των προσπαθειών τού παρελθόντος συνδυάζοντάς τα με νέα προτάγματα, μπορεί να εκπληρώσει τούς στόχους που θέτει.
Αναμφιβόλως οι εκτιμήσεις που προηγούνται έχουν σχηματικό χαρακτήρα. Και αυτό που μπορεί να δώσει κίνηση στο σχήμα είναι η ενέργεια, που μπορεί να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις κάθε στιγμής. Όμως χωρίς να υπάρχει ένα ξεκάθαρο σχήμα δεν μπορεί να αποδώσει λειτουργικά καμία ενεργητικότητα.
Οπωσδήποτε υπάρχουν κάποια πολύ σημαντικά ζητήματα στα οποία κρίνω αναγκαίο να αναφερθώ μελλοντικά, προχωρώντας στην πορεία των προσεγγίσεων εδώ. Όμως θεωρώ, ότι αυτά που έχουν καταγραφεί ήδη είναι σε θέση να οδηγούν τις επιλογές περισσότερο συγκεκριμένα από ότι σε προηγούμενες φάσεις. Ίσως καθίσταται εμφανές σε κάποιους προσεκτικούς επισκέπτες, ότι πλέον οι θέσεις των ψηφίδων στο παζλ που επιχειρώ να συνθέσω πλέον διαφαίνονται, έστω κι αν λείπουν ακόμη αυτές οι ψηφίδες.

Ο Πλάτων διακηρύσσει ότι η αληθής γνώση συνιστά ενθύμηση. Εφόσον συμβαίνει αυτό, κατ' ακολουθία η ανθρώπινος μνήμη είναι κεχωρισμένη σε δυο περιοχές: Σε αυτήν, η πρόσβαση στην οποία είναι το δίχως άλλο και χωρίς περαιτέρω διαδικασίες δυνατή. Καθώς και σε μια άλλη περιοχή, η πρόσβαση στην οποία μπορεί να καταστεί δυνατή μόνον κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Όταν έκανα τις αναφορές στην επίφυση με τις αντίστοιχες αναρτήσεις, είχα προβάλει τον ισχυρισμό, ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει δομηθεί με πρότυπο την ανθρώπινη. Το διαδίκτυο για τα μικροτσίπς ενός ηλεκτρονικού υπολογιστού αντιστοιχεί στο ρόλο που επιτελεί το λεγόμενο "κουκουνάρι" σε συνδυασμό με τα πεδία πληροφορίας.
Ως γνωστόν ο μερισμός τής αποθηκευτικού χώρου τής μνήμης ενός υπολογιστού, του λεγόμενου σκληρού δίσκου σε δυο ξεχωριστά τμήματα τα ονομάζει συνήθως C:\ και D:\. Η συνήθης περιοχή τής μνήμης με την οποία έχει δούναι και λαβείν ο κεντρικός επεξεργαστής είναι η περιοχή C:\, όπου βρίσκονται αποθηκευμένα το λειτουργικό σύστημα καθώς και τα λοιπά προγράμματα. Στην περιοχή D:\ έχουν αποθηκευτεί εκείνα τα στοιχεία που είναι σκόπιμο να διασωθούν εφόσον το όλο σύστημα καταρρεύσει. Η προοπτική αποθηκεύσεως δεδομένων δηλαδή στο D:\ προσβλέπει σε μια μακροχρόνια κάποιων στοιχείων και στην διάσωσή του από βλάβες που μπορεί να υποστεί το σύστημα. 



Η Μνημοσύνη ήτο για τούς Έλληνες τής κλασσικής περιόδου Θεότης. Στον Ομηρικό ύμνο τής Μνημοσύνης γίνεται αναφορά, ότι αυτή υπομνήσκει τα πάντα ων έκαστος αεί στέρνοις γνώμην κατάθηται. Αποτελεί δηλαδή μια δεξαμενή τής συνόλου εμπειρίας τής ανθρωπότητος, η οποία δύναται να επεγείρει την αντίστοιχο μνήμη στους μύστες.
Τι εννοεί όμως η έκκληση στο τέλος τού ύμνου να αποπέμπεται η ΛΗΘΗ Δ' ΑΠΟ ΤΩΝ Δ';

Ο Πλάτων στον Διάλογο "Θεαίτητος" υπεισέρχεται αναλυτικά στο ζητούμενο τής μνήμης, παρέχοντας διαφωτισμό αναφορικά με τον τρόπο που μπορεί να καθίσται προσβάσιμη εκείνη η περιοχή τής μνήμης, η οποία υπό συνήθεις συνθήκες δεν είναι προσβάσιμος.
Πάνω σε αυτήν την προβληματική θέλω να καταθέσω στην συνέχεια κάποιες σκέψεις μου. Είναι αυτονόητο, ότι η πρόσβαση σε αυτήν την περιοχή αποτελεί ένα φοβερό πλεονέκτημα στην διαδικασία τής συγκρούσεως των "δεσμοτών" με τούς "θαυματοποιούς".


Συνεχίζεται.... 




24 Απριλίου, 2014

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ - ΠΟΝΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟΝ - "Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΑΚΙΑΣ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΚΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΚΡΥΠΤΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΕΠΟΛΙΑ"



1. ΕΧΟΝΤΕΣ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΤΑΙ ΕΠΙΤΕΛΕΣΕΙ ΤΑ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Ας επανέλθωμεν λοιπόν εις τα καθ' ημάς τής πεζής πραγματικότητος κατόπιν τών εορταστικών εξάρσεων. Παλαιότερον ελέγαμεν "κοπιάστε νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες", ή κατά Νίκον Καρούζον "νηστεύει η ψυχή μου από τα πάθη και το σώμα μου την ακολουθεί". Οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην βιώνουν εξάλλου την αέναον Μεγάλη Σαρακοστή μέσα εις το διηνεκές τής Διαρκούς Αναστάσεως φυτών και λουλουδιών, μέχρι να κάνουμε τα τριβόλια αλοιφή για κάλους άπαξ δια παντός. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων εξηγούμαι:
Και εις ετούτο το αφηγηματικόν πόνημα, ως και εις το πρώτον τής σειράς "Οι  Δρόμοι Τής Κουκούλας", που είχα τον ξιπασμόν να δημοσιεύσω προ ετών, άπαντα τα ενεχόμενα πρόσωπα αποτελούν αποκυήματα τής νοσηράς (και πτωχής εφευρηματικότητος) φαντασίας μου. Εάν βεβαίως κάποιοι εξ υμών αρέσκονται να διαπιστώσουν εις αυτά παραλληλισμούς - και δη στρεβλωματικούς τής πραγματικότητος - αυτό αποτελεί δικαίωμα και μαγκιά σας, όπως καταθέτω αναλυτικώς σε συνέντευξη, που μού πήρε ο Γιώργος Τρ. και η οποία αναμένεται να δημοσιευθεί στο μεθεπόμενο τεύχος τού "The NASA Journal Of Aerospace Developments" (και όχι κατ' εξαίρεση αυτή τη φορά στο Crash που κυκλοφορεί).
Όταν είχα ξεκινήσει να καταπιάνομαι με το θέμα τής κουκούλας, εκτιμούσα ότι υπήρχαν κάποια σημαντικά δεδομένα, τα οποία άξιζαν ιδιαίτερης μνείας. Με τα σχετικά κείμενα που ανήρτησα τότε, είχα στρέψει την προσοχή σε δύο είδη κουκουλοφόρων, που θεωρούσα ως τα πλέον χαρακτηριστικά για την συγκεκριμένη αμφίεση: Τούς καταδότες και τούς δήμιους. Στην περίπτωση των δεύτερων η αναφορά που έγινε εστιάσθηκε στην περίπτωση ενός ακροβολισμένου εκτελεστή, συνθέτοντας την δική μου ερμηνεία σχετικά με την δολοφονία τού Αλέξη Γρηγορόπουλου, ως σημαντικού λίθου στο πλακόστρωτο, μέσα από το οποίο οδηγήθηκε τεχνητά η Ελλάδα στον κλίβανο τού ΔΝΤ και των "μνημονίων". Βεβαίως προφανής έχει καταστεί ενδιαμέσως και ο ρόλος ενός τρίτου είδους κουκουλοφόρων. Αυτού που συνθέτει ο συρφετός των δήθεν εξεγερμένων προβοκατόρων, που ενεργεί το παρακράτος, ως βασικός μοχλός τού ισχύοντος συστήματος εξουσίας.
Παρ' ότι όμως εκτιμούσα, ότι είχα κατανοήσει κάποια στοιχειώδη δεδομένα, που σχετίζονται με τις μυστικές εταιρίες και τα αντίστοιχα τελετουργικά, είχα παραβλέψει το πλέον ουσιώδες: Η κουκούλα συνιστά πρωταρχικά βασικότατο εξάρτημα τής τελετουργικής ενδυματολογίας. Συχνά το πεπρωμένο κάποιων, οι οποίοι αρέσκονται να πιστεύουν ότι ερευνούν σε βάθος ορισμένα μη συμβατικά θέματα, είναι να παραβλέπουν αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Ενώ υφιστάμεθα καταιγισμό εικόνων τελετουργικών κουκουλοφόρων, που ως "τιμωροί" και "ιεροεξεταστές" τυραννούν με απροσμέτρητη μανία μέχρι θανάτου τα θύματά τους, στις πλείστες των περιπτώσεων παραβλέπουμε πλήρως την σημασία τους στην πορεία που αυτά συνθέτουν την υφή και τον εν τέλει κεντρικό άξονα τής εξουσίας πίσω από τα παρασκήνια.
Έπρεπε να διαβάσω στις ειδήσεις σχετικά με τον βίο και την πολιτεία ενός παιδιού, γιού καφετζή από τούς Αμπελοκήπους, ο οποίος αναδείχθηκε σε γραμματέα τής κοινοβουλευτικής ομάδος  κυβερνώντος κόμματος και alter ego τού πρωθυπουργού, ο οποίος συνέγραψε βιβλίο περί "Κρυπτείας" και το έκανε σεμινάρια στούς "ζητάδες", ώστε να λάβει χώρα το σχετικό κλικ.

