25 Αυγούστου, 2015

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ - ΤΡΙΤΟΝ ΜΕΡΟΣ



ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ

Η στασιμότητα και τα αδιέξοδα, στα οποία είχε περιέλθει το σοβιετικό καθεστώς ιδιαίτερα κατά την τελευταία φάση τής εποχής Μπρέζνιεφ, ήταν αδύνατον να μην σταθούν αφετηρία επαγρυπνήσεως για κάποιους, οι οποίοι αισθάνθηκαν ότι καλούνται να εξεύρουν λύσεις και να οριοθετήσουν διέξοδο. Γενικά από πλευράς νοοτροπίας, εκτιμώ ότι μπορούν οι ιθύνοντες τής τότε εποχής να καταταγούν σε δυο βασικές κατηγορίες: Οι πρώτη αφορά τα επαναπαυμένα στελέχη, τα οποία φρόντιζαν ως στυγνή νομενκλατούρα, εκμεταλλευόμενα την μεταπολεμική αύξηση τής ισχύος τής Ρωσίας, να εφαρμόζουν τα προνόμιά τους προς ίδιον όφελος. Η διαφθορά πολύ μεγάλου τμήματος των στελεχών τού σοβιετικού καθεστώτος και η γραφειοκρατική αντιμετώπιση όλων τών βασικών μηχανισμών και διαδικασιών από αυτούς, σε καμία περίπτωση δεν συνιστούσε ένα προσφάτως διαμορφωθέν κοινωνικό συγκρότημα. Τόσο ο τσαρισμός, όσο και ο κατ' επίφαση "κομουνιστικός" νεοτσαρισμός από διάστημα αιώνων εστηρίζοντο αρχικώς στούς Βογιάρους και στην συνέχεια στούς κομισσάριους (τουτέστιν εντεταλμένους τής εξουσίας) οι οποίοι ήσαν επέκταση τού τοποτηρητού στον αγροτικό τομέα και στούς λοιπούς τομείς τής παραγωγής και τής διοικήσεως.
Το σοβιετικό καθεστώς, ως συμμαχία κορυφής αρχικώς περισσότερων μη λαϊκών ομάδων, ήταν αδύνατον να στηριχθεί εν τέλει στον ρωσικό λαό, έστω και εάν ενίοτε επιχείρησαν οι ιθύνοντες να αξιοποιήσουν επί μπιχεβιοριστικής βάσεως αυτό που ο Λένιν είχε αποκαλέσει "δημιουργική ετοιμότητα τών μαζών". Η λεγόμενη "μεγάλη οκτωμβριανή επανάσταση" με οκτώ όλους και όλους νεκρούς στην Αγία Πετρούπολη, όπου ήτο το κέντρον τού τσαρικού καθεστώτος, κατά το πρώτο τετραήμερο τού προσπορισμού τής κρατικής εξουσίας, στάθηκε από όλες τίς πλευρές ετερόκλητων συμφερόντων, οι οποίες θα μπορούσαν να προβάλλουν αντιρρήσεις και προσκόμματα, ένα προσυμφωνημένο προνουντσιαμέντο. Τόσο η ομάδα τού ψυχάκια Λένιν με την στήριξη τού γερμανού κάιζερ, όσο και τα κυκλώματα τής Γουώλλ Στρήτ με πρώτο εντολοδόχο τον Τρότσκυ, όσο και τα παρασκήνια τής Οχράνα είχαν συμφωνήσει στην ανατροπή τής νεοσυσταθείσας Βουλής. Στα απομνημονεύματα τού τότε πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Κερένσκυ καταγράφεται γλαφυρά μια άνευ προηγουμένου μελαγχολία σχετικά με την αστραπιαία ταχύτητα, με την οποία οι εχθροί, αλλά κυρίως οι "φίλοι" τής Δούμας επέβαλαν τον καταποντισμό της. Σε όλες τις ομάδες και τις όπισθεν δυνάμεις,  οι οποίες σκόπευαν να αναδειχθούν σε διαδόχους τούς τσαρικού καθεστώτος, ήτο προφανές, ότι η αχανής Ρωσία δεν μπορούσε να διοικηθεί παρά από ένα αυστηρά συγκεντρωτικό καθεστώς.

Πέραν τών συγκρούσεων μεταξύ αυτών των ομάδων, οι οποίες εκτυλήθησαν περισσότερο παρασκηνιακώς (στα πλαίσια τών περιώνυμων συνομωσιών τού Κρεμλίνου) χωρίς όμως να λείψουν και οι σφοδρές συγκρούσεις στο προσκήνιο, μια ήταν η κοινή συνιστώσα. Η μετοχή τού λαού στην εξουσία έπρεπε να συμβαίνει μόνο τύποις, ενώ ο κάθετος ντιριγκισμός θα μετέβαλε τούς πάντες σε ινστρούκτορες τής άνωθεν ντιρεκτίβας. Την επιβολή αυτού τού εξουσιαστικού ζουρλομανδύα είχαν φροντίσει να καθαγιάσουν προηγουμένως όλες οι μπολσεβίκικες φράξιες με την προώθηση τής θεωρίας τού λεγόμενου "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού".

Ήδη από την εκκίνηση τής σοβιετικής εξουσίας ο πλήρης παραμερισμός τού λαϊκού παράγοντος επιβλήθηκε με το μέτρο τής στρατιωτικοποίησης τών συνδικάτων, το οποίον αναλύει διεισδυτικώς ο Κώστας Παπαϊωάννου στο έργο του "Η Γένεση τού Ολοκληρωτισμού". Συμφώνως προς τις ρυθμίσεις τού Λένιν "τα συνδικάτα έπρεπε να είναι ιμάντες μεταβίβασης τής πολιτικής τού κόμματος στις μάζες", στερώντας σε αυτά και την παραμικρή αυτονομία. Με την επικράτηση τού Στάλιν τα προνόμια τών ειδικών αυξήθηκαν ανοίγοντας περισσότερο την ψαλίδα αμοιβών στο 1:20. Ο πρώτος που καρατομήθηκε από την κεντρική επιτροπή ήταν ο Ρίκωφ, επειδή τόλμησε να αναφερθεί σε δικαιώματα των εργατών. Οι σταλινικοί διέδωσαν, ως ήτο ευνόητον, ότι αυτός αυτοκτόνησε.
Αυτά τα πλαίσια εξουσίας, τα οποία άφησαν στους εργάτες και τούς αγρότες ως μόνη ειδική πρωτοβουλία να αναδειχθούν αυτοί σε "ήρωες τής δουλειάς", στα πλαίσια τού κινήματος "Σταχάνωφ", μετέτρεψαν τα κοινωνικά υποκείμενα σε παραγωγικά δίποδα, με αποτέλεσμα να βασισθεί το καθεστώς στην αστυνόμευση, στον διοικητικό παρασιτισμό και τη διαφθορά. Έκφραση αυτής τής κατάντιας δεν ήτο μόνον η αύξηση και η παγίωση τής νομενκλατούρας, ως άρχουσας τάξεως, αλλά και ο περιώνυμος αλκοολισμός, ο οποίος σφράγισε ολόκληρη τήν σοβιετική κοινωνία, ως κοινωνία χωρίς ουσιαστικά ιδανικά και χωρίς αισιόδοξο προοπτική, παρά τις προπαγνδιστικές εξάρσεις τού καθεστώτος.

Αυτή η σκοτεινή πλευρά όμως τού σοβιετικού καθεστώτος δεν μπορεί να επικαλύψει την άλλη πλευρά του, η οποία κατά την εκτιμησή ήτο άκρως θετική:
Ο σταλινισμός έστω και εάν υπήρξε κίνημα μπάτσων και χαφιέδων με αιμοβόρα ένστικτα, δεν έπαυε να εμφορείται από αναφανδόν πατριωτισμό, στοχεύοντας στην διάσωση τής Ρωσίας από την διάλυση και την υποδούλωση, την επιβολή τών οποίων κλιμάκωναν ξένες δυνάμεις.
Εάν δεν είχε παρέμβει ο σταλινισμός, ίσως η επιβολή τής παγκόσμιας δικτατορίας, την οποίαν κλιμακώνουν οι κρόνειες ομάδες, να είχε ήδη λάβει χώρα. Εκτιμώ, από αυτήν τήν οπτική, ότι ενώ ο σταλινισμός έβλαψε βαθύτατα τα λαϊκά κινήματα, παρασύροντας πλείστα όσα σε αδιέξοδο, παρ' όλα αυτά έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα πολύ, όσο αφορά την ανανακοπή και παρεμπόδιση στα σχέδια και την πρακτική τών κρονείων. Και το βασικότερο όλων: Με αυτή την πολιτική δημιούργησε ένα εφαλτήριο, επί τού οποίου μπορούν να αναπτύξουν την άμυνά τους και την δράση τους στην σημερινή φάση άλλες δυνάμεις από αυτές τής νομενκλατούρας στην Ρωσία. Διότι όπως εντόπισα προηγουμένως, στούς κόλπους τού σοβιετικού καθεστώτος λειτούργησαν δυο διαφορετικές τάσεις, οι οποίες μπορεί μεν να μην ήσαν σαφώς ετερόκλητες, σφραγίζονται όμως ως διαδικασία ωριμάνσεως από την διφυή φύση τού σταλινισμού: Τουτέστιν αστυνομικός ολοκληρωτισμός από την μια και αποφασιστικός πατριωτισμός από την άλλη.

Σε αυτό το σημείον καθίσταται σκόπιμος ένας πολύ βασικός εντοπισμός γεωγραφικής υφής σχετικά με την γεωπολιτική καθ' εαυτήν:
Όταν μια χώρα διαθέτει τεράστια γεωγραφική έκταση δεν είναι δυνατόν μακροπροθέσμως να αποικιοποιηθεί. Είναι αδύνατον, όταν οι γεωραφικές ποσότητες το ευνοούν, να μην σχηματισθεί εντός ενός τέτοιου είδους συγκροτήματος συγκεκριμένη εθνική προοπτική. Για ποιο λόγο η πάλαι ποτέ κοσμοκράτειρα Αγγλία δημιούργησε τις ΗΠΑ και εναπόθεσε σε αυτές την επιρροή σε παγκόσμια κλίμακα, την όποιαν διέθετε; Δεν επαρκούν οι μεγάλοι στόλοι και τα γεμάτα χρυσό θησαυροφιλάκια, ώστε να υπηρετήσουν μακροπροθέσμως τις τάσεις παγκοσμίου ηγεμονίας. Απαιτείται ταυτοχρόνως μια τεράστια γεωγραφική έκταση και ένας τεράστιος πληθυσμός. Η Ρωσία μπόρεσε χάριν στην αχανή ενδοχώρα να αντέξει στην πρόκληση τού ΒΠΠ. Η δυνατότητα μεταφοράς τών βασικών μονάδων τής πολεμικής βιομηχανίας στα Ουράλια και οι τεράστιες εφεδρείες ανθρώπινου δυναμικού συνέβαλαν στο να αντέξει αυτή την καταστροφή τού Στάλινγκραντ.
Σήμερα είναι εμφανεστατον ότι μόνον οι τρεις δυνάμεις, οι οποίες διαθέτουν αυτές τις γεωπολιτικές προϋποθέσεις είναι εις θέσιν να ανταγωνιστθούν σε διεθνές επίπεδο, ωθούσες τις λοιπές σε σχέση εταίρου: Οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα.

Αυτό το δεδομένο συμβάλλει στην δημιουργία κάποιων ευαίσθητων παρεξηγήσεων σε αντίστροφη βάση. Αυτές οι παραξηγήσεις αφορούν το ψυχολογικό σύνδρομο, το οποίον έχει επικρατήσει εδώ και αιώνες, ότι μια σχετικά μικρή χώρα είναι αδύνατον να χαράξει μια ενεξάρτητο πορεία και είναι εκ τών πραγμάτων υποχρεωμένη να προσάπτεται ως υποτελής σε μια ισχυρή "προστάτιδα" δύναμη.
Αυτή η νοοτροπία έχει καλλιεργηθεί σκοπίμως στον Ελληνικό λαό από καταβολής τού αγώνος για εθνική απελευθέρωση από την οθωμανική αυτοκρατορία.
Δεν είναι όμως σκόπιμη επί τού παρόντος η διερεύνησις αυτής τής παρεξηγήσεως. Εδώ θέλω μόνον να εντοπίσω, ότι οι ελληνόφωνοι εφοπλισταί, ως η πρώτη δύναμις τού παγκοσμίου νηολογίου, διατηρούν τον κύριο όγκο τών πλοίων τους υπό ξένη σημαία, καταδεικνύοντας ότι ουδόλως πιστεύουν στις δυνατότητες και τις προοπτικές τής Ελλάδος. Η νοοτροπία τής "ψωρικώσταινας" προωθείται με υπουλες διαδικασίες, στοχεύοντας στο να καμφθεί το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων. Παρεπιπτόντως αναφέρω - και θα επεκταθώ επ' αυτού στην συνέχεια - ότι το πρόσφατο δημοψήφισμα διεξάχθει με στόχο να επιβληθούν τα capital controlls, ώστε να αισθανθούν οι πολίτες ότι ζουν σε πλαίσια οινομικής ασφυξίας και ότι έχουν μόνη δυνατότητα επιβιώσεως στην ψωροκώσταινα να υποταχθούν στο τρίτο μνημόνιο. Αυτό που πλασαρίσθηκε πολιτικά ως έκφραση αντίστασης στούς οικονομικούς δολοφόνους δεν ήταν παρά ένα τέχνασμα με στόχο να καμφθεί πρακτικά κάθε αντίσταση.

Επανερχόμενος στο ζήτημα που ετέθει εδώ αρχικώς, θέλω να αναφερθώ στην δεύτερη τάση, η οποία σχηματίσθηκε και ωρίμασε στα πλαίσια τών ιθυνόντων τού σοβιετικού καθεστώτος, την οποία χαρακτήρισα ως πατριωτική. Τόσο η γραφειοκρατική όσο και η πατριωτική τάση εδράζοντο και αδράζονται σε ένα και το αυτό ένστικτο, το οποίο σφραγίζει όχι μόνον τον Ρωσικό λαό, αλλά τούς πάντες. Με την διαφορά ότι αυτό το ένστικτο εκδηλώνεται με τελείως διαφορετικούς τρόπους κατά περιπτώσεις. Πρόκειται για το ένστικτο τής επιβιώσεως. Ο πατέρας τής ψυχανάλυσης Ζίγκμουντ Φρόυντ ανέλυσε με εξαιρετικό τρόπο, ότι όταν αυτό το ένστικτο εκφράζεται με δημιουργικό τρόπο, εκδηλώνεται ως ένστικτο τής ζωής, ή στην προωθημένη του έκφραση ως ένστικτο τού έρωτος. Όταν αυτό εκδηλώνεται διαστροφικά, προσλαμβάνει χαρακτήρα αποδομητικό, ως ένστικτο τού θανάτου.
Η Ρωσία στάθηκε ανέκαθεν μια χώρα υπό μόνιμη ξένη επιβουλή. Τόσο από δυσμάς οι τεύτονες ιππότες, όσο και από νότον τα ταταρικά και τουρκικά φύλα επιχειρούσαν μονίμως εισβολές, προβαίνοντες σε καταστροφές και λεηλασίες, με στόχο την υποδούλωση τής Ρωσίας. Γερμανικές ορδές, Ναπολέων, χιτλερικοί, Ιάπωνες, Τάταροι και λοιποί στάθηκαν υπαίτιοι να δημιουργήσουν στην ρωσική ψυχοσύνθεση το σύνδρομο τής μόνιμης απειλής. Αυτό δεν περιορίστηκε μόνο στα πλαίσια τών εξωτερικών εχθρών. Η Ρωσία ήταν ανέκαθεν ένα πολυεθνικό κράτος. Η ανάγκη να ενσωματώνονται οι γύρω περιοχές ως ζώνη προστασίας από εξωτερικές επιθέσεις οδήγησε στην λεγόμενη μεγαλορωσική νοοτροπία και πρακτική, η οποία εν πολλοίς λειτουργούσε μονομερώς προς όφελος των Ρώσων και εις βάρος των ενσωματούμενων. Αυτό είχε ως συνέπεια να ανακύπτουν συνεχώς αποσχιστικές τάσεις, οι οποίες ενέτειναν τις συγκρούσεις και όξυναν τα δεδομένα σε εθνοτικό επίπεδο. Χαρακτηριστικά αξίζει να αναφερθεί, ότι στην Ουκρανία πέθαναν από ασιτία κατά την διάρκεια τής "κολεκτιβοποίησης" 4.000.000 άνθρωποι, δεδομένο που δείχνει το βάθος τών εθνικών αντιθέσεων στην μείζονα περιοχή τής ρωσικής επιρροής.
Η αντίληψη τής εσωτερικής επιβουλής επεκτάθηκε σκοπίμως από τον τσαρισμό και τούς ιδεολογικούς μηχανισμούς προπαγάνδας του και στον ρόλο των Εβραίων. Κατά το έτος 1903 κυκλοφόρησε το περιώνυμο βιβλίο τού επισκόπου τής ρωσικής εκκλησίας Σεργίου Νείλου αναφορικά με τα λεγόμενα "Πρωτόκολα των Σοφών τής Σιών", με το οποίον εστοχοποιείτο το εβραϊκό στοιχείο ως μοχλός παγκοσμίου συνομωσίας (Επί τού θέματος των Πρωτοκόλων έχω αναφερθεί στο παρελθόν και δεν θα επεκταθώ προς ώρας).
Την πλέον εντατική βολή όμως στο να αναπτυχθούν και να παγιωθούν τα σύνδρομα απειλής στον ρωσικό ψυχισμό έδωσε ο "ψυχρός πόλεμος", με την επικράτηση τού στρατοκρατικού οικονομικού πρωτύπου στις δυτικές κοινωνίες στα πλαίσια τού λεγόμενου ύστερου καπιταλισμού. Παρά την καλλιέργεια τής προπαγάνδας περί ειρηνικής συνυπάρξεως και τις διαβουλεύσεις και συμφωνίες για τον περιορισμό τών πυρινικών εξοπλισμών στην πορεία η μέση αντίληψη στην Ρωσία αναγνώριζε στο πρόσωπο των δυτικών τον επιθετιστή. Θεωρούσε ως μόνιμο στόχο τών δυτικών δυνάμεων την ανατροπή τής "ισορροπίας τού τρόμου" σε πλαίσια, όπου αυτοί θα μπορούσαν να αναδειχθούν νικητές σε μια ολοκληρωτική σύγκρουση.

