24 Απριλίου, 2014

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ - ΠΟΝΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟΝ - "Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΑΚΙΑΣ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΑΚΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΚΡΥΠΤΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΕΠΟΛΙΑ"



1. ΕΧΟΝΤΕΣ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΤΑΙ ΕΠΙΤΕΛΕΣΕΙ ΤΑ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Ας επανέλθωμεν λοιπόν εις τα καθ' ημάς τής πεζής πραγματικότητος κατόπιν τών εορταστικών εξάρσεων. Παλαιότερον ελέγαμεν "κοπιάστε νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες", ή κατά Νίκον Καρούζον "νηστεύει η ψυχή μου από τα πάθη και το σώμα μου την ακολουθεί". Οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην βιώνουν εξάλλου την αέναον Μεγάλη Σαρακοστή μέσα εις το διηνεκές τής Διαρκούς Αναστάσεως φυτών και λουλουδιών, μέχρι να κάνουμε τα τριβόλια αλοιφή για κάλους άπαξ δια παντός. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων εξηγούμαι:
Και εις ετούτο το αφηγηματικόν πόνημα, ως και εις το πρώτον τής σειράς "Οι  Δρόμοι Τής Κουκούλας", που είχα τον ξιπασμόν να δημοσιεύσω προ ετών, άπαντα τα ενεχόμενα πρόσωπα αποτελούν αποκυήματα τής νοσηράς (και πτωχής εφευρηματικότητος) φαντασίας μου. Εάν βεβαίως κάποιοι εξ υμών αρέσκονται να διαπιστώσουν εις αυτά παραλληλισμούς - και δη στρεβλωματικούς τής πραγματικότητος - αυτό αποτελεί δικαίωμα και μαγκιά σας, όπως καταθέτω αναλυτικώς σε συνέντευξη, που μού πήρε ο Γιώργος Τρ. και η οποία αναμένεται να δημοσιευθεί στο μεθεπόμενο τεύχος τού "The NASA Journal Of Aerospace Developments" (και όχι κατ' εξαίρεση αυτή τη φορά στο Crash που κυκλοφορεί).
Όταν είχα ξεκινήσει να καταπιάνομαι με το θέμα τής κουκούλας, εκτιμούσα ότι υπήρχαν κάποια σημαντικά δεδομένα, τα οποία άξιζαν ιδιαίτερης μνείας. Με τα σχετικά κείμενα που ανήρτησα τότε, είχα στρέψει την προσοχή σε δύο είδη κουκουλοφόρων, που θεωρούσα ως τα πλέον χαρακτηριστικά για την συγκεκριμένη αμφίεση: Τούς καταδότες και τούς δήμιους. Στην περίπτωση των δεύτερων η αναφορά που έγινε εστιάσθηκε στην περίπτωση ενός ακροβολισμένου εκτελεστή, συνθέτοντας την δική μου ερμηνεία σχετικά με την δολοφονία τού Αλέξη Γρηγορόπουλου, ως σημαντικού λίθου στο πλακόστρωτο, μέσα από το οποίο οδηγήθηκε τεχνητά η Ελλάδα στον κλίβανο τού ΔΝΤ και των "μνημονίων". Βεβαίως προφανής έχει καταστεί ενδιαμέσως και ο ρόλος ενός τρίτου είδους κουκουλοφόρων. Αυτού που συνθέτει ο συρφετός των δήθεν εξεγερμένων προβοκατόρων, που ενεργεί το παρακράτος, ως βασικός μοχλός τού ισχύοντος συστήματος εξουσίας.
Παρ' ότι όμως εκτιμούσα, ότι είχα κατανοήσει κάποια στοιχειώδη δεδομένα, που σχετίζονται με τις μυστικές εταιρίες και τα αντίστοιχα τελετουργικά, είχα παραβλέψει το πλέον ουσιώδες: Η κουκούλα συνιστά πρωταρχικά βασικότατο εξάρτημα τής τελετουργικής ενδυματολογίας. Συχνά το πεπρωμένο κάποιων, οι οποίοι αρέσκονται να πιστεύουν ότι ερευνούν σε βάθος ορισμένα μη συμβατικά θέματα, είναι να παραβλέπουν αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους. Ενώ υφιστάμεθα καταιγισμό εικόνων τελετουργικών κουκουλοφόρων, που ως "τιμωροί" και "ιεροεξεταστές" τυραννούν με απροσμέτρητη μανία μέχρι θανάτου τα θύματά τους, στις πλείστες των περιπτώσεων παραβλέπουμε πλήρως την σημασία τους στην πορεία που αυτά συνθέτουν την υφή και τον εν τέλει κεντρικό άξονα τής εξουσίας πίσω από τα παρασκήνια.
Έπρεπε να διαβάσω στις ειδήσεις σχετικά με τον βίο και την πολιτεία ενός παιδιού, γιού καφετζή από τούς Αμπελοκήπους, ο οποίος αναδείχθηκε σε γραμματέα τής κοινοβουλευτικής ομάδος  κυβερνώντος κόμματος και alter ego τού πρωθυπουργού, ο οποίος συνέγραψε βιβλίο περί "Κρυπτείας" και το έκανε σεμινάρια στούς "ζητάδες", ώστε να λάβει χώρα το σχετικό κλικ.

Πριν από 35 χρόνια ευτύχισα να απομακρυνθώ από την δυσωδία των πολιτικών κομμάτων. Αυτά αποσκοπούν μόνον εις το να κομματίζουν, τουτέστιν να κομματιάζουν την κοινωνία, φανατίζοντας, φατριάζοντα και αποβλακώνοντα τούς "πολίτες". Αντί να διαπαιδαγωγούνται τα μέλη των κοινωνιών στην από κοινού επιδίωξη τού κοινού καλού, στην βάση τής αμοιβαίας αλληλεγγύης και τού πνεύματος συνεργασίας, διασπώνται οι κοινωνίες με τεχνητό τρόπο σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα, τα συμφέροντα των οποίων υποτίθεται ότι είναι μεταξύ τους αγεφύρωτα. Με τρόπο που μόνον ο ανταγωνισμός μέχρις εσχάτων μπορεί δήθεν να διεκπεραιώσει. Η πλήρης παθητικοποίηση τής "κοινωνικής μάζας" οδηγεί να εκδηλώνονται οι δήθεν διελκυστίνδες με ακραία βερμπαλιστικό τρόπο μεταξύ των "πολιτικών ιθυνόντων", ενώ η πλέμπα τού καναπέ καλείται να ρήξη ένα χαρτάκι κάθε τέσσερα χρόνια μέσα σε ένα κουτί, το οποίον πάλι οι ταχυδακτυλουργοί τής κομματοκρατίας καταμετρούν, με την ελπίδα ότι κατ' αυτόν τον τρόπο "θα αλλάξει το κοινό πεπρωμένο". Διατείνονται οι υποτιθέμενοι κομματικοί ταγοί, ότι είναι "δεξιοί", "αριστεροί", "κεντρώοι", ως να παραγγέλνουν πανταλόνια σε ράπτη, αντί να ομολογήσουν, ότι έχουν εκκολαφθεί στα θερμοκήπια παραγωγής στελεχών, τα οποία αποσκοπούν στον σχήσιμο τών κοινωνιών. Και αυτά διεξάγονται μέσα σε "πόλεις", οι οποίες είναι ζούγκλες. Όπου οι κοινοί θνητοί έχουν περιθωριοποιηθεί τελείως από τα κατεστημένα, μετατρεπόμενοι σε απλοί καταναλωτές δηλητηριωδών κατασκευασμάτων, παραπληροφόρησης και άνωθεν επιβεβλημένης αποβλακώσεως, η οποία καλείται "παιδεία". Την οποίαν, για να καταστήσουν προσβάσιμο εις τα τέκνα τους, ως εισιτήριο για την επίτευξη "καριέρας", η άλλως πώς "σταδιοδρομίας" εις τις χωματερές τού συστήματος, καλούνται να αναλώσουν και τον τελευταίο οβολό τους. Μέσα σε ένα κυνήγι εναποκτήσεως τυπικών προσόντων με σχεδόν μηδενικό ουσιαστικό περιεχόμενο. Πλήρης συνειδησιακή αχρωματοψία και άκρος φιλοτομαρισμός, που εναποθέτουν την διαχείριση τής διογκούμενης κοινωνικής εξαθλιώσεως στούς υποτιθέμενους "φιλανθρωπικούς" θεσμούς τού συστήματος, οι οποίοι για την τήρηση των προσχημάτων χύνουν σταγόνες ύδατος επί τών πυρωμένων λίθων τής κοινωνικής δυστυχίας, έχοντας απλώσει τα πλοκάμια τους επί τού κλαπέντος κοινωνικού πλούτου.
Όταν άφησα πίσω μου τις κομματικές τρώγλες και τα ιδεολογικά ορνιθοτροφία, συνέδραμε ευτυχής "σύμπτωση" να πέσει στα χέρια μου το βιβλίο "Ο Φανατικός" τού Τζων Φόρστερ. Τότε αποκόμισα μια βασική διαπίστωση από την μελέτη αυτού τού βιβλίου: Τα κάθε είδους σύμβολα, είτε ως ιδεολογήματα, είτε ως σήματα, είτε ως συνθηματολογίες των οποίων κάνουν χρήση οι κάθε λογής γκρούπες, έχουν ως στόχο να αφομοιώσουν τούς οπαδούς στην ψυχολογία τους. Τα άτομα καλούνται με αυτόν τον τρόπο να αποποιήσουν την προσωπική τους ευθύνη, δρώντα εις το όνομα τής ομάδος. Με την κατάργηση τής προσωπικής ευθύνης ανοίγονται κατ'αυτόν τον τρόπο οι θύρες στις όποιες απρόσωπες ασχημωνίες.
Την άκρα αποποίηση τής προσωπικής ευθύνης συνιστά ο τελετουργικός ρόλος τής κουκούλας. Αφού γνωρίζονται μεταξύ τους, για ποιο λόγο καλύπτουν, τουτέστιν κρύβουν τα πρόσωπά τους; Πού αποσκοπεί η όλη ΚΡΥΠΤΕΙΑ;
Ένα από τα πλέον αποτρόπαια χθόνια τελετουργικά των σπαρτών, ήταν να βάζουν τούς εφήβους, αφού προηγουμένως τούς είχαν "περιποιηθεί" καταλλήλως στις αγέλες (δεδομένου ότι οι σπαρτοί συνβρίσκοντο σπανίως με τις συζύγους τους, κυρίως προς τον στόχον τής τεκνοποιήσεως και υπό την παρουσία τελετουργικής τσατσάς και αφού η σύζυγός των είχε κουρευθεί γουλί και φόραγε ανδρικά ρούχα - ρε τι μού θυμίζει αυτό;) τούς έβαζαν να σκοτώσουν με δόλο - σε ενέδρα - κάποιον Είλωτα, άοπλο, γέρο ή και ανάπηρο. Αυτή είναι η παλικαριά που διδάσκει το σύστημα στούς ζητάδες.


2. ΚΟΥΡΕΙΟΝ ΤΟΥ ΜΠΑΡΜΠΑ ΜΗΤΣΟΥ Ή ΨΑΡΑΔΙΚΟ ΨΥΧΩΝ;

Η πλατεία ήταν γεμάτη από το νόημα που έχει κάτι από φωτιές. Ρε, μπας και πέσαμε σε ψησταριά;
Μάλλον όμως επρόκειτο για τον αμέριμνο βίο των εορτασμών και τού ξεδοσήματος εις τον αστερισμό τής ανοικοδομήσεως. Η πατρίς είχε βγει πριν από λίγα χρονάκια από την λαίλαπα τού εμφυλίου σπαραγμού και με την απλόχερη βοήθεια των συμμάχων (δόγμα Τρούμαν) εγιάτρεβε τας πληγάς της. Εις τον λιμένα τού Πειραιώς ελλιμενίζετο τμήμα τού συμμαχικού έκτου στόλου. Τα πληρώματά του ως πλουσιοπάροχοι φορείς συναλλάγματος κατέκλυζον την Τρούμπα.
Στα Σεπόλια, στην οδό Λυκούργου και Κρυπτείας γωνία εβρίσκετο το κουρείον τού Μπάρμπα Μήτσου. Ο Μπάρμπα Μήτσος είχε σπουδάσει την τέχνη τού κουρέως κουρεύων γίδια στο χωριό του. Το κατάστημα τού το είχε ανοίξει η "υπηρεσία". Αυτή τού είχε φέρει και τούς πρώτους "πελάτες". Όπως και να το κάνουμε, οι άνθρωποι των υπηρεσιών είναι πονετικοί. Εάν χρειαστεί, δεν τούς πειράζει να εξέλθουν ως γίδια τού καταστήματος, προκειμένου να συνδράμουν επαγγελματικώς ένα καλό άνθρωπο και γνήσιο πατριώτη.
Είναι βέβαιον, ότι εάν εθεσπίζετο βραβείον σουρεαλισμού για αυτούς που χειρίζονται κτένα και ψαλίδι, θα το εκέρδιζε ο Μπάρμπα Μήτσος. Όμως το βασικόν προσόν τού κουρέως δεν ευρίσκεται εις τα χέρια, αλλά εις το στόμα. Ο Μπάρμπα Μήτσος ήξερε να ομιλεί, να παραμυθιάζει, να διασκεδάζει την πελατεία του. Οι τρίχες τής κεφαλής του, ως επί της κόμης ειδήμονος, λειτουργούσαν ως κεραίες, οι οποίες συνέδεαν τον εγκέφαλό του με κάποια δεξαμενή ατέρμονης χωρητικότητος για σαχλαμάρες. Προφανώς εκείθεν αντλούσε, όλα όσα επί ώρες αράδιαζε σε αυτούς, την κόμην των οποίων περιποιείτο, καθώς και εις τους αναμένοντας να δεχθούν την φροντίδα του. Ουκ ολίγοι προ τινος κεκαρμένοι εσύχναζον επί ώρας εις το κατάστημά του, μόνον και μόνον για παρέα. Για να τον ακούσουν και να διαλεχθούν μαζί του. Βλέπετε ακόμη δεν είχε εισαχθεί η τηλεόρασις.
Ο Μπάρμπρα Μήτσος δεν ήτο μόνον δεινός ομιλητής,αλλά και έξοχος ακροατής. Άκουγε πάντοτε μετά μεγίστου προσοχής, την γνώμην των επισκεπτών τού καταστήματος. Με στόχο να την μεταφέρει σχολαστικώς και ονομαστικώς στην "υπηρεσία". Συχνά ελάμβανον χώρα και διαφωνίαι. Κυρίως περί τα πολιτικά. Όμως αυτός, ο οποίος συμφωνούσε πάντοτε, χωρίς να φέρνει την παραμικρή αντίρρηση στον Μπάρμπα Μήτσο, ήταν ο κάθε πελάτης που ξύριζε εκείνη την ώρα.