Πριν από 35 χρόνια ευτύχισα να απομακρυνθώ από την δυσωδία των πολιτικών κομμάτων. Αυτά αποσκοπούν μόνον εις το να κομματίζουν, τουτέστιν να κομματιάζουν την κοινωνία, φανατίζοντας, φατριάζοντα και αποβλακώνοντα τούς "πολίτες". Αντί να διαπαιδαγωγούνται τα μέλη των κοινωνιών στην από κοινού επιδίωξη τού κοινού καλού, στην βάση τής αμοιβαίας αλληλεγγύης και τού πνεύματος συνεργασίας, διασπώνται οι κοινωνίες με τεχνητό τρόπο σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα, τα συμφέροντα των οποίων υποτίθεται ότι είναι μεταξύ τους αγεφύρωτα. Με τρόπο που μόνον ο ανταγωνισμός μέχρις εσχάτων μπορεί δήθεν να διεκπεραιώσει. Η πλήρης παθητικοποίηση τής "κοινωνικής μάζας" οδηγεί να εκδηλώνονται οι δήθεν διελκυστίνδες με ακραία βερμπαλιστικό τρόπο μεταξύ των "πολιτικών ιθυνόντων", ενώ η πλέμπα τού καναπέ καλείται να ρήξη ένα χαρτάκι κάθε τέσσερα χρόνια μέσα σε ένα κουτί, το οποίον πάλι οι ταχυδακτυλουργοί τής κομματοκρατίας καταμετρούν, με την ελπίδα ότι κατ' αυτόν τον τρόπο "θα αλλάξει το κοινό πεπρωμένο". Διατείνονται οι υποτιθέμενοι κομματικοί ταγοί, ότι είναι "δεξιοί", "αριστεροί", "κεντρώοι", ως να παραγγέλνουν πανταλόνια σε ράπτη, αντί να ομολογήσουν, ότι έχουν εκκολαφθεί στα θερμοκήπια παραγωγής στελεχών, τα οποία αποσκοπούν στον σχήσιμο τών κοινωνιών. Και αυτά διεξάγονται μέσα σε "πόλεις", οι οποίες είναι ζούγκλες. Όπου οι κοινοί θνητοί έχουν περιθωριοποιηθεί τελείως από τα κατεστημένα, μετατρεπόμενοι σε απλοί καταναλωτές δηλητηριωδών κατασκευασμάτων, παραπληροφόρησης και άνωθεν επιβεβλημένης αποβλακώσεως, η οποία καλείται "παιδεία". Την οποίαν, για να καταστήσουν προσβάσιμο εις τα τέκνα τους, ως εισιτήριο για την επίτευξη "καριέρας", η άλλως πώς "σταδιοδρομίας" εις τις χωματερές τού συστήματος, καλούνται να αναλώσουν και τον τελευταίο οβολό τους. Μέσα σε ένα κυνήγι εναποκτήσεως τυπικών προσόντων με σχεδόν μηδενικό ουσιαστικό περιεχόμενο. Πλήρης συνειδησιακή αχρωματοψία και άκρος φιλοτομαρισμός, που εναποθέτουν την διαχείριση τής διογκούμενης κοινωνικής εξαθλιώσεως στούς υποτιθέμενους "φιλανθρωπικούς" θεσμούς τού συστήματος, οι οποίοι για την τήρηση των προσχημάτων χύνουν σταγόνες ύδατος επί τών πυρωμένων λίθων τής κοινωνικής δυστυχίας, έχοντας απλώσει τα πλοκάμια τους επί τού κλαπέντος κοινωνικού πλούτου.
Όταν άφησα πίσω μου τις κομματικές τρώγλες και τα ιδεολογικά ορνιθοτροφία, συνέδραμε ευτυχής "σύμπτωση" να πέσει στα χέρια μου το βιβλίο "Ο Φανατικός" τού Τζων Φόρστερ. Τότε αποκόμισα μια βασική διαπίστωση από την μελέτη αυτού τού βιβλίου: Τα κάθε είδους σύμβολα, είτε ως ιδεολογήματα, είτε ως σήματα, είτε ως συνθηματολογίες των οποίων κάνουν χρήση οι κάθε λογής γκρούπες, έχουν ως στόχο να αφομοιώσουν τούς οπαδούς στην ψυχολογία τους. Τα άτομα καλούνται με αυτόν τον τρόπο να αποποιήσουν την προσωπική τους ευθύνη, δρώντα εις το όνομα τής ομάδος. Με την κατάργηση τής προσωπικής ευθύνης ανοίγονται κατ'αυτόν τον τρόπο οι θύρες στις όποιες απρόσωπες ασχημωνίες.
Την άκρα αποποίηση τής προσωπικής ευθύνης συνιστά ο τελετουργικός ρόλος τής κουκούλας. Αφού γνωρίζονται μεταξύ τους, για ποιο λόγο καλύπτουν, τουτέστιν κρύβουν τα πρόσωπά τους; Πού αποσκοπεί η όλη ΚΡΥΠΤΕΙΑ;
Ένα από τα πλέον αποτρόπαια χθόνια τελετουργικά των σπαρτών, ήταν να βάζουν τούς εφήβους, αφού προηγουμένως τούς είχαν "περιποιηθεί" καταλλήλως στις αγέλες (δεδομένου ότι οι σπαρτοί συνβρίσκοντο σπανίως με τις συζύγους τους, κυρίως προς τον στόχον τής τεκνοποιήσεως και υπό την παρουσία τελετουργικής τσατσάς και αφού η σύζυγός των είχε κουρευθεί γουλί και φόραγε ανδρικά ρούχα - ρε τι μού θυμίζει αυτό;) τούς έβαζαν να σκοτώσουν με δόλο - σε ενέδρα - κάποιον Είλωτα, άοπλο, γέρο ή και ανάπηρο. Αυτή είναι η παλικαριά που διδάσκει το σύστημα στούς ζητάδες.


2. ΚΟΥΡΕΙΟΝ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ ΜΗΤΣΟΥ Ή ΨΑΡΑΔΙΚΟ ΨΥΧΩΝ;

Η πλατεία ήταν γεμάτη από το νόημα που έχει κάτι από φωτιές. Ρε, μπας και πέσαμε σε ψησταριά;
Μάλλον όμως επρόκειτο για τον αμέριμνο βίο των εορτασμών και τού ξεδοσήματος εις τον αστερισμό τής ανοικοδομήσεως. Η πατρίς είχε βγει πριν από λίγα χρονάκια από την λαίλαπα τού εμφυλίου σπαραγμού και με την απλόχερη βοήθεια των συμμάχων (δόγμα Τρούμαν) εγιάτρεβε τας πληγάς της. Εις τον λιμένα τού Πειραιώς ελλιμενίζετο τμήμα τού συμμαχικού έκτου στόλου. Τα πληρώματά του ως πλουσιοπάροχοι φορείς συναλλάγματος κατέκλυζον την Τρούμπα.
Στα Σεπόλια, στην οδό Λυκούργου και Κρυπτείας γωνία εβρίσκετο το κουρείον τού Μπάρμπα Μήτσου. Ο Μπάρμπα Μήτσος είχε σπουδάσει την τέχνη τού κουρέως κουρεύων γίδια στο χωριό του. Το κατάστημα τού το είχε ανοίξει η "υπηρεσία". Αυτή τού είχε φέρει και τούς πρώτους "πελάτες". Όπως και να το κάνουμε, οι άνθρωποι των υπηρεσιών είναι πονετικοί. Εάν χρειαστεί, δεν τούς πειράζει να εξέλθουν ως γίδια τού καταστήματος, προκειμένου να συνδράμουν επαγγελματικώς ένα καλό άνθρωπο και γνήσιο πατριώτη.
Είναι βέβαιον, ότι εάν εθεσπίζετο βραβείον σουρεαλισμού για αυτούς που χειρίζονται κτένα και ψαλίδι, θα το εκέρδιζε ο Μπάρμπα Μήτσος. Όμως το βασικόν προσόν τού κουρέως δεν ευρίσκεται εις τα χέρια, αλλά εις το στόμα. Ο Μπάρμπα Μήτσος ήξερε να ομιλεί, να παραμυθιάζει, να διασκεδάζει την πελατεία του. Οι τρίχες τής κεφαλής του, ως επί της κόμης ειδήμονος, λειτουργούσαν ως κεραίες, οι οποίες συνέδεαν τον εγκέφαλό του με κάποια δεξαμενή ατέρμονης χωρητικότητος για σαχλαμάρες. Προφανώς εκείθεν αντλούσε, όλα όσα επί ώρες αράδιαζε σε αυτούς, την κόμην των οποίων περιποιείτο, καθώς και εις τους αναμένοντας να δεχθούν την φροντίδα του. Ουκ ολίγοι προ τινος κεκαρμένοι εσύχναζον επί ώρας εις το κατάστημά του, μόνον και μόνον για παρέα. Για να τον ακούσουν και να διαλεχθούν μαζί του. Βλέπετε ακόμη δεν είχε εισαχθεί η τηλεόρασις.
Ο Μπάρμπρα Μήτσος δεν ήτο μόνον δεινός ομιλητής,αλλά και έξοχος ακροατής. Άκουγε πάντοτε μετά μεγίστου προσοχής, την γνώμην των επισκεπτών τού καταστήματος. Με στόχο να την μεταφέρει σχολαστικώς και ονομαστικώς στην "υπηρεσία". Συχνά ελάμβανον χώρα και διαφωνίαι. Κυρίως περί τα πολιτικά. Όμως αυτός, ο οποίος συμφωνούσε πάντοτε, χωρίς να φέρνει την παραμικρή αντίρρηση στον Μπάρμπα Μήτσο, ήταν ο κάθε πελάτης που ξύριζε εκείνη την ώρα.

Συνεχίζεται...

05 Μαρτίου, 2014

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΙΤΣΚΟΚ ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΨΕΥΤΟΠΑΖΑΡΑ ΤΗΣ ΝΤΥΣΝΕΫΛΑΝΤ