Κατά την περίοδο Μπρέζνιεφ οι γραφειοκράτες, που εκκινούντο από το ένστικτο τής ικανοποιήσεως τής γαστέρας και τής παγιώσεως ενός διεφθαρμένου εξουσιασμού, είχαν διαβρώσει ευαίσθητα την διαδικασία νομιμοποιήσεως τού καθεστώτος οδηγώντας το σύστημα σε γενική στασιμότητα, ανοίγοντας διάπλατα τις θύρες στα δυτικά πρότυπα. Οι εξεγερμένοι νεολαίοι τής δύσεως, η ποπ κουλτούρα τής αμφισβήτησης, οι ροκάδες που καλούσαν σε συναισθηματική και αισθησιακή πόση τών χυμών τής ζωής, ο καταναλωτικός καταιγισμός τού δυτικού homus catanaloticus, επενεργούσαν καταλυτική έλξη στα μέλη των κοινωνιών τής γραφειοκρατικής μπόχας. Ακόμη και τον Τσε Γκουβάρα είχαν αποσπάσει ως πρώτυπο οι χύππηδες από τούς κομουνιστές, χωρίς να τον ρωτήσουν μετά την δολοφονία του από τις κυβερνήσεις τών κρατών τους κατά πόσο αυτός συμφωνεί, βάσει τής αιτιολογίας, ότι αυτός ήταν μακρυμάλλης και ανυποχώρητος μέχρις εσχάτων.
Μέσα σε αυτά τα δυσμενή ιδεολογικά πλαίσια για το σοβιετικό στρατόπεδο η δύση είχε ξεκινήσει να το χοντραίνει. Ενθυμούμενη τον ξεπεσμένο καουμπόυ Ρόναλντ Ρήγκαν, τον ανέδειξε στην προεδρία, σηματοδοτώντας την επιστροφή στούς εξοπλισμούς τών περιστρόφων και των βερμπαλιστικών απειλών. Οι μυστικές υπηρεσίες και το Βατικανό είχαν φροντίσει προηγουμένως να ξεσπάσει η κρίση στα ναυπηγεία τής Πολωνίας, διακηρύσσοντας χωρίς ενδειασμούς, ότι ξεκινούν χορούς μέσα στον σοβιετικό αυλόγυρο.

Το πονηρό γεράκι όμως είχε υποτιμήσει για μια ακόμη φορά την πανέξυπνη αρκούδα. Μελετώντας την διαδικασία, με την οποία οι Ρώσοι πέτυχαν από τις αρχές τού '80 μέχρι σήμερα, όχι μόνον να αντιστρέψουν την ιδεολογική επέλαση τών ατλαντιστών, αλλά να τούς απογυμνώσουν ολοσχερώς ιδεολογικά, ανατρέποντας τα τότε δεδομένα σε όλους τους ευαίσθητους τομείς, διαπιστώνει, ότι εν πολλοίς οι δυτικοί δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν καν στα βασικά της σημεία την αριστοτεχνική τακτική αυτών, που είχαν θεωρήσει ξεγραμμένους, όταν διακήρυσσαν επαιρόμενοι το "τέλος τής ιστορίας".
Προσφάτως καθίσταται αντιληπτή, κυρίως μέσα από την συμφωνία τών ΗΠΑ με το Ιράν, η προσπάθεια προσαρμογής των ατλαντιστών, με στόχο να κερδίσουν χαμένο έδαφος. Όπως όμως είχε πει παλαιότερα ο Μπρετζίνσκυ: "Too late, too little...".

Και αυτή την φορά ο κλήρος έπεσε σε μπάτσο. Ένα μπάτσο όμως αλλιώτικο από τούς άλλους. Αναλογιζόμενος τον Γιούρι Αντρόπωφ έρχεται στην μνήμη μου ένας στίχος τού Γιάννη Ρίτσου: "Συμπόνεσε κανείς ένα φαρμακοποιό σε ώρα εφημερίας;". Καγκεμπίτης μεν, αλλά που διάβαζε λογοτεχνία και άκουγε τζαζ. Έτσι ανέφερε ο τύπος τής εποχής, όταν ο Αντρόπωφ εξελέγη γενικός γραμματέας. Όμως ο Αντρόπωφ δεν διάβαζε λογοτεχνία, αλλά είχε σπουδάσει λογοτεχνία. Μπορεί κάποιος να θέτει σε κίνηση τα άρματα μάχης ενάντια σε μια εξέγερση πολιτών, όπως έκανε ο Αντρόπωφ το 1956 στην Ουγγαρία και μετά να γράφει ποιήματα; Το ζώδιο των διδύμων είναι παράξενη περίπτωση. Και ποιος είναι ο ρόλος τής λογοτεχνίας στο εν λόγω σύμπλεγμα; Κάποιος, όταν προορίζεται να γίνει ανώτερο κομματικό στέλεχος, σπουδάζει οικονομία ή πολιτική. Όμως ο Αντρόπωφ δούλεψε στην Κομσομόλ, την οργάνωση τής κομματικής νεολαίας. Και οι νέοι δεν χρειάζονται μαθηματικούς τύπους, πλάνα και βεβαιότητες, αλλά ενθουσιασμό και οράματα. Τουτέστιν συναίσθημα. Και όταν προχώρησε στην κομματική ιεραρχία σπούδασε ιστορία. Διότι αυτός, ο οποίος επιθυμεί να αφήσει το συνειδητό αποτύπωμά του πάνω σε αυτήν, οφείλει να την σπουδάσει σε βάθος. Όχι ως νέος, αλλά σε συνθήκες ωριμότητος.
Το πρώτο μέτρο που θεσμοθέτησε ο Αντρόπωφ ήταν η καταπολέμηση τού αλκοολισμού. Τι σηματοδοτεί αυτό; Ότι ο γέροντας ήταν αλεπού. Το ίδιο κατέστη φανερό, με την προώθηση τού Λιγκατσώφ στο πολιτικό γραφείο. Αυτού που ανήκε στο ίδιο ζώδιο με τον Στάλιν. Τοξότης, το ζώδιο που βρίσκεται αντιδιαμετρικά στον ζωδιακό κύκλο από τούς διδύμους. Υπέρ τών μεταρρυθμίσεων ο Αντρόπωφ, εναντίον αυτών ο Λιγκατσώφ. Κάποιος, όταν προωθεί την ελεγχόμενη από αυτόν αμφισβήτησή του, δεν μπορεί παρά να αναδειχθεί σε κυρίαρχο τής διαδικασίας.
Αποκατάσταση τής διαφάνειας, καταπολέμηση τής διαφθοράς, ενίσχυση τής πρωτοβουλίας τών παραγωγικών μονάδων ήσαν οι στόχοι που διακηρύχθησαν, αλλά και επιδιώχθησαν. Η τζαζ μουσική περιέχει και κάποιον εκκεντρισμό με την άνευ όρων διεύρυνση των συνηθισμένων αρμονιών, κάποια έντονη έμφαση στο προσωπικό στοιχείο με τον αυτοσχεδιασμό. Οι δυτικοί μάλλον εκτιμούσαν, ότι πρόκειται για κάποιον τζαζίστα, όταν ο Αντρόπωφ έριχνε γροθιά στο στομάχι τής γραφειοκρατίας, χωρίς να είναι σε θέση να κατανοήσουν εν τέλει τις διεργασίες. Οι επιλογές τού Αντρόπωφ έμοιαζαν να επιτίθενται στην καρδιά τού σοβιετικού συστήματος αμφισβητώντας την γραφειοκρατία. Η αξία που τούς απεδόθη ήταν προφανώς, ότι αυτές είχαν κυρίως προπαγανδιστικό περιεχόμενο, χωρίς να κατανοήσουν οι αμέτρητοι "σοβιετολόγοι" τών "δεξαμενών σκέψης" τής δύσεως, το τεράστιο άλμα, το οποίο πυροδοτούσε ο πρώην ιθύνων τής KGB με τις καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Ίσως κάποιες στιγμές ο Γιώργος να δάκρυσε διαπιστώνοντας, ότι η ανθρωπιά κάποτε χρειάζεται να διαβεί και απάνθρωπα μονοπάτια. Η Ρωσία είναι πολύ σκληρή χώρα. Οι πρίγκιπες τού Κιέβου εκχριστιανίσθησαν ταχέως, όταν τούς πλησίασαν οι Βυζαντινοί. Όμως μερικούς μήνες πριν τελούσαν ανθρωποθυσίες.
Και η γραφειοκρατία δεν συγχωρεί. Ο Αντρόπωφ πέθανε σχετικά σύντομα μετά την ανάδειξή του στην ανώτατη θέση, για τον διαδεχθεί ο άνθρωπος τής γραφειοκρατίας, το δεξί χέρι τού Μπρέζνιεφ, ο υπεύθυνός του για ζητήματα προπαγάνδας. Όμως κι ο Τσερνιένκο ήταν μια σύντομη παρένθεση. Η αναδίπλωση από το ταρακούνημα τού Αντρόπωφ ήταν τριετούς διάρκειας. Στον γεροντισμό τού Τσερνιένκο απεικονίζετο η παρωχημένη ολοκλήρωση τής γραφειοκρατικής εξουσίας. Οι βάσεις είχαν ήδη τεθεί για την έλευση τού πλέον αμείλικτα σοφιστικέ ζωδίου. Μια ανατροπή από ένα Υδροχόο αναμένουν οι πάντες. Ποιος όμως θεωρεί ανατροπέα ένα χρυσόψαρο; Οι ιχθείς διαθέτουν κάποια κοινή ιδιότητα με τούς διδύμους. Πορεύονται και αυτοί ανά δυο μαζί, ως συμβολικό ντουέτο. Πολλοί ήταν αυτοί που αναθεμάτησαν τον Μηχαήλ Γκορμπατζώφ. Όμως πέρα από τα όποια κριτήρια αξιολογήσεως ενός ηγέτου, αυτός ήταν που έκανε την μεγάλη ρωγμή, μέσα από την οποία ο Γέλτσιν υπέδειξε ως διάδοχό του τον Βλαδίμηρο Πούτιν. Όχι δεν πρόκειται για θέατρο τού παραλόγου, αλλά για υψηλή πολιτική. Η οποία καλείται να κρίνει την επιβίωση μιάς μεγάλης χώρας και αυτό που ο Στράτος Διονυσίου με πόνο ψυχής τραγούδησε: "Ζητώ ακρόαση Θεού και αλλαγή πλανήτη".



Συνεχίζεται με το τέταρτο μέρος

17 Αυγούστου, 2015

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ - ΠΡΑΚΤΩΡ 000 ΕΝΑΝΤΙΟΝ Κ_ΛΟΔΑΚΤΥΛΟΥ



1. ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΟΣ

Και να που πετάχτηκαν οι νάυλον δήθεν φελοί από τις αμαρτωλές σαμπάνιες, μόλις πήραν τα ευρωφρόκαλα αυτό που νόμιζαν ότι τούς είχαν δώσει εντολή να αποσπάσουν.

Εκτιμώ, ότι για κάποιους ιδιαίτερα προσεκτικούς επισκέπτες αυτής τής σελίδας, αυτό που κατονόμασα ως στόχο υπό τον χαρακτηρισμό "δημιουργία ρωγμής στο Μάτριξ", θα μπορούσε να έχει καταστεί ήδη ευκρινές. Αυτό βεβαίως δεν αποδίδεται σε κάποια μεμονωμένη απόπειρα πραγματείας εδώ, αλλά θα μπορούσε ίσως να συνάγεται από κάποια πληθώρα προσεγγίσεων. Ταυτοχρόνως προκύπτει ένα στοιχειώδες ερώτημα: Εφόσον κάποιος αδυνατεί να αντιληφθεί κάτι, το οποίον ευρίσκεται έμπροσθεν τής αντιληπτικής ικανότητος, προς τι χρειάζεται τα δεκανίκια τής αρωγής κάποιου άλλου; Ο φωτισμός αποτελεί προϊόν ζυμώσεως, η οποία προάγεται με ενεργό και συνειδητή μετοχή του συνόλου ανθρώπου. Δεν συντελείται αστραπιαίως, αλλά συνιστά καρποφορία κατά την πορεία στην οδό τής αρετής. Ο καρπός λαμβάνει την εκκίνησή του από προηγούμενο καρπό, όταν αυτός δώσει σπόρο, που ευτυχίσει να φυτρώσει. Άρα πρέπει να ανοιχθούν η καρδία και η διάνοια για να τον προσλάβουν. Εκεί, στην θαλπωρή τού σκότους αυτός θα διαβεί το κατώφλι τής βλαστήσεως. Ανοίγοντας για πρώτη φορά τούς οφθαλμούς, βλέπουμε σκότος. Σκότος, που ίσως φοβίζει και επιφέρει απορία, αλλά που ως πρώιμος φωτισμός συνιστά απαραίτητη συνθήκη, ώστε να πεταχτεί ο βλαστός στο ορατό φως.
Ο Αριστοτέλης μάς καλεί στο έργο "Μετά τα Φυσικά", να αναλογιστούμε το Υ που εσωκλείεται στον όρον ΦΥΣΙΣ. Πρόκειται για την διαδικασία τού φύεσθαι, κατά την οποία το Ι διακλαδώνεται προς δυο λεπτότερες απολήξεις συγκροτούν το Υ (εξού και Ι ψιλόν, δηλαδή λεπτό). Ο χρυσός αριθμός Φ εισάγει σε αυτήν την διαδικασία και την διέπει ως υπερτεθημένη αρμονία. Όταν το Υ φθάσει στο τέλος δηλαδή τον σκοπό του, ταυτίζεται με το Ω μετέχον στο ΦΩΣ. Τουτέστιν τέλος τής Φύσεως είναι το Φως,  ή για να θυμίσω ένα στίχο από άσμα τού Νιόνιου: "Την νύχτ' αυτή την λέτε εσείς φωτιά. Εγώ την λέω δέντρο. Οι μέρες που λαχτάρισα θα 'ρθουν. Εγώ την λέω δένδρο".
Κατά συνέπεια κάθε ανθρώπινη ύπαρξη ενδόμυχα επιζητεί το Φως, δηλαδή όχι μόνον την ρωγμή στο Μάτριξ, αλλά την τελεσίδικη και ολοκληρωτική του κατεδάφιση. Συμφώνως προς την Πλατωνική θεώρηση ο όρος "αμαρτία" σημαίνει αποτυχία - κατά πλήρη αντιδιαστολή προς τα ηθικιστικά σύνδρομα ενοχής που αναπτύσσουν οι θρησκείες (και όπως πολύ ορθώς προέβη σε αποκαθαρισμό αυτού τού όρου ο Χρήστος Γιανναράς). Αποτυχία από το τέλος, την στόχευση τού Φωτισμού. Όταν δηλαδή, αντί να επιζητούμε το φως, τρέχουμε πίσω από τα λαμπιόνια, κυνηγώντας την φαντασμαγορία, δηλαδή τις καταστάσεις όπου αγορεύουν φαντάσματα.
Μέσα στο σκοτάδι διεγείρεται εντονότερα η αφή. Εκεί είναι που ποθούμε να αισθανθούμε την  ανθρώπινη παρουσία όχι μόνον δίπλα μας, αλλά να μάς αγγίζει. Όταν αποστασιοποιηθούμε στιγμιαία από αυτήν την ανάγκη, αισθανόμαστε την θαλπωρή τού σκότους τής μάνας γης, που κυοφορεί τον σπόρο.
Στο άσμα "Αυτοί μιλάν" τραγούδησε ο Παύλος Σιδηρόπουλος:

Αυτοί μιλάν την ώρα που ο ήλιος
έγειρε το χάος ν' ακουμπήσει
την ώρα που εγώ σε προσκυνούσα απελπισμένος για ζωή
Και μιλάν την ώρα που άλλος
ένοιωθε το φως που πάει να σβήσει
την ώρα που το χάος την αγάπη του ήλιου
αυτό θα τη χαρεί
Οι συντεταγμένη, μετέωρη λογική
το χρόνο με σκοτάδι στα υπόγεια μετράνε οι ειδικοί
Αυτοί μιλάν κι εγώ μαθαίνω πως να ψηλαφίζω το σκοτάδι
Σημείο αναγνώρισης μονάχα θα 'ναι η σαρκική επαφή
Πριν λουφάξει ο ήλιος, και στο χάος δώσει το ρόλο του πατέρα
Σε μας να μείνει άγιο κάλεσμα η ανθρώπινη φωνή
Σκύβει το κεφάλι η σκέψη να οξυνθεί
Η γλώσσα μας απ' αύριο
σε διάλεκτο θα είναι της σιωπής...


Για να καταλήξει στο "Να μ' αγαπάς":

Σαν μάνα γη να μ' αγκαλιάσεις, σαν μάνα γη να ξαναρθείς

Γνωρίζω λοιπόν, ότι αδυνατώ να καταγράψω την σιωπή, την θαλπωρή τού σκότους, την αγωνία για φως. Λέξεις μόνον είμαι σε θέση να διεκδικώ, ως ο καθείς, που οι εμμονές μου με ωθούν να ρίχνω με το πληκτρολόγιο στην οθόνη. Στοχεύοντας κάποτε, κάποιες από αυτές να αγγίξουν κάποια ίχνη σιωπής.
Αφού η ρωγμή είναι εμπρός μας, ας προχωρήσουμε στην κατεδάφιση.


2. LIVE AND LET CRY

Είχα αναφέρει παλαιότερα, ότι χωρίς συνεκτικά επεξεργασμένο αναλυτικό όργανο, δεν είναι δυνατόν να προβούμε σε συνολικού τύπου θεωρήσεις. Οι αποσπασματικές προσεγγίσεις είναι συχνά χρησιμότατες, εφόσον είναι δόκιμες. Όμως, οι αντίπαλοι τής ανθρωπότητος κλιμακώνουν ένα γενικής υφής σχέδιο (αυτό που συχνά χαρακτηρίζεται ως "master plan"). Αυτό έχει εκπονηθεί λεπτομερέστατα και είναι ιδιαίτερα μακρόπνοο. Όπως προσπάθησα να αναλύσω κυρίως στις παρουσιάσεις με τίτλο "Ναυαγός τού Χρόνου", φρονώ, ότι η ανθρωπότητα ανακυκλώνεται από αυτούς που αποκαλώ θηρευτές της κατά διαστήματα διαρκείας περίπου 30.000.0000 ετών. Αυτά τα διαστήματα απεκάλεσα ελίξεις - ιστορικά σπειρώματα, ως τμήματα που συνθέτουν χρονικώς την ανθρώπινη παρουσία επί τής Γής. Μάς επιβάλλουν κάποια ελεγχόμενη ανάπτυξη από τις συνθήκες τού πλήρους πρωτογονισμού μέχρι την εκάστοτε πολιτισμική κορωνίδα και κατόπιν φροντίζουν να προβούμε φαινομενικά αυτοβούλως στην πλήρη καταστροφή μέσω πολεμικών συγκρούσεων, επιστρέφοντας στα σπήλαια, φορώντας ακόμη για μια φορά γουναρικά, ώστε να επανεφεύρουμε εκ νέου την φωτιά και τον τροχό. Οι αναφορές ιερών κειμένων και μυθολογιών σε τεράστιας κλίμακας καταστροφές, κατακλυσμούς και τα συναφή φρονώ ότι προήλθαν από ανθρώπινο χέρι και συνιστούν συγκρούσεις με υπερεξελιγμένα οπλικά συστήματα τού παρελθόντος. Θα μπορούσα επί παραδείγματι να υποδείξω τα όσα σημαντικότατα παραθέτει σχετικά με την έρευνα τού επιτελείου του ο καθηγητής γεωφυσικής Σταύρος Παπαμαρινόπουλος στην εκπομπή "Αντιθέσεις" σχετικά με την πυραμίδα τής Βοσνίας.