Συνεχίζεται...

05 Μαρτίου, 2014

ΚΥΝΗΓΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΙΤΣΚΟΚ ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΣΤΑ ΨΕΥΤΟΠΑΖΑΡΑ ΤΗΣ ΝΤΥΣΝΕΫΛΑΝΤ



1. ΚΑΙ Ο ΧΙΤΣΚΟΚ ΩΣ ΣΤΡΑΓΑΛΑΤΖΗΣ ΣΕ ΜΠΑΡ ΚΙΝΗΤΟΓΡΑΦΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ

Μετά από την μικρά - ή για κάποιους φίλους κάπως μακρά - απουσία μου, κρατάω ότι κάποιοι αρέσκονται υπό κάποια έννοια με την συντροφιά μου, δεδομένο που με χαροποιεί. Άρα δικαιούμαι, άμα λάχει, σε αυτό το σημείωμα να γίνομαι και ολίγον αυτοβιογραφικός. Ενίοτε, αναφερόμενοι σε αλλότρια, κατ' ουσίαν περιποιούμεθα το πορτραίτο μας. Ή και τ' τανάπαλιν, περιαυτολογώντας, μπορεί να διαχέουμε το φως, που αντανακλά επάνω μας ο περίγυρος.
Επί σειρά ετών τσαλαβουτάω, στο μέτρο μου που μού επιτρέπει η ψυχοπαθολογία μου, στο διαδίκτυο με τρόπο σχετικά συνεχή. Χωρίς να επιδιώκω να δομήσω βαθμηδόν περιοδικό ποικίλης ύλης, αυτό που θεωρώ ότι διαφοροποιεί όσα εδώ κατατίθενται από το σερβίρισμα πίτσας με το μέτρο, είναι ότι δεν με ενδιαφέρει να σπρώξω κατόπιν εορτής σόδα για χώνεμα στούς συνδαιτυμόνες μου.
Στην πορεία αυτή απέκτησα την εντύπωση, ότι η εικονική πραγματικότητα είναι πιο συμβατική από την συμβατική, καθώς και ότι η συμβατική πραγματικότητα είναι πιο εικονική από την εικονική. Εφόσον η πληροφορία συνιστά την βάση τής πραγματικότητος, ως προϊούσα συνείδησις, δύναμαι να ισχυριστώ ότι δεν ήτο άσκοπος η σημασία, την οποία απέδωσα στην πληροφορική και στα συμπράγκαλά της.
Ότι η οδός δεν οδηγεί ντουγρού, ούτε με εκπλήσσει, ούτε με αποθαρρύνει. Η ευθεία δεν υφίσταται, παρά ως πλάνη των αισθήσεων, αλλά κυρίως και των προσδοκιών. Εάν πριν δυο χιλιάδες χρόνια ισχυριζόταν κάποιος, ότι στην περίπτωση που η ζωή του διαρκούσε περισσότερους αιώνες και αυτός προχωρούσε συνεχώς ευθεία, θα επανήρχετο κάποια στιγμή στο σημείο τής αφετηρίας του, θα εθεωρείτο τρελός. Πολύ πιο πριν όμως από τον Riemann αναφέρθηκε στην πρωταρχική λειτουργία τής καμπυλώσεως ο Ηράκλειτος, εντοπίζοντας την ομορφιά τής καμπούρας: ".... ώσπερ λυρίης και τόξου". Τα όσα ισχυρίστηκε επ' αυτού κατόπιν ο Αϊνστάιν, μπορεί να αξιολογούνται ποικιλοτρόπως. Όμως είναι αδιαμφισβήτητο, ότι καμία συσκευή GPS δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει με στοιχειώδη ακρίβεια, εάν δεν υπολογίσει την καμπύλωση τού ηλεκτρομαγνητικού σήματος κατά την διαδρομή του από τον δορυφόρο προς την γήινη μάζα. Η στρέψη είναι το πεπρωμένο των περιπλανώμενων στον λαβύρινθο. Γι αυτό ο Μάρκος Βαμβακάρης μάς καλεί να την πράξουμε και συνειδητά και χαριτωμένα, παίρνοντας κάργα κλειστές στροφές στο ζεϊμπέκικο μας.
Ποτέ δεν απέκρυψα εδώ, ότι γουστάρω τις κλειστές στροφές, άσχετα εάν διαθέτω το θάρρος και το ζύγισμα να τις πάρω. Στηριζόμαστε σε ισορροπίες, τις οποίες θεωρούμε απαράβατες. Είμαστε βαθιά πεπεισμένοι, ότι η ισορροπία των κεντρομόλων και των φυγόκεντρων προσδοκιών μας, εγγυάται την παραμονή στις τροχιές μας. Οι κλειστές στροφές όμως αναιρούν αυτές τις ισορροπίες. Χωρίς μισόλογα έκανα εδώ αναφορές για εκφυγή, όχι μόνο από το τρέχον ιστορικό σπείρωμα, αλλά από το όλο καλαμπαλίκι μια και καλή.
Όχι, αγαπητοί φίλες και φίλοι: Δεν είναι οι ισορροπίες, αυτό που μπορεί να μάς κρατάει ουσιαστικά. Οι ισορροπίες συνιστούν πλασματικά σύνδρομα τού "μεγάλου αδελφού". Σύνδρομα τοξικών υποκειμένων, τα οποία έχουν τραυματιστεί και κακοποιηθεί πολλαπλώς, με αποτέλεσμα να επιζητούν έξωθεν "προστάτη", τουτέστιν ψυχικό νταβατζή. Αισθανόμενοι την άπειρη αδυναμία μας έναντι των προκλήσεων επιζητούμε ξύλο να πιαστούμε. Και αυτό το ξύλο είναι πλείστων όσων ειδών - εφόσον διαθέτουμε "επιλογές", "χόμπια", "προσωπικότητα", "γνώσεις", "ικανότητες", "ανησυχίες", "ευφυΐα" αλλά και "καθώς πρέπει τσαμπουκά". Η επιχρώσεις του εξαντλούν όλες τις παρεχόμενες ευκαιρίες μιας σάπιας παλέτας.
Θεωρήθηκε θεωρία η κραυγή τού Γκούρτζιεφ, πως εάν δεν πέσει κάποιος στις ρόδες τής νταλίκας, δεν θα κατανοήσει τι είναι η ζωή. Δεν είναι όμως οι ισορροπίες αυτό που μπορεί να μάς κρατάει όρθιους, αλλά ο Από Μηχανής  Θεός. Δεν υπάρχουν πιο στιβαρά χέρια για τα νήματά μας. Και ας μην συγχέουμε τα νήματα αυτού που χορεύει ζεϊμπέκικο με τα νήματα τής μαριονέτας. Άλλο είναι να ενεργείς και άλλο να ενεργείσαι.
Δεν ανήκω σε αυτούς, που πιστεύουν ότι ο Ιησούς Χριστός ενσαρκώθηκε για να σώσει την ανθρωπότητα. Ο μόνος λόγος ενσαρκώσεως, τον οποίον μπορεί να εντόπισε, ήταν να σώσει τον εαυτό του. Μα αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος, ώστε να σωθεί εν τέλει η ανθρωπότητα. Η Πατερική Διδασκαλία αποκλύπτει, ότι ο άνθρωπος επλάσθηκε με πρότυπο με τον Χριστό. Και εάν δεν αποκατασταθεί το Αρχέτυπο, πώς θα αποκατασταθεί η Εικόνα; Έστω κι αν επιμένει ο Πλάτων, ότι τα Αρχέτυπα είναι αιώνια και δεν υπόκεινται στην σφαίρα τού γίγνεσθαι, πώς είναι δυνατόν να αναδειχθεί ο Βασιλεύς της Δόξης χωρίς την Άκρα Ταπείνωση; Πώς είναι δυνατόν να ενδυθεί κάποιος την Αλήθεια, χωρίς να εκδυθεί το ψεύδος; Και η επίγνωση ότι ο η Αλήθεια δεν συνιστά για το Θείον ένδυμα, αλλά ενεργούντα Πυρήνα, τι αξία μπορεί έχει χωρίς την επίγνωση, ότι η αλήθεια συνιστά τον ξεχασμένο πυρήνα τού ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν είναι κάποιος αμαρτωλός πίθηκος, ο οποίος υποφέρει κάτω από το βάρος σφαλμάτων τού παρελθόντος, αλλά πρόκειται για μια οντότητα που βρίσκεται σε αναζήτηση τής Συνειδήσεως. Και αυτή η αναζήτησις υφίσταται ως πρόκλησις, αλλά κυρίως ως Πρόσκλησις τού Εαυτού. Εφόσον δεν ανταποκρινόμεθα σε αυτήν πελαγοδρομούμε στους δρόμους τής λήθης και τού αποπροσανατολισμού, ροκανίζοντας φαντάσματα, τουτέστιν δοξαστή τροφή, ευρισκομένη πέραν τού εφαλτηρίου τού νέφους. Η σχέσις Αρχετύπου και Εικόνος, είναι σχέσις ερωτική, τουτέστιν προσκρούει στις ρόδες τις νταλίκας. Και επειδή ακριβώς η εικόνα αλέθεται από αυτές τις ρόδες, ενώ το Αρχέτυπο τις μετατρέπει σε ρόδα τού Μαΐου, σηματοδοτεί το σημείο που παύουμε να τριγυρνάμε στον λαβύρινθο τής πόλης σαν χαμένοι. Διότι το σακάκι στούς ώμους συνιστά εν δυνάμει πτέρωμα, καθότι οι γενιές πίσω δεν πήγανε ευτυχώς χαμένες, ώστε να τις φορτωνόμαστε, αλλά απαλά αυτές μας φέρουν στην εξέδρα απογειώσεως, αρκεί να κατανοήσουμε και να αξιοποιήσουμε τούς αγώνες και την προσφορά τους.
Ας μην ξεγελιόμαστε: Όταν επιχειρούμε να βοηθήσουμε κάποιους, στην ουσία βοηθούμε τον εαυτό μας, ή ορθότερα, τον Εαυτό μας, μειώνοντας την απόσταση που χωρίζει από αυτόν.
Αυτά τα καταθέτω, για να ξεκαθαρίσω, ότι με όσα καταθέτω εδώ, δεν επιχειρώ να "ξυπνήσω" κάποιους άλλους, οι οποίοι υποτίθεται ότι διαθέτουν μικρότερη επαγρύπνηση από την δική μου. Γράφω χωρίς αυταπάτες μόνο για την πάρτη μου.
Είμαι βεβαίως ευγνώμων, έναντι όλων όσων προσκομίζουν την ευγενή διάθεση να διαβάζουν τα γραφόμενά μου - για λόγους συντροφίας. Είναι άπαντες δι εμέ αξιοσέβαστοι.
Ιδιαίτερη προσοχή αποδίδω στούς σχολιασμούς που γίνονται. Δεν απαντώ πάντοτε και πάραυτα, όχι διότι παρακάμπτω με αυταρέσκεια κάποιους, αλλά διότι δεν τυγχάνω δημοδιδάσκαλος, ώστε να αισθάνομαι εντεταλμένος να τοποθετούμαι έναντι ερωτήσεων ή τοποθετήσεων διδασκομένων. Τα σχόλια εδώ έχουν κατά βάση εύρος και βάθος, τα οποία υπερσκελίζουν κατά κανόνα τις γνώσεις και τον προβληματισμό μου. Μονίμως όμως αποτελούν αφετηρία ερεύνης και στοχασμού. Μόνον όταν αισθάνομαι έτοιμος, ή εκτιμώ, ότι έχω κάτι ουσιαστικό να καταθέσω επ' αυτών, προβαίνω σε τοποθετήσεις.

Τα ζητήματα, τα οποία ετέθησαν στούς ολιγάριθμους σχολιασμούς τής τελευταίας αναρτήσεως μου, εκτιμώ ότι υπέχουν τεράστιας σημασίας: Το ζήτημα τού χάους, ο συσχετισμός Υπαρξιστών και Σοφιστών, τα ζητούμενα Ουσίας και Υπάρξεως συνιστούν θεματολογία, την οποίαν, εάν αποσκοπεί κάποιος να χειριστεί επαρκώς και αποβλέπων σε κάποιο παραγωγικό αποτέλεσμα, προϋποθέτουν βαρβάτες φιλοσοφικές βάσεις. Εάν δεν αποτελεί τελικό στόχο μας, το να γίνεται κάποια κουβεντούλα για να κινούμε ιστολόγια, οι αβασάνιστες τοποθετήσεις και η σοφία τού ξερόλα, είναι ενασχολήσεις μάταιες. Μέσα από αυτήν την οπτική, επειδή ακριβώς οι ανάλογοι εντοπισμοί στα σχόλια αναδύθηκαν με αιτία όσα είχα αναφέρει στην ανάρτηση, άρα συνιστούν γόνιμη προέκτασή της, επιδόθηκα στην μελέτη και τον προβληματισμό επ' αυτών των θεμάτων. Κατ' αυτόν τον τρόπο εντόπισα, ότι πράγματι τα θέματα που θίγονται στην ανάρτηση, έχουν σχετισθεί από πλευράς σημαντικών επίκαιρων στοχαστών, όπως ο Michael Tsarion, με κάποια από τα θέματα, που ετέθησαν στα σχόλια.

Πιστεύω εντόνως στην αξία και την προσφορά τής διαδράσεως. Αυτή δεν συνιστά απλά και μόνον κάποιον τρόπο επικοινωνίας, αλλά στα πλαίσια τού διαδικτύου συνιστά φαινόμενα συγχρονικότητος, ή αυτού στο οποίον αναφέρθηκα στο παρελθόν ως δίκτυο.
Επί πλέον, ο εσωτερικός προβληματισμός μας, όπως αυτός μπορεί να καταγράφεται διαδικτυακά, σχετίζεται άμεσα με τις πρακτικές προκλήσεις τις ζωής μας. Άρα, δεν έχει νόημα να επιχειρήσουμε να λειτουργήσουμε στην εικονική πραγματικότητα, χωρίς να πιάσουμε τον ταύρο τής συμβατικής τοιαύτης από τα κέρατα. Η νταλίκα, πριν εκδηλωθεί ως βιβλιακού τύπου subliminal, μάς την έχει στημένη επάνω στο συμβατικό οδόστρωμα. Και ότι επιδιώξουμε να προσπορευτούμε με τον μονόδρομο τής βιβλιακής μελέτης, εάν δεν στηρίζεται σε ζωντανή αλληλουχία με το συμβατικό του αντίκτυπο στην πραγματικότητα τού οδοστρώματος, αποτελεί κενό διανοουμενισμό, που όση φραστική επιτήδευση και εάν αυτός υποστεί στην διατύπωσή του, δεν παύει να είναι ανοσιούργημα.
Έτσι λοιπόν το πέλαγος βρέχει πρώτιστα τα πόδια τής καρμανιόλας τού γίγνεσθαι.