1. ΚΑΙ Ο ΧΙΤΣΚΟΚ ΩΣ ΣΤΡΑΓΑΛΑΤΖΗΣ ΣΕ ΜΠΑΡ ΚΙΝΗΤΟΓΡΑΦΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ

Μετά από την μικρά - ή για κάποιους φίλους κάπως μακρά - απουσία μου, κρατάω ότι κάποιοι αρέσκονται υπό κάποια έννοια με την συντροφιά μου, δεδομένο που με χαροποιεί. Άρα δικαιούμαι, άμα λάχει, σε αυτό το σημείωμα να γίνομαι και ολίγον αυτοβιογραφικός. Ενίοτε, αναφερόμενοι σε αλλότρια, κατ' ουσίαν περιποιούμεθα το πορτραίτο μας. Ή και τ' τανάπαλιν, περιαυτολογώντας, μπορεί να διαχέουμε το φως, που αντανακλά επάνω μας ο περίγυρος.
Επί σειρά ετών τσαλαβουτάω, στο μέτρο μου που μού επιτρέπει η ψυχοπαθολογία μου, στο διαδίκτυο με τρόπο σχετικά συνεχή. Χωρίς να επιδιώκω να δομήσω βαθμηδόν περιοδικό ποικίλης ύλης, αυτό που θεωρώ ότι διαφοροποιεί όσα εδώ κατατίθενται από το σερβίρισμα πίτσας με το μέτρο, είναι ότι δεν με ενδιαφέρει να σπρώξω κατόπιν εορτής σόδα για χώνεμα στούς συνδαιτυμόνες μου.
Στην πορεία αυτή απέκτησα την εντύπωση, ότι η εικονική πραγματικότητα είναι πιο συμβατική από την συμβατική, καθώς και ότι η συμβατική πραγματικότητα είναι πιο εικονική από την εικονική. Εφόσον η πληροφορία συνιστά την βάση τής πραγματικότητος, ως προϊούσα συνείδησις, δύναμαι να ισχυριστώ ότι δεν ήτο άσκοπος η σημασία, την οποία απέδωσα στην πληροφορική και στα συμπράγκαλά της.
Ότι η οδός δεν οδηγεί ντουγρού, ούτε με εκπλήσσει, ούτε με αποθαρρύνει. Η ευθεία δεν υφίσταται, παρά ως πλάνη των αισθήσεων, αλλά κυρίως και των προσδοκιών. Εάν πριν δυο χιλιάδες χρόνια ισχυριζόταν κάποιος, ότι στην περίπτωση που η ζωή του διαρκούσε περισσότερους αιώνες και αυτός προχωρούσε συνεχώς ευθεία, θα επανήρχετο κάποια στιγμή στο σημείο τής αφετηρίας του, θα εθεωρείτο τρελός. Πολύ πιο πριν όμως από τον Riemann αναφέρθηκε στην πρωταρχική λειτουργία τής καμπυλώσεως ο Ηράκλειτος, εντοπίζοντας την ομορφιά τής καμπούρας: ".... ώσπερ λυρίης και τόξου". Τα όσα ισχυρίστηκε επ' αυτού κατόπιν ο Αϊνστάιν, μπορεί να αξιολογούνται ποικιλοτρόπως. Όμως είναι αδιαμφισβήτητο, ότι καμία συσκευή GPS δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει με στοιχειώδη ακρίβεια, εάν δεν υπολογίσει την καμπύλωση τού ηλεκτρομαγνητικού σήματος κατά την διαδρομή του από τον δορυφόρο προς την γήινη μάζα. Η στρέψη είναι το πεπρωμένο των περιπλανώμενων στον λαβύρινθο. Γι αυτό ο Μάρκος Βαμβακάρης μάς καλεί να την πράξουμε και συνειδητά και χαριτωμένα, παίρνοντας κάργα κλειστές στροφές στο ζεϊμπέκικο μας.
Ποτέ δεν απέκρυψα εδώ, ότι γουστάρω τις κλειστές στροφές, άσχετα εάν διαθέτω το θάρρος και το ζύγισμα να τις πάρω. Στηριζόμαστε σε ισορροπίες, τις οποίες θεωρούμε απαράβατες. Είμαστε βαθιά πεπεισμένοι, ότι η ισορροπία των κεντρομόλων και των φυγόκεντρων προσδοκιών μας, εγγυάται την παραμονή στις τροχιές μας. Οι κλειστές στροφές όμως αναιρούν αυτές τις ισορροπίες. Χωρίς μισόλογα έκανα εδώ αναφορές για εκφυγή, όχι μόνο από το τρέχον ιστορικό σπείρωμα, αλλά από το όλο καλαμπαλίκι μια και καλή.
Όχι, αγαπητοί φίλες και φίλοι: Δεν είναι οι ισορροπίες, αυτό που μπορεί να μάς κρατάει ουσιαστικά. Οι ισορροπίες συνιστούν πλασματικά σύνδρομα τού "μεγάλου αδελφού". Σύνδρομα τοξικών υποκειμένων, τα οποία έχουν τραυματιστεί και κακοποιηθεί πολλαπλώς, με αποτέλεσμα να επιζητούν έξωθεν "προστάτη", τουτέστιν ψυχικό νταβατζή. Αισθανόμενοι την άπειρη αδυναμία μας έναντι των προκλήσεων επιζητούμε ξύλο να πιαστούμε. Και αυτό το ξύλο είναι πλείστων όσων ειδών - εφόσον διαθέτουμε "επιλογές", "χόμπια", "προσωπικότητα", "γνώσεις", "ικανότητες", "ανησυχίες", "ευφυΐα" αλλά και "καθώς πρέπει τσαμπουκά". Η επιχρώσεις του εξαντλούν όλες τις παρεχόμενες ευκαιρίες μιας σάπιας παλέτας.
Θεωρήθηκε θεωρία η κραυγή τού Γκούρτζιεφ, πως εάν δεν πέσει κάποιος στις ρόδες τής νταλίκας, δεν θα κατανοήσει τι είναι η ζωή. Δεν είναι όμως οι ισορροπίες αυτό που μπορεί να μάς κρατάει όρθιους, αλλά ο Από Μηχανής  Θεός. Δεν υπάρχουν πιο στιβαρά χέρια για τα νήματά μας. Και ας μην συγχέουμε τα νήματα αυτού που χορεύει ζεϊμπέκικο με τα νήματα τής μαριονέτας. Άλλο είναι να ενεργείς και άλλο να ενεργείσαι.
Δεν ανήκω σε αυτούς, που πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός ενσαρκώθηκε για να σώσει την ανθρωπότητα. Ο μόνος λόγος ενσαρκώσεως, τον οποίον μπορεί να εντόπισε, ήταν να σώσει τον εαυτό του. Μα αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος, ώστε να σωθεί εν τέλει η ανθρωπότητα. Η Πατερική Διδασκαλία αποκλύπτει, ότι ο άνθρωπος επλάσθηκε με πρότυπο με τον Χριστό. Και εάν δεν αποκατασταθεί το Αρχέτυπο, πώς θα αποκατασταθεί η Εικόνα; Έστω κι αν επιμένει ο Πλάτων, ότι τα Αρχέτυπα είναι αιώνια και δεν υπόκεινται στην σφαίρα τού γίγνεσθαι, πώς είναι δυνατόν να αναδειχθεί ο Βασιλεύς της Δόξης χωρίς την Άκρα Ταπείνωση; Πώς είναι δυνατόν να ενδυθεί κάποιος την Αλήθεια, χωρίς να εκδυθεί το ψεύδος; Και η επίγνωση ότι ο η Αλήθεια δεν συνιστά για το Θείον ένδυμα, αλλά ενεργούντα Πυρήνα, τι αξία μπορεί έχει χωρίς την επίγνωση, ότι η αλήθεια συνιστά τον ξεχασμένο πυρήνα τού ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν είναι κάποιος αμαρτωλός πίθηκος, ο οποίος υποφέρει κάτω από το βάρος σφαλμάτων τού παρελθόντος, αλλά πρόκειται για μια οντότητα που βρίσκεται σε αναζήτηση τής Συνειδήσεως. Και αυτή η αναζήτησις υφίσταται ως πρόκλησις, αλλά κυρίως ως Πρόσκλησις τού Εαυτού. Εφόσον δεν ανταποκρινόμεθα σε αυτήν πελαγοδρομούμε στους δρόμους τής λήθης και τού αποπροσανατολισμού, ροκανίζοντας φαντάσματα, τουτέστιν δοξαστή τροφή, ευρισκομένη πέραν τού εφαλτηρίου τού νέφους. Η σχέσις Αρχετύπου και Εικόνος, είναι σχέσις ερωτική, τουτέστιν προσκρούει στις ρόδες τις νταλίκας. Και επειδή ακριβώς η εικόνα αλέθεται από αυτές τις ρόδες, ενώ το Αρχέτυπο τις μετατρέπει σε ρόδα τού Μαΐου, σηματοδοτεί το σημείο που παύουμε να τριγυρνάμε στον λαβύρινθο τής πόλης σαν χαμένοι. Διότι το σακάκι στούς ώμους συνιστά εν δυνάμει πτέρωμα, καθότι οι γενιές πίσω δεν πήγανε ευτυχώς χαμένες, ώστε να τις φορτωνόμαστε, αλλά απαλά αυτές μας φέρουν στην εξέδρα απογειώσεως, αρκεί να κατανοήσουμε και να αξιοποιήσουμε τούς αγώνες και την προσφορά τους.
Ας μην ξεγελιόμαστε: Όταν επιχειρούμε να βοηθήσουμε κάποιους, στην ουσία βοηθούμε τον εαυτό μας, ή ορθότερα, τον Εαυτό μας, μειώνοντας την απόσταση που χωρίζει από αυτόν.
Αυτά τα καταθέτω, για να ξεκαθαρίσω, ότι με όσα καταθέτω εδώ, δεν επιχειρώ να "ξυπνήσω" κάποιους άλλους, οι οποίοι υποτίθεται ότι διαθέτουν μικρότερη επαγρύπνηση από την δική μου. Γράφω χωρίς αυταπάτες μόνο για την πάρτη μου.
Είμαι βεβαίως ευγνώμων, έναντι όλων όσων προσκομίζουν την ευγενή διάθεση να διαβάζουν τα γραφόμενά μου - για λόγους συντροφίας. Είναι άπαντες δι εμέ αξιοσέβαστοι.
Ιδιαίτερη προσοχή αποδίδω στούς σχολιασμούς που γίνονται. Δεν απαντώ πάντοτε και πάραυτα, όχι διότι παρακάμπτω με αυταρέσκεια κάποιους, αλλά διότι δεν τυγχάνω δημοδιδάσκαλος, ώστε να αισθάνομαι εντεταλμένος να τοποθετούμαι έναντι ερωτήσεων ή τοποθετήσεων διδασκομένων. Τα σχόλια εδώ έχουν κατά βάση εύρος και βάθος, τα οποία υπερσκελίζουν κατά κανόνα τις γνώσεις και τον προβληματισμό μου. Μονίμως όμως αποτελούν αφετηρία ερεύνης και στοχασμού. Μόνον όταν αισθάνομαι έτοιμος, ή εκτιμώ, ότι έχω κάτι ουσιαστικό να καταθέσω επ' αυτών, προβαίνω σε τοποθετήσεις.

Τα ζητήματα, τα οποία ετέθησαν στούς ολιγάριθμους σχολιασμούς τής τελευταίας αναρτήσεως μου, εκτιμώ ότι υπέχουν τεράστιας σημασίας: Το ζήτημα τού χάους, ο συσχετισμός Υπαρξιστών και Σοφιστών, τα ζητούμενα Ουσίας και Υπάρξεως συνιστούν θεματολογία, την οποίαν, εάν αποσκοπεί κάποιος να χειριστεί επαρκώς και αποβλέπων σε κάποιο παραγωγικό αποτέλεσμα, προϋποθέτουν βαρβάτες φιλοσοφικές βάσεις. Εάν δεν αποτελεί τελικό στόχο μας, το να γίνεται κάποια κουβεντούλα για να κινούμε ιστολόγια, οι αβασάνιστες τοποθετήσεις και η σοφία τού ξερόλα, είναι ενασχολήσεις μάταιες. Μέσα από αυτήν την οπτική, επειδή ακριβώς οι ανάλογοι εντοπισμοί στα σχόλια αναδύθηκαν με αιτία όσα είχα αναφέρει στην ανάρτηση, άρα συνιστούν γόνιμη προέκτασή της, επιδόθηκα στην μελέτη και τον προβληματισμό επ' αυτών των θεμάτων. Κατ' αυτόν τον τρόπο εντόπισα, ότι πράγματι τα θέματα που θίγονται στην ανάρτηση, έχουν σχετισθεί από πλευράς σημαντικών επίκαιρων στοχαστών, όπως ο Michael Tsarion, με κάποια από τα θέματα, που ετέθησαν στα σχόλια.