Πάντοτε μάς συντροφεύουν από τα παρασκήνια των "μυστηρίων" οι θηρευτές μας ως πνεύματα και θεοί, φροντίζοντας να αποτελούμε την τροφή τους, εξασφαλίζοντας σε αυτούς μια μακροημέρευση στα πλαίσια τής εκπεσούσης κατάντιας τους, μέχρι να τούς εξοντώσουμε ολοκληρωτικώς και ανεπιστρεπτί, προβαίνοντας σε αυτό που απεκάλεσα ως εκτίναξη και εκφυγή από τα ιστορικά σπειρώματα και εγκαινιάζοντας την εποχή τού μετανθρώπου. Καθότι δεν δημιουργηθήκαμε ως αιώνια θηράματα, αλλά ως θηρευταί τών θηρευτών μας. Τουτέστιν είμεθα θέσει θηράματα και φύσει θηρευταί, ενώ οι θηρευταί μας είναι θέσει θηρευταί και φύσει θηράματα. Τρόμος τους είναι μην τυχόν αναπτυχθεί το κοτόπουλο πέρα από τα ελεγχόμενα όρια, οπότε τότε παύει να είναι κοτόπουλο, αλλά γίνεται αετόπουλο. Δεδομένου ότι τα φτερά που τού εδόθησαν δεν είναι για επίγεια πτερουγίσματα - κακαρίσματα ώστε να συγκρουόμαστε ποιος θα τσιμπολογήσει το καλαμπόκι που ρίχνουν οι θηρευταί , αλλά για ανάταση, πτήση και εποπτεία.
Οι θηρευταί ανέκαθεν επεξεργάσθησαν και εξακολουθούν να επεξεργάζονται με πανούργο τρόπο και μη ευκαταφρόνητη τεχνογνωσία - δεδομένου ότι η παρουσία τους από χρονικής πλευράς είναι υπερπολλαπλάσια τής διάρκειας ζωής τού κάθε ανθρώπου - το γενικό σχέδιο. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, να μπορέσουμε να τούς αντιμετωπίσουμε εμείς, που θεωρούμεθα ανθρωπάκια;
Είχα αναφερθεί στο παρελθόν στην διαδικασία, την οποία είχα αποκαλέσει "μόχλευση", αναπαράγοντας τον όρο, στον οποίον αναφέρεται ο Πλωτίνος στο ισχυροτάτης εμβέλειας έργο του "Περί τού Νοητού Κάλλους". Ήδη στην αρχή αυτού τού έργου τονίζει ο Πλωτίνος, ότι όταν η φύσις δημιουργεί το κάλλος τών χρωμάτων και των οσμών δεν μοχλεύεται. Ο τρόπος που κατανοώ αυτόν τον όρο αφορά τις συμβατικές μεθόδους τής μηχανικής (ο μοχλός αποτελεί το κατ' εξοχήν μηχανικό εργαλείο) αλλά και όλες εκείνες τις δυνάμεις που είναι άμεσα φυσικές, υπό την συμβατική έννοια. Η κβαντομηχανική έχει καταδείξει, ότι στην συγκρότηση τής πραγματικότητος η συνείδηση επενεργεί με καταλυτικό τρόπο. Χωρίς να θέλω να υπεισέλθω εδώ και τώρα στα συγκεκριμένα επιστημονικά δεδομένα, θέλω να υπογραμμίσω, ότι προφανώς οι θηρευταί διαθέτουν άλλο τύπο συνειδήσεως από ότι οι άνθρωποι εν δυνάμει. Στην διαδικασία τής χειραγωγήσεως, που αυτοί εξασκούν σε μάς, επιτυγχάνουν εν πολλοίς να μας εμφυσήσουν τον δικό τους συνειδησιακό τύπο, ο οποίος είναι κατώτερος και μας περιορίζει. Όπως ανέφερα προηγούμενα, αυτοί διαθέτουν κάποια πολύ ανεπτυγμένη σόφτγουερ, σε σύγκριση με εμάς που αγόμαστε και φερόμαστε, η δική μας όμως χάρντγουερ είναι πολύ πιο ισχυρή από την δική τους, ενώ βρίσκεται σχεδόν σε πλήρη αδράνεια. Η μόνη μέθοδος που παρέχεται σε αυτούς είναι η μόχλευση, ενώ οι άνθρωποι, εάν μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τούς περιορισμούς που μας έχουν επιβληθεί, μπορούμε να θέσουμε σε δράση διαδικασίες ανώτερες τής μοχλεύσεως. Κάποιες πρώτες αναφορές είχα κάνει στο παρελθόν στο "Μπαγλαμαδάκι τού Παππού" και σε άλλες βιντεοσκοπήσεις.
Χαρακτηριστικά αναφέρει ο Πλάτων στις αναφορές του σχετικά με την Ατλαντίδα, ότι οι Αθηναίοι, ενώ ενίκησαν στην σύγκρουση που είχαν τούς Άτλαντες, καταστράφηκαν ταυτοχρόνως και αυτοί, διότι έκαναν χρήση όπλων τού ιδίου τύπου μα αυτά των Ατλάντων. Στα γραπτά όμως των Ελλήνων Φιλοσόφων αναφέρονται μέθοδοι, βάσει των οποίων δυνάμεθα να εγερθούμε υπέρ άνω τής μοχλεύσεως, ώστε να ξεπεράσουμε τούς περιορισμούς μας και να αμυνθούμε αποτελεσματικά. Αυτό το εγχείρημα είναι ιδιαίτερα δύσκολο και έχει πολύ υψηλές προϋποθέσεις. Όμως δεν είναι ανέφικτο και συμφώνως προς τις εκτιμήσεις μου μπορεί να δομήσει την διέξοδο στο ανθρώπινο δράμα.

Για να μπορέσουμε να προβούμε στην εκπόνηση μιας στρατηγικής, να δώσουμε δηλαδή απάντηση ως Οιδίπους στα ερωτήματα που μάς θέτει η Σφίγγα ενώπιον τού βαράθρου, το οποίον παραμονεύει στο πέρας τού ιστορικού σπειρώματος, είμεθα υποχρεωμένοι να εκπονήσουμε αναλυτικό όργανο, ώστε να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε ορθά τις προκλήσεις. Αυτό δεν μπορεί παρά να έχει πρωτίστως φιλοσοφικό χαρακτήρα και να εδράζεται στήν οντολογία. Κάποιες συντεταγμένες επ' αυτού έχω καταθέσει στο κείμενο "Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις", που είναι καταχωρημένο στην σελίδα scribd.com.

Η αποτίμηση των εκάστοτε πολιτικών εξελίξεων μπορεί να είναι ρεαλιστική, μόνον εφόσον λαμβάνει υπ' όψει της τούς παράγοντες τής Γεωπολιτικής. Διότι αυτές έχουν απόρροια από το γίγνεσθαι σε πλανητικό επίπεδο, ως επηρεαζόμενες αμέσως ή εμμέσως από το master plan. Ο τοπικός και ο χρονικός περιορισμός στις πολιτικές μας προσεγγίσεις αναπαράγει αποσπασματικές όψεις τις πραγματικότητος, οι οποίες αδυνατούν να υπεισέλθουν στις βαθύτερες ζυμώσεις. Με αποτέλεσμα να μην καθίσταται δυνατόν να δοθούν ουσιαστικές ερμηνείες και να δομηθούν επιτυχείς προβλέψεις. Άνευ αυτών όμως καθίσταται αδύνατος η εκπόνηση τής όποιας στρατηγικής και τακτικής.
Δεν αμφιβάλλω, ότι να προβάλλεται αντίσταση στην διαδικασία εξανδραποδισμού τής κοινωνίας, η οποία κλιμακώνεται συνεχώς εντονότερα, συνιστά φιλότιμο και χρήσιμο καθήκον, που κάποιοι άνθρωποι έχουν επωμιστεί και με πολύ έντιμο τρόπο προωθούν. Όμως αυτό δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Η αντίσταση συνιστά αντίδραση. Πρέπει όμως να περάσει η κοινωνία από την αντίδραση στην δράση, να αναλάβει αυτή δηλαδή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Κατ' αυτον τον τρόπον παύουμε να αμφισβητούμε επί μέρους εκφάνσεις τού master plan, επιδιώκοντας την εκ βάθρων ανατροπή του.

Σε όσους παρακολούθησαν με την δέουσα προσοχή τα όσα έλαβαν χώρα με τις διαπραγματεύσεις  και την επιβολή τού τρίτου μνημονίου στην Ελλάδα, μπόρεσε νομίζω να καταστεί κατανοητό, ότι επί τού προκειμένου δεν πρόκειται για κάποιες τοπικού χαρακτήρος ρυθμίσεις, που αφορούν μια χώρα, αλλά για την κλιμάκωση ενός τεράστιου εύρους γεωπολιτικού σχεδίου. Εκτιμώ όμως, ότι οι βαθύτερες προεκτάσεις του δεν έχουν τύχει ακόμη μιας φρονίμου αποτιμήσεως. Γι' αυτό τον λόγο θέλω στο επόμενο κεφάλαιο να προσπαθήσω να υπεισέλθω στις γεωπολιτικές ψηφίδες, που δομούν την εικόνα τού εν λόγω γρίφου.


3. LICENCE TO THRILL

Τα βασικά χαρακτηριστικά γεωπολιτικής στην φάση που διανύουμε, εκτιμώ ότι είναι τα εξής τρία:

1. Η παγκοσμιωποίηση καλπάζει ως στόχος τού master plan με ξέφρενο και απροκάλυπτο ρυθμό, καταρρίπτοντας όλα τα προσχήματα. Το master plan θέτει σε κίνηση με τον πλέον άγαρμπο τρόπο όλα τα μέσα που διαθέτει. Δίνει τα ρέστα του, στοχεύοντας να κτυπήσει την μπάνγκα. Επιλογή αφάνταστα επικίνδυνη για τούς θιασώτες της, χωρίς όμως να παραβλέπουν τις τελείως αναγκαίες αναδιπλώσεις και προσαρμογές. Τρέχουν στον αυτοκινητόδρομο με πατίνι, συχνά ουρώντας μέσα στο παντελόνι τους, με την ψευδαίσθηση ότι λιπαίνουν με αυτό τον τρόπο τις ρόδες του. Πρακτικά καθιστούν έτσι το ασταθές οδόστρωμα πιο ολισθηρό. Οι υποτακτικοί τους, έχοντας καβαλήσει το καλάμι, κάνουν πετάλι, σφυρίζοντας αδιάφοροι, υποδυόμενοι ότι φέρνουν γύρες σε λούνα παρκ. Κύριο όπλο τους η σκόνη διοξίνης, την οποία διαχέουν όπου μπορούν σε μεγίστη ποσότητα, με την αυταπάτη, ότι έτσι θα προσομοιάσουν το τοπίο αντιστοίχως προς την δική τους σαπίλα. Στόχος τους να μην μπορέσει να πάρει κανείς ανάσα, εφ' όσον ήδη έχουν διακηρύξει, ότι τούς χρησιμεύει μόνον ως υποψήφιο πτώμα.
Η καραφλή τραγουδίστρια έχοντας κάψει και το πελεκούδι στο τσακίρ κέφι τής σταδιακής μετατροπής τής παράγκας σε φλεγόμενη τρώγλη, δεν βρίσκει άλλο προσάναμμα από την περούκα της, αποκαλύπτοντας τα έλκη στο δέρμα της κεφαλής της.  Θεωρεί ως βαρβάτο ατού της, την ορδή εμπρηστών, που φοράει στολή πυροσβέστη, καθώς και το ναρκότι που μασουλαει το πόπολο επάνω στην αναπηρική του πολυθρόνα.
Αεροψεκασμοί με το καντάρι, μεταλλαγμένα και σκουπιδοποίηση τής διατροφής, βάναυσηκαντάρι, μεταλλαγμένα και σκουπιδοποίηση τής διατροφής, βάναυση μετατόπιση πληθυσμών, εκτίναξη τού παγκόσμιου χρέους και πλήρης προσανατολισμός τής οικονομίας σε παρασιτικούς μη παραγωγικούς κλάδους, εμπρησμοί δασών, προώθηση των ναζιστών και των ισλαμοφασιστών, κατάργηση τού ρευστού χρήματος, μεγιστοποίηση των μηχανισμών αστυνόμευσης, εκμηδενισμός τών ηθών, γριλίσματα και φωνασκίες, απειλές και τζάμπα μαγκιές.
Το γκροτέσκο, όταν διογκώνεται πολύ γοργά, έχει ένα προτέρημα για την εξουσία: Αρνείται η μέση πρόσληψη να το διαχειριστεί ως πραγματικότητα, στρεφόμενη σε πτυχές τής πραγματικότητος, που θεωρεί ότι ακόμη λειτουργούν.
Απροκάλυπτη κατάλυση τής εθνικής ανεξαρτησίας, όπου αυτό καθίσταται δυνατό. Ένταξη των χωρών σε εκ προοιμίου σάπια συγκροτήματα, για να μην λειτουργούν. Θνησιγενής ολοκλήρωση με στόχο σύντομα αυτές οι επί μέρους συμφύσεις να καταργηθούν σαν λόφοι από λάσπη, ώστε να μπούν τα μέλη τους κάτω από το μεγάλο καπέλο.

2. Σκλήρυνση και βάθεμα τής σύγκρουσης των συγκροτημάτων χωρών σε επίπεδο διευρυμένου ψυχρού πολέμου. Δαιμονοποίηση τής Ρωσίας, αλλά με ταυτόχρονη πολύ ευαίσθητη αύξηση τής δυνάμεώς της και εσωτερικό νοικοκύρεμά της. Ενδυνάμωση τού πόλου των BRICS ως αντιπάλου πορείας στην παγκοσμιοποίηση.
Το υποτιθέμενο κομμουνιστικό καθεστώς στην Ρωσία ήταν μετεξέλιξη τού τσαρικού καθεστώτος με πρωτοβουλία τής τσαρικής αστυνομίας Οχράνα. Η απολυταρχία ήταν και παραμένει εκείνη η κρατική δομή, η οποία είναι η καταλληλότερη για τα δεδομένα της, τουλάχιστον όπως αυτά διαμορφώνονται κατά την τελευταία χιλιετία. Η Ρωσία ήταν μέχρι τις απαρχές τού περασμένου αιώνος μια αχανής χώρα με παρωχημένες δομές. Η δουλοπαροικία καταργήθηκε εκεί περί τα μέσα τής δεκαετίας τού 1880 από τον τσάρο Νικόλαο Ιο. Ο Ιβάν ο Τρομερός είχε εξοντώσει σε προηγούμενη φάση την τάξη των φεουδαρχών, των λεγόμενων Βογιάρων, αντικαθιστώντας τους με τοποτηρητές, οι οποίοι ήσαν απλοί εντολοδόχοι τού τσαρισμού. Ενώ η χώρα βρίσκεται σε άμεση γειτονία με την Ευρώπη, όπου συντελέστηκε ο Διαφωτισμός και η αστική επανάσταση, συντηρούσε ένα δεσποτισμό, ο οποίος ήταν χαρακτηριστικός για ασιατικές χώρες. Το τσαρικό καθεστώς στήριζε την επιβολή του στις καλά οργανωμένες δυνάμεις καταστολής και ελέγχου τής αστυνομίας και στην επιρροή που προσπαθούσε να εξασκεί στην ρωσική εκκλησία.
Οι παρωχημένες δομές τής Ρωσίας και το αχανές τής γεωγραφικής της επικράτειας την οδήγησαν να μην επιδιώξει συμμετοχή στην διαδικασία τού μερκαντιλισμού και στην συνέχεια τής αποικιοκρατίας, αλλά να προσβλέπει στα δικά της δεδομένα, επιχειρώντας να δημιουργήσει μια συνεκτική εξουσία εντός τών ορίων της, ως μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Σε αντίθεση με τις ισχυρές χώρες τής Ευρώπης, που επιχείρησαν και επέτυχαν να επεκτείνουν διεθνώς την επιβολή τους, η στρατηγική τού Τσαρισμού επικεντρώθηκε μονίμως στην διατήρηση τής ενδοχώρας.
Το καθεστώς ήταν πολύ καλά σε θέση να γνωρίζει, ότι η ανατροπή των απολυταρχικών καθεστώτων στην Ευρώπη, που είχε ως ιδεολογική πλατφόρμα την Αναγέννηση και τον φιλελευθερισμό, δεν διεξάγετο από γνήσιες λαϊκές δυνάμεις. Όπισθεν αυτών ελόχευαν κατά την διαδικασία τών συγκρούσεων οι στοές, οι οποίες χειραγωγούσαν την προσπάθεια τής αστικής χειραφετήσεως. Ο Τσαρισμός είχε κατανοήσει στις αρχές τού προηγουμένου αιώνος, ότι η προώθηση τού φιλελευθερισμού στην Ρωσία διεξαγόταν  από τα ίδια σκοτεινά διεθνή κυκλώματα, τα οποία εκμεταλλεύοντο την αγνή λαϊκή θέληση προς την κατεύθυνση να διαλύσουν το υπάρχον σύστημα και να υποδουλώσουν την χώρα σε ξένες δυνάμεις. Ειδικά στα πλαίσια τού ανερχόμενου τότε εργατικού κινήματος οι σκοτεινές διεθνείς δυνάμεις τής λατρείας τού κρόνου κινητοποιούσαν πολύ εύστοχα το εβραϊκό στοιχείο τής Ρωσίας. Αυτό ως θρησκευτική μειωνότης. ήταν επόμενο να χαρακτηρίζεται από σχετική συνοχή και να διέπεται από διεθνείς δεσμούς με τούς ομοδόξους του, στούς οποίους αναπτύσσοντο με ξεχωριστή μεθοδικότητα τα οράματα και τα συνθήματα τής κοινωνικής αλλά και τής επιστημονικής ανατροπής. Δίπλα στην πληθώρα Εβραίων σοσιαλιστών διανοητών και ακτιβιστών, τόσο η θεωρία τής ψυχαναλύσεως όσο και οι επαναστατικές ανατροπές στην θεωρητική φυσική διεξάγοντο με πρωτοβουλία εβραίων. Αυτό, δεν να μειώνει στο ελάχιστο την επιστημονική αξία αυτών των επιτευγμάτων στην γνωσιολογική σφαίρα (σχετικά με την σύγκρουση μεταξύ εβραιογενούς και ελληνογενούς γνωσιολογίας κατά το πρώτο τρίτο τού περασμένου αιώνος επιφυλάσσομαι να αναφερθώ στο επόμενο μέλλον). Πλην όμως τόσο οι πολιτικές ανησυχίες, που τότε εκφράσθησαν (και που δεν ανάγοντο κυρίως στον τομέα τής θεωρίας αλλά τής πρακτικής) όσο και τα νέα επιστημονικά δεδομένα, τα οποία εγκαθίδρυαν στην ουσία μια νέα θεώρηση τού ανθρώπου και τού κόσμου, αμφισβητούσαν με έντονο και άμεσο τρόπο τα προηγούμενα δεσποτικά πρότυπα τής κοινωνικής και ιδεολογικής κυριαρχίας. Ο πολιτικός ακτιβισμός και η επιστήμη προέβαλλαν τότε, ως οι πυροδότες ενός καλύτερου κόσμου.
Οι μηχανισμοί ιδεολογικής επεξεργασίας τού Τσαρισμού κατενόησαν τότε, ότι τόσο τα διεθνή όσο και τα εγχώρια πλαίσια διεμορφώνοντο με τρόπο, που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος για την ισχύουσα κυριαρχία και την συνοχή τής χώρας. Αυτοί οι μηχανισμοί ήσαν μεν σκράπες όσο αφορά την επιστήμη, αλλά έχοντας ως μόνιμη πρακτική την κατασκοπία και την παραπληροφόρηση, είχαν αναδειχθεί σε ειδήμονες τής ίντριγκας. Κατ' αυτόν τρόπο εξεπόνησαν τότε ένα σχέδιο ιδιαίτερα πονηρό και εύστοχο για την αντιμετώπιση τής καταστάσεως.
Με επικεφαλής τον πράκτορα τής Οχράνα Ιωσήφ Τσουγκασβίλι ή Στάλιν, τον Μαλινόφσκι και άλλους επιχείρησαν να ελέγξουν αυτοί το ανερχόμενο εργατικό κίνημα και να το στρέψουν προς την κατεύθυνση επιβολής ενός συγκαλυμμένου τσαρικού καθεστώτος, το οποίο θα ήταν σε θέση βάσει τών νέων δεδομένων, που θα επέβαλε, όχι μόνο να ξεπεράσει τα διογκωμένα αδιέξοδα, αλλά να αντιστρέψει την αιχμή των εξελίξεων, όπως αυτή διεμορφώνετο από τούς διεθνείς κρονιολάτρες, στρέφοντάς την εναντίον τους. Αντί οι διεθνείς σκοταδιστές να διαστρέφουν το εργατικό κίνημα τής Ρωσίας ενάντια στην χώρα, οι σταλινικοί χαφιέδες αντεπετέθησαν αντιστρόφως. Επέτυχαν να ελέγξουν οι ίδιοι το διεθνές εργατικό κίνημα μέσα στις έδρες των κρονιολατρών, ώστε να το εκμεταλλευτούν προς όφελος τής Ρωσίας. Ο μεγάλος χαμένος από το όλο αλισιβερίσι ήταν το ίδιο το εργατικό κίνημα και οι λαοί, οι οποίοι άγοντο και εφέροντο μεταξύ τού χαφιεδοσταλινισμού και τών κυκλωμάτων ελέγχου των τραπεζιτών αλλά τρότσκυ (μη εξαιρουμένης και τής επιρροής μέσω του εισοδισμού των εγκαθέτων τής κατά τόπους ασφάλειας και των μυστικών υπηρεσιών).