Κάποιες φορές με ρωτούν επισκέπτες τής σελίδας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, για ποιο λόγο επιτρέπω ή ακόμη και ανέχομαι σχόλια, τα οποία δεν έχουν κάποιο σοβαρό νόημα. Όπως έχω τοποθετηθεί και στο παρελθόν, επαναλαμβάνω ότι θεωρώ, πως όλα οι σχολιασμοί που κατατίθενται εδώ είναι σοβαροί και έχουν αξιόλογο νόημα. Κάθε άνθρωπος διαθέτει ίδια δεοντολογία στην έκφραση και κανείς δεν συμμετέχει εδώ τυχαία. Εάν αποσκοπούμε να επικοινωνήσουμε με τις ανησυχίες που εκφράζουν κάποιοι σχολιαστές, αξίζει να επιχειρήσουμε να μεταβούμε από τα σημαίνοντα στα σημαινόμενα.
Κάποιοι φίλοι θεωρούν σκόπιμο να με αμφισβητούν με μετωπικό τρόπο, με μια γραφή, η οποία φαίνεται να επιχειρεί μια πλήρη απαξίωση. Αυτό είναι κατ' αρχήν πλήρως αποδεκτό. Μεγαλύτερη βαρύτητα αποδίδω στα επιχειρήματα που προβάλλονται, ασχέτως ποια είναι η βάση τής κριτικής και θεωρώ, ότι αυτά είναι πάντοτε χρήσιμα, ως αφετηρία προβληματισμού. Αυτά με απασχολούν πολύ περισσότερο από την όποια ανάγκη επικύρωσης.


2. ΚΡΙΣΗ: ΜΗΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ;

Παλαιότερα είχα την εντύπωση, ότι το φάρμακο που προτιμάται στην καταπολέμηση τής βαριάς μολύνσεως είναι η ασπιρίνη. Συν τω χρόνω διαπιστώνω, ότι επαφιέμεθα μάλλον περισσότερο στις θαυματουργές θεραπευτικές ιδιότητες τής καραμέλας.
Αναμφιβόλως η συμπτωματολογία τής νόσου μας προσλαμβάνει ολοένα και περισσότερο ζοφερές διαστάσεις στην επιφάνεια. Ενώσω όμως επωάζετο ο εχινόκοκκος, εμείς αγρόν ηγοράζαμε. Ακολουθώντας στην διάγνωση των αιτιών τής κακοδαιμονίας μας την κομπογιαννίτικη μέθοδο τής συμβατικής ιατρικής, βαυκαλιζόμεθα να αποδίδουμε την παθογένεια που μάς διακατέχει στα όποια μικρόβια και όχι στο βάναυσα εξουδετερωμένο ανοσοποιητικό μας σύστημα, το οποίον οι ίδιοι  μετά περισσής μανίας φροντίσαμε να αδρανοποιήσουμε. Έτσι βαράμε μια συλλογική εκούσια χημειοθεραπεία συνειδήσεως στην γκλάβα μας, πιστεύοντας ότι κατακρημνίζοντας τα πάντα, κάπου θα εξουδετερωθούν στον ορυμαγδό τής εσωτερικής μας οβίδας μαζί με τα λοιπά και οι υποτιθέμενοι παθογενείς μικροοργανισμοί. Αρκεί να παραμείνει μόνο ένα ανέπαφο: Η αρειμάνια μαγκιά μας. Εμείς δεν φταίμε για τίποτε. Αυτοί που φταίνε είναι μόνον οι άλλοι και κυρίως οι ξένοι. Εμείς είμαστε πάντοτε δημιουργικοί. Οι κλέφτες ευθύνονται για όλα, που άρπαξαν το βιος, το οποίον εμείς με φιλοπονία οικοδομήσαμε. Είτε αυτοί είναι πολιτικοί, είτε τραπεζίτες, είτε τροϊκανοί, είτε διεφθαρμένοι επιχειρηματίες, είτε διαπλεκόμενοι, είτε ο φούφουτος. Ότι εμείς μια ζωή κουβαλάμε όλους αυτούς στην πλάτη μας από καταβολής ελλαδικού προτεκτοράτου, φιλάρεσκα, απερίσκεπτα με άκρατο φιλοτομαρισμό και πλήρη εφησύχαση, ουδόλως συνέβαλλε στην κορύφωση τής κατάντιας μας, όπως αυτή με ζοφερό τρόπο εκδηλώνεται πλέον απροκάλυπτα.
Δεν μάς ανησυχεί διόλου το πύον που αναπτύσσεται σε μόνιμη βάση μέσα στα έλκη μας, Όταν όμως αυτά ανοίξουν και το πύον εκχύνεται, τότε μιλάμε για κρίση.
Αναπαράγοντας μονίμως με οίστρο τα σαθρά πρότυπα τής εξουσίας, ενσωματωμένοι με υπερηφάνεια στο σάπιο κουφάρι της, δεν αποδώσαμε μόνο πλήρη πιστοποιητικά αθωότητος στον ρόλο τής εκούσιας προσαρμογής μας, αλλά διεκδικήσαμε επί πλέον επαίνους και αναγνώριση. Εφόσον έχουμε ιδιότητα, διαθέτουμε τίτλους, επιτελούμε ρόλλον, συμβάλλουμε παραγωγικώς στα καθέκαστα, νεμόμεθα τα αγαθά τού κοινωνικού πλούτου στον ένα ή άλλο βαθμό, απολαμβάνουμε τα αγαθά τής προόδου.
Το χειρότερο σαράκι, που εμφύσησε η βαρβαρότητα στις σάρκες τού Ελληνισμού είναι η ατομικότητα. Μια οντική αντίληψη, η οποία περιχαρακώνει το εγώ στα επιφανειακά όρια τού περικαλύμματος τής υπάρξεως, χωρίς να αναδεικνύει την παραμικρή ουσία τής προσωπικότητος. Διότι η ανθρώπινη φύση είναι έτσι, ώστε είναι αδύνατον να αναδεικνύεται ουσία τής υπάρξεως μέσα στο μπουντρούμι τού "εγώ", έξω από το αληθεύειν τού εμείς. Διότι η Αλήθεια αφορά την ουσία μας.

Το χαπάκι χρυσώθηκε έντεχνα και πολύ πονηρά. Είναι μακρά, αλλά συνεχής η αλυσίδα, που τραβάει από την αρχαϊκή Λέρνη ως τα σύμβολα τής τριμερούς επιτροπής τού Λουκά Παπαδήμου και συνασπισμένων. Μονίμως κολυμπάει μέσα η ύδρα, η θεά των υδάτων, η μπριτάνια, το ψαροκέφαλο ως τιάρα τού πάπα ρώμης. Όμως ο κάθε κρίκος στηρίζει και προετοιμάζει τον επόμενο στην κυκλοτερή αλυσίδα των ροτισιεράδων, που περισφίγγει την χαβούζα, που μάς πλασάρουν σώνει και καλά ως "κοινωνία".
Αυτό που ο Καρλ Πόπερ ονομάζει "ανοικτή κοινωνία", όπου ο καθείς υποτίθεται "ότι δύναται να ευτυχίσει κατά το δοκούν και βάσει αυτών που κατεβάζει η γκλάβα του", εγώ αποκαλώ κοτέτσι. Ο ατομισμός, που διακηρύσσει ο Πόπερ, ενάντια στον επιλεγόμενο "Εσσεντιαλιασμό", τουτέστιν ενάντια στην κατ' αυτόν "θεωρία" τής ουσίας, βαυκαλιζόμενος ότι κατατροπώνει τον Πλατωνισμό, αποσκοπεί να υποβάλει μια κουκκίδα στο νήμα με το οποίον κοινωνούν οι άνθρωποι, ώστε αυτό να καταντήσει ανενργό σε πλαίσια αγκύλωσης
Ο αλητάμπουρας Ζαν Ζακ Ρουσώ διεκήρυσσε στο "Κοινωνικό Συμβόλαιο" τον "χειραφετημένο πολίτη". Αυτόν, ο οποίος δικαιούται βάσει τού "φυσικού δικαίου", τουτέστιν την δεοντολογία των ενστίκτων τής ζούγκλας, να καθορίζει κατά το δοκούν, κατά "την ίδιαν φρόνησιν", τα κοινωνικά πεπρωμένα. Μέσα από τις στοές και τις γαλαρίες (μήπως μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τί σχέση έχουν οι γαλαρίες με το γάλα; Μήπως γνωρίζει κάποιος για το ρόλο τού "Ηλίου τού Μεσονυκτίου" στα Ελευσίνεια Μυστήρια, ή για τον "Μαύρο Ήλιο" τής ναζιστικής Ahnenerbe; Ή για το πως συνδέονται οι στοές και οι Λαβύρινθοι με την χθόνια λατρεία;) νόμιζε ο μπαρμπαγιάννης, ότι θα ξέκανε με μια κίνηση τον Ηράκλειτο:

ΔΙΟ ΔΕΙ ΕΠΕΣΘΑΙ ΤΩ ΚΟΙΝΩ.
ΞΥΝΟΣ ΓΑΡ Ο ΚΟΙΝΟΣ.
ΤΟΥ Δ' ΕΟΝΤΟΣ ΞΥΝΟΥ ΖΩΟΥΣΙΝ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΩΣ ΙΔΙΑΝ ΕΧΟΥΣΙΝ ΦΡΟΝΗΣΙΝ

Πώς να μπορέσει να κατανοήσει τον Λόγο ο βάρβαρος, αφού ο λόγος είναι κοινός; Ο βάρβαρος δεν μπορεί να κοινωνήσει, έχει "ίδιαν φρόνησιν", τουτέστιν μπαρμπούτσαλα.
Πώς να μπορέσει να κοινωνήσει την ουσία, αυτός ο οποίος δεν είναι εις θέσιν να βιώσει τον Λόγο, την κοινωνία τού εμείς και σύμπασης τής κτίσεως και τού ακτίστου;
Έτσι το μόνο που μπορεί είναι να παραμένει στο προφανές, που είναι η ύπρξη.
Η ουσία όμως είναι ουσιαστικοποιημένος όρος μετοχής. Είναι κοινωνία. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το μεγαλείο τού προφανούς. Κοινωνώντας με την ύπαρξη φθάνουμε στην ουσία. Διότι η ύπαρξη αποκαλύπτει και αναδεικνύει την ουσία στην διαδικασία τής ερωτικής κοινωνίας. Η ύπαρξη είναι αδιαπραγμάτευτα ουσιαστική. Αλλιώς παραμένει ατομικά αποκομμένη, τουτέστιν ανάπηρη.

Ο Ρενέ Ντε Καρτ φώναζε:
"Cogito ego sum", σκέπτομαι και με αυτόν τον τρόπο υπάρχω.

Όχι, φίλε Ρενέ. Δεν υπάρχεις. Νομίζεις ότι υπάρχεις, ή μάλλον βαυκαλίζεσαι ότι υπάρχεις.
Διότι ομιλείς στον Ενικό.

Ο Ηράκλειτος ομιλούσε στον ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ:
ΔΙΟΤΙ ΕΑΝ ΜΕΝ ΚΟΙΝΩΝΗΣΩΜΕΝ ΑΛΗΘΕΥΟΜΕΝ 
ΕΑΝ ΙΔΙΩΤΕΥΣΩΜΕΜΕΝ ΨΕΥΔΟΜΕΘΑ

Αναμφιβόλλως υποκλείνομαι έμπροσθεν τής Υπαρξιστικής φιλοσοφίας και έμπροσθεν των Υπαρξιστών. Επειδή ακριβώς εκφράζουν με ειλικρίνεια το αδιέξοδο τού βαρβαρισμού. Τον "Μύθο τού Σισύφου", τον "Angst", το Άγχος τής Ύπαρξης πέρα από την Ουσία, που διαπιστώνει ο Μάρτιν Χάιντεγκερ.
Ύψιστο περιβάλλον τής φιλοσοφίας είναι το Συμπόσιον. Συντροφικότητα σημαίνει τρώμε μαζί. Και εκεί κάνουμε οτιδήποτε άλλο. Σε πλαίσια συντροφίας. Φιλοσοφούμε, ή παίζουμε ποδοσφαιράκι. Ζούμε ή πεθαίνουμε. Όλα νοηματοδοτούνται από την στιγμή που κοινωνούμε.
Ο Ευρωπαίος δεν μπορεί να κάτσει σε τραπέζι. Όταν κάνει επιστημονικά συμπόσια, όλοι αυτοσερβίρονται ο καθείς για τον εαυτό του από κάποιον μπουφέ. Χασκογελούν και τσουγκρίζουν τα σορόπια, αλλά δεν μπορούν να κοινωνήσουν, καθότι έχουν "ίδιαν φρόνησιν", είναι δηλαδή άτομα, individuen.
Βεβαίως ορθώς διεπίστωσε ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ την ανάγκη αυτού που αποκάλεσε "Individuationsprozess". Η διαδικασία να συναντήσει κάποιος τον πραγματικό εαυτό του, είναι αναμφιβόλως μια βαθύτατα προσωπική υπόθεση. Όχι όμως εξατομικευμένη. Δεν είναι διόλου τυχαία η εμμονή τού Γιουγκ προς αυτήν την πορεία στα αρχέτυπα. Δεν είναι δυνατόν να συναντήσουμε τον εαυτό μας έξω από την διαδικασία τής κοινωνίας. Όμως εδώ δεν πρόκειται για μονόδρομο. Η εξωτερική σφαίρα βρίσκεται σε άμεση αλληλουχία με την εσωτερική. Στην εσωτερική οδό, φαινομενικά δεν συμμετέχουν οι άλλοι. Συμμετέχει όμως η ενεργοποίηση τής Ουσίας, ως βάση τής κοινωνίας. Το εκφράζει άλλωστε ο Πλάτων απερίφραστα στο "Συμπόσιο", όταν αποκαλύπτει ο Σωκράτης, πως η Διοτίμα κατά την Ερωτική Μύηση τον οδήγησε να ερωτευτεί τον ίδιο τον Έρωτα.

Ο βάρβαρος δεν μπορεί να καθήσει σε τραπέζι, παρά μόνον με μια εξαίρεση. Όταν η τράπεζα είναι στρογγυλή. Εκεί πίνουν όλοι από κοινό κύπελο. Το άγιον γκράλ, τουτέστιν την διμεθίλτριπταμίνη.