Πιστεύω εντόνως στην αξία και την προσφορά τής διαδράσεως. Αυτή δεν συνιστά απλά και μόνον κάποιον τρόπο επικοινωνίας, αλλά στα πλαίσια τού διαδικτύου συνιστά φαινόμενα συγχρονικότητος, ή αυτού στο οποίον αναφέρθηκα στο παρελθόν ως δίκτυο.
Επί πλέον, ο εσωτερικός προβληματισμός μας, όπως αυτός μπορεί να καταγράφεται διαδικτυακά, σχετίζεται άμεσα με τις πρακτικές προκλήσεις τις ζωής μας. Άρα, δεν έχει νόημα να επιχειρήσουμε να λειτουργήσουμε στην εικονική πραγματικότητα, χωρίς να πιάσουμε τον ταύρο τής συμβατικής τοιαύτης από τα κέρατα. Η νταλίκα, πριν εκδηλωθεί ως βιβλιακού τύπου subliminal, μάς την έχει στημένη επάνω στο συμβατικό οδόστρωμα. Και ότι επιδιώξουμε να προσπορευτούμε με τον μονόδρομο τής βιβλιακής μελέτης, εάν δεν στηρίζεται σε ζωντανή αλληλουχία με το συμβατικό του αντίκτυπο στην πραγματικότητα τού οδοστρώματος, αποτελεί κενό διανοουμενισμό, που όση φραστική επιτήδευση και εάν αυτός υποστεί στην διατύπωσή του, δεν παύει να είναι ανοσιούργημα.
Έτσι λοιπόν το πέλαγος βρέχει πρώτιστα τα πόδια τής καρμανιόλας τού γίγνεσθαι.

Κάποιες φορές με ρωτούν επισκέπτες τής σελίδας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, για ποιο λόγο επιτρέπω ή ακόμη και ανέχομαι σχόλια, τα οποία δεν έχουν κάποιο σοβαρό νόημα. Όπως έχω τοποθετηθεί και στο παρελθόν, επαναλαμβάνω ότι θεωρώ, πως όλα οι σχολιασμοί που κατατίθενται εδώ είναι σοβαροί και έχουν αξιόλογο νόημα. Κάθε άνθρωπος διαθέτει ίδια δεοντολογία στην έκφραση και κανείς δεν συμμετέχει εδώ τυχαία. Εάν αποσκοπούμε να επικοινωνήσουμε με τις ανησυχίες που εκφράζουν κάποιοι σχολιαστές, αξίζει να επιχειρήσουμε να μεταβούμε από τα σημαίνοντα στα σημαινόμενα.
Κάποιοι φίλοι θεωρούν σκόπιμο να με αμφισβητούν με μετωπικό τρόπο, με μια γραφή, η οποία φαίνεται να επιχειρεί μια πλήρη απαξίωση. Αυτό είναι κατ' αρχήν πλήρως αποδεκτό. Μεγαλύτερη βαρύτητα αποδίδω στα επιχειρήματα που προβάλλονται, ασχέτως ποια είναι η βάση τής κριτικής και θεωρώ, ότι αυτά είναι πάντοτε χρήσιμα, ως αφετηρία προβληματισμού. Αυτά με απασχολούν πολύ περισσότερο από την όποια ανάγκη επικύρωσης.


2. ΚΡΙΣΗ: ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ;

Παλαιότερα είχα την εντύπωση, ότι το φάρμακο που προτιμάται στην καταπολέμηση τής βαριάς μολύνσεως είναι η ασπιρίνη. Συν τω χρόνω διαπιστώνω, ότι επαφιέμεθα μάλλον περισσότερο στις θαυματουργές θεραπευτικές ιδιότητες τής καραμέλας.
Αναμφιβόλως η συμπτωματολογία τής νόσου μας προσλαμβάνει ολοένα και περισσότερο ζοφερές διαστάσεις στην επιφάνεια. Ενώσω όμως επωάζετο ο εχινόκοκκος, εμείς αγρόν ηγοράζαμε. Ακολουθώντας στην διάγνωση των αιτιών τής κακοδαιμονίας μας την κομπογιαννίτικη μέθοδο τής συμβατικής ιατρικής, βαυκαλιζόμεθα να αποδίδουμε την παθογένεια που μάς διακατέχει στα όποια μικρόβια και όχι στο βάναυσα εξουδετερωμένο ανοσοποιητικό μας σύστημα, το οποίον οι ίδιοι  μετά περισσής μανίας φροντίσαμε να αδρανοποιήσουμε. Έτσι βαράμε μια συλλογική εκούσια χημειοθεραπεία συνειδήσεως στην γκλάβα μας, πιστεύοντας ότι κατακρημνίζοντας τα πάντα, κάπου θα εξουδετερωθούν στον ορυμαγδό τής εσωτερικής μας οβίδας μαζί με τα λοιπά και οι υποτιθέμενοι παθογενείς μικροοργανισμοί. Αρκεί να παραμείνει μόνο ένα ανέπαφο: Η αρειμάνια μαγκιά μας. Εμείς δεν φταίμε για τίποτε. Αυτοί που φταίνε είναι μόνον οι άλλοι και κυρίως οι ξένοι. Εμείς είμαστε πάντοτε δημιουργικοί. Οι κλέφτες ευθύνονται για όλα, που άρπαξαν το βιος, το οποίον εμείς με φιλοπονία οικοδομήσαμε. Είτε αυτοί είναι πολιτικοί, είτε τραπεζίτες, είτε τροϊκανοί, είτε διεφθαρμένοι επιχειρηματίες, είτε διαπλεκόμενοι, είτε ο φούφουτος. Ότι εμείς μια ζωή κουβαλάμε όλους αυτούς στην πλάτη μας από καταβολής ελλαδικού προτεκτοράτου, φιλάρεσκα, απερίσκεπτα με άκρατο φιλοτομαρισμό και πλήρη εφησύχαση, ουδόλως συνέβαλλε στην κορύφωση τής κατάντιας μας, όπως αυτή με ζοφερό τρόπο εκδηλώνεται πλέον απροκάλυπτα.
Δεν μάς ανησυχεί διόλου το πύον που αναπτύσσεται σε μόνιμη βάση μέσα στα έλκη μας, Όταν όμως αυτά ανοίξουν και το πύον εκχύνεται, τότε μιλάμε για κρίση.
Αναπαράγοντας μονίμως με οίστρο τα σαθρά πρότυπα τής εξουσίας, ενσωματωμένοι με υπερηφάνεια στο σάπιο κουφάρι της, δεν αποδώσαμε μόνο πλήρη πιστοποιητικά αθωότητος στον ρόλο τής εκούσιας προσαρμογής μας, αλλά διεκδικήσαμε επί πλέον επαίνους και αναγνώριση. Εφόσον έχουμε ιδιότητα, διαθέτουμε τίτλους, επιτελούμε ρόλλον, συμβάλλουμε παραγωγικώς στα καθέκαστα, νεμόμεθα τα αγαθά τού κοινωνικού πλούτου στον ένα ή άλλο βαθμό, απολαμβάνουμε τα αγαθά τής προόδου.
Το χειρότερο σαράκι, που εμφύσησε η βαρβαρότητα στις σάρκες τού Ελληνισμού είναι η ατομικότητα. Μια οντική αντίληψη, η οποία περιχαρακώνει το εγώ στα επιφανειακά όρια τού περικαλύμματος τής υπάρξεως, χωρίς να αναδεικνύει την παραμικρή ουσία τής προσωπικότητος. Διότι η ανθρώπινη φύση είναι έτσι, ώστε είναι αδύνατον να αναδεικνύεται ουσία τής υπάρξεως μέσα στο μπουντρούμι τού "εγώ", έξω από το αληθεύειν τού εμείς. Διότι η Αλήθεια αφορά την ουσία μας.

Το χαπάκι χρυσώθηκε έντεχνα και πολύ πονηρά. Είναι μακρά, αλλά συνεχής η αλυσίδα, που τραβάει από την αρχαϊκή Λέρνη ως τα σύμβολα τής τριμερούς επιτροπής τού Λουκά Παπαδήμου και συνασπισμένων. Μονίμως κολυμπάει μέσα η ύδρα, η θεά των υδάτων, η μπριτάνια, το ψαροκέφαλο ως τιάρα τού πάπα ρώμης. Όμως ο κάθε κρίκος στηρίζει και προετοιμάζει τον επόμενο στην κυκλοτερή αλυσίδα των ροτισιεράδων, που περισφίγγει την χαβούζα, που μάς πλασάρουν σώνει και καλά ως "κοινωνία".
Αυτό που ο Καρλ Πόπερ ονομάζει "ανοικτή κοινωνία", όπου ο καθείς υποτίθεται "ότι δύναται να ευτυχίσει κατά το δοκούν και βάσει αυτών που κατεβάζει η γκλάβα του", εγώ αποκαλώ κοτέτσι. Ο ατομισμός, που διακηρύσσει ο Πόπερ, ενάντια στον επιλεγόμενο "Εσσεντιαλιασμό", τουτέστιν ενάντια στην κατ' αυτόν "θεωρία" τής ουσίας, βαυκαλιζόμενος ότι κατατροπώνει τον Πλατωνισμό, αποσκοπεί να υποβάλει μια κουκκίδα στο νήμα με το οποίον κοινωνούν οι άνθρωποι, ώστε αυτό να καταντήσει ανενργό σε πλαίσια αγκύλωσης
Ο αλητάμπουρας Ζαν Ζακ Ρουσώ διεκήρυσσε στο "Κοινωνικό Συμβόλαιο" τον "χειραφετημένο πολίτη". Αυτόν, ο οποίος δικαιούται βάσει τού "φυσικού δικαίου", τουτέστιν την δεοντολογία των ενστίκτων τής ζούγκλας, να καθορίζει κατά το δοκούν, κατά "την ίδιαν φρόνησιν", τα κοινωνικά πεπρωμένα. Μέσα από τις στοές και τις γαλαρίες (μήπως μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τί σχέση έχουν οι γαλαρίες με το γάλα; Μήπως γνωρίζει κάποιος για το ρόλο τού "Ηλίου τού Μεσονυκτίου" στα Ελευσίνεια Μυστήρια, ή για τον "Μαύρο Ήλιο" τής ναζιστικής Ahnenerbe; Ή για το πως συνδέονται οι στοές και οι Λαβύρινθοι με την χθόνια λατρεία;) νόμιζε ο μπαρμπαγιάννης, ότι θα ξέκανε με μια κίνηση τον Ηράκλειτο:

ΔΙΟ ΔΕΙ ΕΠΕΣΘΑΙ ΤΩ ΚΟΙΝΩ.
ΞΥΝΟΣ ΓΑΡ Ο ΚΟΙΝΟΣ.
ΤΟΥ Δ' ΕΟΝΤΟΣ ΞΥΝΟΥ ΖΩΟΥΣΙΝ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΩΣ ΙΔΙΑΝ ΕΧΟΥΣΙΝ ΦΡΟΝΗΣΙΝ

Πώς να μπορέσει να κατανοήσει τον Λόγο ο βάρβαρος, αφού ο λόγος είναι κοινός; Ο βάρβαρος δεν μπορεί να κοινωνήσει, έχει "ίδιαν φρόνησιν", τουτέστιν μπαρμπούτσαλα.
Πώς να μπορέσει να κοινωνήσει την ουσία, αυτός ο οποίος δεν είναι εις θέσιν να βιώσει τον Λόγο, την κοινωνία τού εμείς και σύμπασης τής κτίσεως και τού ακτίστου;
Έτσι το μόνο που μπορεί είναι να παραμένει στο προφανές, που είναι η ύπρξη.
Η ουσία όμως είναι ουσιαστικοποιημένος όρος μετοχής. Είναι κοινωνία. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγαλείο τού προφανούς. Κοινωνώντας με την ύπαρξη φθάνουμε στην ουσία. Διότι η ύπαρξη αποκαλύπτει και αναδεικνύει την ουσία στην διαδικασία τής ερωτικής κοινωνίας. Η ύπαρξη είναι αδιαπραγμάτευτα ουσιαστική. Αλλιώς παραμένει ατομικά αποκομμένη, τουτέστιν ανάπηρη.

Ο Ρενέ Ντε Καρτ φώναζε:
"Cogito ego sum", σκέπτομαι και με αυτόν τον τρόπο υπάρχω.

Όχι, φίλε Ρενέ. Δεν υπάρχεις. Νομίζεις ότι υπάρχεις, ή μάλλον βαυκαλίζεσαι ότι υπάρχεις.
Διότι ομιλείς στον Ενικό.

Ο Ηράκλειτος ομιλούσε στον ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ:
ΔΙΟΤΙ ΕΑΝ ΜΕΝ ΚΟΙΝΩΝΗΣΩΜΕΝ ΑΛΗΘΕΥΟΜΕΝ 
ΕΑΝ ΙΔΙΩΤΕΥΣΩΜΕΜΕΝ ΨΕΥΔΟΜΕΘΑ

Αναμφιβόλλως υποκλείνομαι έμπροσθεν τής Υπαρξιστικής φιλοσοφίας και έμπροσθεν των Υπαρξιστών. Επειδή ακριβώς εκφράζουν με ειλικρίνεια το αδιέξοδο τού βαρβαρισμού. Τον "Μύθο τού Σισύφου", τον "Angst", το Άγχος τής Ύπαρξης πέρα από την Ουσία, που διαπιστώνει ο Μάρτιν Χάιντεγκερ.
Ύψιστο περιβάλλον τής φιλοσοφίας είναι το Συμπόσιον. Συντροφικότητα σημαίνει τρώμε μαζί. Και εκεί κάνουμε οτιδήποτε άλλο. Σε πλαίσια συντροφίας. Φιλοσοφούμε, ή παίζουμε ποδοσφαιράκι. Ζούμε ή πεθαίνουμε. Όλα νοηματοδοτούνται από την στιγμή που κοινωνούμε.
Ο Ευρωπαίος δεν μπορεί να κάτσει σε τραπέζι. Όταν κάνει επιστημονικά συμπόσια, όλοι αυτοσερβίρονται ο καθείς για τον εαυτό του από κάποιον μπουφέ. Χασκογελούν και τσουγκρίζουν τα σορόπια, αλλά δεν μπορούν να κοινωνήσουν, καθότι έχουν "ίδιαν φρόνησιν", είναι δηλαδή άτομα, individuen.
Βεβαίως ορθώς διεπίστωσε ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ την ανάγκη αυτού που αποκάλεσε "Individuationsprozess". Η διαδικασία να συναντήσει κάποιος τον πραγματικό εαυτό του, είναι αναμφιβόλως μια βαθύτατα προσωπική υπόθεση. Όχι όμως εξατομικευμένη. Δεν είναι διόλου τυχαία η εμμονή τού Γιουγκ προς αυτήν την πορεία στα αρχέτυπα. Δεν είναι δυνατόν να συναντήσουμε τον εαυτό μας έξω από την διαδικασία τής κοινωνίας. Όμως εδώ δεν πρόκειται για μονόδρομο. Η εξωτερική σφαίρα βρίσκεται σε άμεση αλληλουχία με την εσωτερική. Στην εσωτερική οδό, φαινομενικά δεν συμμετέχουν οι άλλοι. Συμμετέχει όμως η ενεργοποίηση τής Ουσίας, ως βάση τής κοινωνίας. Το εκφράζει άλλωστε ο Πλάτων απερίφραστα στο "Συμπόσιο", όταν αποκαλύπτει ο Σωκράτης, πως η Διοτίμα κατά την Ερωτική Μύηση τον οδήγησε να ερωτευτεί τον ίδιο τον Έρωτα.

Ο βάρβαρος δεν μπορεί να καθήσει σε τραπέζι, παρά μόνον με μια εξαίρεση. Όταν η τράπεζα είναι στρογγυλή. Εκεί πίνουν όλοι από κοινό κύπελο. Το άγιον γκράλ, τουτέστιν την διμεθίλτριπταμίνη.

Όπως αναλύει ο Γιάννης Κορδάτος στο έργο του "Αρχαία Κωμωδία και Τραγωδία", οι Έλληνες μετέτρεψαν το περιεχόμενο τού κυπέλου των Οργεώνων τής χθόνιας λατρείας σε κρασάκι στα πλαίσια των Θιάσων, μετουσιώνοντας την χθόνια λατρεία τού Διονύσου σε συμποσιασμό. Άρα, ο πολιτισμός δεν ξεπήδησε από τα καταγώγια των στοών τού Λονδίνου και τις λέσχες τού Πόπερ, αλλά από τον Ηρωϊσμό των Ελλήνων, που αντιμάχονται τα τέρατα.
Γι αυτόν τον λόγο φρονώ, ότι το τσακίρ κέφι συντελείται μπροστά στις ρόδες τής νταλίκας. Τώρα, ποιος θα μετατραπεί σε κιμά και ποιος θα την βγάλει καθαρή, δεν προτρέχω να εκτιμήσω.
Μπορώ όμως περί ενός να αποφανθώ ήδη:
ΧΑΒΟΥΖΑ ΤΕΛΟΣ. Ασχέτως τρόπου, κόστους και αποτελέσματος.


Στο πρώτο βίντεο που ακολουθεί ο Michael Tsarion αναφέρεται διεξοδικά στην θεώρηση που πρόβαλλε ο Υπαρξισμός, ότι "η ύπαρξη προηγείται τής ουσίας", όπως εντόπισε ο φίλος Πάνδαρος σε σχόλιο τής προηγουμένης αναρτήσεως. Με σχετικά εκτενή αναφορά στον Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Τσάριον αμφισβητεί την φιλοσοφία τής ουσίας. Με αυτήν οπτική διαφωνώ, ως προσκείμενος στον Πλατωνισμό. Παρ' όλα αυτά θεωρώ όχι μόνον τον Τσάριον πάρα πολύ δόκιμο μαχητή τής συνείδησης, αλλά εκτιμώ ότι το βίντεο αυτό είναι ιδιαίτερα αξιόλογο. Διότι αναδεικνύει εκείνα τα στοιχεία τής φιλοσοφίας τού Υπαρξισμού, που θεωρώ ότι είναι πολύ γόνιμα. Πρόκειται ακριβώς για τα στοιχεία, τα οποία προκύπτουν από το γεγονός τής ίδιας τής ύπαρξης, που είναι οι αυτονόητες αξίες της, όπως η πρόκληση τής ζωής ως δυνατότητα, οι έννοιες τής ευθύνης και τής ελευθερίας.
Αυτά τα δεδομένα αναλύονται με περισσότερο απτό και πρακτικό τρόπο στο δεύτερο βίντεο. Εκεί γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στο οντικού χαρακτήρος λιώσιμο τής ανθρώπινης υπάρξεως από τούς μηχανισμούς χειραγώγησης και καταπίεσης τού συστήματος. Η διαδικασία ελέγχου και καθορισμού τής συμπεριφοράς μέσω τής αλλοτριώσεως τού τρόπου που αναπαράγεται η ανθρώπινη ύπαρξη συνιστά την κεντρική μέθοδο επιβολής τού συστήματος. Θεωρώ, ότι η κατανόηση αυτὠν των μηχανισμών και διαδικασιών καθιστά την κρίση μας εις θέση, ώστε να ερμηνεύσει και να αξιολογήσει τις συγκεκριμένες επιλογές τού συστήματος, όσο αφορά την δημιουργία και την χειραγώγηση κρίσεων . Όπως η κρίση στην Ουκρανία - στην οποία θα αναφερθώ στην συνέχεια - και η οποία δεν είναι δυνατόν να καταστεί ερμηνεύσιμη με τις τυπικές προσεγγίσεις γεωστρατηγικού χαρακτήρος, εάν παρακάμψουμε τα δεδομένα τού σφοδρού ψυχολογικού πολέμου, ο οποίος συνεχώς εντείνεται και έχει ως στόχο τον συνειδησιακό έλεγχο σε μακροκλίμακα.






19 Φεβρουαρίου, 2014

Η φύση του Μάτριξ - I

αίρετε!

Δεν ξέρω ποιός με προορίζει γιά Ολυμπιονίκη, αλλά τους τελευταίους μήνες κάνω εντατικές ...προπονήσεις, τις οποίες δυστυχώς δεν μπορώ ν' αποφύγω. Δεν εννοώ ότι θα φάω τη δόξα του μαντράχαλου Ουσαίϊν Μπόλτ, αλλά φαίνεται πως κάποιοι σκέπτονται να διοργανώσουν Ολυμπιάδα παντρεμένων (με παιδιά), με αγωνίσματα όπως: ποιός θα ψωνίσει γρηγορώτερα στο μάρκετ, ποιός θα έχει τα περισσότερα λεφτά στο τέλος του μήνα, κτλ. (Ο Άλ Μπάντυ, που όλη μέρα τεμπελιάζει, μου φαίνεται πολύ τυχερός άνθρωπος.)
Να μην τα πολυλογώ, δεν έχω κόψει επαφή με τα ιντερνέτια. Καί τις αναρτήσεις του οικοδεσπότη διαβάζω, καί καμιά εικοσαριά ιστολόγια ημερησίως. Όμως, παρ' ότι διαβάζω γρήγορα, παρ' ότι γράφω επίσης γρήγορα (αν καί με τη "μέθοδο Άντλερ"), δεν προλαβαίνω πολλά-πολλά. (Ούτε κάν απαντήσεις σε σχόλια...) Το σημερινό είναι εξαίρεση.