Με αυτή την διαδικασία μπορεί μεν το εργατικό κίνημα να μετετράπη σε τραγέλαφο με μπούκλες και βούλες τού κάθε αλανιάρη διεθνώς, πλην όμως η σταλινική φράξια ανέτρεψε ολωσχερώς τα γεωπολιτικά δεδομένα, όπως εσχεδιάζοντο από τούς κρονιολάτρες. Ο Στάλιν μπορεί να αναδείχθηκε σε ειδεχθή τύραννο σε βάρος τών λαών, ουδείς όμως δύναται να αμφισβητήσει με επιχειρήματα την μεγάλη προσφορά του στην ανακοπή των σχεδίων παγκοσμίου κυριαρχίας τών μολοχιστών. Ο σταλινισμός - εντείνοντας βεβαίως τις συνθήκες καταπίεσης τού Ρωσικού λαού (ο οποίος δυστυχώς ήταν εθισμένος σε τέτοιου είδους πρακτικές από αληταμπουράδες τύπου ιβάν τρομερού και "μέγα'' πέτρου) πέτυχε να κινητοποιήσει με πρωτόγνωρο τρόπο το δημιουργικό δυναμικό τού Ρωσικού λαού, μετατρέποντας μια παρωχημένη αγροτική χώρα σε βιομηχανικό και επιστημονικό κολοσσό. Η Ρωσία αναδείχθηκε με αυτόν τον τρόπο σε μεγάλη δύναμη παγκοσμίου εμβελείας, η παρουσία τής οποίας είναι πλέον αδύνατον να παρακαμφθεί.

Οι ζυμώσεις που ακολούθησαν κατά την μετασταλινική περίοδο μέχρι την Περεστρόικα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι αυτές εκυοφόρησαν το καθεστώς τής σύγχρονης Ρωσίας  τού Βλαδιμίρου Πούτιν. Αυτή επιτελεί πλέον καταλυτικότατο ρόλο στα γεωπολιτικά δεδομένα.

Αυτοί που πρόσβλεπαν σε καταποντισμό τής Ρωσίας μέσω τού δευτέρου παγκοσμίου πολέμου διαψεύθησαν από τις εξελίξεις. Η Ρωσία εξήλθε ισχυροποιημένη από αυτόν, αλλά και βαθιά καταπονημένη. Ο σταλινισμός είχε πετύχει τόσο την διάσωση όσο και την επίτευξη βηματισμών τής χώρας συμφώνως προς το πνεύμα τών καιρών. Οι ρωσικοί μηχανισμοί προπαγάνδας μπορούσαν πλέον με άνεση να αντιμετωπίζουν αυτούς των δυτικών στην διαμάχη με αναφορά στην έννοια τής προόδου και τής ευημερίας.
Το τεράστιο κόστος όμως σε ανθρώπινες ζωές καθώς και η κόπωση που επέφερε η μόνιμη ένταση τού σταλινικού καθεστώτος, σε συνδυασμό με την νέα θέση ισχύος, την οποία είχε καταστήσει η Ρωσία, οδήγησε την κινητήριο δύναμη αυτής τής χώρας, που ήταν η γραφειοκρατία, σε επαναπροσδιορισμό των γενικών της προσανατολισμών. Ο σταλινισμός έμοιαζε πλέον με ένα βαρίδι, που προσέδιδε στην κοινωνία μια υπερβολική φόρτιση χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα. Κρίθηκε λοιπόν άσκοπο από τούς ιθύνοντες, στην φάση που οι χώρες τής δύσεως εισέρχοντο βαθμηδόν σε αυτό που ονόμασαν καταναλωτική κοινωνία και κοινωνικό κράτος, να καταναλώνει η ρωσική κοινωνία χαρούπια, για να παράγει άρματα μάχης. Το αποτελεσματικότερο εξ άλλου επιχείρημα των δυτικών εναντίον τού κομμουνισμού εστιαζόταν στο να εξάρουν την ένδεια αυτών των κοινωνιών αναφορικά με την κατανάλωση. Η επιλογή τού Νικήτα Χρουστσόφ ως διάττοντος αστέρος τού κινήματος αποσταλινοποίησης μετά την δολοφονία τού Στάλιν σηματοδοτούσε ακριβώς την έμφαση στον επισιτισμό. Οι μεταρρυθμίσεις με φιλελεύθερο περιεχόμενο, ο περιορισμός τών στρατιωτικών δαπανών προς όφελος τής κατανάλωσης και η μερική αποϊδεολογικοποίηση τού βαριού σταλινικού κλίματος ήσαν αναμφίβολα απαραίτητες προϋποθέσεις, ώστε να μπορέσει να σταθεί η Ρωσία μέσα στα πλαίσια που οι δυτικές χώρες οικοδομούσαν την γοργή μεταπολεμική ανάπτυξη. Στην προσπάθειά της να συμπορευθεί μαζί τους στην διεθνή σκηνή, ξεκίνησε να τις αντιγράφει. Οι δυτικοί παρακολουθώντας ως ένα βαθμό τον απροσάρμοστο τής παρέας να υιοθετεί παράλληλους προσανατολισμούς με τούς δικούς τους, ήταν επόμενο να θορυβηθούν τα μέγιστα. Στην περίπτωση που ο "κομουνισμός" κατάφερνε να δημιουργήσει κι αυτός κάποια έστω περιορισμένα φιλελεύθερη μίνι καταναλωτική κοινωνία πέρα από τα σταλινικά γριλίσματα, με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να αποφύγουν την ισχυροποίηση τής επιρροής του στις δικές τους μάντρες; Με γνώμονα αυτή την φοβία πέρασαν σε ξέφρενη αντικομουνιστική εκστρατεία επιβάλλοντας τον ψυχρό πόλεμο.
Η ρωσική γραφειοκρατία όμως αισθανόταν ήδη εξασφαλισμένη. Στρογγυλοκαθισμένη επάνω στην λεγόμενη ισορροπία τού τρόμου συνέχισε να αντιγράφει το αντίπαλον δέος σε όλα τα σκέρτσα του, με στόχο την πλήρη προσωμοίωσή της προς αυτό και την έξοδό της στην νομή τής καταληστεύσεως τής παγκοσμίου λείας.Το στάδιο επισιτισμού τού Χρουστσόφ ήταν επόμενο να διεδεχθεί η φάση, κατά την οποίαν εκδηλώθηκε απροκάλυπτα ο λεγόμενος σοσιαλιμπεριαλισμός.
Η Ρωσία στην συγκεκριμένη φάση επιχείρησε και κατάφερε να μετατραπεί από μεγάλη περιφερειακή δύναμη σε υπερδύναμη, εγκαθιδρύοντας σε αγαστή πλέον συνεργασία με τούς δυτικούς τον διπολισμό. Οι δυτικοί είχαν κατανοήσει ενδιαμέσως, ότι το "σοσιαλιστικό" παλληκαρόπουλο ήταν μια από τα ίδια. Τίποτε δεν εμπόδιζε πλέον την λήξη τού ψυχρού πολέμου και την επιβολή τής ύφεσης. Η συνδιάσκεψη στο Ελσίνκι οδήγησε στο Δόγμα Ζόνενφελντ περί "περιορισμένης κυριαρχίας". Η νομή τής οικουμένης σε σύγχρονη νεοαποικιακή βάση εκαλείτο να εξασφαλίσει τα κεκτημένα τών δύο μεγάλων εντός των σφαιρών κυριαρχίας τους. Σε αυτήν την φάση ξύπνησε στην ψυχοσύνθεση τής ρωσικής γραφειοκρατίας ο πάλαι ποτέ ευρισκόμενος σε προσωρινή ύπνωση ασιατικός δεσποτισμός. Αυτή η τάση εκδηλώθηκε και στην επιλογή των προσώπων στην κορυφή τής εξουσίας, η οποία επιτελεί και συμβολικό ρόλο, με έκφραση την επικράτηση ασιατικών φυσιογνωμιών, όπως ο Μπρέζνιεφ και ο Τσερνιένκο.
Αυτή η επιλογή όμως τής ρωσικής γραφειοκρατίας την οδήγησε να κινηθεί στον φυσικό χώρο τών ανταγωνιστών της. Και αυτό συνεπάγετο εξ ορισμού σημαντικά μειονεκτήματα. Είναι σχεδόν αδύνατον να επιβληθεί κάποιος στον ανταγωνιστή του, εφόσον επιλέγει ως χώρο διεργασιών τον φυσικό χώρο τού ανταγωνιστού, υιοθετών ταυτοχρόνως τις μεθόδους του. Η Ρωσία με τα ιδεολογικά συνθήματα μιας ξεφτυσμένης επανάστασης που χειριζόταν ο Πονομαριόφ και οι λοιποί ξενέρωτοι γέροντες τού Κρεμλίνου, ήταν αδύνατο να συναγωνιστούν τα αμερικάνικα παπούτσια τού μπάσκετ και τις ανάποδες κόντρες τής κιθάρας τού Χέντριξ. Ο δυτικός τρόπος ζωής είχε ξεκινήσει - ως ήτο φυσικόν - να αλέθει και τις υποτιθέμενες σοσιαλιστικές κοινωνίες, οι οποίες υπολοίποντο ευαίσθητα έναντι τού οργιάζοντος καταναλωτισμού τής δύσεως. Εάν εξακολουθούσε απρόσκοπτα αυτή η κατάσταση, ήταν θέμα χρόνου το πότε θα έπιανε δουλειά η θυγατέρα τού Μπρέζνιεφ στα στριπτητζάδικα τού Μανχάταν για μια μπλούζα μπένετον και ένα εισιτήριο για το επόμενο κοντσέρτο τών Ρόλλινγκ Στόουνς.




Έπεται συνέχεια...

31 Ιανουαρίου, 2015

ΠΕΡΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΤΟ ΛΟΥΡΙ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΜΠΟΥΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΤΡΗΤΟΥ



"Έχε υπομονή και θα δεις τα πτώματα των εχθρών σου να επιπλέουν στον Γάγγη"
Ινδική Παροιμία



1. JENSEITS VON GUT UND BÖSE

Περί ενός μπορώ να διαβεβαιώσω τούς ευγενείς επισκέπτες αυτής τής σελίδας. Κατά την διάρκεια τών προσεχών μηνών δεν πρόκειται να μονοτονήσουμε. Το ελληνικό στοιχείο μοιάζει να έχει ανακαλύψει εκ νέου την χαρά. Αυτό είναι ιδιαίτερα ευχάριστο, όχι μόνον διότι κατ' αυτόν τον τρόπο ανεβαίνουνε οι συχνότητες τού πεδίου, αλλά, καθώς ξεκαθάρισε πριν κάμποσες δεκαετίες ο Δημήτρης Πουλικάκος, "Και εμείς για γιορτές ψάχνουμε".
Περιδαβαίνοντας τις δυο τελευταίες ημέρες το διαδίκτυο, αποκομίζω την εντύπωση, ότι η συντριπτική πλειοψηφία όσων γράφουν, τεντώνουν ένα σχοινί μεταξύ αυτοκτονίας και ευτυχίας, αναλόγως τού ρόλου και τής ιδιοσυγκρασίας, που χαρακτηρίζουν ένα έκαστο:
Για τούς μεν βρισκόμαστε, λόγω αυτών που εξαγγέλλει και πράττει η νέα κυβέρνηση, όχι μόνον έμπροσθεν τού γκρεμού, αλλά έχουμε επιχειρήσει ήδη βουτιά στο βάραθρο. Ισχυρίζονται, ότι το νέο κυβερνητικό σχήμα αποτολμά μια ανυπολόγιστης επιπολαιότητος μετωπική ρήξη με τούς "εταίρους", χωρίς να είναι εις θέσιν να σταθμίσει και να ελέγξει τις συνέπειες αυτών των κινήσεων. Αναλόγως βεβαίως των πολιτικών επιλογών τους, θεωρούν αυτοί, ότι η κυβέρνηση καταστρέφει ασύστολα και απερίσκεπτα την χώρα, ή ότι επί τέλους αποτολμάται η ποθούμενη ριζική μεταστροφή, στην κατεύθυνση της κοινωνικής και εθνικής αναγεννήσεως.
Η εκτιμήσεις τής άλλης κατηγορίας βρίσκονται στον αντίποδα τής περί μετωπικής συγκρούσεως επιχειρηματολογίας. Ισχυρίζονται, ότι η κυβέρνηση ξεκίνησε ήδη τις κυβιστήσεις και ότι δεν ασκεί ρήξη ούτε καν σε επίπεδο επιχειρημάτων και προπαγάνδας.
Εγώ εξακολουθώ να επιμένω, ότι μια φρόνιμη και πράα αποτίμηση όσων συμβαίνουν, πείθει ότι ούτε το ένα συμβαίνει, ούτε το άλλο.
Εγώ το έγραψα και επιμένω: Ασπιρίνες ναι, εγχείρηση όχι.
Αλλαγές θα γίνουν στις φόρμες και μάλιστα θεαματικότατες. Όσο αφορά όμως την ουσία, δεν θα αλλάξει τίποτε. Και επιμένω: Ναι, οι αλλαγές στις φόρμες είναι και αναγκαίες και ωφελούν. Και μπράβο τους που τις κάνουν. Όμως χωρίς αλλαγές ουσίας, τα υπάρχοντα αδιέξοδα απλώς θα μετατεθούν χρονικά, ενώ οι αιτίες που τα αναπαράγουν θα βαθαίνουν.
Βεβαίως, μπορεί κάποιος να μού απευθύνει το ερώτημα, ποιες αλλαγές είναι αλλαγές μορφής και ποιες αλλαγές ουσίας;
Ευχαριστώ, όποιον καλοθελητή επιχειρεί να με στριμώχνει με επιχειρήματα. Παρεπιπτόντως, το βρισίδι δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα, διότι έχω ζήσει ήδη 43 χρόνια σε μια τραχιά χώρα τού εξωτερικού ως πολίτης δευτέρας κατηγορίας. Δεν είχα την μανούλα μου εδώ να μού ψήνει καφεδάκι και τα τελευταία 10 χρόνια πριν πεθάνει (πριν 24 χρόνια) δεν μπόρεσα να την δω, με ελάχιστες εξαιρέσεις κάθε 4 χρόνια, όταν εγίνοντο εκλογές στην Ελλάδα, ως ακτιβιστής τού κινήματος αντιρρησιών στρατεύσεως.

Υπό αυτήν την οπτική, η νέα κυβέρνησις μεγάλου συνασπισμού, έχει στόχο να δώσει μια ανάσα σε ένα σύστημα, που έχει φθάσει σε  όρια ακατάσχετης δύσπνοιας. Τα παράθυρα θα ανοιχθούν, ώστε να μπει οξυγόνο. Οι μυτιές όμως, οι οποίες βγάζουν άχρηστα τα πνευμόνια, το διάφραγμα και κυρίως  τον εγκέφαλο, όλο το θυμικό και το παρασυμπαθητικό, θα συνεχισθούν. 