Όπως αναλύει ο Γιάννης Κορδάτος στο έργο του "Αρχαία Κωμωδία και Τραγωδία", οι Έλληνες μετέτρεψαν το περιεχόμενο τού κυπέλου των Οργεώνων τής χθόνιας λατρείας σε κρασάκι στα πλαίσια των Θιάσων, μετουσιώνοντας την χθόνια λατρεία τού Διονύσου σε συμποσιασμό. Άρα, ο πολιτισμός δεν ξεπήδησε από τα καταγώγια των στοών τού Λονδίνου και τις λέσχες τού Πόπερ, αλλά από τον Ηρωϊσμό των Ελλήνων, που αντιμάχονται τα τέρατα.
Γι αυτόν τον λόγο φρονώ, ότι το τσακίρ κέφι συντελείται μπροστά στις ρόδες τής νταλίκας. Τώρα, ποιος θα μετατραπεί σε κιμά και ποιος θα την βγάλει καθαρή, δεν προτρέχω να εκτιμήσω.
Μπορώ όμως περί ενός να αποφανθώ ήδη:
ΧΑΒΟΥΖΑ ΤΕΛΟΣ. Ασχέτως τρόπου, κόστους και αποτελέσματος.


Στο πρώτο βίντεο που ακολουθεί ο Michael Tsarion αναφέρεται διεξοδικά στην θεώρηση που πρόβαλλε ο Υπαρξισμός, ότι "η ύπαρξη προηγείται τής ουσίας", όπως εντόπισε ο φίλος Πάνδαρος σε σχόλιο τής προηγουμένης αναρτήσεως. Με σχετικά εκτενή αναφορά στον Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Τσάριον αμφισβητεί την φιλοσοφία τής ουσίας. Με αυτήν οπτική διαφωνώ, ως προσκείμενος στον Πλατωνισμό. Παρ' όλα αυτά θεωρώ όχι μόνον τον Τσάριον πάρα πολύ δόκιμο μαχητή τής συνείδησης, αλλά εκτιμώ ότι το βίντεο αυτό είναι ιδιαίτερα αξιόλογο. Διότι αναδεικνύει εκείνα τα στοιχεία τής φιλοσοφίας τού Υπαρξισμού, που θεωρώ ότι είναι πολύ γόνιμα. Πρόκειται ακριβώς για τα στοιχεία, τα οποία προκύπτουν από το γεγονός τής ίδιας τής ύπαρξης, που είναι οι αυτονόητες αξίες της, όπως η πρόκληση τής ζωής ως δυνατότητα, οι έννοιες τής ευθύνης και τής ελευθερίας.
Αυτά τα δεδομένα αναλύονται με περισσότερο απτό και πρακτικό τρόπο στο δεύτερο βίντεο. Εκεί γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στο οντικού χαρακτήρος λιώσιμο τής ανθρώπινης υπάρξεως από τούς μηχανισμούς χειραγώγησης και καταπίεσης τού συστήματος. Η διαδικασία ελέγχου και καθορισμού τής συμπεριφοράς μέσω τής αλλοτριώσεως τού τρόπου που αναπαράγεται η ανθρώπινη ύπαρξη συνιστά την κεντρική μέθοδο επιβολής τού συστήματος. Θεωρώ, ότι η κατανόηση αυτὠν των μηχανισμών και διαδικασιών καθιστά την κρίση μας εις θέση, ώστε να ερμηνεύσει και να αξιολογήσει τις συγκεκριμένες επιλογές τού συστήματος, όσο αφορά την δημιουργία και την χειραγώγηση κρίσεων . Όπως η κρίση στην Ουκρανία - στην οποία θα αναφερθώ στην συνέχεια - και η οποία δεν είναι δυνατόν να καταστεί ερμηνεύσιμη με τις τυπικές προσεγγίσεις γεωστρατηγικού χαρακτήρος, εάν παρακάμψουμε τα δεδομένα τού σφοδρού ψυχολογικού πολέμου, ο οποίος συνεχώς εντείνεται και έχει ως στόχο τον συνειδησιακό έλεγχο σε μακροκλίμακα.






19 Φεβρουαρίου, 2014

Η φύση του Μάτριξ - I

αίρετε!

Δεν ξέρω ποιός με προορίζει γιά Ολυμπιονίκη, αλλά τους τελευταίους μήνες κάνω εντατικές ...προπονήσεις, τις οποίες δυστυχώς δεν μπορώ ν' αποφύγω. Δεν εννοώ ότι θα φάω τη δόξα του μαντράχαλου Ουσαίϊν Μπόλτ, αλλά φαίνεται πως κάποιοι σκέπτονται να διοργανώσουν Ολυμπιάδα παντρεμένων (με παιδιά), με αγωνίσματα όπως: ποιός θα ψωνίσει γρηγορώτερα στο μάρκετ, ποιός θα έχει τα περισσότερα λεφτά στο τέλος του μήνα, κτλ. (Ο Άλ Μπάντυ, που όλη μέρα τεμπελιάζει, μου φαίνεται πολύ τυχερός άνθρωπος.)
Να μην τα πολυλογώ, δεν έχω κόψει επαφή με τα ιντερνέτια. Καί τις αναρτήσεις του οικοδεσπότη διαβάζω, καί καμιά εικοσαριά ιστολόγια ημερησίως. Όμως, παρ' ότι διαβάζω γρήγορα, παρ' ότι γράφω επίσης γρήγορα (αν καί με τη "μέθοδο Άντλερ"), δεν προλαβαίνω πολλά-πολλά. (Ούτε κάν απαντήσεις σε σχόλια...) Το σημερινό είναι εξαίρεση.

[Παρένθεση, γιά να καταλάβετε το -παμπάλαιο- αστείο: "Άντλερ" είναι ο αετός στα Γερμανικά, αλλά παλιά ήταν καί μία μάρκα γερμανικών γραφομηχανών. Έτσι, όποιος δεν ήξερε πλήρες "τυφλό σύστημα" με τα δέκα δάχτυλα, αλλά πληκτρολογούσε με ένα δάχτυλο από κάθε χέρι, όπως τσιμπάει ο αετός με το ράμφος, τον κοροϊδεύανε πως έμαθε τη "μέθοδο Άντλερ".]


Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις σχετικές με τη φύση του Μάτριξ. Ξεκαθαρίζω από τώρα, πως το υλικό αυτό είναι καθαρά πρωτόλειο. Επομένως, δεν μπορώ (ούτε θέλω) να σας πάρω στο λαιμό μου, ότι τα πράγματα είναι σώνει καί καλά έτσι κι όχι αλλοιώς. Αλλά θέλω να σκεφθείτε καί μόνοι-ες σας. Ώστε οι επί μέρους σωστές αντιλήψεις να πέσουν στην κοινή χύτρα των γνώσεών μας. (Αλλοιώς, αν είναι ο καθένας γιά την πάρτη του, τί καθόμαστε κι ασχολούμαστε με ιστολόγια όπως το παρόν; )

Πώς θα ξέρουμε ότι σκεφτήκαμε κάτι σωστό; Μά, καθαρά από την πράξη. Αν όσα σκεφτήκαμε συμφωνούν με την πράξη, ή/καί έχουν πρακτικές εφαρμογές (καί δη μετρήσιμες), τότε είμαστε στον σωστό δρόμο. Μακριά από μας οι φιλοσοφικές άρες-μάρες κουκουνάρες διαφόρων δήθεν "μυστών", που μας κλείνουν πονηρά το μάτι ότι ντεμέκ έχουν γνώσεις με πιστοποιητικό ...Θεού - κι έχουν γεμίσει εδώ καί δεκαετίες βιβλία καί Διαδίκτυο μ' αερολογίες.

Λοιπόν, ούτε λίγο, ούτε πολύ, νομίζω πως ανακάλυψα μερικά σίγουρα δεδομένα γιά τη φύση του φευγαλέου αυτού εφιάλτη της ανθρωπότητας. Όπως είναι κάτι σκηνές με τον υπερήρωα Αόρατο Άνθρωπο, που μπαίνει στο δωμάτιο του κακού, ο κακός τον παίρνει χαμπάρι, του λέει: "- Ξέρω πως κάπου εδώ είσαι!", του φυσάει τον καπνό του πούρου απάνω του, σχηματίζεται μιά καπνοπουρική ομίχλη με το περίγραμμα του Αόρατου Ανθρώπου...


...κι αμέσως μετά ο κακός τον αρχίζει στα πιστολίδια. (Διότι Αόρατος μεν, αλλά με σάρκα καί οστά δέ. Άρα, κι αυτός ψοφάει. :-) Λογικόν!...)

Το κακό είναι ότι, όπως ο σεναριογράφος δεν τον πεθαίνει τον ήρωά του έτσι εύκολα, έτσι καί το Μάτριξ δεν πεθαίνει εύκολα. (Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει, κτλ κτλ κτλ.) Το βλέπουμε μεν, αλλά, εκεί που πάμε να το κοπανήσουμε, μας την κοπανάει αυτό -χολλυγουντιανώς πως- την τελευταία στιγμή. Τά 'πανε αυτά οι αρχαίοι ημών, πολύ προ του Χόλλυγουντ, με τον μύθο (; ) του Πρωτέα.


Αφορμή γιά το αρθρο ετούτο έδωσαν οι ...Κατακλυσμοί!

Σας έχω πεί ότι εργάζομαι παράλληλα επάνω σε διάφορες έρευνες. Ως αποτέλεσμα των οποίων, ως καρπό των κόπων μου, έχω δεί να τακτοποιούνται χρονικώς πολλά από τα περιγραφόμενα στη Μυθολογία. (Κι ας λένε διάφοροι ποδιτσοκίνητοι συγγραφίσκοι ό,τι θέλουν - ότι δήθεν δεν μπορούμε να χρονολογήσουμε τέτοια γεγονότα. Ψεκάσματα με το όπιο του μυστηρίου δεν πιάνουν σ' εμένα.)
Ταυτόχρονα, έχω διαπιστώσει επαναλαμβανόμενους χρονικούς κύκλους, τόσο βραχυχρόνιους καί μεσοχρόνιους, όσο καί μακροχρόνιους. Όπως έχω διαπιστώσει καί την αναμφισβήτητη (επαναλαμβανόμενη πέραν πάσης τυχαιότητος) ύπαρξη διαφόρων αριθμητικών παραγόντων (πχ πολλαπλασιασμός επί 1,000), αν καί δεν έχω βρεί ακόμη την εξήγησή τους.
Τα ανέλυσα, όμως, κι αυτά δημοσίως στο παρελθόν: υπάρχουν αιτιολογήσεις πρώτου, δευτέρου, ...νιοστού επιπέδου - κι όλη η ελαφρώς τραγική πορεία της επιστήμης συνίσταται στο να φτάσει η κυρα-επιστήμη στο έσχατο επίπεδο εξηγήσεων, το θεμελιώδες, το νόν πλούς ούλτρα. Γιά παράδειγμα, η απάντηση στο γιατί ασθενούμε, είναι επειδή υπάρχουν τα μικρόβια. (Αιτιολόγηση πρώτου επιπέδου.) Η απάντηση στο γιατί υπάρχουν μικρόβια, είναι ένα μασημένο: "- Έεεε... επειδή υπάρχουν στη φύση! Όπως υπάρχουν τα ζώα καί οι άνθρωποι."
Αυτή είναι η αιτιολόγηση δευτέρου επιπέδου - αλλά καταλαβαίνουμε πως εδώ αρχίζουν τα ζόρια: Η ερώτηση τρίτου επιπέδου: "- Γιατί τα μικρόβια μας ενοχλούν; Δεν μπορούσαν απλά να υπάρχουν, χωρίς να μας αρρωσταίνουν εμάς;", δεν έχει καμμία απάντηση σήμερα, όσο καί να ψάξετε στην Ιατρική, ή τη Βιολογία. Οι μεν γιατροί περιορίζονται στο να τα εξοντώσουν με φάρμακα, οι δε βιολόγοι απλά ελπίζουν πως κάποια μέρα θα βρουν την απάντηση, σκαλίζοντας το dna.

Οι δικές μου αιτιολογήσεις, ατυχώς, περιορίζονται στο ...μηδενικό επίπεδο: απλώς παρατηρώ καί καταγράφω τα φαινόμενα, ξεχωρίζοντάς τα από τον "θόρυβο" της τυχαιότητας. Μην περιμένετε κάτι καλύτερο, όμως, διότι δεν μπορώ να το προσφέρω προσώρας. Να λέτε κι ευχαριστώ: σκεφθείτε πως σε παρόμοιες περιπτώσεις άλλοι δεν μπορούν κάν να διακρίνουν το τί γίνεται! (Παρ' όλ' αυτά, έχουν κι άποψη!)

Οι Κατακλυσμοί, λοιπόν...

Η Μυθολογία μας θυμάται τρείς: τον του Δευκαλίωνα, τον του Φορωνέα, τον του Ωγύγου. (Αν καί λέγεται ότι ο κατακλυσμός του Ωγύγου συνέπεσε με τα χρόνια της βασιλείας του Φορωνέα.) Δεν θυμάμαι, όμως, να τους τοποθετεί με χρονική σειρά, ούτε να λέει πόσο απείχαν ο ένας από τον άλλον. Ρίχνοντας μιά ματιά στο λήμμα "Φορωνεύς", ας πούμε, συμπεραίνει κανείς ότι ο μυθικός αυτός βασιλιάς του Άργους έζησε όχι πολύ πριν από πχ τον Αιγέα. Θεωρείται παλαιότατος των ανθρώπων, αλλά άντε καί νά 'τανε καμιά δεκαριά (βαρειά δεκαπέντε) γενιές παλαιότερος των ηρώων της Τροίας - αν πάρουμε στην κυριολεξία τις γενεαλογίες των αρχαίων ποιητών.
Επειδή, όμως, η Μυθολογία μας σκόπιμα μπερδεύει τα γεγονότα, ώστε να ΜΗΝ βρεθούν (από τα λαμόγια) τα "κλειδιά" εκείνα, που θα ξαναοδηγήσουν τον πολιτισμό στα ύψη, άρα καί στην απότομη πτώση στο μηδέν, όπως έγινε πολλές φορές στο παρελθόν, επιτρέψτε μου να ψιλοδιαφωνώ με την μυθολογική κυριολεξία. Αντ' αυτής, έχω κάτι καλύτερο να σας προτείνω.