[Παρένθεση, γιά να καταλάβετε το -παμπάλαιο- αστείο: "Άντλερ" είναι ο αετός στα Γερμανικά, αλλά παλιά ήταν καί μία μάρκα γερμανικών γραφομηχανών. Έτσι, όποιος δεν ήξερε πλήρες "τυφλό σύστημα" με τα δέκα δάχτυλα, αλλά πληκτρολογούσε με ένα δάχτυλο από κάθε χέρι, όπως τσιμπάει ο αετός με το ράμφος, τον κοροϊδεύανε πως έμαθε τη "μέθοδο Άντλερ".]


Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις σχετικές με τη φύση του Μάτριξ. Ξεκαθαρίζω από τώρα, πως το υλικό αυτό είναι καθαρά πρωτόλειο. Επομένως, δεν μπορώ (ούτε θέλω) να σας πάρω στο λαιμό μου, ότι τα πράγματα είναι σώνει καί καλά έτσι κι όχι αλλοιώς. Αλλά θέλω να σκεφθείτε καί μόνοι-ες σας. Ώστε οι επί μέρους σωστές αντιλήψεις να πέσουν στην κοινή χύτρα των γνώσεών μας. (Αλλοιώς, αν είναι ο καθένας γιά την πάρτη του, τί καθόμαστε κι ασχολούμαστε με ιστολόγια όπως το παρόν; )

Πώς θα ξέρουμε ότι σκεφτήκαμε κάτι σωστό; Μά, καθαρά από την πράξη. Αν όσα σκεφτήκαμε συμφωνούν με την πράξη, ή/καί έχουν πρακτικές εφαρμογές (καί δη μετρήσιμες), τότε είμαστε στον σωστό δρόμο. Μακριά από μας οι φιλοσοφικές άρες-μάρες κουκουνάρες διαφόρων δήθεν "μυστών", που μας κλείνουν πονηρά το μάτι ότι ντεμέκ έχουν γνώσεις με πιστοποιητικό ...Θεού - κι έχουν γεμίσει εδώ καί δεκαετίες βιβλία καί Διαδίκτυο μ' αερολογίες.

Λοιπόν, ούτε λίγο, ούτε πολύ, νομίζω πως ανακάλυψα μερικά σίγουρα δεδομένα γιά τη φύση του φευγαλέου αυτού εφιάλτη της ανθρωπότητας. Όπως είναι κάτι σκηνές με τον υπερήρωα Αόρατο Άνθρωπο, που μπαίνει στο δωμάτιο του κακού, ο κακός τον παίρνει χαμπάρι, του λέει: "- Ξέρω πως κάπου εδώ είσαι!", του φυσάει τον καπνό του πούρου απάνω του, σχηματίζεται μιά καπνοπουρική ομίχλη με το περίγραμμα του Αόρατου Ανθρώπου...


...κι αμέσως μετά ο κακός τον αρχίζει στα πιστολίδια. (Διότι Αόρατος μεν, αλλά με σάρκα καί οστά δέ. Άρα, κι αυτός ψοφάει. :-) Λογικόν!...)

Το κακό είναι ότι, όπως ο σεναριογράφος δεν τον πεθαίνει τον ήρωά του έτσι εύκολα, έτσι καί το Μάτριξ δεν πεθαίνει εύκολα. (Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, κτλ κτλ κτλ.) Το βλέπουμε μεν, αλλά, εκεί που πάμε να το κοπανήσουμε, μας την κοπανάει αυτό -χολλυγουντιανώς πως- την τελευταία στιγμή. Τά 'πανε αυτά οι αρχαίοι ημών, πολύ προ του Χόλλυγουντ, με τον μύθο (; ) του Πρωτέα.


Αφορμή γιά το αρθρο ετούτο έδωσαν οι ...Κατακλυσμοί!

Σας έχω πεί ότι εργάζομαι παράλληλα επάνω σε διάφορες έρευνες. Ως αποτέλεσμα των οποίων, ως καρπό των κόπων μου, έχω δεί να τακτοποιούνται χρονικώς πολλά από τα περιγραφόμενα στη Μυθολογία. (Κι ας λένε διάφοροι ποδιτσοκίνητοι συγγραφίσκοι ό,τι θέλουν - ότι δήθεν δεν μπορούμε να χρονολογήσουμε τέτοια γεγονότα. Ψεκάσματα με το όπιο του μυστηρίου δεν πιάνουν σ' εμένα.)
Ταυτόχρονα, έχω διαπιστώσει επαναλαμβανόμενους χρονικούς κύκλους, τόσο βραχυχρόνιους καί μεσοχρόνιους, όσο καί μακροχρόνιους. Όπως έχω διαπιστώσει καί την αναμφισβήτητη (επαναλαμβανόμενη πέραν πάσης τυχαιότητος) ύπαρξη διαφόρων αριθμητικών παραγόντων (πχ πολλαπλασιασμός επί 1,000), αν καί δεν έχω βρεί ακόμη την εξήγησή τους.
Τα ανέλυσα, όμως, κι αυτά δημοσίως στο παρελθόν: υπάρχουν αιτιολογήσεις πρώτου, δευτέρου, ...νιοστού επιπέδου - κι όλη η ελαφρώς τραγική πορεία της επιστήμης συνίσταται στο να φτάσει η κυρα-επιστήμη στο έσχατο επίπεδο εξηγήσεων, το θεμελιώδες, το νόν πλούς ούλτρα. Γιά παράδειγμα, η απάντηση στο γιατί ασθενούμε, είναι επειδή υπάρχουν τα μικρόβια. (Αιτιολόγηση πρώτου επιπέδου.) Η απάντηση στο γιατί υπάρχουν μικρόβια, είναι ένα μασημένο: "- Έεεε... επειδή υπάρχουν στη φύση! Όπως υπάρχουν τα ζώα καί οι άνθρωποι."
Αυτή είναι η αιτιολόγηση δευτέρου επιπέδου - αλλά καταλαβαίνουμε πως εδώ αρχίζουν τα ζόρια: Η ερώτηση τρίτου επιπέδου: "- Γιατί τα μικρόβια μας ενοχλούν; Δεν μπορούσαν απλά να υπάρχουν, χωρίς να μας αρρωσταίνουν εμάς;", δεν έχει καμμία απάντηση σήμερα, όσο καί να ψάξετε στην Ιατρική, ή τη Βιολογία. Οι μεν γιατροί περιορίζονται στο να τα εξοντώσουν με φάρμακα, οι δε βιολόγοι απλά ελπίζουν πως κάποια μέρα θα βρουν την απάντηση, σκαλίζοντας το dna.

Οι δικές μου αιτιολογήσεις, ατυχώς, περιορίζονται στο ...μηδενικό επίπεδο: απλώς παρατηρώ καί καταγράφω τα φαινόμενα, ξεχωρίζοντάς τα από τον "θόρυβο" της τυχαιότητας. Μην περιμένετε κάτι καλύτερο, όμως, διότι δεν μπορώ να το προσφέρω προσώρας. Να λέτε κι ευχαριστώ: σκεφθείτε πως σε παρόμοιες περιπτώσεις άλλοι δεν μπορούν κάν να διακρίνουν το τί γίνεται! (Παρ' όλ' αυτά, έχουν κι άποψη!)

Οι Κατακλυσμοί, λοιπόν...

Η Μυθολογία μας θυμάται τρείς: τον του Δευκαλίωνα, τον του Φορωνέα, τον του Ωγύγου. (Αν καί λέγεται ότι ο κατακλυσμός του Ωγύγου συνέπεσε με τα χρόνια της βασιλείας του Φορωνέα.) Δεν θυμάμαι, όμως, να τους τοποθετεί με χρονική σειρά, ούτε να λέει πόσο απείχαν ο ένας από τον άλλον. Ρίχνοντας μιά ματιά στο λήμμα "Φορωνεύς", ας πούμε, συμπεραίνει κανείς ότι ο μυθικός αυτός βασιλιάς του Άργους έζησε όχι πολύ πριν από πχ τον Αιγέα. Θεωρείται παλαιότατος των ανθρώπων, αλλά άντε καί νά 'τανε καμιά δεκαριά (βαρειά δεκαπέντε) γενιές παλαιότερος των ηρώων της Τροίας - αν πάρουμε στην κυριολεξία τις γενεαλογίες των αρχαίων ποιητών.
Επειδή, όμως, η Μυθολογία μας σκόπιμα μπερδεύει τα γεγονότα, ώστε να ΜΗΝ βρεθούν (από τα λαμόγια) τα "κλειδιά" εκείνα, που θα ξαναοδηγήσουν τον πολιτισμό στα ύψη, άρα καί στην απότομη πτώση στο μηδέν, όπως έγινε πολλές φορές στο παρελθόν, επιτρέψτε μου να ψιλοδιαφωνώ με την μυθολογική κυριολεξία. Αντ' αυτής, έχω κάτι καλύτερο να σας προτείνω.


Ανάμεσα σ' όλες τις τρέλλες που κουβαλούσαν οι ναζιστές (οι αυθεντικοί), υπήρχε καί η μούρλα της "ευγενούς" καταγωγής των Γερμαναράδων. Ένθα "ευγενούς" ισοδυναμεί με Ατλαντίδα - ή, κάπως πιό αόριστα, με την "κοιτίδα της Αρίας φυλής". Φαίνεται πως άλλες τέτοιες "κοιτίδες" (πχ Ελλάδα) τους έπεφταν λίγες στο "ευγενειόμετρο". (Γι' αυτό καί της Ελλάδας της έδωσαν καί κατάλαβε. Καί οι τότε, καί οι σημερινοί, καί οι απ' ανάμεσα, καί οι πιό πριν.)
Αυτό από μόνο του δεν πειράζει κανέναν. Μπορώ να πω ότι είναι μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο, αν θυμηθούμε όλες τις επίσημες παραμυθολογίες περί καταγωγής των βασιλέων στα ευρωπαϊκά κράτη - που ψάχνουν προγόνους από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, μέχρι τον ...Χριστό (ναί!) καί την υποθετική ...κυρία Χριστού, τη Μαγδαληνή. (Θ' ασχοληθούμε καί μ' αυτά, αλλά όχι στο παρόν. Αν βιάζεστε να μάθετε, σας λέω από τώρα ότι πρόκειται γιά θρίχες κατσαρές. Με αποδείξεις ότι πρόκειται περί θριχών.)