Ας δούμε όμως συγκεκριμένα τα βασικά στοιχεία των πρόσφατων εξελίξεων:
Πέρα από επαναπροσλήψεις τών καθαριστριών, ελαφρύνσεις των δανειοληπτών, αυξήσεις μισθών σε κάποιες "ειδικές" ομάδες, κατάργηση τής αξιολόγησης, σταμάτημα των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, πράγματα που είναι αφάνταστα θετικά και είμαι εις θέσιν να γνωρίζω τι έστί άστεγος και πεινασμένος, τι εστί μια οικογένεια σε πλήρη απόγνωση, αποτίμηση τής δεούσης τιμής σε ηρωϊκώς υπέρ πατρίδος πεσόντες - όσο κι αν αυτό ηχεί παράδοξο - όλα αυτά είναι ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ. Για ποιο λόγο, θα αναπτύξω στην συνέχεια, χωρίς όπως ήδη έγραψα να αμφιβάλλω, ότι η κυβέρνηση θα τηρήσει όλα τα υποσχεθέντα.
Κατά την άποψή μου τρία είναι τα βασικά δρώμενα τις τελευταίες ημέρες, οι οποίες σηματοδοτούν τις κυβερνητικές επιλογές και στο μέλλον:

1) Η άσκηση βέτο στην επέκταση των κυρώσεων τής ΕΕ. εις βάρος τής Ρωσίας
2) Η δημόσιες δηλώσεις κατά την συζήτηση του υπουργού οικονομικών κ. Βαρουφάκη με τον εκπρόσωπο τού Eurogrup κ. Ντάισελμπλουμ υπό δημοσιογραφική κάλυψη
3) Η ρίψη στεφάνου από τον υπουργό αμύνης κ. Καμένο στα Ίμια.

Οπωσδήποτε θα αναφερθώ στην συνέχεια και στο γενικότερο κλίμα και στην επιλογή προσώπων. Και με αφορμή την μαγνητοσκόπηση, σύνδεσμος τής οποίας κατατέθηκε στα σχόλια τής προηγούμενης αναρτήσεως, σχετικά με την πρόσφατη διάλεξη τού νέου υπουργού εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στο βιβλιοπωλείο "Ιανός". 

Ας πάρουμε το πρώτο σημείο:
Όταν είχε εκλεγεί ο τραμπάκουλας και νεκροθάφτης τής Ελλάδας Παπαντρέας το 1981, με τα συνθήματα "έξω το ΝΑΤΟ, έξω η ΕΟΚ, έξω οι βάσεις τού θανάτου", η πρώτη κίνηση που έκανε σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής, ήταν να βάλει σε σύνοδο τού ΝΑΤΟ βέτο σε απόφαση καταδίκης τού Γιαρουζέλσκι. Το πόπολο χειροκρόταγε τότε περιμένοντας ουσιαστική αλλαγή στην εξωτερική πολιτική. Από την διαδικασία όμως των συνομιλιών τής επιτροπής για την διαπραγμάτευση με στόχο την απομάκρυνση των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ από την Ελλάδα, μετά από μια δαιδαλώδη διαδικασία παρελκυσμών, ώστε να υπάρχει σασπένς για το πόπολο, όχι μόνο δεν έφυγαν οι βάσεις, όχι μόνο δεν απομακρύνθηκαν τα πυρηνικά από τις Γούρνες, αλλά έπεσε καπάκι και βάση στο Άκτιο, για την στάθμευση και υπηρεσιακή λειτουργία των AWACS, η οποία αναβάθμισε τον ρόλο τής Ελλάδος στην πρόσδεσή της στο άρμα τού ψυχρού πολέμου. 

Οι εναγκαλισμοί στην συνέχεια τού παπατζή με τον Γιασέρ Αραφάτ και η απομάκρυνση των μαχητών τής Φατάχ και τού Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση τής Παλαιστίνης από την Βηρυτό στην Λιβύη με ελλαδικά πλοία, ήταν το επόμενο πυροτέχνημα. Τελικά το ζητούμενο ήταν πώς θα ξεκουμπιστούν οι Παλαιστίνιοι από την Λίβανο, στα πλαίσια τής προώθησης τής διχοτομήσεώς του, ή η φορολόγηση τού ΚΙΣ; Καθότι η επιθετική στρατιωτική μηχανή τού Ισραήλ, έχει φτιαχθεί και εξακολουθεί να φτιάχνεται με ελληνικό χρήμα. 

ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΛΟΙ - ΟΥΤΩΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΜΕΤΑΞΥ ΦΟΡΜΑΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το κάζο τής ΕΕ. με τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στην Ρωσία, θα πρέπει να μπορέσουμε να κατανοήσουμε, πώς λειτούργησαν αυτές οι κυρώσεις, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΝΩ ΕΝΙΣΧΥΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΥΤΙΝ ΒΓΗΚΑΝ ΞΥΝΕΣ ΣΤΟΥΣ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ.
Ο πολιτική τής Ρωσίας δεν έχει γίνει κατανοητή. Όσο επιχειρούμε γεωπολιτικές αναλύσεις με αναφορά την Ρωσία (ή και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση) είτε καταναλώνοντας την κοπριά των δυτικών μαζικών μέσων, είτε εγκλωβισμένοι σε μαρξιστικού τύπου σχήματα, ανοίγουμε τρύπες στο νερό.
Η Ρωσία επί Χρουτσώφ αντιμετώπιζε άμεσο επισιτιστικό πρόβλημα, εισάγοντας μεγάλη ποσότητα δημητριακών από τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Σήμερα η Ρωσία όχι μόνον είναι αυτάρκης σε δημητριακά, αλλά εξάγει 140.000 τόνους δημητριακών ετησίως στις ΗΠΑ.
Μια χώρα για να επιβιώσει σε συνθήκες αποκλεισμού χρειάζεται δυο πράγματα. ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΟΠΛΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ. Και η Ρωσία είναι σε θέση σήμερα, όχι μόνον να είναι αυτάρκης στούς δυο αυτούς τομείς ΑΛΛΑ ΠΡΟΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ. Δεν αντιλέγω, ότι χρειάζονται και τα πορτοκάλια και τα φουλάρια. Αυτά όμως μπορεί η Ρωσία να τα προμηθευθεί και από την Τουρκία. Οι τούρκοι πασάδες, μπροστά στα σχέδια διαμελισμού τής παράγκας τους, που προωθούν οι δυτικοί, είναι αναγκασμένοι να ελιχθούν με την ανατολίτικη κουτοπονηρία που τους διακρίνει, προς πάσα κατεύθυνση. Και το ΝΑΤΟ πλέον βάζει από παντού νερά. Διότι οι κύριοι με τα σουτιέν τής Bohemian Groove έχουν βάλει μπροστά την επιβολή τού Αρμαγεδώνος, ως τελευταία φάση τού σχεδίου τής κουκουβάγιας, που υπηρετούν.

Για ποιο λόγο δεν τόλμησαν να κάνουν οι δυτικοί την εισβολή που σχεδίαζαν στην Συρία με τα χαλιά από βόμβες των Β52; Οι επικεφαλείς τού στρατού ήταν αυτοί, που συγκρούστηκαν με την πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ. Έκαναν το πείραμα και φάγανε σφαλιάρα πρώτης τάξεως. Οι Ρώσοι καταρρίψανε δυο πυραύλους, όταν το θέμα ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Γράφτηκε, ότι οι πύραυλοι αυτοί εκτοξεύθησαν από πλοία τού Ισραήλ. Αυτό είναι ψεύδος. Οι πύραυλοι εκτοξεύθηκαν από την βάση τού Γιβραλτάρ και έγιναν αλοιφή για κάλους. Όταν οι δυτικοί κατάλαβαν πού πάει η δουλειά, προτίμησαν μια ήττα από αδράνεια, μπροστά σε ένα στρατιωτικό ξεβράκωμα. Διότι έτσι κι αλλιώς το ΝΑΤΟ συμβατικό πόλεμο εναντίον τής Ρωσίας δεν είναι πλέον σε θέση να κάνει.
Γι' αυτόν τον λόγο υποχρεώθηκαν οι δυτικοί να ανοίξουν μετά το μέτωπο στην Ουκρανία. Προσπάθησαν να σώσουν τα προσχήματα από την ήττα τους, δείχνοντας, ότι είναι εις θέσιν να απειλούν την Ρωσία δίπλα στα σύνορά της.
ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΑΜΕΝΟΙ.
Οι Ρώσοι τούς ροκανίζουν σιγά - σιγά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, κάνοτας εν τέλει μια κατανοητότατη για την δημοσιότητα φιλειρηνική πολιτική στο ζήτημα. Οι δυτικοί έχοντας ταυτιστεί με τούς ισλαμοφασίστες, ταυτίστηκαν στην Ουκρανία και με τους ναζί. Έτσι χάνουν βήμα προς βήμα την νομιμοποίηση μέσα στην δική τους περιοχή, ενώ η συμπάθεια για την Ρωσία διογκώνεται.
Και έχουν γίνει και άλλα πολύ χοντρά λάθη από τούς δυτικούς, όσο αφορά τις στρατηγικές επιλογές, στα οποία θα αναφερθώ στο κεφάλαιο τής γεωπολιτικής.

Να γράψουμε και το άλλο; Πριν από δυο μήνες περίπου, πέρασαν για μερικές ημέρες δυο πολεμικά πλοία των ΗΠΑ στην Μαύρη Θάλασσα και πλησίασαν την Κριμαία για λόγους αντιπερισπασμού και γοήτρου. Μετά δυο ημέρες τα μάζεψαν και έφυγαν σαν βρεγμένες γάτες. Μετά την αποχώρηση των πλοίων από την μαύρη θάλασσα δήλωσαν παραίτηση 45 μέλη τών πληρωμάτων. Αυτό που είχε συμβεί ήταν, ότι κάποια στιγμή πετούσαν πάνω από αυτά τα πλοία μαχητικά τής Ρωσίας, ενώ στα πλοία δεν λειτουργούσε τίποτε. Όχι μόνον τα ραντάρ, αλλά ούτε τα καζανάκια στις τουαλέτες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν. 

Οι προηγούμενες αναφορές για την Ρωσία εγράφησαν σχετικώς με τις κυρώσεις που επιβλήθησαν σε βάρος της. Η παρουσία όμως τής Ρωσίας στην διεθνή σκηνή συνδιαμορφώνει μονίμως με έντονο τρόπο τον κεντρικό άξονα τής γεωπολιτικής πραγματικότητος. Στο ζήτημα αυτό θα επανέλθω σε αυτό το κείμενο, όταν προσπαθήσω να προσεγγίσω το ζητούμενο τής γεωπολιτικής. Στην βιντεοσκόπηση τής διαλέξεως τού νέου ΥΠΕΞ που προανέφερα, ο κ. Κοτζιάς υπεισήλθε στο ζήτημα αυτό  και με συγκεκριμένες αναφορές στον Αλεξάντερ Ντούγκιν. Σχετικά με τον ρόλο αυτού στην διαδικασία διαμορφώσεως τών γεωπολιτικών επιλογών τού Κρεμλίνου έχουν επικρατήσει εσφαλμένες αντιλήψεις και θεωρώ, ότι ένας επαναπροσδιορισμός τού ζητήματος τής γεωπολιτικής πέραν των παρανοήσεων που επικρατούν, επιβάλλει και την αποτίμηση τού ρόλου του Ντούγκιν συμφώνως προς τις πραγματικές του διαστάσεις. Γενικότερα όμως, το ζήτημα τής γεωπολιτικής ως επιστήμης μάς ανάγει στα ιστορικά δεδομένα, από τα οποία αυτή έλκει την εν τέλει διαμόρφωσή της από τον καθηγητή Karl Haushofer, τουτέστιν στις ζυμώσεις, που αφορούν την συγκρότηση και μετέπειτα πορεία τού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας NSDAP. Σχετικά με τα αντίστοιχα γεγονότα έχουν κυριαρχήσει μυθεύματα, τα οποία εάν δεν αναιρεθούν βήμα προς βήμα, είναι αδύνατον να συγκροτηθεί ένα φρόνιμο αναλυτικό όργανο επί γεωπολιτικής βάσεως. Πάντοτε στα ζητήματα υψηλής πολιτικής υφαρπάζει την προσοχή μας κάποιο προσκήνιο. Όπισθεν αυτού όμως λειτουργούν παρασκήνια, τα οποία είναι καθοριστικής σημασίας, στα οποία η πρόσβαση δεν είναι αυτονόητος και δεν είναι δυνατόν να καταστεί αυτή δυνατή χωρίς διεισδυτική διάθεση, κριτικό πνεύμα, αλλά και κατά το δυνατόν προσωπική εμπειρία στούς χώρους όπου αυτά διαδραματίζονται.

Στο συγκεκριμένο ζήτημα τής πρόσφατης αρνησικυρίας τής Ελληνικής κυβερνήσεως εναντίον τής αποφάσεως περαιτέρω κυρώσεων σε βάρος τής Ρωσίας αξίζει να σημειωθεί - πέραν τής αναφοράς τού βέτο, που πρόβαλε ο Παπανδρέου το 1982 στην απόφαση καταδίκης τού Γιαρουζέλσκι και τών λόγων, ένεκα τών οποίων αυτές στρέφονται περισσότερο εναντίον αυτών που τις επιβάλλουν παρά εναντίον αυτών που τις δέχονται - και το βέτο τής κυβερνήσεως Καραμανλή στο Βουκουρέστι σχετικά με την είσοδο των Σκοπιανών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. με το όνομα Μακεδονία.
Είναι ενδιαμέσως εμφανέστατο, ότι και οι δυο παλαιότερες περιπτώσεις, στις οποίες έκαναν Ελλαδικές κυβερνήσεις χρήση του δικαιώματος βέτο σε φόρα τής δύσης, αυτή ουδόλως εκλήφθη ως διάθεση ρήξης με τις πάγιες συμμαχίες ή τον δυτικό προσανοτολισμό τής Ελλάδος.
Η αρνησικυρία τού Παπανδρέου διευκόλυνε την τακτική εξαπάτησης τού Ελληνικού λαού για την παραμονή των βάσεων των ΗΠΑ στην Ελλάδα, το ξεπούλημα των εθνικών πόρων για την προμήθεια αεροπλάνων φερέτρων με ελαττωματικό σύστημα εναερίου ανιχνεύσεως από τις ΗΠΑ, με την ανάπτυξη και διεύρυνση των διευθαρμένων κυκλωμάτων διαμεσολαβήσεως κλπ.
Η αρνησικυρία τού Καραμανλή στο Βουκουρέστι, ουδόλως απότρεψε τήν έξαρση των αλυτρωτικών διεργασιών με πατρονάρισμα τών δυτικών στο γειτονικό προτεκτοράτο, με στόχο την διατήρηση μιας εστίας γάγγραινας, την οποία με την κατάλληλη ευκαιρία θα επιχειρήσουν να μετατρέψουν οι "σύμμαχοί" μας σε καρκίνωμα.

Τα μέτρα αποκλεισμού που επέβαλλαν οι δυτικοί στην Ρωσία είχαν ως αποτέλεσμα, μετά τα αντίμετρα που έλαβε το συγκρότημα Πούτιν, να περισφίξουν την θηλειά στον λαιμό τών δυτικών. Αυτά οδήγησαν σε προσπάθεια ενίσχυσης των διεργασιών των BRICS, οι οποίοι διαμορφώνουν ένα ζωτικό χώρο έξω από τα δεδομένα τής παγκοσμιοποίησης, που αποτελεί την στρατηγική των δυτικών. Πέραν αυτού, ο Πούτιν εξήγγειλε ένα νέο αναπτυξιακό πρόγραμμα, στηριζόμενο σε ποιοτική αύξηση δαπανών τής πολεμικής βιομηχανίας. Είναι επόμενο, κατασκευάζοντας νέα οπλικά συστήματα με εντονότερο ρυθμό από πριν, αφού αντικαταστήσουν με αυτά μετά την ολοκλήρωση τους παλαιότερα συστήματα, να προσπαθήσουν να πουλήσουν ότι δεν χρειάζονται οι ίδιοι στο εξωτερικό. Και για τέτοιου είδους εξοπλισμούς εκλιπαρούν οι ενδιαφερόμενοι το Κρεμλίνο. Έτσι η μόνη συνέπεια δεν θα είναι να βρουν οι δυτικοί αυτά τα όπλα μπροστά τους κατά τις επόμενες αποστολές τών κανονιοφόρων τους, αλλά με αυτό τρόπο συνέβαλλαν στην ενδυνάμωση τής πολεμικής βιομηχανίας τού βασικού τους αντιπάλου.
Πέραν αυτού οι Ρώσοι εστράφησαν προς το να βρουν νέους προμηθευτές για μια σειρά προϊόντα πέρα από τις χώρες του ΝΑΤΟ, αφού προηγουμένως εντατικοποίησαν την διαδικασία να καταστούν αυτάρκεις στα απολύτως αναγκαία.
Δεν μπορούμε, ως είναι φυσικόν, να γνωρίζουμε τούς τρόπους, με τούς οποίους προβληματίζονται στις ανάλογες δεξαμενές σκέψεως οι ανεγκέφαλοι εγκέφαλοι τού ΝΑΤΟ. Εάν όμως δεν κατενόησαν, ότι το βέτο τής νέας κυβερνήσεως λειτουργεί προς ώφελός τους, σε μια ρύθμιση που επέβαλλαν αυτοί κατ' ανάγκην για λόγους γοήτρου και που λειτουργεί αναστρόφως, τότε είναι τελείως ανάξιοι να συμμετέχουν σε τέτοιους οργανισμούς και θα βοηθούσαν το ΝΑΤΟ περισσότερο, εάν φόρτωναν κάποιο καρότσι παγωτά, για να  τα πουλήσουν στο Μανχάταν.


Αξίζει επίσης, αποτιμώντας τις διαστάσεις τής εν λόγω αρνησικυρίας στην βάση κατά πόσο αυτή κινείται στην σφαίρα των φορμαλιστικών δεδομένων ή κατά πόσο αυτή άπτεται τής ουσίας, να μνημονεύσουμε την έξοδο τής Ελλάδος από το στρατιωτικό σκέλος τού ΝΑΤΟ, όταν επέστρεψε ο Καραμανλής στην Ελλάδα μετά την πτώση τής δικτατορίας. Εκείνο το διάστημα ήταν ακριβώς, που ωρύετο ο ίδιος πολιτικός με το σλόγκαν "Ανήκομεν εις την Δύσιν", χρυσώνοντας το χάπι τής υποτέλειας.

Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν τις ενέργειες μερικού χαρακτήρος, που γίνονται κάτω από την πίεση συγκεκριμένων συνθηκών, κατά τις οποίες το άρχον συγκρότημα κινδυνεύει να περιέλθει σε κρίση ηγεμονίας, με στρατηγικού χαρακτήρος επιλογές, οι οποίες στοχεύουν σε ουσιαστικές ανατροπές μέσω ενεξέλεγκτων συγκρούσεων.
ΑΛΛΟ Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ.
Φυσικώ τω λόγω, δεν επιτρέπεται να αποκλείονται οι διαπραγματεύσεις, ακόμη και όταν μεθοδεύεται η ρήξις. Όμως οι "σύμμαχοι" γνωρίζουν, ως κάθε εχέφρων: Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, όπως ένα βέτο δεν καταργεί την συνοχή σε μια συμμαχία.  

Σχετικά με την επιβολή κυρώσεων τού ΝΑΤΟ στην Ρωσία:


Beitrag

 
Συνεχίζεται...
 

28 Ιανουαρίου, 2015

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ



1. ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΙΝΕΙ

Βάσει τού προσφάτου εκλογικού αποτελέσματος ορκίσθηκε εχθές η νέα κυβέρνηση τής Ελλάδος. Στα πλαίσια αυτού τού κειμένου προβαίνω στις αναγκαίες αξιολογήσεις, ερμηνείες και προβλέψεις σχετικώς. Πέρα από την πάγια πρακτική όσων επιχειρούν παρεμβάσεις στο διαδίκτυο, όπως αυτές καταγράφονται κατά τις δυο τελευταίες ημέρες:
- Τα μεν αντίπαλα κομματόσκυλα με το μένος τού παραγκωνισμένου επιχειρούν δαιμονοποίηση τού νέου κυβερνητικού συνασπισμού μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ.
- Οι λοιποί, οι οποίοι επιθυμούν να κρατούν κριτική στάση, παραπαίουν μεταξύ επικροτήσεως και κριτικής, αναλόγως των επί μέρους κυβερνητικών εξαγγελιών. Κατά βάση όμως κρατούν στάση αναμονής, μέχρι να συμβούν τα τεκταινόμενα, αναγνωρίζοντες περίοδο χάριτος στο νέο κυβερνητικό σχήμα.
- Συμπαθούντες, οπαδοί και κλακαδόροι πανηγυρίζουν και λιβανίζουν, ως είναι φυσικόν και αναμενόμενον.
Ο γράφων απορρίπτει και τις τρεις ως άνω επιλογές, θεωρών ως εθνικό και κοινωνικό καθήκον μια άνευ περιστροφών τοποθέτηση, επιθυμών να ανταποκρίνεται και προς τούς κανόνες τής λογικής. Ένας πλέον λόγος αυτής τής τοποθετήσεως εκπορεύεται από την εκτίμηση, ότι η αντίστοιχος προβληματική και ο δημόσιος διάλογος, ως αυτά εν πολλοίς διεξάγονται βρίσκονται εκτός θέματος.

Συνοψίζοντας κάποιους εντοπισμούς μου στην προηγούμενη ανάρτηση τονίζω εκ νέου τα κάτωθι τρία:

1. Θεωρώ, ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες οι εκλογές που διεξάγονται αποτελούν παρωδία και συνιστούν ανεξέλεγκτο νοθεία τής ψήφου τών πολιτών. Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν κρίνεται εν Ελλάδι από την κάλπη, αλλά από το λογισμικό τής εταιρίας που διεξάγει σε συνθήκες πλήρους αδιαφάνειας την υποτιθέμενη καταμέτρηση, τούς κοριούς, τούς ιούς και τα "όπερ έδει δείξαι" του.
Το όλον ζήτημα είναι απλούστατον. Με την υπάρχουσα τεχνολογία τού διαδικτύου τής σήμερον είναι ευκολότατον να αναρτηθούν στο διαδίκτυο φωτομηχανικώς όλα τα ενυπόγραφα πρωτόκολλα των δικαστικών στα εκλογικά τμήματα. ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ. Πας ενυπογράψας θα όφειλε να εξακριβώσει την αναλλοίωτο ένταξη τού αντιστοίχου πρωτοκόλλου στην τελική καταμέτρηση. Η αποφυγή αυτής τής αυτονοήτου πρακτικής ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΟΣ.

2. Ως εκ τού πρώτου σημείου προκύπτει, αλλά όχι μόνον ή κυρίως ένεκα αυτού, είναι σαφέστατον, ότι ο επιβληθείς μετεκλογικός μεγάλος συνασπισμός συνιστά συστημική λύση, ενταγμένη πλήρως στα σχέδια τού συστήματος.
"Μεγάλος Συνασπισμός", διότι πρόκειται περί δυο άκρως ετερόκλητων κομμάτων, τα οποία πέραν τής κοινής απορρίψεως τού μνημονίου, ουδέν έτερον κοινόν διαθέτουν. Τα δυο αυτά κόμματα καλύπτουν όλο το υπάρχον πολιτικό φάσμα από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά. Οι ΑΝΕΛ καλύπτουν το φάσμα μεταξύ άκρας δεξιάς και κεντροδεξιάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλύπτει το φάσμα μεταξύ κεντροαριστεράς - ιδιαίτερα μετά την προσχώρηση στελεχών τού "Πα""σο""κ" - μέχρι άκρας αριστεράς.
Είναι γνωστή η εκτίμηση από τις δεξαμενές σκέψης τού συστήματος, ότι έμπροσθεν τών σημερινών αδιεξόδων και προκλήσεων, είναι αδύνατον σε ένα μόνον κόμμα, ανεξαρτήτως πολιτικής κατευθύνσεως να μπορέσει να αντεπεξέλθει. Αυτό εξ άλλου διεκήρυξε κατά την πρώτη μετεκλογική τοποθέτηση ως συστημικό φερέφωνο ο ΓΑΠ.
Τα επιλεγέντα πρόσωπα για την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών είναι στην συντριπτική τους πλειοψηφία συστημικά και από πολύ καιρό επωασμένα γιαυτόν τον ρόλο. Οπωσδήποτε υπάρχουν και έντιμοι μεταξύ αυτών, πρόσωπα που εμφορούνται από αγνές διαθέσεις. Σε αυτά κατατάσσω π.χ. τον καθηγητή κ. Κατρούγκαλο, τον πρώην ευρωβουλευτή τού Συνασπισμού Χουντή, τον οποίον θεωρώ ειλικρινή αριστερό, καθώς και την κ. Κόλια - Τσαρούχα τών Ανέλ. Οπωσδήποτε μεταξύ αυτών υπάρχουν και άλλοι μη αναφερθέντες, καθότι δεν είμαι εις θέσιν να γνωρίζω όλα τα πρόσωπα με κυβερνητική ιδιότητα. Οπωσδήποτε στόχος τού κειμένου δεν είναι να εκδώσει πιστοποιητικά εντιμότητος, όμως πρέπει να αποφευχθεί μια κατ' αποκοπήν αρνητική μεταχείρισις τών συμμετεχόντων. Επίσης εκτιμώ τις παρεμβάσεις τής κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου, στην οποία αναγνωρίζω μαχητικότητα και φιλολαϊκό προσανατολισμό.

3. Το σημείο που είχε φτάσει η πρακτική τού πλήρους εξανδραποδισμού τής Ελλάδος προεκλογικώς, ομοίαζε με λέβητα ατμομηχανής, όπου η πίεση τού ατμού βάραγε κόκκινο.

Τουτέστιν:

Ήτο δηλαδή αναπόφευκτο να ανοιχθεί η βαλβίδα ατμού, ώστε να αποφευχθεί η μελλοντική έκρηξις, στα πλαίσια μιας αναδιπλώσεως με διπλό στόχο:
Το ένα σκέλος είναι το διώξιμο τμήματος τού υπερπυρωμένου ατμού. Αυτό σημαίνει ότι:
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΤ' ΟΥΔΕΝΑ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΗΣ.
ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΦΩΝΑΣΚΟΥΝ ΠΟΥ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΛ ΘΑ ΒΡΟΥΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΗΘΕΙ Η ΣΥΜΠΤΟΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΕΙΜΑΙ ΠΕΠΕΙΣΜΕΝΟΣ ΟΤΙ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΑ ΘΑ ΒΡΟΥΝ ΚΑΙ ΣΕ ΚΟΝΤΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ.
Η καταπράυνση των συμπτωμάτων θα έχει χαρακτήρα πρώτων βοηθειών και όχι χειρουργείου. Το ιώδιο όμως και οι επίδεσμοι που θα πέσουν, κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητα μπορεί να είναι. Η παροχή πρώτων βοηθειών εις ένα βαρέως νοσούντα είναι άμεσο καθήκον, απολύτως αναγκαίο και επιβεβλημένο, ακόμη και για όσους αποσκοπούν την πλήρη αποθεραπεία τού ασθενούς και την ολοκληρωτική απαλλαγή του από τις παθογενείς αιτίες τής νόσου. Διότι, εάν δεν αντιμετωπισθούν αμέσως τα συμπτώματα ενός βαρέως ασθενούντος, υπάρχει κίνδυνος αυτά να επιφέρουν άμεσο θάνατο. Εδώ μιλάμε για μια κοινωνία, που τραβάει τα μαλλιά  της, τρέχει και δεν φτάνει, με 10.000 αυτοκτονίες και εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε απόγνωση.
Οι ΓΑΠ, Παπαδήμοι, Σαμαράδες, Βορίδηδες και Γεωργιάδηδες οδήγησαν την χώρα στο απροχώρητο. Το επόμενο βήμα με πλειστηριασμούς τής πρώτης κατοικίας, ΕΝΦΙΑ για το 15, καλπάζουσα αύξηση τής ανεργίας και των λουκέτων, περαιτέρω βάναυση πτωχοποίηση των κατώτερων εισοδηματικών τάξεων θα διεύρυνε τις συνθήκες της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει επιβληθεί, μετατρέποντάς την σε οικονομικό και κοινωνικό ολοκαύτωμα. Είναι αυτονόητο, ότι οι δεκάρικοι για δημιουργία πλεονάσματος δεν μπορούσαν πια να λειτουργήσουν στην αποδοχή τών υπηκόων, δεδομένου ΟΤΙ ΟΥΔΕΜΙΑ ΕΓΧΕΙΡΗΣΙΣ ΩΦΕΛΕΙ, ΟΤΑΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ. Στα τσιρίγματα και την λιγδιάρικια επείδηξη των δήθεν ιθυνόντων στα τηλεπαράθυρα εν είδει ουρακοτάγκου, θα ακολουθούσαν  φάπες στην κυριολεξία. ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΡΥΘΜΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. Αυτές έχουν σχεδιασθεί για να επιβληθούν στο μέλλον, όταν το σάπισμα έχει προχωρήσει ακόμη περισσότερο, ώστε όταν ο συφιλιδικός σηκώσει το χέρι του για να κτυπήσει, αυτό θα αποκολληθεί και θα πέσει κάτω από μόνο του. Οπότε και οι ευρωπαίοι "χειρούργοι" θα ανακράξουν: "Εμείς για να σάς σώσουμε θα φορολογούσαμε ακόμη περισσότερο τούς πολίτες τών χωρών μας, ώστε να χρηματοδοτήσουμε την χειρουργική επέμβαση τού ακρωτηριασμού σας. Όμως, όπως διαπιστώσατε, το πρόβλημά σας λύθηκε από μόνο του".

Είναι κατά συνέπεια αφελές - αλλά και απάνθρωπο - να αντιτίθεται κάποιος στην παροχή πρώτων βοηθειών, σε ένα θύμα που το έχουν ξεσκίσει στην κυριολεξία, έστω κι αν πίσω από την κουρτίνα τού ιατρείου βυσσοδομούν οι θύτες τού θύματος. Αυτό λοιπόν το οποίο πρέπει να μάς βρίσκει κάθετα αντίθετους δεν είναι η αντιμετώπιση τής συμπτωματολογίας, αλλά το χοντρό κλύσμα που αναμένεται να πέσει ταυτοχρόνως, που προδιαγράφεται να μην αφήσει στον ασθενή άντερο.


2. ΚΑΛΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ. ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΟΜΩΣ ΤΙ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ;

Οι ασπιρίνες και τα παυσίπονα είναι γενικώς πολύ απαραίτητα στο δεύτερο στάδιο τής συφιλίδος. Εάν δεν χορηγηθούν, ο ασθενής θα πάθει τραλαλά και θα αναζητήσει μπαλκόνι ή ταράτσα να πηδήξει, ή θα βάλει φωτιά όπου βρει. Η σπειροχαίτη όμως δεν θεραπεύεται με παυσίπονα.
Αυτό που χρειάζεται ο ασθενής είναι:
- Εμπεριστατωμένη διάγνωση τής νόσου από ειδικούς ιατρούς, οι οποίοι προσβλέπουν σε θεραπεία.
- Άμεσο αντιμετώπιση των αιτιών, που οδήγησαν στο νόσημα και σταμάτημα τών νοσογόνων συνθηκών διαβιώσεως.
- Ξεκίνημα θεραπευτικής αγωγής με πενικιλίνη και λοιπά ισχυρά αντιβιοτικά.

Εάν δεν γίνουν τα ανωτέρω, περνάμε στο τρίτο στάδιο και τότε κλάψτα Χαραλάμπη.

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος καθηγητής πανεπιστημίου στα λοιμώδη, για να κατανοήσει, αφού εκδηλωθούν τα πρώτα έλκη στο πρόσωπο, που πάει η δουλειά. Αυτά τα έχω διαβάσει, ξαναδιαβάσει και ματαξαναδιαβάσει σε αναλύσεις και αρθρογραφία εφημερίδων, στα διαδικτυακά μπλογκς και δεν συμαζώνεται:
Η στρατηγική των ανθελληνικών κυκλωμάτων είναι γνωστή πλέον και στις γάτες:

Πρώτο στάδιο: Καταστροφή τού ισχνού παραγωγικού ιστού και τού νοσούντως κοινωνικού ιστού που υπήρχε πριν την ένταξη τής Ελλάδος στην Εοκ. Διόγκωση τής διαφθοράς και τών πελατειακών σχέσεων. Προώθηση τής παρασιτικής νοοτροπίας, τού εύκολου πλουτισμού, τής οκνηρίας και τής πολιτικής απάθειας.
Δεύτερο στάδιο: Υπερχρέωση μέσω υπερκαταναλωτισμού χωρίς να υπάρχει παραγωγική βάση. Πληθυσμιακή αλλοίωση τής χώρας μέσω τής λαθρομεταναστεύσεως. Προώθηση τής πολιτικής εμπάθειας με μετατροπή των θυμάτων τής μεταναστεύσεως σε θύτες δια τής προπαγάνδας.
Τρίτο στάδιο: Διόγκωση τής υπερχρεώσεως, καταστροφή των εργασιακών σχέσεων, εκποίηση τής δημόσιας περιουσίας, καταστροφή τής μεσαίας τάξεως, βάναυση πτωχοποίηση των κατώτερων εισοδηματικών τάξεων, εκποίηση τής μικρής ιδιοκτησίας. Περαιτέρω πληθυσμιακή αλλοίωση υποχρεώνοντας τους ημεδαπούς σε μεταναστευτική έξοδο.
Τέταρτο στάδιο: Ξεχέρσωμα τών πάντων.

ΟΣΟΙ ΙΣΧΥΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΤΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ, Ή ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ, Ή ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΙΣΧΥΡΟ ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ, ΕΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΤΙΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΧΑΦΙΕΔΕΣ. 

ΟΡΟΣΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ, ΩΣ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΣΥΝΘΗΚΕΣ: Η ΛΙΣΣΑΒΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ.
Η ΠΡΩΤΗ ΚΑΘΙΣΤΑ ΑΔΥΝΑΤΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ ΣΕ ΒΑΝΑΥΣΗ ΠΛΗΘΥΣΜΙΑΚΗ ΑΛΛΟΙΩΣΗ. 

Όλα όσα διαδίδουν σχετικώς με αυτά οι τροϊκανοί και τα τσιράκια τους είναι συνειδητά ψεύδη.
Το μεγαλύτερο ψέμα των τροϊκανών αφορά την ανταγωνιστικότητα τής ελλαδικής οικονομίας. Αυτοί επιχειρούν να πείσουν, ότι στην βάση τής ανταγωνιστικότητος βρίσκεται το εργασιακό κόστος. Με αυτό το επιχείρημα επέβαλλαν καταβαράθρωση τών μισθών και των εργασιακών σχέσεων στον ΙΔΙΩΤΙΚΟ τομέα. Αυτό το επιχείρημα είναι τελείως λανθασμένο διότι:
ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΚΟΣΤΟΣ ΑΛΛΑ Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ.
Μια χώρα μπορεί να ρίξει τούς μισθούς σε επίπεδο Ουγκάντας, χωρίς όμως να είναι σε θέσει να εξάγει τίποτε περισσότερο από αυτό που εξάγουν παραδοσιακώς οι αποικίες και οι νεοαποικίες. Τουτέστιν φθηνότατες πρώτες ύλες.
Για ποιο λόγο η Γερμανία, η οποία έχει υψηλούς μισθούς έχει επιβληθεί στις εξαγωγές; ΕΧΕΙ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΔΙΟΤΙ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΥΨΗΛΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ.

Και ποια είναι Η ΜΟΝΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ για μια χώρα, που δεν διαθέτει αξιόλογη παραγωγικότητα, να μπορέσει να διατηρήσει το εμπορικό ισοζύγιο σε υποφερτό όριο; Ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ Ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ.
Τα άλλα περί σκληρού πυρήνα και δεν συμαζώνεται είναι κουραφέξαλα ανεγκέφαλων ή πουλημένων.