Ανάμεσα σ' όλες τις τρέλλες που κουβαλούσαν οι ναζιστές (οι αυθεντικοί), υπήρχε καί η μούρλα της "ευγενούς" καταγωγής των Γερμαναράδων. Ένθα "ευγενούς" ισοδυναμεί με Ατλαντίδα - ή, κάπως πιό αόριστα, με την "κοιτίδα της Αρίας φυλής". Φαίνεται πως άλλες τέτοιες "κοιτίδες" (πχ Ελλάδα) τους έπεφταν λίγες στο "ευγενειόμετρο". (Γι' αυτό καί της Ελλάδας της έδωσαν καί κατάλαβε. Καί οι τότε, καί οι σημερινοί, καί οι απ' ανάμεσα, καί οι πιό πριν.)
Αυτό από μόνο του δεν πειράζει κανέναν. Μπορώ να πω ότι είναι μάλλον συνηθισμένο φαινόμενο, αν θυμηθούμε όλες τις επίσημες παραμυθολογίες περί καταγωγής των βασιλέων στα ευρωπαϊκά κράτη - που ψάχνουν προγόνους από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, μέχρι τον ...Χριστό (ναί!) καί την υποθετική ...κυρία Χριστού, τη Μαγδαληνή. (Θ' ασχοληθούμε καί μ' αυτά, αλλά όχι στο παρόν. Αν βιάζεστε να μάθετε, σας λέω από τώρα ότι πρόκειται γιά θρίχες κατσαρές. Με αποδείξεις ότι πρόκειται περί θριχών.)

Εν ολίγοις: δε βαρυέσαι, Δελλαπατρίδηδες πάντα υπήρχαν.

Ωστόσο, οι ναζιστές ήσαν Δελλαπατρίδηδες με κρατική εξουσία!... Κι όλος ο κόσμος βίωσε τις συνέπειες του να δίνεις όπλα σε μαλακισμένα πιθήκια. (Ακόμη καί χάριν παιδιάς - βλέπε αλλεπάλληλες εκλογές καί ψηφοφορίες των ετών 1930-1933 στο Ράϊχσταγκ.) Εν πάσει περιπτώσει, πριν αρχίσουν τα μπάμ-μπούμ, οι ναζιστές έψαχναν μετά μανίας άτομα, να τους οδηγήσουν στην Ατλαντίδα!

(Το κείμενο αυτό δεν τελείωσε ακόμη,. Θα εμπλουτίζεται, μέχρι να σβήσω αυτή την φράση.)

10 Φεβρουαρίου, 2014

ΟΙ ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΝΕΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ



                      Η ζωή αλλάζει
                      δίχως να κοιτάζει
                      την δική σου μελαγχολία
                      κι έρχεται η στιγμή
                      για ν' αποφασίσεις
                      με ποιους θα πας
                      και ποιους θ' αφήσεις
                     
                         "Οι παλιοί μας φίλοι", Διονύσης Σαββόπουλος



1. ΕΓΓΕΝΕΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΣ

Αναλογιζόμενος τον τρόπο, με τον οποίον στις πλείστες των περιπτώσεων εκφράζεται η αναζήτηση στην εποχή μας (εφόσον προϋποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο υφίσταται) μού έρχεται κατά νου η εικόνα κάποιου, που επιχειρεί να τρέξει, ενώ τα πόδια του είναι κολλημένα στο έδαφος. Και εάν σε κάποια περίπτωση αυτός επιτύχει να θέσει τα πόδια του σε κίνηση, τότε μοιάζει με ανάπηρο παιδί, που τρέχει πίσω από φαντάσματα. Αυτή η διαπίστωση ισχύει πρωτίστως για εμένα, δεδομένου, ότι τα σημειώματά μου αποσκοπούν σε κάποια αυτογνωσία, χωρίς να επιδιώκω συνειδητά να μειώσω ή να απαξιώσω άλλους. Η αιχμή τής αναζήτησης, η οποία χαρακτηρίζει ένα χώρο, ανάγεται εν τέλει σε αυτούς που επιδιώκουν να είναι αιχμηροί. Και όταν αυτή υπολείπεται, αυτό σημαίνει, ότι αυτοί είναι αμβλυμμένοι. Με αυτήν την διαπίστωση δεν επιδιώκω να αμφισβητήσω την σκέψη και την εκφορά ανθρώπων, οι οποίοι αναζητούν με δημιουργικό τρόπο, τολμώντας να εισέρχονται σε μη συμβατικές περιοχές. Αυτή δεν αφορά συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία αναμφιβόλως επιχειρούν να ανοίξουν δρόμους στην σφαίρα τής αναζήτησης, αλλά εστιάζεται μπροστά στον γενικότερο μαντρότοιχο, ο οποίος χαρακτηρίζει τα αδιέξοδα έμπροσθεν των μεγάλων προκλήσεων τής σύγχρονης εποχής, που απαιτούν συγκεκριμένους χειρισμούς.
Κατ' επανάληψη έχει διαπιστωθεί, ότι η εποχή μας χαρακτηρίζεται από έλλειψη οραμάτων και κρίση ιδεολογιών και ιδεών. Αναμφιβόλως οι λοιπές μορφές, με τις οποίες εκφράζεται η σύγχρονη κρίση, είτε αυτές εκδηλώνονται στον οικονομικό τομέα, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην αδυναμία να διαμορφωθούν με πειστικό τρόπο πολιτικές προτάσεις που να προσφέρουν ρεαλιστικές προοπτικές, ή οποιονδήποτε άλλο τομέα, αποτελούν δευτερεύουσες συνέπειες, οι οποίες παρέπονται ακριβώς από τον πυρήνα των αδυναμιών μας, ο οποίος ανάγεται στην ανεπάρκειά μας να προάγουμε ως κοινωνίες δημιουργική σκέψη. Και αυτή η προαγωγή δεν είναι δυνατόν να υπέχει αποκλειστικά αφηρημένο χαρακτήρα, χωρίς να εμπεδώνεται επί των συγκεκριμένων επίκαιρων δεδομένων. Οι σημερινές μας σκέψεις διαμορφώνουν την αυριανή πρακτική μας. Και παρόλο ότι δεν μπορούμε πλέον να παραβλέψουμε τις ζοφερές συνέπειες των δεδομένων, αδυνατούμε να εξάγουμε από αυτά ζητούμενα.
Αυτή η γενικής φύσεως αδυναμία δεν συνεπάγεται, ότι η συγκεκριμένη παραγωγή σκέψεως βρίσκεται σε στασιμότητα. Τουναντίον, η συλλογική ανθρώπινη εμπειρία και η επεξεργασία της οδηγούν στο να συλλέγονται σπυρί - σπυρί σημαντικότατοι καρποί συν τω χρόνω, οι οποίοι συγκροτούν την καρποφορία τής καλώς νοουμένης επιστημονικής γνώσεως, αλλά και τής γενικότερης επιγνώσεως ως προς τον τρόπο που εκφράζονται τα διογκούμενα αδιέξοδα. Στην εποχή μας - όπως και παλαιότερα εξ άλλου - ανθούν σημαντικές μορφές, τόσο στον τομέα τής πρωτοποριακής επιστήμης, όσο και στην σφαίρα του στοχασμού, που επιχειρούν να διαμορφώσουν χρήσιμα συμπεράσματα ως οδοδείκτες, προς την κατεύθυνση τής απελευθερώσεως και τής κάθε είδους χειραφετήσεως των ανθρώπων.
Αυτό όμως που λείπει και που προηγουμένως χαρακτήρισα ως "δημιουργική σκέψη", είναι η προσπάθεια σύνθεσης αυτών των επί μέρους επιτευγμάτων στα πλαίσια ενός συνεκτικού συνόλου, το οποίο να δύναται να αποτελεί μια λειτουργική θεωρία υπερβάσεως των αδιεξόδων, διαμορφώνοντας συγκεκριμένες προτάσεις πρακτικών επιλογών.
Ίσως αυτή η αδυναμία να συνιστά υπό μια έννοια προτέρημα. Στην βάση, ότι οι προηγούμενες προτάσεις και κοσμοθεωρήσεις, οι οποίες με τον ένα ή άλλον τρόπο ενέπνευσαν προηγούμενες γενιές, αποδεικνύονται πλέον ασύμφορες, μη λειτουργικές, παρωχημένες και ανήμπορες να διαμορφώσουν ρεαλιστική προοπτική. Θέτοντας επί τάπητος με ζωτικό τρόπο την αναγκαιότητα, να δημιουργηθεί κάτι νέο, το οποίο να είναι ζωντανό και να μπορεί με δυναμικό τρόπο να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Όταν εκπνέει το παλαιό, εγκαταλείπεται από τα στοιχεία τού πνεύματος, που μπορεί να το ζωογονούσαν. Τότε οι κοινωνίες αναμένουν την εισπνοή τού Νέου.

Η αναζήτηση στην διαδικασία τής δημιουργίας σκέψεως μετά την κλασσική περίοδο, η οποία χαρακτηρίσθηκε από την ακμή του φιλοσοφικού στοχασμού στα πνευματικά κέντρα τής τότε οικουμένης, είχε στην ουσία απροκάλυπτα ή κεκαλυμμένα θρησκευτικό προσανατολισμό, υπό την έννοια ότι συγκροτούσε δόγματα. Και όποτε η αναζήτηση απολήγει σε δόγματα, αυτοαναιρείται. Οι κατ' εξοχήν θιασώτες της επεδίωξαν κατά κανόνα, μετά την υποχώρηση τής διαδόσεως τού Ελληνικού Πνεύματος, δηλαδή μετά την επιβολή τής Ρωμαιοκρατίας και μέχρι σήμερα, να αναχθούν σε αυθεντίες, χωρίς να αποδέχονται αμφισβήτηση όσων διεκήρυσσαν. Όταν οι ιδέες αποκρυσταλλώνονται, στερούνται ευελιξίας και παύουν να αναπνέουν. Μπορεί μεν από χρηστικής σκοπιάς συχνά να αποδεικνύονται επαρκείς, ώστε να στηρίξουν την αναπαραγωγή συγκεκριμένων κοινωνικών μορφωμάτων και την οργάνωση κάποιου τύπου ανθρωπίνου συμβιώσεως. Όμως παραμένουν στείρες, χωρίς να είναι εις θέσιν να προάγουν την πραγματική ελευθερία των ανθρώπων. Διότι η ελευθερία δεν είναι δυνατόν να στηρίζεται πρωτίστως παρά στην πνευματική χειραφέτηση. Εφ' όσον η σκέψη υποχρεούται αμέσως ή εμμέσως να υποκύπτει και να υπηρετεί δόγματα, η κοινωνία λειτουργεί στην βάση εκούσιου ή ακούσιου άνωθεν επιβεβλημένου προγραμματισμού.
Οι εκούσιοι συνοδοιπόροι των δογμάτων μπορεί να αισθάνονται ψυχικά αναπαυμένοι, ευρισκόμενοι υπό την αιγίδα προκατασκευασμένων βεβαιοτήτων. Το ευ ζην όμως δεν συνιστά παυσίπονον έναντι των προκλήσεων τής ζωής. Η άμβλυνση τής ανθρώπινης ευαισθησίας συνιστά δρόγα, η οποία μετατρέπει εν τέλει την ανθρώπινη εγρήγορση, τουτέστιν την ευκαιρία τού ανθρώπου να συναντήσει τον εαυτό του ώστε να ευτυχίσει αληθώς, σε πέτρα (stoned). Στην αντίποδα τής Α-λήθειας βρίσκεται η λήθη. Γι αυτό ο Ηράκλειτος επιμένει, ότι "μια ξηρά ψυχή είναι πολύ καλύτερη τής υγρής". Η ψυχή δηλαδή, η οποία δεν επιδιώκει να βρέχεται με οινοπνευματώδη ή άλλα παυσίπονα και "αντικαταθλιπτικά" για να ξεχάσει, αλλά τίθεται με ετοιμότητα και εγρήγορση έναντι των προκλήσεων, με στόχο να τις αντιμετωπίσει φρονίμως, αντιμετωπίζοντας αυτές ως κλίμακα στην πορεία τής κατακτήσεως τής ωριμότητος.
Η απόδραση από τις προκλήσεις συνιστά την καθημερινή λαμογιά, που προσφέρει η σύνταξη με το κάθε είδους δόγμα, είτε αυτό ενδύεται μεταφυσικό, είτε υλιστικό μανδύα. Η ένταξη στην γκρούπα και η απαλλαγή από την προσωπική ευθύνη, που αυτή υποβάλλει, αποτέλεσε και αποτελεί την βάση τού αγόμενου και φερόμενου μαζανθρώπου, ο οποίος επικράτησε κατά κόρον στα πλείστα όσα κοινωνικά μορφώματα κατά την διάρκεια της ιστορίας. Η διακινδύνευση να τεθεί εκουσίως το υποκείμενο πέραν των καθιερωμένων κοινωνικών στερεοτύπων, ενεργόν συμφώνως προς τις επιταγές της ιδίας συνειδήσεως και ακολουθόν το ανώτερον ήθος τής αδιαπραγματεύτου αρετής και συμπόνοιας προς άπαντας, συνεπάγεται ζοφερή αμφισβήτησή του από κάθε είδους περίγυρο. Η προσαρμογή μας προς τα στερεότυπα, τα οποία επιβάλλει ο εκάστοτε κοινωνικός μύθος, συνιστούν  την μάσκα τού κοινωνικού προγραμματισμού μας, και συγκροτούν τα ιδεολογήματα με τα οποία επιχειρούμε να στηρίζουμε τις επιλογές μας. Μετά τις φρικαλέες συνέπειες, που επέφερε ο Β΄ΠΠ. συγκροτήθηκε η πρώτη ιδεολογία ουσιαστικής αμφισβητήσεως στα πλαίσια τής Δύσεως υπό την μορφή τής φιλοσοφίας τού Υπαρξισμού. Συμφώνως προς αυτή την θεώρηση η κεντρική αφετηρία, γύρω από την οποία αρμόζει να αναπτύσσεται η συνολική συμπεριφορά τού ατόμου, είναι η επίγνωση τής προσωπικής ευθύνης. Καταρρίπτοντας τις προκατασκευασμένες βεβαιότητες των δογμάτων, ο Υπαρξισμός απαιτεί από τον καθένα ίδιον έλεγχο των επιλογών του. Κατά τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, τον  βασικότερο των εκπροσώπων αυτής της φιλοσοφίας, το πολυτιμότερο των σημείων στίξεως, στο οποίον αρμόζει παύσις, όχι κατόπιν αλλά προ αυτού, είναι το ερωτηματικό.