Εν ολίγοις: δε βαρυέσαι, Δελλαπατρίδηδες πάντα υπήρχαν.

Ωστόσο, οι ναζιστές ήσαν Δελλαπατρίδηδες με κρατική εξουσία!... Κι όλος ο κόσμος βίωσε τις συνέπειες του να δίνεις όπλα σε μαλακισμένα πιθήκια. (Ακόμη καί χάριν παιδιάς - βλέπε αλλεπάλληλες εκλογές καί ψηφοφορίες των ετών 1930-1933 στο Ράϊχσταγκ.) Εν πάσει περιπτώσει, πριν αρχίσουν τα μπάμ-μπούμ, οι ναζιστές έψαχναν μετά μανίας άτομα, να τους οδηγήσουν στην Ατλαντίδα!

(Το κείμενο αυτό δεν τελείωσε ακόμη,. Θα εμπλουτίζεται, μέχρι να σβήσω αυτή την φράση.)

10 Φεβρουαρίου, 2014

ΟΙ ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΝΕΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ



                      Η ζωή αλλάζει
                      δίχως να κοιτάζει
                      την δική σου μελαγχολία
                      κι έρχεται η στιγμή
                      για ν' αποφασίσεις
                      με ποιους θα πας
                      και ποιους θ' αφήσεις
                     
                         "Οι παλιοί μας φίλοι", Διονύσης Σαββόπουλος



1. ΕΓΓΕΝΕΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΣ

Αναλογιζόμενος τον τρόπο, με τον οποίον στις πλείστες των περιπτώσεων εκφράζεται η αναζήτηση στην εποχή μας (εφόσον προϋποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο υφίσταται) μού έρχεται κατά νου η εικόνα κάποιου, που επιχειρεί να τρέξει, ενώ τα πόδια του είναι κολλημένα στο έδαφος. Και εάν σε κάποια περίπτωση αυτός επιτύχει να θέσει τα πόδια του σε κίνηση, τότε μοιάζει με ανάπηρο παιδί, που τρέχει πίσω από φαντάσματα. Αυτή η διαπίστωση ισχύει πρωτίστως για εμένα, δεδομένου, ότι τα σημειώματά μου αποσκοπούν σε κάποια αυτογνωσία, χωρίς να επιδιώκω συνειδητά να μειώσω ή να απαξιώσω άλλους. Η αιχμή τής αναζήτησης, η οποία χαρακτηρίζει ένα χώρο, ανάγεται εν τέλει σε αυτούς που επιδιώκουν να είναι αιχμηροί. Και όταν αυτή υπολείπεται, αυτό σημαίνει, ότι αυτοί είναι αμβλυμμένοι. Με αυτήν την διαπίστωση δεν επιδιώκω να αμφισβητήσω την σκέψη και την εκφορά ανθρώπων, οι οποίοι αναζητούν με δημιουργικό τρόπο, τολμώντας να εισέρχονται σε μη συμβατικές περιοχές. Αυτή δεν αφορά συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία αναμφιβόλως επιχειρούν να ανοίξουν δρόμους στην σφαίρα τής αναζήτησης, αλλά εστιάζεται μπροστά στον γενικότερο μαντρότοιχο, ο οποίος χαρακτηρίζει τα αδιέξοδα έμπροσθεν των μεγάλων προκλήσεων τής σύγχρονης εποχής, που απαιτούν συγκεκριμένους χειρισμούς.
Κατ' επανάληψη έχει διαπιστωθεί, ότι η εποχή μας χαρακτηρίζεται από έλλειψη οραμάτων και κρίση ιδεολογιών και ιδεών. Αναμφιβόλως οι λοιπές μορφές, με τις οποίες εκφράζεται η σύγχρονη κρίση, είτε αυτές εκδηλώνονται στον οικονομικό τομέα, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην αδυναμία να διαμορφωθούν με πειστικό τρόπο πολιτικές προτάσεις που να προσφέρουν ρεαλιστικές προοπτικές, ή οποιονδήποτε άλλο τομέα, αποτελούν δευτερεύουσες συνέπειες, οι οποίες παρέπονται ακριβώς από τον πυρήνα των αδυναμιών μας, ο οποίος ανάγεται στην ανεπάρκειά μας να προάγουμε ως κοινωνίες δημιουργική σκέψη. Και αυτή η προαγωγή δεν είναι δυνατόν να υπέχει αποκλειστικά αφηρημένο χαρακτήρα, χωρίς να εμπεδώνεται επί των συγκεκριμένων επίκαιρων δεδομένων. Οι σημερινές μας σκέψεις διαμορφώνουν την αυριανή πρακτική μας. Και παρόλο ότι δεν μπορούμε πλέον να παραβλέψουμε τις ζοφερές συνέπειες των δεδομένων, αδυνατούμε να εξάγουμε από αυτά ζητούμενα.
Αυτή η γενικής φύσεως αδυναμία δεν συνεπάγεται, ότι η συγκεκριμένη παραγωγή σκέψεως βρίσκεται σε στασιμότητα. Τουναντίον, η συλλογική ανθρώπινη εμπειρία και η επεξεργασία της οδηγούν στο να συλλέγονται σπυρί - σπυρί σημαντικότατοι καρποί συν τω χρόνω, οι οποίοι συγκροτούν την καρποφορία τής καλώς νοουμένης επιστημονικής γνώσεως, αλλά και τής γενικότερης επιγνώσεως ως προς τον τρόπο που εκφράζονται τα διογκούμενα αδιέξοδα. Στην εποχή μας - όπως και παλαιότερα εξ άλλου - ανθούν σημαντικές μορφές, τόσο στον τομέα τής πρωτοποριακής επιστήμης, όσο και στην σφαίρα του στοχασμού, που επιχειρούν να διαμορφώσουν χρήσιμα συμπεράσματα ως οδοδείκτες, προς την κατεύθυνση τής απελευθερώσεως και τής κάθε είδους χειραφετήσεως των ανθρώπων.
Αυτό όμως που λείπει και που προηγουμένως χαρακτήρισα ως "δημιουργική σκέψη", είναι η προσπάθεια σύνθεσης αυτών των επί μέρους επιτευγμάτων στα πλαίσια ενός συνεκτικού συνόλου, το οποίο να δύναται να αποτελεί μια λειτουργική θεωρία υπερβάσεως των αδιεξόδων, διαμορφώνοντας συγκεκριμένες προτάσεις πρακτικών επιλογών.
Ίσως αυτή η αδυναμία να συνιστά υπό μια έννοια προτέρημα. Στην βάση, ότι οι προηγούμενες προτάσεις και κοσμοθεωρήσεις, οι οποίες με τον ένα ή άλλον τρόπο ενέπνευσαν προηγούμενες γενιές, αποδεικνύονται πλέον ασύμφορες, μη λειτουργικές, παρωχημένες και ανήμπορες να διαμορφώσουν ρεαλιστική προοπτική. Θέτοντας επί τάπητος με ζωτικό τρόπο την αναγκαιότητα, να δημιουργηθεί κάτι νέο, το οποίο να είναι ζωντανό και να μπορεί με δυναμικό τρόπο να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Όταν εκπνέει το παλαιό, εγκαταλείπεται από τα στοιχεία τού πνεύματος, που μπορεί να το ζωογονούσαν. Τότε οι κοινωνίες αναμένουν την εισπνοή τού Νέου.

Η αναζήτηση στην διαδικασία τής δημιουργίας σκέψεως μετά την κλασσική περίοδο, η οποία χαρακτηρίσθηκε από την ακμή του φιλοσοφικού στοχασμού στα πνευματικά κέντρα τής τότε οικουμένης, είχε στην ουσία απροκάλυπτα ή κεκαλυμμένα θρησκευτικό προσανατολισμό, υπό την έννοια ότι συγκροτούσε δόγματα. Και όποτε η αναζήτηση απολήγει σε δόγματα, αυτοαναιρείται. Οι κατ' εξοχήν θιασώτες της επεδίωξαν κατά κανόνα, μετά την υποχώρηση τής διαδόσεως τού Ελληνικού Πνεύματος, δηλαδή μετά την επιβολή τής Ρωμαιοκρατίας και μέχρι σήμερα, να αναχθούν σε αυθεντίες, χωρίς να αποδέχονται αμφισβήτηση όσων διεκήρυσσαν. Όταν οι ιδέες αποκρυσταλλώνονται, στερούνται ευελιξίας και παύουν να αναπνέουν. Μπορεί μεν από χρηστικής σκοπιάς συχνά να αποδεικνύονται επαρκείς, ώστε να στηρίξουν την αναπαραγωγή συγκεκριμένων κοινωνικών μορφωμάτων και την οργάνωση κάποιου τύπου ανθρωπίνου συμβιώσεως. Όμως παραμένουν στείρες, χωρίς να είναι εις θέσιν να προάγουν την πραγματική ελευθερία των ανθρώπων. Διότι η ελευθερία δεν είναι δυνατόν να στηρίζεται πρωτίστως παρά στην πνευματική χειραφέτηση. Εφ' όσον η σκέψη υποχρεούται αμέσως ή εμμέσως να υποκύπτει και να υπηρετεί δόγματα, η κοινωνία λειτουργεί στην βάση εκούσιου ή ακούσιου άνωθεν επιβεβλημένου προγραμματισμού.
Οι εκούσιοι συνοδοιπόροι των δογμάτων μπορεί να αισθάνονται ψυχικά αναπαυμένοι, ευρισκόμενοι υπό την αιγίδα προκατασκευασμένων βεβαιοτήτων. Το ευ ζην όμως δεν συνιστά παυσίπονον έναντι των προκλήσεων τής ζωής. Η άμβλυνση τής ανθρώπινης ευαισθησίας συνιστά δρόγα, η οποία μετατρέπει εν τέλει την ανθρώπινη εγρήγορση, τουτέστιν την ευκαιρία τού ανθρώπου να συναντήσει τον εαυτό του ώστε να ευτυχίσει αληθώς, σε πέτρα (stoned). Στην αντίποδα τής Α-λήθειας βρίσκεται η λήθη. Γι αυτό ο Ηράκλειτος επιμένει, ότι "μια ξηρά ψυχή είναι πολύ καλύτερη τής υγρής". Η ψυχή δηλαδή, η οποία δεν επιδιώκει να βρέχεται με οινοπνευματώδη ή άλλα παυσίπονα και "αντικαταθλιπτικά" για να ξεχάσει, αλλά τίθεται με ετοιμότητα και εγρήγορση έναντι των προκλήσεων, με στόχο να τις αντιμετωπίσει φρονίμως, αντιμετωπίζοντας αυτές ως κλίμακα στην πορεία τής κατακτήσεως τής ωριμότητος.
Η απόδραση από τις προκλήσεις συνιστά την καθημερινή λαμογιά, που προσφέρει η σύνταξη με το κάθε είδους δόγμα, είτε αυτό ενδύεται μεταφυσικό, είτε υλιστικό μανδύα. Η ένταξη στην γκρούπα και η απαλλαγή από την προσωπική ευθύνη, που αυτή υποβάλλει, αποτέλεσε και αποτελεί την βάση τού αγόμενου και φερόμενου μαζανθρώπου, ο οποίος επικράτησε κατά κόρον στα πλείστα όσα κοινωνικά μορφώματα κατά την διάρκεια της ιστορίας. Η διακινδύνευση να τεθεί εκουσίως το υποκείμενο πέραν των καθιερωμένων κοινωνικών στερεοτύπων, ενεργόν συμφώνως προς τις επιταγές της ιδίας συνειδήσεως και ακολουθόν το ανώτερον ήθος τής αδιαπραγματεύτου αρετής και συμπόνοιας προς άπαντας, συνεπάγεται ζοφερή αμφισβήτησή του από κάθε είδους περίγυρο. Η προσαρμογή μας προς τα στερεότυπα, τα οποία επιβάλλει ο εκάστοτε κοινωνικός μύθος, συνιστούν  την μάσκα τού κοινωνικού προγραμματισμού μας, και συγκροτούν τα ιδεολογήματα με τα οποία επιχειρούμε να στηρίζουμε τις επιλογές μας. Μετά τις φρικαλέες συνέπειες, που επέφερε ο Β΄ΠΠ. συγκροτήθηκε η πρώτη ιδεολογία ουσιαστικής αμφισβητήσεως στα πλαίσια τής Δύσεως υπό την μορφή τής φιλοσοφίας τού Υπαρξισμού. Συμφώνως προς αυτή την θεώρηση η κεντρική αφετηρία, γύρω από την οποία αρμόζει να αναπτύσσεται η συνολική συμπεριφορά τού ατόμου, είναι η επίγνωση τής προσωπικής ευθύνης. Καταρρίπτοντας τις προκατασκευασμένες βεβαιότητες των δογμάτων, ο Υπαρξισμός απαιτεί από τον καθένα ίδιον έλεγχο των επιλογών του. Κατά τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, τον  βασικότερο των εκπροσώπων αυτής της φιλοσοφίας, το πολυτιμότερο των σημείων στίξεως, στο οποίον αρμόζει παύσις, όχι κατόπιν αλλά προ αυτού, είναι το ερωτηματικό.