Οι στατιστικές είναι αδυσώπητες. Και δεν υπάρχουν για αυτές τις παθογένειες γιατροσόφια. Και δεν τα λέω εγώ αυτά. Τα λένε σοβαροί γερμανοί καθηγηταί οικονομικών επιστημών:
Μόνον δυο χώρες διαθέτουν παραγωγικότητα άνω τού μέσου όρου τής ΕΕ. Η Γερμανία και η Αυστρία. Ακόμη και η Γαλλία, τής οποίας η παραγωγικότητα ανταποκρίνεται στο ύψος αυτού τού μέσου όρου αντιμετωπίζει αυξανόμενα προβλήματα με το ισοζύγιο.
Η ΕΕ. είναι ήδη χαμένη υπόθεση. Σε δυο με τρία χρόνια ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ. Για τα χρεώγραφα που ανακοίνωσε ότι βγάζει τώρα ο Ντράγκι δεν θα βρίσκει δανειολήπτες. Διότι η δανειοδότηση για κατανάλωση χωρίς παραγωγή δεν οδηγεί πουθενά. Και δεν πάσχουν όλες οι Ευρωπαϊκές χώρες από αυτοκτονικό ιδεασμό. Μεταξύ αυτών υπάρχουν σοβαρές οικονομίες και επιχειρηματικοί κύκλοι τής πραγματικής οικονομίας, οι οποίοι αισθάνονται ασφυξία κάτω από την μπότα των τραπεζών. Σήμερα σπρώχνουν την Λεπέν και τον Φαράζ στην λίγκα των ευρωσκεπτικιστών, που θεωρούνται γραφικοί, για να εξασκήσουν πίεση. Εάν όμως δεν βρούν διέξοδο, μεσοπρόθεσμα θα είναι άλλοι σοβαρότεροι. Και οπωσδήποτε δεν θα ανήκουν σε αυτούς οι συστημικοί Τσίπρας και Καμένος.

Εάν οι κ.κ. τής πλάκας φρονούν ότι θα κρατήσουν την ΕΕ. μετατρέποντας την πληγή τής Ουκρανίας σε καρκίνωμα, ή με το μπάχαλο τής δοτής τρομοκρατίας των τζιχαντιστών, ή με φιλοπολεμική ψύχωση ενεντίον τής Ρωσίας, ζουν σε περασμένους αιώνες. Οι άνθρωποι βαθμηδόν αφυπνίζονται.


3. ΘΕΛΕΙΣ ΑΣΠΙΡΙΝΕΣ; ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ ΚΛΥΣΜΑΤΑ. ΘΕΛΕΙΣ ΜΑΝΤΟΛΑΤΑ; ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΜΑΝΤΟΛΙΝΑ 

Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι δίπλα στην συμπτωματολογία, την οποία ουδόλως αμφισβητώ ότι θα επιχειρήσει να χειριστεί ο μεγάλος συνασπισμός, αυτός θα επιχειρήσει με κινήσεις εντυπωσιασμού να πείσει, ότι θα προσπαθήσει να ανατρέψει και παθογένειες.
Προς αυτήν την κατεύθυνση αναμένω πυροτεχνήματα άνευ προηγουμένου. Ήδη ο κ. Τσίπρας εντος δυο ημερών ανεδείχθει εις πυροτεχνουργό τής σημειολογίας.

Κατ' αρχήν μια παρατήρηση: Η εκτίμηση, την οποία κατέθεσα στην προηγούμενη ανάρτηση, ότι τα ποσοστά τής "Ν""Δ" πρόκειται να είναι ιδιαίτερα χαμηλά, δεν επαληθεύθηκε. Όποιος όμως αξιολογήσει όσα συμβαίνουν με κέντρο αναφοράς τον Σαμαρά, μπορεί να διαπιστώσει, ότι η προβληματική μου ήταν ορθή. Ο ονειδισμός του κορυφώνεται. Με το ποσοστό που τού έδωσαν τα κομπιούτερς είναι προφανές, ότι αυτός θα παραμείνει στην προεδρία. Φθαρμένος, δαρμένος, καταρρακωμένος, αλλά πρόεδρος. Με αυτό αποσκοπεί η εξουσία σε δυο στόχους. Κατά βάση μονίμως υπάρχει η επιλογή, να μην επιχειρεί στο προτεκτοράτο ισχυρή αντιπολίτευση, ούτως ώστε να ενισχύεται το εκάστοτε κυβερνητικό σχήμα.
Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους πλείστοι όσοι, επειδή ο κ. Σαμαράς δεν παρέδωσε στον κ. Τσίπρα. Ερωτώ όμως: Είναι δυνατόν περί αυτού να αποφαίνεται αυτοβούλως ο πρώην πρωθυπουργός; Από πότε αποφασίζουν οι πολιτικοί στις νεοαποικίες να κάνουν τού κεφαλιού τους; Από την στιγμή που τα κυκλώματα όπισθεν Σαμαρά και Τσίπρα είναι τα ίδια, είναι αυτονόητο ότι αυτά έδωσαν την εντολή. Ώστε να ενισχύσουν το "αριστερό" προφίλ ενός ανώδυνου για το σύστημα, στην βάση ότι τον κοντράρει δήθεν ο χολωμένος δεξιός.
Το δεύτερο ζητούμενο βέβαια είναι η διαφύλαξη τής κ. Μπακογιάννη, ως έσχατης εφεδρίας τού ακροδεξιού χώρου, δηλαδή των "φιλελευθέρων" τής "κεντροδεξιάς", ως προκαθήμενης τής επερχόμενης "light" δικτατορίας, όταν το επιχείρημα θα είναι: "Παιδιά σάς δώσαμε πάρα πολλές ευκαιρίες, αλλά δυστυχώς δεν καταφέρατε"

Όσο αφορά τον πόθο τού Ελληνικού λαού για ουσιαστικές αλλαγές, με πρώτη και κύρια την τιμωρία των ενόχων και την κάθαρση, εκτιμώ ότι εκεί θα παιχθούν τα πλέον πονηρά επικοινωνιακά παιχνίδια.
Η επιλογή τής κ. Κωνσταντοπούλου στην προεδρία τής βουλής δεν είναι καθόλου τυχαία. Η Ζωή είναι σκληρό καρύδι και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα σφίξει τον κλοιό με τις εξεταστικές επιτροπές. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για τα αναλώσιμα υλικά τού συστήματος, όπως στην περίπτωση τού κάργα πρώην πολύ Άκη, που βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα.
Είναι επόμενο να δημιουργηθεί μεγάλη αίσθηση με αφορμή την ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ δίωξη κάποιων. Η προσοχή τού πόπολου θα στραφεί προς αυτά, παραβλέποντας τα μεγάλα θεσμικά προβλήματα. Να πάνε μερικά αλογάκια τούς συστήματος για μερικούς μήνες ή ένα χρόνο στην φυλακή, αφού πάρουν προηγουμένως τις ανάλογες διαβεβαιώσεις, ότι όλα έρχονται και παρέρχονται, δεν πρόκειται να χαλάσει την συνταγή ξενοδουλείας. Έτσι κι αλλιώς στην πορεία, "προς όφελος τού επενδυτικού κλίματος" και "τής πράου εικόνος τής χώρας στο εξωτερικό" θα καταλαγιάσει η "οργή".
Θυμάμαι τα λόγια τού Ζαχόπουλου, πριν πηδήξει από τον τέταρτο, όταν έπεσε το πρώτο καρφί στο φέρετρο τού καραμανλισμού, με στόχο τον ελκυσμό στο μνημόνιο: "Θέλετε αίμα στην αρένα!". Έτσι είναι Ζαχόπουλέ μου. Αν μπεις στα πιο βαθιά τις εξουσίας και δεις σε τι είδους θυσίες προχωράνε αυτοί, που δεν ανήκουν και στα τσικό... Μπράβο όμως, από μια άποψη έκανες κίνηση ματ.

Οι παθογένειες τής Ελλάδος είναι τέτοιες, που δεν αντιμετωπίζονται με γιατροσόφια. Όταν εργάζονται δύο και δέκα παίρνουν σύνταξη, όταν επί αιώνες ποτίζει η ξενοδουλεία τα μυαλά και τις καρδιές των υπηκόων, όταν η αριστερά έχει χάσει από εσωτερικές προδοσίες δυο γύρους, χωρίς ριξικέλευθες τομές μπορούν να λειτουργήσουν μόνο παυσίπονα, μέχρι να διατάξει εκ νέου η εξουσία: "Το διάλειμα τελείωσε".

Η απελευθέρωση τής ανθρωπότητος δεν έχει να κάνει με πόσο ήρεμοι είμαστε ή δεν είμαστε, πόσο φρόνιμες ή όχι μπορεί να είναι οι επιλογές μας, πόσες στρατιές γερόντων οχυρώνουμε πίσω από δυο - τρεις πιτσιρικάδες, πόσα μάστερ και δοκτορά έχουν κάποια στελέχη, πόσο ειλικρινά μπορεί να εννοούν αυτό που προωθούν κάποιοι μεμονωμένοι.
Κύριο και πρωταρχικό είναι, να θέλουμε να δούμε την αλήθεια παρά τις συνέπειές της. Και πριν λυπηθούμε τον εαυτό μας, να είμαστε σε θέση να συμπονούμε κάθε ευαίσθητη ύπαρξη επάνω στην γη.

Προσωπικά δεν αμφιβάλλω, ότι ο μεγάλος συνασισμός θα πετύχει τούς στόχους του. Φυσικά οφείλουμε να χαρούμε για την ελάφρυνση που μπορεί να επέλθει σε κάθε αναξιοπαθούντα. Όμως το διακύβευμα είναι πολύ μεγαλύτερο. Όταν τα φρικιά τού υπουργείου παιδείας ροκανίζουν τα μυαλά των μαθητών, όταν ως πρότυπα θέτουμε κάποια γκεϋ βλαχαδερά, όταν η στήριξη στούς τζιχαντιστές των δυτικών μυστικών υπηρεσιών συγχέεται με την αλληλεγγύη στους δύστυχους μετανάστες, όταν χρυσώνουμε τις αλυσίδες τής παραγωγικής αδράνειας, όταν επιδιώκουμε το ανώδυνο φτιασίδωμα στην επιφάνεια και όχι την πλουτώνεια ζύμωση στην ουσία, βαυκαλιζόμαστε.

Δεν μπορεί να υπάρξει αλλαγή προθέματος σε εναγκαλισμό με την κόπρο. Δεν μπορεί να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο με αποδοχή τής Λισαβώνας. Δεν μπορεί να αναπτυχθεί πραγματική οικονομία σε καθεστώς επικυριαρχίας τών τραπεζών. Δεν μπορεί να υπάρξει προάσπιση τής εθνικής ανεξαρτησίας όσο ισχύει το Δουβλίνο. Δεν μπορεί να υπάρξει λιγάκι έγκυος. Και δεν μπορεί να υπάρξει ΕΕ. των λαών. Πρόκειται για σχήμα των πολυεθνικών και των αδερφάτων.

Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με τον χάρο στα χαρακώματα.
Κάθαρμα, θέλεις αίμα στην αρένα; Έλα.



22 Ιανουαρίου, 2015

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ - Β' ΜΕΡΟΣ



6. ΠΡΩΤΟ ΡΕΚΒΙΕΜ ΕΠ' ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Η ώρα που γράφεται η συνέχιση αυτού τού θέματος έχει ιδιαίτερη σημασία. Ευρισκόμεθα προ τής λήξεως τής προπαγανδιστικής εκστρατείας τών κομματικών μηχανισμών εν όψει τών επικειμένων εκλογών. Προφανώς αυτήν την φορά υπάρχουν περισσότεροι από ότι σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίοι ελπίζουν, ότι μέσω τής ψήφου πρόκειται να επέλθει μια ουσιαστική καλυτέρευση. Άλλοι, μέσα από μια πλέον ρεαλιστική εκτίμηση, αντιμετωπίζουν το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα χωρίς ιδιαίτερη αισιοδοξία, όμως παρ' όλα αυτά θέλουν να δώσουν στην ψήφο τους χαρακτήρα τιμωρίας, αυτών που ως πιστοί εντολοδόχοι τής παγκόσμιας διακυβερνήσεως διεκπεραίωσαν την λεηλασία σε βάρος τής χώρας, μα πριν από όλα προκάλεσαν με το ειδεχθές ύφος τους.
Από ψυχολογικής σκοπιάς η δυνατότητα να δίδεται διέξοδος στις ονειρώξεις και να συντελείται εκτόνωσις, που επιφέρει η αποπομπή επιζήμιων πολιτικών προσώπων από από κυβερνητικά αξιώματα εντός συνθηκών βαθυτάτης απαξιώσεως, αναμφιβόλως επιφέρουν κάποιον μυοχαλαρωτικό κατευνασμό, με δυνατότητα βραχυπροθέσμου μειώσεως τών ψυχοφαρμάκων, ή έστω την ψευδαίσθηση ότι κάτι τρέχει.
Κατ' ουσίαν αυτό που βιώνουμε για μια ακόμη φορά, είναι μια ακόμη αλλαγή φρουράς στα πλαίσια τών δοτών εντολοδόχων τού κατεστημένου. Την εποχή κατά την οποίαν τα τραίνα εσείροντο υπό ατμομηχανών, ο μηχανοδηγός εγνώριζε καλώς, ότι όταν ανέλθει η πίεσις τού ατμού εις τον λέβητα άνωθεν ενός ορίου, θα πρέπει να ανοιχθεί η βαλβίδα διαφυγής ενός μέρος των υδρατμών, ώστε ο συρμός να μπορεί να συνεχίσει άνευ εκρήξεων την διαγεγραμμένη πορεία του. Όσοι ζήσαμε εκ τού σύνεγγους τις εκλογές τού έτους 1981, οι οποίες ανέδειξαν πρωθυπουργόν τον δολιοφθορέαν τού Έθνους  Αντρέα Παπανδρέου και διαθέτουμε στοιχειώδη μνήμη και πολιτικό κριτήριο, θα έπρεπε να γνωρίζουμε τι εστί μπλόφα πολιτικού φανφαρονισμού. Βεβαίως οι έχοντες τότε δικαίωμα ψήφου, είμεθα όλοι άνω τών 50 ετών, μιλάμε δηλαδή για γερόντια ή περίπου γερόντια.
Δεν σκοπεύω να υπεισέλθω στα επί μέρους των εκλογών με αυτό το κείμενο. Η αναρτησιακή επιλογή μου προεκλογικώς να επιδιώξω άλλο προσεγγιστικό βάθος στην προβληματική που χειρίζομαι, κατέστη ήδη σαφής από το προηγούμενο μέρος τού κειμένου. Όμως στα πλαίσια τής εισαγωγής στο δεύτερο μέρος θεωρώ παραγωγικό να αναδειχθεί η συγχρονικότητα τού κειμένου προς την φάση που αυτό εκπονείται. Στην βάση, ότι έστω και εάν οι εκλογές εντάσσονται πλήρως και αποκλειστικώς στα τεχνάσματα εξαπατήσεως τών πολιτών, παρ' όλα αυτά προσφέρουν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να στρέψουμε την ζύμωση και την αναζήτηση πάνω και πέρα  από αυτές, προς την προοπτική ουσιαστικών διεξόδων. Επί πλέον όμως θέλω - επ' ευκαιρία τών εκλογών - με κάποιες επί τροχάδην αναφορές σε συγκεκριμένα δεδομένα τους, να επιχειρήσω να εξάγω συμπεράσματα θεωρητικής αξίας από αυτά. Αλλά και να εντοπίσω κάποια επί ειδικά στοιχεία, τα οποία αφορούν πρόσωπα, δεδομένου ότι ο γρίφος τον οποίον συνθέτει ο παράγων "άνθρωπος" αξίζει να έλκει τον προβληματισμό.

Είμαι πεπεισμένος, ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα αποτελεί μια άνευ προηγουμένου ήττα τού κόμματος τής "Νέας Δημοκρατίας", αλλά και προσωπικώς τού Αντώνη Σαμαρά. Εκτιμώ, ότι ο επερχόμενος εκλογικός καταποντισμός θα ξεπεράσει κάθε υπάρχουσα προσδοκία ή φοβία. Ο Αντώνης Σαμαράς εδώ και λίγες ημέρες έχει πάψει να ασχολείται με την εκλογική διαδικασία καθ' εαυτήν. Ευρίσκεται ενώπιον ενός ιδιαίτερα σκληρού αδιεξόδου, αναφορικά με τον τρόπο που θα κληθεί να διαχειριστεί την εκλογική ήττα ούτε καν σε κομματικό, αλλά τελείως σε προσωπικό επίπεδο.
Όπως έχω γράψει σε παλαιότερο κείμενό μου, ο Αντώνης Σαμαράς, παρά την υπερβολοκή αυτοπεπείθηση την οποία προσποιείται ότι διαθέτει, είναι μια προσωπικότητα που βρίσκεται σε βαθύ διχασμό και είναι πλήρως συντετριμμένος. Σε εκείνο το κείμενο μάλιστα, είχα εκδηλώσει την συμπάθειά μου προς αυτόν, όχι διότι επικροτώ τις πολιτικές του επιλογές και τούς χειρισμούς του, αλλά διότι αισθάνομαι συμπόνοια έναντι τού ανθρωπίνου δράματος. Μπορεί να μού αντιτάξει κάποιος, ότι συμπονώ αυτόν, που συμμετείχε στο να επιβληθούν πληθώρα καταστροφικών μέτρων εις βάρος εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και όχι τα εν τέλει θύματα αυτών των μέτρων. Όπως όμως έχω κάποιες φορές εξηγήσει, οι δική μου οπτική είναι διαφορετική: Τόσο, πολλοί από αυτούς που είναι εκ θέσεως θύτες, όσο και τα θύματά τους, καταδυναστεύονται εξ ίσου από υπερκείμενους μηχανισμούς, οι οποίοι λειτουργούν διαχρονικά. Αυτοί οι μηχανισμοί συνθέτουν τον εν τέλει πυρήνα τού συστήματος. Δρουν κατά βάσει κεκαλυμμένα, ώστε να μην καθίστανται αμέσως αντιληπτοί, η βιωσιμότητά τους ξεπερνά κατά πολύ τα όρια τού ανθρωπίνου βίου και επιμερίζουν με αδυσώπητο τρόπο ιδιότητες. Αυτές καθορίζουν τον ρόλο, τον οποίο θα αναλάβει εις έκαστος των αμέσως ή εμμέσως ελεγχομένων. Δεν είναι εν τέλει καθοριστικής σημασίας ως προς την δυστυχία τού υποκειμένου, κατά πόσο στα πλαίσια τής σκλαβιάς του, θα τού επιμερίσει το Μάτριξ ρόλο θύτου ή θύματος στα πλαίσια τού σαδομαζοχιστικού καθεστώτος. Αυτήν την διαδικασία ράπιζε ο Σωκράτης, όταν διακήρυττε το "ΟΥΔΕΙΣ ΕΚΩΝ ΚΑΚΟΣ". Η κακία αναπαράγεται από θεσμούς και μηχανισμούς, οι οποίοι δρουν εν πολλοίς κρυφίως.