Όσοι συγκρότησαν δόγματα τα οποία διαδόθησαν σε σημαντικό βαθμό, διέποντο οπωσδήποτε από οξύνοια και διέθεταν οργανωτικές ικανότητες, ασχέτως εάν αυτοί ήσαν μεμονωμένα άτομα, ή συγκροτούσαν ομάδες. Η δυνατότητα να ενσωματώσουν την κοινωνία σε κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο αναπαραγωγής προϋπόθετε σημαντική τεχνογνωσία αναφορικά με την συγκρότηση, διάδοση και επικράτηση ενός συστήματος ιδεών. Ακόμη και στην περίπτωση, που φρόντισαν να συγκροτήσουν σχολή σκέψεως, η οποία να προάγει και στο μέλλον την εφαρμογή των δογμάτων τους, εγκλώβισαν τούς πνευματικούς τους διαδόχους εντός τού υποτιθέμενου θέσφατου των διδαχών τους. Είτε αυτό αφορούσε κάποια υποτιθέμενη απαράβατη θεία θέληση, είτε κάποιους υποτιθέμενους φυσικούς νόμους, ή άλλες υποτιθέμενες απαράβατες νομοτέλειες τού οικονομικού ή κοινωνικού ή όποιου άλλου γίγνεσθαι. 
Η ζωή όμως και τα δεδομένα που την συγκροτούν εξελίσσονται συνεχώς. Και η δυνατότητα να επανοικοδομούνται νέες επαύλεις από τα υλικά κατεδαφίσεως προηγούμενων κτισμάτων, οδήγησε σε αποτυχημένα αποτελέσματα. Η λογική της αποπερατώσεως σύγχρονων ανακτόρων με μπάζα τού παρελθόντος οδήγησε στα παραπήγματα, τα οποία αναδύονται από την ξύλινη γλώσσα των παρωχημένων, ξεπερασμένων, άχρηστων και εν τέλει νεκρών ιδεολογιών. Τα ιδεολογήματα, ως απολειφάδια πρώην χρηστικών μοντέλων, αποτυγχάνουν να ανταποκριθούν στις επίκαιρες προκλήσεις για δύο βασικούς λόγους:
Ο πρώτος εξ αυτών απορρέει από την δογματική τους συγκρότηση. Ένεκα αυτής αδυνατούν να ανταποκριθούν στους στόχους τής ανθρωπίνου χειραφετήσεως και απελευθερώσεως. Μπορεί να βρήκαν στο παρελθόν κάποια εφαρμογή χρηστικής φύσεως, η οποία όμως στηριζόταν στην εν τέλει αλλοτρίωση τής α-ληθούς ανθρωπίνου ουσίας. Υπό αυτήν την έννοια συνθέτουν στην πορεία τού χρόνου μια αρνητική εμπειρία για την ανθρωπότητα. Η διαρκής επαύξηση αυτής τής αποτυχίας να ευημερίσουν όχι εικονικώς αλλά ουσιαστικώς οι κοινωνίες ενισχύει την επίγνωση και την προσμονή των ανθρώπων για την συγκρότηση μιας συμβίωσης μεταξύ τους, η οποία να μπορεί να ανταποκρίνεται στις αληθείς τους ανάγκες. Πέρα από λαμογιές, παυσίπονα, σκάρτες προσαρμογές, απαξιωτικούς συμβιβασμούς και υποκατάστατα αληθούς βίου σε πλαίσια αυτάρκειας και αρμονίας.
Ο δεύτερος λόγος, ένεκα τού οποίου τα παλαιά ιδεολογήματα καταλήγουν ανάξια για τον κάδο ανακύκλωσης, είναι ότι αυτά πλέον δεν ανταποκρίνονται ούτε καν επί χρηστικής βάσεως στην ανάγκη οργανώσεως τού κοινωνικού βίου, δεδομένου ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει άρδην, με αποτέλεσμα αυτά να μην μπορούν ούτε στοιχειωδώς καν να ανταποκριθούν στον όποιο - έστω υποτυπώδη - χειρισμό των επικαίρων προκλήσεων.

Για να μπορέσουμε όμως να διαπιστώσουμε αφ' ενός μεν την ακαταλληλότητα των παλαιών δογματικών ιδεολογιών στην κατεύθυνση της αντιμετωπίσεως των συγχρόνων προκλήσεων και αφ' ετέρου για να εντοπίσουμε τις αρχές, επί των οποίων αρμόζει να εδράζονται τα σύγχρονα προθέματά μας, είναι σκόπιμο να αποτιμήσουμε με συγκεκριμένο τρόπο τα βασικά δεδομένα, επί των οποίων εστηρίχθησαν στο παρελθόν τα νεκρά πλέον από λειτουργικής πλευράς δόγματα, καθώς και το πώς άλλαξαν με την πάροδο τού χρόνου αυτά τα δεδομένα. Αυτή την αποτίμηση θα επιχειρήσω στο επόμενο κεφάλαιο αυτής τής αναφοράς.


2. ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΡΑΣΚΕΛΙΣΕΙ ΗΔΗ ΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ


Συνεχίζεται....


Οι δύο μαγνητοσκοπήσεις που ακολουθούν αφορούν σημαντικές εξελίξεις τής συγχρόνου επιστημονικής ερεύνης, μέσα από το πρίσμα δυο πρωτοποριακών ερευνητών.
Επισυνάπτονται σε συνδυασμό με αυτές στην προηγούμενη ανάρτηση τού Tom Campell. Ο Campell διετέλεσε ως φυσικός επιστήμων πολυετής συνεργάτης της NASA. Με τις παρουσιάσεις του επιχειρεί να αξιοποιήσει σημαντικές ανακαλύψεις τής κβαντομηχανικής προς την κατεύθυνση τής κοινωνικής τους αξιοποίησης. Συνδέοντας την έννοια τής συνειδήσεως με αυτήν της πληροφορίας, η οποία διέπει σε επίπεδο κβαντομηχανικής τόσο τις ενεργειακές, όσο και τις υλικές εκφάνσεις, αποδίδει συγκεκριμένη έμφαση στον ρόλο που τα συνειδησιακά μας δεδομένα είναι εις θέσιν να διαμορφώνουν πραγματικότητες.
Τόσο ο Rupert Sheldrake, όσο και ο Bruce Lipton είναι διακεκριμένοι καθηγητές περιώνυμων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με πρωτοπωριακές ερευνητικές δραστηριότητες και ριζοσπαστικές ανακαλύψεις. Και οι δυο θεωρούν, ότι οι ανακαλύψεις τους αλληλοσυμπληρωνονται με τις έρευνες και ερμηνευτικές προσεγγίσεις τού Campell περί πληροφορίας και συνειδήσεως. Ο Sheldrake είναι αυτός, ο οποίος εντόπισε την ύπαρξη των πεδίων πληροφορίας. Δεν είναι διόλου τυχαίο, ότι κλάδος του είναι η βιολογία. Η επαφή των ζώων με τα πεδία πληροφορίας καθίσταται πλέον προσιτή στην επιστημονική έρευνα - καθότι είναι σχετικά προφανής - από ότι η σχέση τού ανθρώπου προς αυτά. Ιδιαίτερη αίσθηση προξενεί επίσης ο βαθύτατα προωθημένος τρόπος, με τον οποίον η Κλασσική Ελληνική Φιλοσοφία έχει χειριστεί αυτά τα φαινόμενα, όπως θα παραθέσω προσεχώς.
Ο  Lipton έχει προβεί σε ριζοσπαστικές ανακαλύψεις αναφορικά με την δομή και λειτουργία των κυττάρων. Προτάσσοντας σε σημασία τον ρόλο τής κυτταρικής μεμβράνης αυτού τού γεννετικού κώδικος, αναλύει τον τρόπο που αυτή λειτουργεί ως δέκτης για την εκτός τού κυττάρου προερχόμενη πληροφορία, η οποία επιτελεί καθοριστικό ρόλο στην λειτουργία του. Εργασίες άλλων ερευνητών, οι οποίες εστιάζονται στον γονότυπο καταδεικνύουν, ότι και αυτός επιτελεί ρόλο ηλεκτρομαγνητικής κεραίας κυλινδρυκής μορφής. Ο μαθηματικός συσχετισμός τής στρέψης με την έννοια τής μεταδόσεως τής πληροφορίας αποτελεί επίσης ένα σημαντικό ζήτημα.






05 Φεβρουαρίου, 2014

ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ


Το ζητούμενο δεν είναι μόνο να βρούμε, αλλά και να υπερβούμε τον εαυτό μας.
Μάρλον Μπράντο


1. ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΣΤΑ ΣΕΛΗΝΙΑΚΑ ΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΟΥ

Στην πορεία τής ζωής μου κάποιοι κατάφεραν να περάσουν συρματόπλεγμα σε ένα σωρό πράγματα από αυτά που αρμόζει να μού ανήκουν. Ένα όμως από αυτά δεν κατάφεραν να περιφράξουν: Τα όνειρά μου. Ίσως το ουσιαστικότερο από τα πενιχρά μου επιτεύγματα είναι η εντύπωση που διασώζω, ότι στο βάθος τής ψυχής μου κατόρθωσα να παραμείνω τρελός.
Διαπιστώνοντας όμως, ότι ήμουν ευνούχος από πλευράς ονείρων, αποφάσισα να τα σκηνοθετήσω. Σε τέτοιες περιπτώσεις γνωρίζω που θα βρω τον κατάλληλο μπερμπάντη σεναριογράφο: Αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από την ίδια την Ζωή. Έτσι ανέσυρα από την μνήμη κάποια παλιά προτροπή ενός αγαπημένου κουμπάρου μου: "Ρε βλάκα η διαφορά σου από τον Χάφρεϋ Μπόγκαρτ είναι ότι εσύ μπορείς και κάνεις και στατικές μελέτες για κτήρια".
Γουστάρω την επιμονή. Όμως αυτή με απωθεί όταν καταντάει ρουτίνα. Τότε αισθάνομαι μέσα στην καρδιά μου ένα είδος πνευματικής πτωμαΐνης. Επέλεξα την αγρανάπαυση ενός διμήνου, όχι ως εκφυγή από επαναλήψεις, αλλά ως αποδημία σε χώρους, οι οποίοι μπορεί να κρύβουν κάτι αναπάντεχο. Ίσως αυτό να μην ήταν επιλογή, αλλά ένα αθέλητο black out, που θα με οδηγούσε στο ηθελημένο freak out. Αυτό επέρχεται όταν συναντώ τον εαυτό μου, οπότε τον σιχαίνομαι για τα χάλια που έχει περιπέσει. Η αποδόμησή του όμως αποδεικνύεται εύκολη δουλειά, έστω κι αν αρχικά αυτή φαίνεται απροσπέλαστη. Θα τολμούσα να ισχυριστώ, ότι στο αναμεταξύ γνωριζόμαστε λιγάκι, εφόσον πλέον τυγχάνω μεγάλο παιδί. Και η τρομάρα, ότι καταντάω κουρασμένο παλικάρι, αποδεικνύεται φαντασίωση άλλων. Το πέλαγος έχει πάντα φρέσκο αεράκι. Τι να βάλω στο γραμμόφωνο; σκέφτηκα. Eric Dolphy ή Μουφλουζέλη; Προτίμησα όμως από το "Outward Bound" τον Γιώργο:
"Με μια λάμπα πετρελαίου
και μια κουβέρτα απ' τό στρατό
κι ένα κορμί με δίχως έννοιες
τέτοιο πορτραίτο είμ' εγώ".
Μετά αναλογίστηκα, ότι ως μακροχρόνιος ανυπότακτος μού λείπουν οι κουβέρτες.


2. SELFNECROPSY  -  ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΜΠΟΤΙΛΙΑ

Η προτροπή τού Βούδα προς αυτούς που ακολουθούσαν την διδασκαλία του ήταν κατά την ώρα που απεβίωνε: "Σκοτώστε με". Εγώ όμως ποτέ δεν έτυχε να τον τρακάρω. Άρα, το μόνο που έμενε ήταν να σκοτώσω τον παλιό εαυτό μου. Δεν αξίζει να κολλάμε στην καρέκλα μας. Η εξέλιξη των όντων ως ένα βαθμό αρμόζει να είναι γραμμική, να στηρίζεται σε αυτά που προϋπήρχαν και να τα προάγει. Αυτή η διαδικασία όμως, εφόσον αποκτήσει μονιμότητα, καθίζει στο σβέρκο μας και μας φρακάρει. Όταν κάποια φάση ολοκληρώνεται, πρέπει να μπαίνει τελεία. Τότε το παλαιό είναι σκόπιμο να αποδομείται και να το αποχωριζόμαστε. Θεωρώ, ότι η ταύτιση με τον εαυτό μας αποτελεί τροχοπέδη. Δυσκολευόμαστε να κατεδαφίσουμε αυτό, με το οποίο ως εχθές ταυτιζόμαστε. Νομίζουμε, ότι κάτι είμαστε. Όμως δεν είμαστε τίποτε. Η ουσία τής υπάρξεως δεν είναι παρά ένας ταξιδιώτης σε πορεία συνεχούς αναζητήσεως - ηθελημένης ή μη, συνειδητής ή μη. Δεν είμαστε κάτι. Πασχίζουμε να γίνουμε αυτό που αληθώς είμαστε. Η συνεχής μεταβολή τού ανθρωπίνου, σε αντίθεση προς την αέναη Πληρότητα τού Θείου, αναλύεται από τον Πλάτωνα στα πρώτα κεφάλαια τού "Τιμαίου".

Αναζητώντας, ίσως κάποτε ανακαλύψουμε κάτι. Τότε η υποψία, αφού μετατραπεί σε άποψη, στη συνέχεια συνιστά επίγνωση. Αυτή μπορεί να μάς βοηθήσει να προχωρήσουμε με καλύτερη σταθερότητα και αποφασιστικότητα. Τότε έχει επέλθει η ώρα να νεκρωθεί αυτό που αμφέβαλε. Αποχωριζόμενοι το παλαιό, επιτρέπουμε στην υπευθυνότητα να οδηγήσει προσεχώς τα βήματά μας.
Σαρκοφάγος τής νεκρώσεως τού παλαιού είναι η Σιωπή. Ο ησυχασμός των εξωτερικών ερεθισμάτων και τής λειτουργίας τής σκέψεως δεν αποτελεί αδράνεια, αλλά αφήνει τον Νου να κυριαρχήσει στο προσκήνιο τής σύνολης διαδικασίας. Ποτέ δεν είναι δυνατόν να κυριαρχήσουμε στο Πνεύμα, ή να το κατέχουμε. Αυτό ευρίσκεται υπέρ άνω ημών και η δυνατότητα που διαθέτουμε, είναι να συμμετέχουμε ταπεινά σε αυτό: Όταν ανοιγόμαστε στην άπλετο αγκάλη του, με εμπιστοσύνη, ότι αυτό μάς συνέχει και μάς ζωογονεί.