Όσοι συγκρότησαν δόγματα τα οποία διαδόθησαν σε σημαντικό βαθμό, διέποντο οπωσδήποτε από οξύνοια και διέθεταν οργανωτικές ικανότητες, ασχέτως εάν αυτοί ήσαν μεμονωμένα άτομα, ή συγκροτούσαν ομάδες. Η δυνατότητα να ενσωματώσουν την κοινωνία σε κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο αναπαραγωγής προϋπόθετε σημαντική τεχνογνωσία αναφορικά με την συγκρότηση, διάδοση και επικράτηση ενός συστήματος ιδεών. Ακόμη και στην περίπτωση, που φρόντισαν να συγκροτήσουν σχολή σκέψεως, η οποία να προάγει και στο μέλλον την εφαρμογή των δογμάτων τους, εγκλώβισαν τούς πνευματικούς τους διαδόχους εντός τού υποτιθέμενου θέσφατου των διδαχών τους. Είτε αυτό αφορούσε κάποια υποτιθέμενη απαράβατη θεία θέληση, είτε κάποιους υποτιθέμενους φυσικούς νόμους, ή άλλες υποτιθέμενες απαράβατες νομοτέλειες τού οικονομικού ή κοινωνικού ή όποιου άλλου γίγνεσθαι. 
Η ζωή όμως και τα δεδομένα που την συγκροτούν εξελίσσονται συνεχώς. Και η δυνατότητα να επανοικοδομούνται νέες επαύλεις από τα υλικά κατεδαφίσεως προηγούμενων κτισμάτων, οδήγησε σε αποτυχημένα αποτελέσματα. Η λογική της αποπερατώσεως σύγχρονων ανακτόρων με μπάζα τού παρελθόντος οδήγησε στα παραπήγματα, τα οποία αναδύονται από την ξύλινη γλώσσα των παρωχημένων, ξεπερασμένων, άχρηστων και εν τέλει νεκρών ιδεολογιών. Τα ιδεολογήματα, ως απολειφάδια πρώην χρηστικών μοντέλων, αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις επίκαιρες προκλήσεις για δύο βασικούς λόγους:
Ο πρώτος εξ αυτών απορρέει από την δογματική τους συγκρότηση. Ένεκα αυτής αδυνατούν να ανταποκριθούν στους στόχους τής ανθρωπίνου χειραφετήσεως και απελευθερώσεως. Μπορεί να βρήκαν στο παρελθόν κάποια εφαρμογή χρηστικής φύσεως, η οποία όμως στηριζόταν στην εν τέλει αλλοτρίωση τής α-ληθούς ανθρωπίνου ουσίας. Υπό αυτήν την έννοια συνθέτουν στην πορεία τού χρόνου μια αρνητική εμπειρία για την ανθρωπότητα. Η διαρκής επαύξηση αυτής τής αποτυχίας να ευημερίσουν όχι εικονικώς αλλά ουσιαστικώς οι κοινωνίες ενισχύει την επίγνωση και την προσμονή των ανθρώπων για την συγκρότηση μιας συμβίωσης μεταξύ τους, η οποία να μπορεί να ανταποκρίνεται στις αληθείς τους ανάγκες. Πέρα από λαμογιές, παυσίπονα, σκάρτες προσαρμογές, απαξιωτικούς συμβιβασμούς και υποκατάστατα αληθούς βίου σε πλαίσια αυτάρκειας και αρμονίας.
Ο δεύτερος λόγος, ένεκα τού οποίου τα παλαιά ιδεολογήματα καταλήγουν ανάξια για τον κάδο ανακύκλωσης, είναι ότι αυτά πλέον δεν ανταποκρίνονται ούτε καν επί χρηστικής βάσεως στην ανάγκη οργανώσεως τού κοινωνικού βίου, δεδομένου ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην, με αποτέλεσμα αυτά να μην μπορούν ούτε στοιχειωδώς καν να ανταποκριθούν στον όποιο - έστω υποτυπώδη - χειρισμό των επικαίρων προκλήσεων.

Για να μπορέσουμε όμως να διαπιστώσουμε αφ' ενός μεν την ακαταλληλότητα των παλαιών δογματικών ιδεολογιών στην κατεύθυνση της αντιμετωπίσεως των συγχρόνων προκλήσεων και αφ' ετέρου για να εντοπίσουμε τις αρχές, επί των οποίων αρμόζει να εδράζονται τα σύγχρονα προθέματά μας, είναι σκόπιμο να αποτιμήσουμε με συγκεκριμένο τρόπο τα βασικά δεδομένα, επί των οποίων εστηρίχθησαν στο παρελθόν τα νεκρά πλέον από λειτουργικής πλευράς δόγματα, καθώς και το πώς άλλαξαν με την πάροδο τού χρόνου αυτά τα δεδομένα. Αυτή την αποτίμηση θα επιχειρήσω στο επόμενο κεφάλαιο αυτής τής αναφοράς.


2. ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΡΑΣΚΕΛΙΣΕΙ ΗΔΗ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ


Συνεχίζεται....


Οι δύο μαγνητοσκοπήσεις που ακολουθούν αφορούν σημαντικές εξελίξεις τής συγχρόνου επιστημονικής ερεύνης, μέσα από το πρίσμα δυο πρωτοποριακών ερευνητών.
Επισυνάπτονται σε συνδυασμό με αυτές στην προηγούμενη ανάρτηση τού Tom Campell. Ο Campell διετέλεσε ως φυσικός επιστήμων πολυετής συνεργάτης της NASA. Με τις παρουσιάσεις του επιχειρεί να αξιοποιήσει σημαντικές ανακαλύψεις τής κβαντομηχανικής προς την κατεύθυνση τής κοινωνικής τους αξιοποίησης. Συνδέοντας την έννοια τής συνειδήσεως με αυτήν της πληροφορίας, η οποία διέπει σε επίπεδο κβαντομηχανικής τόσο τις ενεργειακές, όσο και τις υλικές εκφάνσεις, αποδίδει συγκεκριμένη έμφαση στον ρόλο που τα συνειδησιακά μας δεδομένα είναι εις θέσιν να διαμορφώνουν πραγματικότητες.
Τόσο ο Rupert Sheldrake, όσο και ο Bruce Lipton είναι διακεκριμένοι καθηγητές περιώνυμων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με πρωτοπωριακές ερευνητικές δραστηριότητες και ριζοσπαστικές ανακαλύψεις. Και οι δυο θεωρούν, ότι οι ανακαλύψεις τους αλληλοσυμπληρωνονται με τις έρευνες και ερμηνευτικές προσεγγίσεις τού Campell περί πληροφορίας και συνειδήσεως. Ο Sheldrake είναι αυτός, ο οποίος εντόπισε την ύπαρξη των πεδίων πληροφορίας. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι κλάδος του είναι η βιολογία. Η επαφή των ζώων με τα πεδία πληροφορίας καθίσταται πλέον προσιτή στην επιστημονική έρευνα - καθότι είναι σχετικά προφανής - από ότι η σχέση τού ανθρώπου προς αυτά. Ιδιαίτερη αίσθηση προξενεί επίσης ο βαθύτατα προωθημένος τρόπος, με τον οποίον η Κλασσική Ελληνική Φιλοσοφία έχει χειριστεί αυτά τα φαινόμενα, όπως θα παραθέσω προσεχώς.
Ο  Lipton έχει προβεί σε ριζοσπαστικές ανακαλύψεις αναφορικά με την δομή και λειτουργία των κυττάρων. Προτάσσοντας σε σημασία τον ρόλο τής κυτταρικής μεμβράνης αυτού τού γεννετικού κώδικος, αναλύει τον τρόπο που αυτή λειτουργεί ως δέκτης για την εκτός τού κυττάρου προερχόμενη πληροφορία, η οποία επιτελεί καθοριστικό ρόλο στην λειτουργία του. Εργασίες άλλων ερευνητών, οι οποίες εστιάζονται στον γονότυπο καταδεικνύουν, ότι και αυτός επιτελεί ρόλο ηλεκτρομαγνητικής κεραίας κυλινδρυκής μορφής. Ο μαθηματικός συσχετισμός τής στρέψης με την έννοια τής μεταδόσεως τής πληροφορίας αποτελεί επίσης ένα σημαντικό ζήτημα.