Στο ζήτημα τής αντιμετωπίσεως από το Μάτριξ τών προσώπων, τα οποία είχαν ακραιφνώς προωθημένα κυβερνητικά πόστα εφαρμόζεται μετά την αποπεράτωση τής κυβερνητικής δραστηριότητος τους κατά τις δυο τελευταίες δεκαετίες μια γενική πρακτική, η οποία δεν αποτελεί αποκλειστικά ελλαδικό φαινόμενο. Και αυτή συνίσταται στην απαξίωσή τους. Αυτό το ζήσαμε ιδιαίτερα έντονα στην περίπτωση πολιτικών ηγετών τόσο συντηρητικών όσο και μη κομμάτων. Στην δεκαετία τού '90 ο Αντρεόττι απεπέμφθη στην Ιταλία με την ρετσινιά τού ανθρώπου που συνεργάστηκε με εγκληματικά κυκλώματα. Ο Χέλμουτ Κολ απαξιώθηκε στην συνέχεια ως συντονιστής κλοπών σε σχέση με δωρεές στο κόμμα του. Ο Έντουαρντ Χηθ καταγγέλθηκε ως παιδόφιλος. Με βάση τα ελλαδικά δεδομένα, όλοι οι πρώην πρωθυπουργοί τα τελευταία 20 χρόνια μετά την θητεία τους απαξιώθηκαν: Παπανδρέου, Καραμανλής, Σιμίτης.
Ο καταποντισμός τής υστεροφημίας εκείνων που κατέλαβαν τις θέσεις στις προθήκες τού συστήματος αποτελεί το αγαπημένο του σπορ κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Αυτή η πρακτική, που εφαρμόζεται στα μήκη και τα πλάτη τής Ευρώπης, έχει προφανή στόχο: Την απαξίωση των ελεφάντων επί εθνικής βάσεως, ούτως ώστε να καταστεί αποδεκτή η μη εκλεγμένη και αμέσως διοριζόμενη από λέσχες και αδελφάτα εοκικιά σκοτεινή καμαρίλα των Βρυξελλών στην διαχείριση τών υποθέσεων τών κοινωνιών. Βροντόσαυροι των τραπεζών όπως ο Ντράγκι και ο Δράκουλας βγαίνουνε σήμερα και ανακοινώνουν αποφάσεις, που κρίνουν την ζωή και τον θάνατο λαών χωρίς να κουνιέται φύλλο.
Στο συστημικό κουρείο των Μπόεμς όμως υπάρχει και η ψιλή μηχανή: "Εν χρώ", μέχρι νάβγει το δέρμα όξω. Και αυτή η κόμμωση ετοιμάζεται τώρα για τον Αντώνη Σαμαρά.
Προς τι το μίσος όμως τού συστήματος, τελικά εις βάρος κάποιου, που το εξυπηρέτησε σχολαστικά, πειθήνια και χωρίς αντιρρήσεις; Για ποιο λόγο το σύστημα ορμάει με όλο του το μένος εναντίον ενός ανθρώπου, που ούτε το απειλεί, ούτε δύναται στοιχειωδώς να αμυνθεί; Ενός ανθρώπου που τραβάει τα μαλιά του στην προσπάθειά του να ανοίξει την ομπρέλα για να προστατευτεί από τούς όλμους που εκτοξεύονται; Στο κάτω κάτω τής γραφής, εδώ πρόκειται για την απλή μεταβίβαση τής κυβερνητικής σκυτάλης από ένα άνθρωπο τού Σόρος σε ένα άλλο άνθρωπο τού Σόρος, ο οποίος στο φινάλε ακόμη δεν υποστεί κυβερνητική φθορά. Πού θα μπορούσε να τον συνδράμει η βάναυση απαξίωση τού προκατόχου του;

Μια μόνο μπορεί να είναι η παρηγοριά τού Αντώνη Σαμαρά σε αυτά τα πλαίσια, αν μπορεί ποτέ να υπάρξει παρηγοριά εδώ χάμω. Η απαξίωση, που έχει προετοιμάσει το σύστημα για τον επωασμένο από αυτό Αλέξη Τσίπρα εικάζω ότι πρόκειται να είναι δέκα φορές χειρότερη από αυτή τού Αντώνη Σαμαρά. Διότι ανέκαθεν το σύστημα φόρτωνε τις συμφορές σε αυτό που του κόλλαγε στην πλάτη την ταμπέλα "άκρα" και προ πάντων "αριστερά".

Παρόλο που η χώρα διαθέτει ακόμη τύποις πρωθυπουργό, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να τον συναντήσει κάποιος τις επόμενες ημέρες. Αυτός σκέπτεται προς ώρας, ποιος θα ήταν ο νηφάλιος τρόπος, με τον οποίο θα μπορούσε να αντιδράσει στο πρώτο τηλεφώνημα μετά την πρώτη καταμέτρηση ικανού αριθμού ψήφων, σκέπτεται ποιους θα μπορούσε να στείλει στα τηλεοπτικά στούντιο εγκαίρως, για να διαχειριστούν "επικοινωνιακά" το αποτέλεσμα τής καταβαράθρωσης, όταν φορέσει την θερμοφόρα στο κεφάλι. Σκέπτεται πού θα βρει καπάκι από σκουπιδοτενεκέ, για να τον χρησιμοποιήσει σαν ασπίδα, όταν εκτοξεύσει την επόμενη Δευτέρα την χυδαία επίθεσή του το Μητσοτακέικο και τα συγγενή κατοικίδια με το κομπολόι. Σκέπτεται εάν θα μπορέσει να κρυφτεί, όταν οι δουλέμποροι τής ιστορίας ξαμολύσουν τα λυσσασμένα σκυλιά εναντίον του.
Μόνο για μια στιγμή χαμογελάει: Φέρνοντας στην σκέψη του το ηλίθιο χαμόγελο τού νεαρού, που θα αναδείξουν ως υποτιθέμενο παιδί - θαύμα των εκλογών οι σκιές, μπροστά στις κάμερες, όταν αυτός κάνει τις πρώτες δηλώσεις μετά το πρώτο αποτέλεσμα. Τα κονσερβαρισμένα στερεότυπα λόγια, που σκαρφίζονται τα μηδαμινά μυαλά των επικοινωνιολόγων, που μελέταγαν χρόνια τις προτροπές τού αδόλφου περί προπαγάνδας. Χωρίς να μπορούν να κατανοήσουν, ότι αυτό που τον είχε εκτοξεύσει στην συμπάθεια των υπνωτισμένων μαζών δεν ήταν οι φράσεις, αλλά οι επικλήσεις στον έξω από εδώ.
Και μετά περνάει μπροστά από την σκέψη του η στιγμή, όταν ο πιτσιρικάς φάει την τελική κλωτσιά από τις σκιές για να πάρει πόδι. Τότε κλείνει την αυλαία τής σκέψης του. Αυτά δεν θέλει να τα σκέπτεται καν. Η προεκλογική καμπάνια θα είναι τότε περασμένα πράγματα. Άλλοι θα είναι αυτοί που θα ωρύονται, ώστε να μπουν επικεφαλής στην επερχόμενη δικτατορία. Το μόνο που θα έχει μείνει τότε από αυτόν θα είναι η απαξίωση.

Ο Αντώνης Σαμαράς φέρει μέσα του σε υπερθετικό βαθμό αυτό που φέρουμε και όλοι οι άλλοι. Τον δαίμονα και τον Άγγελο. Όπου ο δαίμων έχει πάρει την ρεβάνς. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται, ότι ο Άγγελος εκτοπίσθηκε σε εξορία εκτός ορίων τής ανθρωπινου προσωπικότητος. Ενώ παρουσιάστηκε εκ νέου στο προσκήνειο διεκδηκώντας την προεδρία τής "Νέας Δημοκρατίας" με συνθηματολογία ενάντια στα "τζάκια", ο ίδιος προέρχεται από ένα τζάκι εκ των σημαντικότερων τής ελλαδικής πολιτικής. Απόγονος των οικογενειών Μπενάκη και Χωρέμη, οι οποίες στάθηκαν ένα από τα βασικότατα στηρίγματα τής πολιτικής, που απεργάστηκε ξενοδουλεία και συμφορές. Ο Εμμανουήλ Μπενάκης ήταν ως υπουργός εσωτερικών το δεξί χέρι τού αρχιτέκτονος τής Μικρασιατικής καταστροφής Μπεν Εζλόν. Αυτός σχεδίασε την δολοφονία τού Ίωνος Δραγούμη από το περιβάλλον τού Γύπαρη.
Όμως μέσα από την φιδοφωλιά των Βενιαμίν και Χιράμ βγήκε μια από τής πλέον εξέχουσες Ελληνίδες. Η Πηνελόπη Δέλτα. Καθ' ότι ως λέγεται, "Από ρόδο βγαίνει αγκάθι και από αγκαθι βγαίνει ρόδο". Η Πηνελόπη ήλθε σε πλήρη ρήξη με το πνεύμα και την πρακτική τού πατέρα της, φρονιματίζοντας γλωσσικά και πατριωτικά με το συγγραφικό της έργο γενιές ελληνόπουλων. Αυτή η γυναίκα προηγείτο τής εποχής της. Ερωτεύθηκε σφόδρα τον μεγάλο προωθητή τού εθνικού κινήματος Ίωνα Δραγούμη, καίτι παντρεμένη με τον Στέφανο Δέλτα. Ο Στέφανος Δέλτα, ο οποίος εισήγαγε την Πηνελόπη στο κίνημα τού Δημοτικισμού, αποτέλεσε πρότυπο αξιοπρεπούς ανθρώπου και συζικής αγάπης. Όταν η Πηνελόπη εξέφρασε την επιθυμία να φύγει με τον Δραγούμη, ο Ίωνας τής έδειξε πλήρη συγκατάβαση, διαβεβαιόνοντάς την, ότι αυτός θα ανελάμβανε την φροντίδα τών παιδιών τους. Ως ήτο επόμενο ο Εμμανουήλ Μπενάκης εμπόδισε με κάθε παρεχόμενο μέσο την κόρη του στην προσπάθειά της να συζήσει αυτή με τον Δραγούμη, την δολοφονία τού οποίου οργάνωσε στην συνέχεια. Αποτέλεσμα ήταν να μείνει η Πηνελόπη παράλυτη και στην συνέχεια να αυτοκτονήσει.
Προσωπικά ανήκω σε αυτούς που μεγάλωσα με τα βιβλία τής Πηνελόπης Δέλτα. Μού τα δώρησαν κάποιοι συγγενείς μου, που δεν είχαν αποφοιτήσει ούτε από το σχολαρχείο, όταν με έβλεπαν να είμαι με τις ώρες χωμένος μέσα στον μικυμάο και τον μικρό σερίφη.
Ο βίος και η πολιτεία, το πατριωτικό και παιδαγωγικό έργο τής Πηνελόπης Δέλτα πιστοποιούν πόσο εσφαλμένα πράττουν αυτοί που διενεργούν προπαγάνδα εναντίον των Εβραίων επί φιλετικής βάσεως. Αναμφιβόλως ο Εμμανουήλ Μπενάκης υπήρξε κάθαρμα. Η Πηνελόπη όμως ανήκει στα πλέον σημαντικά πρόσωπα τού Ελληνισμού, ασχέτως τής εβραϊκής καταγωγής της. ΔΙΟΤΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΙ ΤΟΝ ΓΟΝΟΤΥΠΟ.

Η Πηνελόπη στάθηκε το μαύρο πρόβατο για τίς σκιές. Ιδιαίτερα φωτεινή φυσιογνωμία είναι επίσης ο Στέφανος Δέλτα, ως ένας εκ τών προπατόρων τού Αντώνη Σαμαρά. Αυτοί δεν συγχωρέθηκαν ποτέ από το σύστημα. Διότι βγήκαν μέσα από τα ίδια του τα σπλάχνα και το πολέμησαν εκ τών πραγμάτων.

Τόσο ο Εμμανουήλ Μπενάκης όσο και η Πηνελόπη Δέλτα ελλοχεύουν μέσα στον γονότυπο αυτού, ο οποίος για μερικές ώρες ακόμη θα κατέχει το αξίωμα Πρωθυπουργού.
Εικάζω, ότι όταν ήταν παιδί ο Αντώνης Σαμαράς αισθάνθηκε μέσα του τις δυο αυτές αντίρροπες τάσεις.
Οι σκιές και η επιστήμη τού μίσους είναι σε θέση να σπάσουν την ράχη ενός παιδιού. Στην συγκεκριμένη περίπτωση έκριναν σκόπιμο να εκδικηθούν την Πηνελόπη, μετατρέποντας τον Αντώνη Σαμαρά σε ενεργούμενό τους. Προσπάθησαν να καταδείξουν, ότι αυτό που θεωρούν δικό τους, το ελέγχουν και τούς ανήκει χωρίς συζητήσεις. Οι σκιές όταν στίψουν την λεμονόκουπα μετά την πατάνε.

Ο Αντώνης Σαμαράς πορεύτηκε στη οδό τού Εμμανουήλ Μπενάκη. Μέσα στην άβυσσο, που οικοδόμησαν γι αυτόν και σύντομα τού επιφυλάσσουν οι σκιές, σύντομα θα δεί να προβάλλει ένα χέρι. Αυτό θα ανήκει στην Πηνελόπη.

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα επιλέξει. Να μπορεί να πηδήξει κάποιος έξω από την σκιά του αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα.
Οι οικολόγοι τελικά με την αγάπη τους προς τα ζώα διέλυσαν και την αγορά τής γούνας. Γι αυτό καταντήσαμε να φοράμε μάλλινα. Γι' αυτό θα πω: Ραντεβού στα united colors of Beneton.

Η έντονος και εκ συστήματος πλέον απαξίωσις τών υποτιθέμενων πολιτικών "ηγετών" από το ίδιο το κατεστημένο αποκαλύπτει, ότι ο πραγματικός τους ρόλος είναι μακράν τού ηγέτου. Και ότι απλώς κάποιοι υπερκείμενοι μηχανισμοί τούς χρησιμοποιούν ως ενεργούμενα μιας χρήσεως. Αναμφιβόλως το "πολιτικό" προσωπικό απολαμβάνει υψηλοτάτων υλικών απολαβών και κατά την διάρκεια που αυτοί αναλαμβάνουν κάποιο αξίωμα, ικανοποιούν την μωροδοξία τους.Η επερχόμενη όμως απαξίωση που τούς επιβάλλει το ίδιο το σύστημα μετά την περατωση τής κυβερνητικής θητείας, συνεπάγεται ένα άνευ προηγουμένου ονειδισμό, αμάβρωση φήμης και κοινωνική διαπόμπευση. Πέραν τής υλικής ευμάρειας ποιος πτωχός άνθρωπος θα επιθυμούσε να εβρίσκεται σήμερα μέσα στο τομάρι ενός ΓΑΠ, ή ενός Πάγκαλου, όταν η συντριπτική πλειοψηφία τής κοινωνίας τούς αποστρέφεται χειρότερα από ειδεχθείς ποινικούς; Για να μην αναφερθώ σε κάποιους άλλους ψευτόμαγκες τύπου Τσοχατζόπουλου, οι οποίοι ενώσω μεσουρανούσε το άστρο τους, όμως ως ετερόφωτο άλλων "πεφωτισμένων", το έπαιζαν κάργα πασάδες. Στην συνέχεια οι ίδιοι οι πάτρωνές τους τούς έστειλαν πίσω από τα κάγκελα, για λόγους σκοπιμότητος.  Έτσι, ενώ αυτοί πίστευαν, ότι ήσαν θυρωροί στον οίκο ανοχής, όπου στον ερυθρό κώδωνα τού στεγάζοντος αυτόν οικίματος αναγράφεται το όνομα "Εξουσία", κατόπιν απεδείχθη ότι και αυτοί κάνουν βάρδειες στα κρεβάτια.
Μέσα από αυτήν την οπτική καθίσταται ορατό, ότι και οι "ποιλτικοί" αποτελούν αναλώσιμο είδος, το οποίον καταλήγει στον σκουπιδοντενεκέ αφού ξεζουμιστεί. Στην ουσία μπορεί να παράγουν θύματα, αλλά είναι και οι ίδιοι θύματα τής ίδιας κρεατομηχανής απαξιώσεως και αλλοτριώσεως τού ανθρώπου.
Αυτή η διαπίστωση πιστοποιεί για μια ακόμη φορά τον ρόλο των "πολιτικών" ως δούλων κάποιων υπερκείμενων κυκλωμάτων. Αυτή αποτελεί πλέον επίγνωση πάρα πολλών ανθρώπων, οι οποίοι προσπαθούν να σκέπτονται. Πέραν αυτού προκύπτει ένα σημαντικότατο κατά την γνώμη μου μεθοδολογικό ερώτημα ως προς τον χαρακτήρα τού Μάτριξ: Όπισθεν τών "πολιτικών" τοποθετούν οι ερευνηταί τής λεγομένης "συνωμοσιολογικής" κατευθύνσεως κάποιες διεθνείς λέσχες. Είναι γνωστό, ότι τρεις από τούς τέσσερις πρόσφατους πρωθυπουργούς τής χώρας έλβαν μέρος στις συνεδριάσεις τής λέσχης Μπίλντερμπεργκ, ενώ ο τέταρτος είναι μόνιμο μέλος τής Τριμερούς Επιτροπής. Μέσω αυτών θεωρούν οι ερευνηταί, ότι επιχειρείται να επιβληθεί παγκοσμίως μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα. Στην κορυφή αυτών των λεσχών βρίσκονται οι γνωστοί διεθνείς τραπεζίτες Ρότσιλντ και Ρόκφελερ, στούς οποίους αποδίδουν τον εν τέλη καθορισμό αυτής τής ατζέντας. Είναι όμως αυτοί, οι οποίοι συγκροτούν την εν τέλει κορυφή τής ιεραρχίας τού Μάστερ Πλαν;
Ήδη από τις πρώτες εκδόσεις σχετικών βιβλίων στις αρχές τής δεκαετίας τού '90 (Όπως στο "Οι Πραγματικοί Αφέντες τού Κόσμου", τού πρώην επικεφαλής τών μυστικών υπηρεσιών τής Ισπανίας Ροντρίγκες Μάτα) είχε εντοπιστεί, ότι η πλειοψηφία των συμμετεχόντων στις διεθνείς λέσχες είναι "ελευθεροτέκτονες". Το ερώτημα που προκύπτει, αφορά τον ρόλο τών κρόνειων ιερατείων στην σύνθεση τής ιεραρχίας, που επιδιώκει παγκόσμιο διακυβέρνηση. Και προκειμένου περί ιερατείου, ποιους "θεούς" υπηρετεί αυτό; Ποιά επηροή εξασκούν αυτοί επί τών ανθρώπων και ποια τα σχέδια αυτών αναφορικά με το ανθρώπινο πεπρωμένο; Εν τέλει στόχος αυτού τού κειμένου είναι να προσεγγισθούν αυτά τα ερωτήματα.





Συνεχίζεται...