Όσο βαθύτερη είναι η Σιωπή, τόσο ουσιαστικότερα αυτή μάς μεταλλάσσει. Όταν αγγίξει τον πυρήνα μας μπορεί να μάς μετουσιώσει. Τότε πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία στον κυοφορούμενο σούπερμαν να τινάξει από την μπέρτα του στα γραφεία κηδειών τού χθες τα ρινίσματα που μαγνήτιζαν ολόγυρά μας νοοτροπίες και αντιλήψεις, οι οποίες είναι πλέον ανούσιες και παρωχημένες.
Η αναγέννηση όμως πονάει. Πολλά από αυτά που αποχωριζόμαστε, τα αγαπούσαμε και ταυτιζόμαστε μαζί τους. Και εξακολουθούμε να τα αγαπούμε και να τα πονούμε. Είναι οδυνηρό να συμμετέχει κάποιος στην κηδεία του. Ο πόνος από τις "πίσω μας σελίδες" προέρχεται από ότι αυτές "μάς περιφρονάνε τώρα και πετάνε σαν πουλιά μέσα στην μπόρα".
Το παλιό - είτε το θέλουμε είτε όχι - προορίζεται όμως να πεθάνει. Η δυνατότητα να συνεχίσουμε τότε, προϋποθέτει μια ριζική μας μετεξέλιξη.

Όσα προηγούνται δεν καταθέτω με αυτογραφική διάθεση. Αυτοί που παρακολουθούν την σελίδα εδώ, ίσως γνωρίζουν ότι δεν συνηθίζω να απασχολώ άλλους φίλους και φίλες με τα εσώψυχα μου.
Έχω αναφέρει σε προηγούμενα γραφόμενα, ότι προσπαθώ να ζω σε συντονισμό με αυτήν που θεωρώ μητέρα μου, δηλαδή την Γαία. Ο ισχυρότερος συντονισμός συντελείται όταν πατάω την Αγία Γη. Από την 18η Δεκεμβρίου μέχρι την 23η Ιανουαρίου ήμουν κοντά της. Εκεί είδα μια χώρα να πεθαίνει. Ταυτοχρόνως με δόνησε ο σπόρος τής αναγεννήσεώς της, ο οποίος πλέον προβάλλει δυναμικά και αγέρωχα. Έτσι αποφάσισα να επιστρέψω - μετά από σχετικά μακρά περιπλάνηση - σε αυτήν, αφού απόλαυσα την τραμπάλα πάνω στην ράχη της.
Συχνά ρωτήθηκα στο παρελθόν αναφορικά με τα σχέδιά μου για το μέλλον. Μονίμως απαντούσα, ότι ποτέ δεν επιχειρώ να προγραμματίσω την ζωή μου. Αυτό έλειπε, να εμπιστεύομαι το αστείο μυαλουδάκι μου. Μού αρκεί να αφουγκράζομαι την επέλαση των ταπεινών.


3. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΎΣ. ΚΑΙΡΌΣ ΝΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΘΡΕΦΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΠΙΟΥΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ

Αυτό που αντιλαμβανόμεθα ολόγυρα ως δύναμη των υποτιθέμενα ισχυρών, αποτελεί αυταπάτη. Πρόκειται περί παρωχημένων και από εσχατολογικής πλευράς εξοφλημένων πρώην οντοτήτων, οι οποίες επιχειρούν με τεχνάσματα να μάς εγκλωβίσουν σε ιστορικά σπειρώματα, τα οποία ανακυκλώνουν την αδυναμία μας να λάβουμε την απόφαση τής εκφυγής από αυτά και τον απεγκλωβισμό μας από το Μάτριξ.
Η καταδυνάστευσή μας έχει αποκλειστικά και μόνο πνευματικό χαρακτήρα. Και πρόκειται για την καταδυνάστευση των εν δυνάμει ισχυρών από τούς εσχατολογικά ξοφλημένους. Όπως ανέλυσα στο παρελθόν, αυτοί δεν διαθέτουν χάρντγουερ. Χάρντγουερ διαθέτουμε οι άνθρωποι, ως δημιουργηθέντες κατ' εικώνα και καθ' ομοίωσιν τού Θείου. Αυτοί αλλοτριώνουν την δική μας χάρντγουερ, επιβάλλοντάς μας μια απάνθρωπη δική τους σόφτγουερ, με στόχο να συγκροτήσουν συμφώνως προς τις απεγνωσμένες τους προσπάθειες τα πεδία πληροφορίας.

Η προσεκτική εξέταση τής τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να πείσει ότι αυτή κατασκευάστηκε με πρότυπο την ανθρώπινη νοημοσύνη. Δεν υπήρχε εξ άλλου πριν αυτή δημιουργηθεί κάτι άλλο - πλην τής ανθρωπίνου νοημοσύνης - το οποίον να παρέχεται ως κατασκευαστικό πρότυπον.
Στο παρελθόν έκανα εδώ κάποιες πρώτες προσεγγίσεις στο W-LAN των ανθρώπων, το οποίον συνιστά η επίφυσις. Η καταλυτική βοήθεια για την ρωγμή στο Μάτριξ μπορεί να προέλθει μέσω τής προσβάσεως στο μη εκ των προτέρων προσβάσιμο τμήμα τού σκληρού δίσκου, το οποίον συνιστά η ανθρώπινος μνήμη. Διότι και αυτή έχει υποστεί μερισμόν σε C:\, το οποίον αποτελεί το προσβάσιμον τμήμα τής ανθρωπίνου μνήμης και σε D:\, το οποίον αποτελεί το μη εκ των προτέρων προσβάσιμον. Το τρόπο προσβάσεως εις αυτό αναλύει μετά πλήρους πνευματικής τρυφής και φροντίδος ο Πλάτων εις τον Διάλογον "Θεαίτητος". Πρόκειται για την ευεργεσία τής Θεάς Μνημοσύνης, ως εχαρακτήριζαν αυτήν την διαδικασία οι Διδάσκαλοι τής κλασσικής αρχαιότητος. Χαρακτηριστική είναι η διαπίστωσις τού Πλάτωνος, ότι η γνώσις είναι ενθύμησις. Εξ ού και ο όρος Α-ΛΗΘΕΙΑ.
Ας προσέξουμε και την γλαφυρή αναφορά στο Δ:\ που περιέχει ο Ορφικός  Ύμνος εις την Θεά Μνημοσύνη:


Ότι υπάρχει, υπάρχει, υπάρχει πρωτίστως μόνον ως πληροφορία.
Η πληροφορία μπορεί να εκδηλώνεται με δύο μορφές: Είτε ως πληροφορία δυνατότητος, είτε ως καταγραφείσα αισθητώς ροή δεδομένων.
Επ' αυτού η σύγχρονος θεωρητική φυσική επέβαλε με αδυσώπητο τρόπο την απομυθοποίηση αυτού που προηγουμένως εθεωρείτο πραγματικόν.
Από την δεκαετία του '20 τού περασμένου αιώνος και εντεύθεν πληθώρα πειραματικών δεδομένων, ως το λεγόμενον "πείραμα τής διπλής σχισμής", ως και τεκμηριωμένες θεωρίες από μεγάλους ερευνητές, οι οποίες καθιέρωσαν την "Αρχή τής Απροσδιοριστίας", η οποία αποδίδει στατιστικό χαρακτήρα στις δυνατότητες εκδηλώσεως των δεδομένων τού μικροκόσμου, ανέτρεψαν τις αντιλήψεις μας περί πραγματικότητος, οι οποίες εστηρίζοντο στις εμπειρίες μας από τις ερμηνείες  τού μεσοκόσμου μέσω των αισθητηριακών μας δυνατοτήτων προσλήψεως.
Δεδομένα, τα οποία ηχούν παράδοξα, όπως η διττότητα (ή ορθότερον πολλαπλότητα) των τρόπων που δύναται να εκδηλώνεται η ύπαρξις, ως γλαφυρά διαμηνύει στην αντιληπτική μας εφησύχαση η περιώνυμη "Γάτα τού Σρέντιγκερ", έφεραν τα πάνω κάτω στα δεδομένα τού μηχανιστικού υλισμού, ο οποίος εν πολλοίς εξακολουθεί να διέπει την νοητική μας ανεπάρκεια, επιβάλλοντας ένα ανατρεπτικό κοκτέιλ άνευ προηγουμένου με κύρια συστατικά την πειραματική επιστήμη και την μεταφυσική. Η πρώτη προσέκρουσε σε εκ πρώτης όψεως παράδοξα, όπως ο λεγόμενος "κβαντικός εναγκαλισμός", τον οποίον διεπίστωσε ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ή η απελευθέρωσις φωτονίων, η οποία λαμβάνει χώρα κατά την επιτάχυνση ηλεκτρονίων. Αυτά όμως βαθμηδόν καθίστανται ερμηνεύσιμα συν τω χρόνω από την πειραματική τεκμηρίωση νέων θεωριών, όπως η θεωρία περί "Υπερχώρου" τού μεγάλου ερευνητού Burkhardt Heim, ο οποίος απέδειξε, ότι οι τανιστές με τούς οποίους απέδωσε μαθηματικώς τα δεδομένα του χωροχρόνου ο Αϊνστάιν αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου τού θαύματος που αποκαλείται ύπαρξις, ενσωματώνοντας σε αυτούς πληθώρα επί πλέον διαστάσεων.

Αυτά βεβαίως εγνώριζαν καλώς οι πατεράδες και οι παππούδες μας, οι οποίοι "κρεμούσαν τούς λογισμούς τους ως άρματα στής Έφεσος τον ναό".  Όταν διεκήρυσσε ο Πυθαγόρας ότι "Ιερότατον Πάντων Αριθμός", απεκάλυπτε την ψηφιακή συγκρότηση τής υπάρξεως, στρώνοντας την οδό στους Μαθηματικούς Επαναστάτες του Μέλλοντος. Καταδεικνύοντας, ότι τα τρομοκρατικά σενάρια των "προφητειών" καταστροφής, δεν αποτελούν παρά προφυτείες, απόπειρες εμφυτεύσεως σκάρτης σόφτγουερ στο κουκουνάρι μας.
Δεν μπορεί να υπάρξει Αρμαγεδδών, αγαπητοί φίλοι και φίλες, εφ' όσον εμείς το αποφασίσουμε. Η Θεία Ιδιότης, η οποία εν δυνάμει ελλοχεύει εντός των ανθρώπων, συνιστά την ΙΣΧΥ στην διαμόρφωση τού μέλλοντος. Καθότι ο Άνθρωπος εκλήθη - ως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διακήρυξε - συνδημιουργός τού Θείου στα πλαίσια τής Ογδόης Ημέρας τής Δημιουργίας.
Ο Πατάτζαλι προειδοποιεί ότι επιτρέπεται να φθείρουμε ή ακόμη και να καταστρέψουμε τα πάντα πλην ενός. Τον "Άτμαν", δηλαδή τον ατμό. Την αναπνοή, τουτέστιν το οξυγόνο, το οποίον αναζωογονεί τα όργανά μας, τα οποία δεν περιορίζονται μόνο στα φυσικά τοιαύτα. Και ο Πλάτων κατέδειξε, ότι οξυγόνον τού Πνεύματος είναι η αρετή. Αυτή συνιστά τον ιμάντα, ο οποίος δονεί την σχέση μας με Αυτό.
Τόσο η Δύναμις, όσο και το μέλλον μας ανήκουν.
Εμπιστευθήκαμε και υποταχθήκαμε στα σαθρά πρότυπα συγκροτήσεως τής ζωής, τα οποία μας επιβάλλει, αλλά πρωτίστως μάς υποβάλλει το σύστημα κοσμικής εξουσίας. Η καταδυνάστευσή μας εδράζεται στην πνευματική μας προσαρμογή, η οποία δομεί την ολοκληρωτική μας υποταγή. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο η εκφυγή δεν μπορεί να συντελεστεί παρά με την ανάκτηση της πνευματικής μας ελευθερίας. ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΑΛΗΘΩΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ. Η επανάστασις συνιστά πνευματική διαδικασία. Δεν έχει ανάγκη από τσεκούρια και τραπεζομάχαιρα. Η βία συνιστά την λογική τού συστήματος, στην οποία αυτό επιχειρεί να μάς εγκλωβίσει.
Τα όπλα ενός αφυπνισμένου Πνεύματος είναι ακαταμάχητα. Απεργαζόμενοι την πνευματική μας ευρωστία, το σύστημα θα καταρρεύσει. Αυτό αποτελεί καλαμπαλίκι των νεκρών και των σάπιων. Η λογική τής ζωής είναι απλή: Οι ζωντανοί με τούς ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τούς πεθαμένους.

Ίσως να ξέχασα στα πλαίσια αυτού τού σημειώματος να αναφερθώ στο σημαντικότερο:
Στα πλαίσια τής πρώτης αναρτήσεως αυτής τής χρονιάς δεν θα σας ευχηθώ κάτι για τον νέο χρόνο. Θα σάς διαβεβαιώσω, ότι αυτή η χρονιά θα αποβεί η καλύτερη χρονιά, που θα βιώσουμε.
Έπαθλον τής Ζωής είναι ο Έρως. Ο Έρως προς όλους και όλα. Η ρωγμή στο Μάτριξ, η μετάβασις από την κόλαση τού εγώ στον παράδεισο τού εμείς.

Άντε και καλό σαλπάρισμα, μάγκες και μαγκιόρες φίλες μου.
Αγγίξτε την επερχόμενη ευτυχία. Είναι εδώ και θα την κατακτήσουμε ΟΛΗ.
Η συνείδηση μπορεί να επενεργεί τσάρκες από σύμπαν σε σύμπαν.
(Δείτε και:
BRIAN GREEN, 
"Η Κρυμμένη Πραγματικότητα. Παράλληλα Σύμπαντα και Κοσμικοί Νόμοι" )

http://books.google.de/books?id=KgIOCK28Y7QC&printsec=frontcover&dq=the+elegant+universe+brian+greene&hl=de&sa=X&ei=ReKfUaOvKee34ASK54G4Dw&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false





07 Νοεμβρίου, 2013

520 + 1, Παιδικό Παραμύθι - ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ





Ο φίλος μου είχε φθάσει στο σημείο τής αποτιμήσεως τού μηνύματος τού συγγραφέως ως προς την τρέχουσα φάση:

- Ας πάρουμε όσα προβάλλει ο Όργουελλ στο 1984 με την σειρά. 
Το βιλίο χωρίζεται σε τρία μέρη, που περιλαμβάνουν συνολικά 22 κεφάλαια. Πρόκειται για ένα πολυσυζητημένο μυθιστόρημα, κορυφαίο σε πωλήσεις από τότε που εκδόθηκε. Ο επίκαιρος χαρακτήρας αυτής τής προβολής στο μέλλον  γινόταν μόνιμα εντονότερος με την πάραδο τού χρόνου. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις βιβλίων, τα οποία άντεξαν στον χρόνο ως κλασσικά έργα, αναδεικνύοντας ένα διαχρονικό μήνυμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση όμως ο συγγραφέας έριξε στα χέρια μας κάτι που έμοιαζε με αβγό, το οποίο θα επώαζε ο χρόνος μέσα στην φωλιά τής συνείδησής μας. Το βιβλίο περιγράφει μεν καταστάσεις ενός φαντασιακού χωροχρόνου, μοιάζει όμως να περιέχει κρυμμένη μέσα στον μικρόκοσμό του ως πέμπτη διάσταση την επερχόμενη πραγματική εξέλιξη. Οι προφήτες κατέγραψαν με βεβαιότητα κάποια οράματά τους με τρόπο συμβολικό. Ο οραματισμός τού Όργουελ όμως ξεπερνάει την προφητεία, επιχειρώντας τελείως συγκεκριμένες αναφορές. Αναφορές, οι οποίες δεν έχουν στατικό χαρακτήρα, αλλά αφού ξεκινήσουν να διαγράφονται ρεαλιστικά μέσα στην ροή των γεγονότων που βιώνουμε, αναπτύσσονται δυναμικά μέρα με την ημέρα προς το έσχατο όριο τού τελεταίου κεφαλαίου τού βιβλίου. Ενώ γίνονται έκτοτε ακατάσχετες αναφορές σε αυτό, δεν τού αποδόθηκε η συστηματική ενασχόληση που αρμόζει. Ίσως η δυναμική σχέση του με την πραγματικότητα να μάς ωθεί στην αντιμετώπισή του ως ένα φανταστικό λογοτέχνημα στην βάση μιας ψυχολογικής καταπλάκωσης τού οργανικού του ρόλου στην σύνθεση τού γίγνεσθαι. Ίσως προσπαθούμε να πακάμψουμε ότι οι πρωταγωνιστές τού βιβλίου σε πραγματικό χρόνο είμαστε εμείς. 
Ο συγγραφέας, περιγράφοντας μελλοντικές καταστάσεις μέσα από το προσωπικό πρίσμα τής κρίσης και τής διαίσθησης, προσπάθησε να εισχωρήσει εκ των προτέρων δυναμικά μέσα στην επερχόμενη διαμόρφωση όσων περιγράφει. Πρόκειται για ένα βιβλίο, το οποίο επιχειρεί να δυειδύσει μέσα στον εαυτό του, ενεργώντας μια ζώσα πνοή δυναμικής αμοιβαίας εξαρτήσεως με αυτά που περιγράφει. Ένα βιβλίο, που γράφτηκε έτσι ώστε να επαναπροσδιορίζει ανά πάσα στιγμή όσα αναφέρει με ανάστροφο παρέμβαση. Στην ουσία πρόκειται για ένα άψογα συγκροτημένο ιό που σκάλωσε σκόπιμα μέσα στο πρόγραμμα κοινωνικής μηχανικής των τεχνικών τής εξουσίας. Το βιβλίο αυτό εκπονήθηκε με τρόπο που να γράφεται εκατομμύρια μορφές. Την πρώτη φορά γράφτηκε με την γραφομηχανή τού συγγραφέα. Τα εκατομμύρια γραφής που ακολούθησαν και ακολουθούν ενεργούνται από τις συνειδησιακές ίνες αυτών που το διαβάζουν. Ο μεγάλος αδελφός έλαβε για πρώτη φορά έδρα μέσα από τα τάστα μιάς γραφομηχανής. Έκτοτε αυτή πριονίζεται από τις συνάψεις τής ευαισθητοποίησης των αναγνωστών, όσο αυτή ωριμάζει με την επώασή του. Το μήνυμα αναβλύζει από την πηγή τού πρώτου κεφαλαίου, κινούμενο στα είκοσι ενδιάμεσα προς τον χείμαρρο τού τελευταίου. Η προσεκτική ανάγνωση όμως τού βιβλίου δεν επιτρέπει άλλα περιθώρια: Συγγραφέας σε πραγματικό χρόνο τού τελευταίου κεφαλαίου είναι αυτός που κρατάει το βιβλίο στα χέρια του. Πρόκειται για ένα ανοικτό πόνημα. Όπως είναι ανοικτό κάθε δυναμικό πόνημα, το οποίο αγκυρώνει με οργανικό τρόπο το μήνυμά του στο μέλλον. Όπως ο "Φαίδρος" και ο "Θεαίτητος", όπως το "Περί τού Νοητού Κάλλους" τού Πλωτίνου, όπως το "Περί Διαφόρων Αποριών" τού Αγίου Μαξίμου, όπως το "Άξιον Εστί" τού Οδυσσέα Ελύτη. Όλα αυτά μοιάζουν με αυγά που κυοφορούν το αναπάντεχο. Όποιος όμως ερευνήσει με συνέπεια την επιφάνειά τους μπορεί να διαγνώσει οριζόντιες και κάθετες εκρηκτικές εγκοπές, που απειλούν την συνειδησιακή αμηχανία. Και η περόνη στον άνω πόλο σηματοδοτεί το αναστάσιμο τσούγκρισμα, όταν, αφού αυτή τραβηχτεί, διαχυθεί η συνείδηση στο πέλαγος των πεδίων πληροφορίας.

Ο Όργουελ πριν συγγράψει αυτό το έργο, είχε βιώσει σε πρώτο πλάνο τις κλασσικές για την εποχή του μορφές τού ολοκληρωτισμού. Συμμετέχοντας στον Ισπανικό εμφύλιο ήλθε σε άμεση επαφή με τον φρανκισμό, καθώς και με την πρακτική των σταλινικών στα πλαίσια τού Δημοκρατικού Μετώπου. Τα Άουσβιτς και Γκούλακ είχαν καταστεί ήδη γνωστά, αλλά προικισμένος με απαράμιλλη διορατικότητα είχε αυτός διαγνώσει, ότι οι πυροβολισμοί στον κρόταφο τού μελλοντικά επερχόμενου ολοκληρωτισμού δεν θα δινόντουσαν από περίστροφα, αλλά από οθόνες. Και διέγνωσε ορθά: Το μολύβι μπορεί να διαπερνά και να καταστρέφει κορμιά. Η ακτινοβολία όμως σε συνδυασμό με τον μαζικά αναπαραγόμενο ήχο μπορούν να φθείρουν με πιο επικίνδυνο τρόπο τίς συνειδήσεις. Οι σφαίρες προκαλούν τρόμο, με αποτέλεσμα το υποψήφιο θύμα να προσπαθεί να διαφύγει για να σωθεί. Το εκπεμπόμενο σήμα όμως των μηχανών οπτικοακουστικής διάδωσης τής προπαγάνδας είναι σε θέση να εξασκεί έλξη και να επιφέρει μοιραίο εθισμό. Χιλιάδες χρόνια πριν τον Όργουελ προειδοποίησε ο Ὀμηρος για την γουρουνοποίηση τού ανθρώπου, που επιφέρει η στρατηγική τής Κίρκης. Ο Όργουελλ διέγνωσε προφητικά το επερχόμενο μιντιακό της πέπλο.
Η εκάστοτε τεχνολογία σφραγίζει την εποχή που αυτή λειτουργεί. Ο παπούς μου ήταν από τούς πρώτους πού είχαν καταφέρει να προμηθευθούν προς το τέλος τής γερμανικής κατοχής ραδιόφωνο. Τότε μαζεύονταν οι γείτονες γύρω από το μαγκάλι στο μικρό κουζινάκι τα βράδια, για να ακούσουν τα νέα, γνωρίζοντας ότι η γενναιοδωρία τού μακαρίτη προέβλεπε και αλάδωτη χαρουπόσουπα, για να μην βαράνε τούμπανο τα στομάχια. Στις αρχές της δεκαετίας τού '50, μετά τον εμφύλιο πόλεμο, ο κόσμος μπουχτισμένος από την βία και την απόγνωση των πολέμων, ήθελε να ξεδώσει. Τότε οι γιορτές κάτω από τούς ήχους των πικ-απ, που είχαν αρχίσει να διαδίδονται, έκαναν θραύση. Οι δίσκοι μουσικής από την Λατινική Αμερική και την Ιταλία, που έφερναν κάποιοι ναυτικοί στην Ελλάδα, λειτουργούσαν σαν μαγνήτης, με πρωτόγνωρους ρυθμούς, που αξιοποιούσαν χορευτικά οι νεώτεροι. Κατά την δεκαετία τού εξήντα ξεκίνησε στις μεγάλες πόλεις η πρώτη ευχερέστερη προμήθεια καταναλωτικών προϊόντων. Οι εξέλιξη έμοιαζε να απομακρύνεται με βεβαιότητα από τον εφιάλτη των πολέμων που είχαν προηγηθεί, που φάνταζαν πλέον ως κακό όνειρο. Τα πράγματα έμοιαζαν να αποκτούν ταχύτητα. Τότε τα ραδιοφωνάκια τρανζίστορ με προσιτή τιμή μετέφεραν τούς ρυθμούς τού ροκ εντ ρολ στην νεολαία και την φωνή τού Καζαντζίδη στις λαϊκές συνοικίες. Στις αρχές τής δεκαετίας τού '70 πρόβαλλε δειλά το καταναλωτικό μοντέλο με την ταυτόχρονη πρώτη εισβολή τής ασπρόμαυρης τηλεόρασης. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η αγιοποίηση τού αναπτυσσόμενου καταναλωτισμού και ο καλπάζων μιντιαλισμός οδήγησαν στην γνωστή αποκτήνωση. 

Ο Όργουελλ στο πρώτο κεφάλαιο τού 1984 πρόβλεψε με εκπληκτική διορατικότητα το πού στόχευαν οι επερχόμενες απανταχού παρούσες οθόνες. Ο προπαγανδιστικός οχετός που αυτές θα εκτόξευαν στις συνειδήσεις των μετατρεπόμενων σε τηλεθεατές ανθρώπους, θα διαμόρφωνε νέες πραγματικότητες, τις οποίες κωδικοποίησε με κάποιες πολύ βασικές έννοιες αυτός στο πρώτο κεφάλαιο τού βιβλίου. Ο τρόπος που πέρναγε η προπαγάνδα των επικυριάρχων πριν τον Β' παγκόσμιο πόλεμο στηριζόταν κυρίως στα έντυπα, ως ιμάντες τρέχουσας μεταβίβασης κατασκευασμένης ψευδοπληροφορίας. Αυτά ήσαν κυρίως οι εφημερίδες και λιγότερο τα βιβλία. Βεβαίως η πρωτογενής επιβολή τής νομιμοποίησης τού συστήματος συντελούντο μέσω των θεσμών, οι οποίοι ήσαν η εκπαίδευση, η εκκλησία και ο στρατός. Οι θεσμοί έχουν όμως ένα πρωτογενή και βασικό χαρακτήρα στην διαδικασία τής δόμησης τής συνειδησιακής έδρασης. Το συνειδησιακό πελέκημα όμως απαιτεί την διαρκή παρασκευή τού κοινωνικού σώματος με επίκαιρη μπουγάδα, που συντελείται μέσω των εντύπων. Αυτά απευθύνοντο τότε στούς υποτιθέμενους "μορφωμένους", που έπαιζαν ένα καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση τής λαϊκής συνειδήσεως. Ο Όργουελλ είχε δηλώσει κατά την συγγραφή τού 1984, ότι αυτό που τον έκανε να ανησυχεί περισσότερο από όλα, όσο αφορά τις επερχόμενες μελλοντικές εξελίξεις, ήταν η στάση και η πρακτική των διανοούμενων στην συγκεκριμένη φάση. Είναι προφανές, ότι είχε διαπιστώσει μια μεταστροφή στον τρόπο σκέψης και δράσης αυτών, που εκ των πραγμάτων καλούντο να διεκπεραιώσουν τον ρόλο τής καθημερινής διαμόρφωσης τής μέσης συνείδησης.
Γνώριζε πολύ καλά τον συγκεκριμένο χώρο. Η περιφορά του στο Παρίσι και το Λονδίνο, καθώς και τα δείγματα πολιτιστικής γραφής, που έφθαναν τόσο από τον υπερπόντιο επερχόμενο γίγαντα στην διαμόρφωση τής παγκόσμιας κουλτούρας μέσω τού τότε αναδυόμενου Χόλλυγουντ, αλλά και η αναπτυσσόμενη ιδεολογική μονόχνωτη μούχλα τού σταλινισμού ήσαν αφετηρίες, που στήριζαν τον σκεπτικισμό του όσο αφορά ένα ζοφερό μέλλον.
Τα βασικά στοιχεία, που πρόβλεψε, ότι επάνω τους θα στηριζόταν μέρα με την ημέρα η οικοδόμηση τού μελλοντικού ολοκληρωτισμού, η οποία θα ενεργοποιούσε πριν απ' όλα στον διαβρωτικό ρόλο που θα ανελάμβανε η αλλοτριωμένη διανόηση στην διεκπεραίωση των αντικοινωνικών και απάνθρωπων στόχων ενός παγκόσμιου μάστερ πλαν στο πρώτο κεφάλαιο είναι:

- Η πλήρης επικράτηση τής κυριαρχίας των μαζικών μέσων στην καθημερινη ζωή. Η προπαγανδιστική επιβολή νέων απάνθρωπων προτύπων, κενών ουσιαστικού περιεχομένου.
- Η αστυνόμευση τής σκέψης (thought police)
- Η ανοιχτή διαστροφή των κρατικών θεσμών σε αναφανδόν αντιλαϊκή κατεύθυνση, επιδεικνύοντας μια ψευδεπίγραφη στήριξη τής κοινωνίας (Ministry of Love).
- Καταστροφή τής γλώσσας (new speak)
- Η άκρα διάσπαση τής κοινωνίας σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα και η καλλιέργεια μισαλλοδοξίας στο εσωτερικό της έως τα όρια μεταφυσικής πίστης ("two minite hate" ritual).
- Καταστροφή τού έρωτα (antisex League)
- Απαγόρευση τής σκέψης και γενική πλήρης αποβλάκωση
- Διάσπαση τής κοινωνίας σε άνω γραφειοκράτες, διεκπαιρεωτές τού κομματοσκυλισμού και κάτω πλέμπα. 

Στο δεύτερο κεφάλαιο τα θέματα που καταγράφονται είναι:

- Συστηματική διαστροφή τής νεολαίας, με μετατροπή των νέων σε αποφασμένους καταδότες - χαφιέδες σε βάρος των συναδέλφων τους. Με την μόνιμη έκθεση σε θεάματα άκρας βίας και με την ανάπτυξη τής επιθετικότητας, τού μίσους και τού χουλιγκανισμού. (The Spies and the Youth League)
- Καταστροφή τής παιδείας
- Καταστροφή τής ιστορικής γνώσης